De milde dictator

Wat hoor ik toch?

Een dagje Breda met nog twee uurtjes te doden. Bij Escaping kun je tot één uur vooraf nog boeken en er is nog een tijdslot vrij. Op naar daar voor de laatste kamer op ons lijstje.

Ontvangst

Aangekomen op de locatie bleek de grote ontvangstruimte leeg. Het WK en het mooie weer zullen hier wel voor iets tussen zitten. De medewerker van dienst is vriendelijk en na een wc-bezoek en het opbergen van onze spullen kunnen we beginnen. Als je zou willen, kun je hier nog wel een drankje doen.

Kamer

Heel eerlijk waren mijn verwachtingen niet erg hoog wat betreft decor en verhaal. De vorige kamers die ik hier speelde waren leuk, maar niet heel bijzonder. We komen hier met ons tweeën vooral voor het puzzelplezier.

Deze keer gaan we de motor die de aarde doet draaien opnieuw proberen op te starten. Leuk idee, dat kan qua uitvoering best tof worden.

Dat puzzelplezier krijgen we, al voelen deze puzzels wel aan als een absurd samenraapsel dat amper iets met het thema te maken heeft. Ik denk echt dat hier wel iets creatievers van gemaakt had kunnen worden.

Een groot struikelblok blijft voor mij, en deze opmerking gaat nog eens terugkomen, dat je voor de eerste ruimte maximaal 30 minuten krijgt. Dat heeft uiteraard ook een praktische reden, maar het stoort me vooral dat er nul marge in zit. Wij zaten op de allerlaatste puzzel en hadden nog één minuut nodig, maar dan stopt het en moet je door.

Waar het eerste deel wat creativiteit mist, slaan ze verderop in het spel de bal helemaal mis. Plots staan we een soort digitaal spel te spelen dat totaal niets met de ruimte of onze taak te maken heeft en zo uit een ander thema lijkt te komen en één op één is overgenomen. Het voelt tijdrekkend en repetitief aan en mist totaal zijn doel. Later wordt ook duidelijk waarom, en dat niet op de beste manier.

Het einde komt het dichtst in de buurt van wat de kamer zou moeten zijn en bevat voor mij de puzzels die beter passen binnen het verhaal. Het redt de kamer niet helemaal, maar haalt de bittere nasmaak wel wat weg.

Conclusie

Tijdens het spelen horen we plots dat de ruimte waar we net waren behoorlijk luidruchtig wordt gereset. Het zal zeker vaker gebeuren dat er al een reset plaatsvindt terwijl je nog in de kamer zit, maar het is niet de bedoeling dat je dit als speler merkt.

Na het spelen bleek ook dat wij de enige groep waren, dus waarom zou je dat dan doen?

Ook viel nadien op dat er elke 45 minuten een groep kan starten en toen viel voor mij alles op zijn plaats.

Er wordt gereset uit gewoonte, en het gedeelte met de totaal niet passende puzzels lijkt er te zijn om groepen te versnellen of te vertragen. Er moeten dus meer groepen door deze kamer en hoewel dat misschien wel de “heilige graal” is om escape rooms betaalbaar te houden voor zowel de speler als de eigenaar, is dit een voorbeeld van hoe het niet moet.

De uitwerking hier voelt passieloos aan en is duidelijk geen maatwerk. Als er geen andere groep is, ga je niet resetten, of doe je dat op zijn minst stil. En dan hoef je die 30 minuten voor het eerste gedeelte ook niet keihard vast te houden. Het had onze beleving in ieder geval beter gemaakt.

90 euro voor twee personen is wel een prima prijs, maar alles eromheen haalt voor mij het gevoel behoorlijk omlaag. Ben je in de stad en wil je echt last minute nog spelen, dan kun je hier wel terecht. Als je kunt kiezen, zou ik echter voor Let's Rob The Bank gaan.

Een epische zoektocht!

Epic Escape legde met hun vorige kamer, Illusion, de lat voor mij al bijzonder hoog. Illusion behoort nog steeds tot een van mijn favorieten, vooral dankzij het sounddesign, de storytelling en het oog voor detail. Toen ik hoorde dat hun nieuwe kamer, Curiosa, eraan kwam, waren de verwachtingen dus niet bepaald laag. De grote vraag was simpel: konden ze dat niveau opnieuw halen?

Onthaal:
Parkeren kan hier gratis op de parking van ’t Bourgondisch Hof.
Dit is ook meteen de “ontvangstruimte” van deze kamer, waar je naar het toilet kan, iets kan drinken of iets kan eten.
Zodra het tijd is om te starten, komt een personeelslid van Le Corbeau jullie ophalen voor een exclusief winkelbezoek.

Kamer:
Le Corbeau wordt uitgebaat door de goedlachse eigenares Jeannette. Vriendelijk, ja, maar al snel bekruipt ons toch het gevoel dat hier misschien meer speelt dan wat ze wil laten uitschijnen.
Qua verhaal ga ik jullie niet veel kunnen vertellen, want de info die je bij de start krijgt, is perfect om de kamer te laten beginnen. Gaandeweg geeft de kamer haar geheimen prijs. Die gelaagdheid kan ik goed waarderen. In plaats van te veel info in één keer te krijgen, word je nu stap voor stap wijzer. We worden op die manier ook onderdeel van het verhaal en voelen een bepaalde betrokkenheid.
Er zijn voor mij een aantal constanten in deze kamer die zorgen voor één samenhangend geheel. Decor, licht, effecten, puzzelflow en muziek.
En dat brengt me bij misschien wel het grootste compliment dat ik deze kamer kan geven: deze “kamer” zou niet misstaan in de Efteling. Dat klinkt misschien als een grote uitspraak, maar wie de aandacht voor storytelling, thematiek en immersie kent die daar nagestreefd wordt, begrijpt exact wat ik bedoel. Curiosa haalt dat niveau van beleving en decor.

De puzzels zijn leuk om te doen doorheen de kamer, passen goed in de desbetreffende ruimtes en wisselen af in moeilijkheidsgraad. De structuur is lineair, pittig met twee en goed doenbaar met vier. Vier is ook meteen het maximum dat ik voor deze kamer zou adviseren.
De kamer pakt ons sterk mee in haar verhaal en we voelen ons ook geroepen om er onderdeel van te worden. De sfeer die gecreëerd wordt door licht, decor, effecten, maar vooral door de schitterende soundscape, gaf me meer dan eens kippenvel.

De kamer houdt de sfeer en daadkracht lekker vast tot aan het einde. We weten als team wat ons te doen staat en het fantastische decor gaapt ons tegemoet. De kamer verwent ons op de weg ernaartoe zo vaak, dat we het bijna als vanzelfsprekend gaan vinden... absurd!

Conclusie:
Wat een parel hebben we er weer bij!
Net als bij Illusion wordt er opnieuw een wereld gecreëerd, met bijhorende achtergrondstory, een website en zelfs een telefoonnummer. De keuze voor immersie ligt volledig bij jou als speler: niks moet, maar het is er wel. Dat gevoel komt ook in de kamer terug: niks is random, de wereld die ze gemaakt hebben klopt tot in de kleinste details.
En net die details maken het heel geloofwaardig om alles ook zo te ervaren.

De 100 minuten zijn aan ons voorbijgevlogen en op het einde konden we niet anders dan dankbaar zijn voor wat hier opnieuw staat.
Dit is een kamer die je voelt, hoort en beleeft. Van begin tot einde voel je de passie. Dit is het team van Epic Escape op hun allerbest.

The final dream

"Een passieproject van een escapeliefhebber voor de escapeliefhebber"
Zo omschrijft de maker zelf deze kamer. Dit is geen kamer die gebouwd moest worden, maar die hij wilde bouwen, als een soort ultieme toegift.
Een meester die zijn opgedane ervaring wil testen in één laatste meesterwerk waarin alles samenkomt…

Onthaal:

Sleep ligt op 100 meter van Molly’s Game, op hetzelfde industrieterrein.
Parkeren kan normaal gezien voor de deur.
Bij aankomst start het spel meteen, maar er is wel nog de mogelijkheid om je spullen op te bergen en naar het toilet te gaan.

Kamer:

Als je wat bij Down the Hatch gespeeld hebt, zal je de talrijke knipogen in het verhaal wel gezien hebben. Het is duidelijk dat het “universum” van Down the Hatch samenkomt in deze kamer, maar wat er echt achter dit oude hotel, en nu slaapkliniek, gebeurd is, blijft onduidelijk.

Wat wel duidelijk is, is de tijd: we krijgen 3 uur om rustig te ontdekken wat er zich juist heeft afgespeeld en dan wil ik het woord 'rustig' benadrukken. Uiteraard is er een hoop te doen, want de puzzelliefhebber wordt hier op zijn wenken bediend, maar dat de speeltijd is aangepast van 2,5 uur naar 3 uur is niet voor niets. Geen toegeving op vlak van kwaliteit, maar wel de mogelijkheid dat iedereen met wat ervaring de kamer haalt én de kans krijgt om van elk moment te genieten.

En net als in mijn review destijds van Molly, waarin ik benadrukte om deze kamer pas te spelen mits wat ervaring, geldt dat hier zeker ook.
De puzzels zijn talrijk aanwezig en mooi gelaagd. Zonder de broodnodige ervaring ga je hier echt een pittige tijd hebben. Het advies is daarom ook om met een groep van 3 à 4 spelers te komen spelen.

Tja, en dan de kamer zelf… Wat moet je hierover zeggen?
Het fantastische decor? De epische muziek? Het verhaal dat je alle emoties laat voelen?
Het acteerwerk dat het geheel tot leven wekt? Of het einde, waar we niet wisten of we moesten zwijgen, huilen of klappen?
Aan alles voel je dat dit barst van de passie, tot in het kleinste detail.

Ga zelf ontdekken wat hier gebeurd is, geniet van elke puzzel, luister en kijk naar hoe het verhaal zich ontvouwt, geniet van de heerlijke muziek en dompel je onder in de wereld die zo mooi is neergezet!

Conclusie:

Vierentwintig maanden. Zoveel tijd kroop er in het bouwen van deze nieuwe escaperoom.
Vierentwintig maanden van ideeën, twijfels, aanpassingen en vooral een enorme dosis passie. Wie de vorige kamer, Molly’s Game, gespeeld heeft, weet dat de lat gevaarlijk hoog ligt. Die ervaring zette een standaard die moeilijk te evenaren is, laat staan te overtreffen. De verwachtingen zijn dan ook torenhoog.
En toch wordt al snel duidelijk: dit is geen poging om hetzelfde trucje opnieuw te doen. Deze kamer kiest bewust een andere richting. Maar voor wie goed kijkt, zijn de handtekening en het vakmanschap van Loran overal aanwezig. In de details, in de flow van het spel en in de manier waarop het verhaal langzaam tot leven komt.

Het is anders, ja. Maar het is ook een volgende stap. Een kamer die niet alleen voortbouwt op het verleden, maar vooral laat zien hoeveel de maker in de tussentijd gegroeid is.
Deze kamer bewaar je voor dat ene goede moment, net als een driesterrenrestaurant. Dat wil je koesteren, naar uitkijken, er je tijd voor nemen.
Kamers als deze zijn zeldzaam, geloof me vrij. Maak er dan ook iets speciaals van en geniet van elk van de 180 minuten die je beleeft.

Dit kon nog weleens de laatste zijn, want ik heb helaas geen weddenschap met Loran meer lopen.
Deze kamer, zijn nalatenschap, vereeuwigd in één onvergetelijk werk.

Bedankt, Loran.

Found a way out

Tijd voor ons om de laatste kamer (voorlopig althans) bij Escape Schijndel te spelen.
Uiteraard niet met de verwachting om een nieuwe Crimson Recipe te spelen, want deze kamer draait natuurlijk al even mee.

Onthaal:

Parkeren kan op het terrein zelf en voor je start kan je nog even naar de wc.
Lees de mail die je krijgt wel even goed door zodat je weet wat de bedoeling is en waar je juist moet zijn.
De start is er eentje zonder dat je iemand ziet, maar het past wel in de storyline.

Kamer:

Het verhaal van deze kamer gaat verder op het Brabants lab. Uiteraard hoef je die kamer niet eerst gespeeld te hebben, maar moest je hier nog niks gespeeld hebben dan is de volgorde Brabants lab, No way out en dan The crimson recipe (die storyline technisch niet verbonden is).

We maken nu deel uit van een arrestatieteam met als enige doel bewijsmateriaal verzamelen en Barry zijn handlanger te pakken zien te krijgen.
De puzzellijn die we volgen linkt soms erg sterk aan het verhaal en draagt bij aan onze opdracht, maar op andere momenten dan weer niet. Bij zo een thema voelt het dan automatisch extra vreemd aan waarom we bepaalde zaken staan te doen.
Wat ik vooral mis zijn de antwoorden. We worden namelijk niet veel wijzer van wat we aan het doen zijn en dat had onze opdracht net nodig. Enkel op het einde trekken we een kleine conclusie, maar zelfs dan is het minimaal.

Onze reis doorheen de kamer is wel tof en als instap escape ga je hier een leuke tijd hebben.
Er is aandacht besteed aan storytelling, alleen komt het niet helemaal tot zijn recht eens in de kamer. Delen zijn erg goed, andere delen helaas dan weer niet.

Conclusie:
Wij speelden deze kamer met 4 en hoewel de site dit als advies geeft, vond ik het in bepaalde delen aan de hoge kant.
Hoewel de premisse goed is, is de uitwerking ervan minder gelukt.
Ik voelde me noch arrestatieteam, noch onderzoeker en hoewel sommige puzzels echt mooi in thema zijn, geven ze niet dat aha moment in de storyline.

Maar dit is een kamer die al even meedraait, dus hij verdient ook wat krediet. Hij is ten eerste correct geprijsd en het is de eerste kamer van het team jonge bouwers hier en met hun nieuwste kamer (The Crimson Recipe) laten ze zien wat ze doorheen de jaren geleerd hebben.

Elderbroeck barst van de passie!

Om de zoveel tijd komt er wel een kamer voorbij waarover iedereen het plots heeft.
De goede reviews blijven maar komen met bijhorende 10-en en dan hoop je maar dat jij hetzelfde gevoel gaat hebben, want een goede top kamer erbij, daar zegt niemand nee tegen!
Op naar Schijndel.

Onthaal:

Aangekomen bij het tankstation zul je het gebouw aan de linkerkant snel herkennen. Hier kan je beperkt parkeren en voor je zoals wij een beetje rondjes gaat lopen, kijk je best ff naar rechts want de escape zit in een ander pand.

Voordat het spel goed en wel begonnen is, stappen we al een andere wereld en tijd binnen.
De inleiding is een verlengstuk van de wereld van Elderbroeck waar je even naar de wc kan gaan en tot rust kan komen. Maar of dat lang gaat duren…

Kamer:

We gaan als team van 4 stap voor stap ontdekken wat er werkelijk gebeurde
met de verdwenen eigenaar van snoepwinkel “Sweet Memories” en zijn dochter.

Nog voor de eerste minuut om is weet je dat je hier voor het verhaal in goede handen bent. Warme stemmen spreken ons toe en het geluid komt van alle kanten en voor we het goed en wel beseffen ontwaakt en ontvouwt de wereld van Elderbroeck zich voor ons.

De oprechte verbazing en de bevestiging dat de eerdere reviews het juist hadden geven dat heerlijk warm gevoel dat we getrakteerd gaan worden op een heerlijke tijd.
De puzzelflow is prima en de kamer wisselt op de juiste momenten tussen lineair en parallel puzzelen. Daardoor ben je samen op key moments en mis je niks van het begeleidende verhaal.
Wat deze kamer goed doet is techniek inzetten als sturing. Licht, geluid en techniek werken allemaal samen om je de sturing te geven wanneer nodig. Niks uniek, maar wel zeer goed uitgevoerd. Daarnaast kunnen de bouwers onze aandacht goed vasthouden wanneer stukken verhaal worden verteld, maar nooit te lang (goed ingeschat naar de aandachtsspanne van de gemiddelde mens) en we behouden een lekkere flow doorheen de kamer.
De puzzels dragen deels bij tot het verhaal, maar passen wel allemaal in de wereld. De moeilijkheidsgraad is niet erg hoog, maar dat heeft deze kamer ook niet nodig. Dat gezegd zijnde zijn er wel voldoende puzzels aanwezig om de gemiddelde groep 90 minuten bezig te houden en zeker met 2 heb je hier wel je werk.

Het verhaal drijft ons lekker vooruit en stap voor stap komen we meer te weten en werken we gevoelsmatig ook naar het einde toe. Gaandeweg verbaast de kamer me op veel manieren, van geur tot decor, van techniek tot verhaal. Alles leeft hier samen in een heerlijke harmonie die een realistisch gevoel geeft doorheen de volledige kamer.

Conclusie:

Misschien zou ik beter schrijven: ga maar gewoon spelen, het komt goed…
Maar de kamer verdient meer, de bouwers verdienen meer.
Is het gruwelijk vernieuwd wat hier staat? Nee.
Is het 500m2 met 2 acteurs? Nee
Het is alles samen wat dit een goede kamer maakt. Het decor, het geloofwaardige, het sounddesign, de puzzels, het brengen van het verhaal en de passie waarmee alles aan elkaar hangt.
Het zal niet lang duren voor deze kamer in de toplijstjes te vinden is en tot dan is dit voor mij een verborgen parel van jewelste.

Reactie door Escape Schijndel

8 december 2025

Heel erg bedankt voor jouw review! Wát een eer dat je zo zorgvuldig benoemt hoe decor, sounddesign, techniek, verhaal en passie samenkomen in ons dorpje Elderbroeck. Dit raakt precies de kern van wat we hoopten te kunnen bouwen. Dat je ons ''een verborgen parel van jewelste'' noemt, is een compliment dat we nooit meer zullen vergeten. Ontzettend bedankt voor je tijd, je woorden en je vertrouwen. Met heel veel groetjes Remco & Natalia team Escape Schijndel

Klein, maar leuk.

Het is al een tijdje geleden dat we, na Inferno, nog iets van Timed adventures gehoord hadden.
Geppetto is de nieuwste kamer op het moment van schrijven. Een sprookjesachtig thema waar je veel mee kan en ik ben dan ook erg benieuwd naar de uitwerking.

Onthaal:

De kamer bevindt zich op dezelfde locatie als Inferno en dat is midden in een woonwijk.
Parkeren kan dus niet voor de deur, maar de website is duidelijk waar je wel mag gaan staan.
Ik wist niet goed of het de bedoeling was dat we onder bleven wachten op de start of dat we naar boven konden, het bleek het laatste te zijn.

Je kan dus nog even je spullen opbergen en naar de wc.

Kamer:

Terug naar onder dus, een prima begin als het weer wat meezit. Ondanks dat je hier misschien niet lang bent, is een afdakje misschien wel handig.
De eerste puzzel vond ik vooral een gemiste kans gezien de mogelijkheden, maar ondanks dat staan we wel snel binnen.
Eens in de kamer is het decor best prima te noemen en vraag ik me af waarom we op de site van die AI gegenereerde beelden te zien krijgen die uiteraard voor een te hoge verwachting zorgen. Het gerealiseerde resultaat is prima ondanks dat de afwerking hier en daar echt wel beter kan.

De puzzels zijn allemaal prima te doen en de gemiddelde speler gaat hier een leuke flow hebben. Het niveau gaat een beetje op en neer qua moeilijkheid en originaliteit en waar de een net fantastisch is voelt de andere wat ouderwets en nietszeggend aan.
Ook onze hintmachine voelt erg statisch aan, net terwijl hier wel iets tofs mee gedaan had kunnen worden. Het minste was toch wel geweest dat het zijn eigen speakertje verdiende.

Je merkt als speler dat er goed met de ruimte is omgesprongen, dat verdient waardering maar zorgt voor mij wel voor het pijnpunt van de kamer. Eigenlijk is dit een 2 persoonskamer, want bepaalde ruimtes zijn echt te klein voor 4, laat staan dat je daar überhaupt samen kan puzzelen. Op dat moment sta je eigenlijk te kijken hoe 1, max 2 personen iets aan het doen zijn en dat heb ik meermaals gehad.

Het verhaal is goed te volgen en als je de film kent ga je veel zaken herkennen, wat uiteraard een leuke bonus is.

Conclusie:

Ondanks de complete reis, vraag ik me af of de makers niet te veel wilden met de beschikbare ruimte. Er zijn delen waar 3 ok is, maar andere delen dan weer niet.
Tegelijkertijd is de prijs waarschijnlijk noodzakelijk, maar niet aantrekkelijk met 2.
Een aantal wat de kamer eigenlijk ten goede zou komen.
Qua flow zit het hier prima en de kamer kan leunen op het nostalgische gevoel dat je waarschijnlijk bij dit thema hebt, toch mis ik wat effecten of stukjes techniek die je voor deze prijs mag verwachten. Zeker als je kijkt dat je voor 10 euro meer, een van de toppers kan spelen.
Voor mij nekt de prijs dus een stuk de beleving, net omdat die beleving omhoog gaat door een lager aantal spelers.

Decor vs uitvoering

Positie 5 in 2024 op Terpeca, dan mag je al wat verwachten! Ook andere spelers + eigenaren in Spanje gaven ons aan dat we in waren voor een verrassing. Grote kamer, decors die zo uit de films zouden kunnen komen… Verwachtingen dus, altijd gevaarlijk.


Onthaal:

Op een industrieterrein net naast een mall vinden we The City escape room. Een joekel van een pand. Parkeren kan in de straat of bij de Mall.
Ook hier gaat de deur pas open op de juiste tijd, nadat we eerst nog een papier moesten invullen en tekenen. Volledig in het Spaans natuurlijk, maarja anders kom je niet binnen.

Het onthaal gebeurt in thema maar lijkt niet helemaal te stroken met onze omgeving. Het is een rommelig allegaartje van thema’s die niet echt een connectie hebben met elkaar.
Eens aangekomen bij de start van de kamer kijken we links een soort kookshow in terwijl we rechts een piratenkamer gaan spelen.
De intro had ik dan ook liever in een soort overgang gezien, ipv lachende dames te zien die iets aan het bakken zijn.

Kamer:

Dit is een kamer van uitersten maar overkoepeld kunnen we zeggen dat interactie een deel uitmaakt van je spelplezier.
Zo begint de kamer dan ook en we zien meteen dat het decor leuk gedaan is.
Ik ben erg benieuwd op dit moment hoe de kamer ons mee gaat nemen in onze reis. Waar gaan we heen, wat is ons doel?
Wat meteen van het begin al duidelijk wordt is dat we geremd worden en dat het langdradig is. Ik ben de eerste om interactie met de acteur aan te moedigen, maar hier voelt het te gemaakt aan. We weten op bepaalde momenten wel wat het idee is, maar kunnen gewoon niet verder tot de acteur aangeeft dat het mag.

Gelukkig mogen we verder en ik geef met veel plezier toe dat het decor absoluut ongelofelijk is. Je komt ogen te kort en meteen slaat mijn fantasie op hol wat er mogelijk zou zijn.
Heel even laten de bouwers zien dat ze het begrepen hebben en gebruiken ze de acteurs zoals het bedoeld zou moeten zijn, als onderdeel van een puzzel en onderdanig ipv leidend.
Maar helaas voor ons houden ze dat niet lang vol en voor we het weten mogen we langs de zijlijn genieten hoe een scène zich ontrafelt. Er wordt nog net niet getoond hoe je de deur met een sleutel opent en we mogen weer verder met ons avontuur.

De grootsheid en scènes wisselen sterk af van elkaar en waar je in de ene scène met open mond staat te kijken, staat de andere er haaks op in de negatieve zin.
We hebben grotendeels wel ons eigen flow in handen, maar merken meteen op dat de kamer een groep van 4 amper uitdaagt.

De eindscène is er meteen eentje waarvan je niet anders kan dan onder de indruk zijn, maar heeft voor mij dezelfde pijnpunten als hiervoor benoemd.

Conclusie:

Een kamer van uitersten, net als de reacties in onze groep. Waar de een het fantastisch vond, was ik teleurgesteld in de kamer en dan vooral in de ondersteunende rol die de acteurs zouden moeten spelen.
Doorheen de kamer had ik zo vaak het idee dat we moesten wachten op de acteurs dat het niet meer leuk was. Je zou als spelers net de acteur moeten ontdekken en begrijpen wat je van hem/haar nodig hebt om verder te geraken, niet een acteur die jou gaat vertellen hoe een puzzel werkt of jou net aanwijzingen gaat geven uit zichzelf.

Dat in combinatie met de puzzellijn die amper een groep uitdaagt, zorgde voor een mindere flow.
Sommige stukken waren onnodig langdradig en dan kan je decor nog zo mooi zijn, als je continue teruggefloten wordt, speel je eigenlijk zelf de kamer niet meer.

Jammer want deze kamer heeft echt alles in zich om bij de toppers te horen.

All aboard!

Tijd voor 3 kamers hier bij Escape World.
We spelen met 3 en onze volgorde: The Vanishing Act - The Midnight Express - Cabin in the Woods.

Onthaal:

Parkeren kan bij q-park La Vie en van daaruit is het 3 minuten wandelen.
De escape is goed herkenbaar van buitenaf en ziet er gezellig uit.
Binnen heten de medewerkers van dienst ons vriendelijk welkom en ook is de ontwerper van de kamers aanwezig.

De ontvangst ziet er erg tof uit. Het is klein, maar gezellig. Er is de mogelijkheid om wat te drinken en uiteraard kan je naar de wc.
Onze gm heeft goed gezien dat we 3 kamers gaan spelen, vraagt naar onze ervaring, en past daarop zijn praatje perfect aan.
De ontwerper sluit ondertussen aan en is benieuwd naar onze eerste ervaring.
We hebben meteen een goede babbel en dat is altijd wel fijn als je 3 kamers doet.
Op naar kamer 2.

Kamer:

We zijn aan boord van de Midnight Express maar iets is er niet juist.
Het is aan ons om te achterhalen wat er niet klopt voor we aankomen op onze eindbestemming.

Dit is de makkelijkste kamer van de 3 volgens de site, maar dat is relatief natuurlijk.
We besluiten, met deze info, het tempo er wat uit te gooien. Het is ons nooit om de snelste tijd te doen.
Opnieuw een fantastisch decor en we wanen ons echt in een trein.
De puzzelflow loopt opnieuw lekker met voldoende aha momenten en een lekkere progressie. Net als bij de vorige kamer zou mijn advies opnieuw 2 a 3 spelers zijn door de lineaire opbouw.
Waar ik bij de vorige kamer enkel een punt zag in het verhaal, heb ik dat hier met 2 ruimtes.
Waar het trein gevoel in het begin haast perfect is, heb ik dat in een volgende ruimte totaal niet meer. Dat wil niet zeggen dat die ruimte niet mooi is, integendeel, maar het ontbrak gewoon aan referenties die me duidelijk zouden maken dat dit nog steeds een trein was.

De puzzels blijven maar komen en de een is nog toffer dan de andere. Je mag loslaten wat we staan te doen en wat het met het verhaal te maken heeft, echter zijn ze wel steeds in thema van de ruimte.

Het einde is opnieuw tof en wij zijn gaandeweg te weten gekomen wat er misgaat en hoe we het moeten voorkomen.
Opnieuw leuke puzzels, enkel nekt voor mij de route compleet het idee dat we op een trein zijn.

Conclusie:

Ik begrijp heel goed dat je toegevingen moet doen qua ruimte en dus keuzes moet maken.
Echter leent het thema zich hiervoor wat minder goed.
Nu zal de gemiddelde bezoeker hier totaal geen punt van maken, alleen breekt het voor mij het realisme, zeker als je ziet wat voor moeite er gedaan is in sommige ruimtes om net dat te bereiken.
Het puzzelplezier en decoratie niveau zit hier weer aan de top en net als bij de vorige kamer komen we hier weer hintloos en voldaan uit.

Te duur voor wat het nog is.

Vandaag zijn we op pad in Utrecht en op zoek naar leuke kamers die net wat onder de radar blijven.
We spelen er 4 en beginnen hier bij Mysterium.

Onthaal:

Escapen in een stad brengt altijd wat voorbereiding met zich mee.
Wij hadden ons huiswerk gedaan en netjes gereserveerd bij P2 van Hoog Catharijne.
Met nog dik 40 minuten reserve zou het geen probleem mogen zijn om op tijd bij de escape room te geraken… toch?
Dat was buiten het verkeer in Utrecht centrum gerekend en ik heb geen idee of dat hier elk weekend zo is, maar wij kwamen dus uiteindelijk 15 minuten te laat bij de escape aan.

We zagen uiteraard de klok wegtikken en beseften heel goed dat we nooit op tijd gingen aankomen. Als plichtsbewuste speler bel je dan natuurlijk de desbetreffende escape om je te verontschuldigen en te vragen wat onze opties eventueel nog zijn.
Helaas kan je deze escape alleen maar bellen van maandag tot vrijdag, wat niet zo handig uitkomt. Ook de chat op de site en instagram bleven onbeantwoord. Gelukkig werden we tijdens ons “spurtje” richting de escape gebeld door de GM die ons gerust stelde en zeer coulant omsprong met eigenlijk ons probleem.

De escape zelf ligt wat verscholen want je zult hem niet vinden in de winkelstraat, maar een verdieping lager langs het water.

Onze lieve host biedt ons nog de kans om even naar de wc te gaan voor we beginnen en ook onze melding dat we begrijpen dat we minder tijd krijgen wordt vriendelijk ontkracht.

Kamer:

Cornelis Vossius heeft een manier gevonden om eeuwig te leven.
Echter heeft hij daarvoor wel 1 opoffering van iemand per jaar nodig.
Voor ons is een vrouw binnengegaan die ons van de nodige info kan voorzien, maar zelf nu vastzit in de kamer. Aan ons om haar te redden en Cornelis het einde te geven dat hij waarschijnlijk dik verdient.

Eens in de kamer deed het me erg denken aan wat kamers in Delft.
Zo een oud pand aan het water straalt flink wat geschiedenis uit.

De kamer is opgebouwd als een soort test of we wel waardig zijn en dat betekent ook dat we op een bepaalde manier naar binnen gaan. Niet mijn ding.

Eens we de kamer wat in ons op kunnen nemen, komt er best wat op je af.
Het decor is basic, maar past wel in de tijd en het verhaal, zij het erg minimalistisch.
De puzzels zijn volop aanwezig, net als de afgesloten deurtjes.
En dat geeft ruis, want vaker dan eens vragen we ons hardop af of we een bepaalde puzzel al kunnen oplossen. Hoewel sommige puzzels echt wel duidelijk maken wat we nodig hebben, weten we nooit echt zeker of dat attribuut gevonden kan worden of bij een andere puzzel als een beloning komt.
Die ruis blijft de kamer voor mij best vasthouden en hoewel onze GM ons af en toe stuurt met het licht, moet je zelf om een hint vragen. Zo’n systeem werkt in de praktijk bijna nooit goed, want wij hebben geen idee of we nog 25 minuten werk hebben of 5. Info die een gm wel heeft en dus beter kan inschatten of we een bepaalde hint eigenlijk broodnodig hebben.

Uiteindelijk linken we wel de juiste zaken aan elkaar bedenken we een soort van oplossing die achteraf juist bleek te zijn. Echter moet ik eerlijk bekennen dat geen van ons 3 echt 100% overtuigd was dat we het juist zouden hebben.

Conclusie:

Dit is een pittige kamer, maar dat komt vooral door de ruis. Vele gesloten deuren blijven ook dicht, wat continu het gevoel geeft dat daar het laatste deel ligt voor een bepaalde puzzel.
Zoeken is nooit mijn ding omdat er vaak geen echte aanleiding is waar je moet zoeken en in dit geval zelfs wat wel en wat niet. Hou het dan bij 1 ding, maar vanaf het moment dat het meerdere zaken wordt, trek je alles in twijfel.
Deze kamer is 9 jaar oud en voor die tijd was dit ongetwijfeld een zeer toffe kamer.
Voor deze tijd kan je hier nog steeds terecht voor de uitdaging, echter is de prijs aan de hoge kant. Zeker als je deze kamer vergelijkt met een andere escape verderop.

Verbazend goed

Tijd voor 3 kamers hier bij Escape World.
We spelen met 3 en onze volgorde: The Vanishing Act - The Midnight Express - Cabin in the Woods.

Onthaal:

Parkeren kan bij q-park La Vie en van daaruit is het 3 minuten wandelen.
De escape is goed herkenbaar van buitenaf en ziet er gezellig uit.
Binnen heten de medewerkers van dienst ons vriendelijk welkom en ook is de ontwerper van de kamers aanwezig.

De ontvangst ziet er erg tof uit. Het is klein, maar gezellig. Er is de mogelijkheid om wat te drinken en uiteraard kan je naar de wc.
Onze gm heeft goed gezien dat we 3 kamers gaan spelen, vraagt naar onze ervaring, en past daarop zijn praatje perfect aan. Of we er zin in hebben? Ja hoor, we hebben al veel goede zaken gehoord en kunnen niet wachten.

Kamer:

De legendarische illusionist Cornelius Conrad is verdwenen en aan ons de taak om zijn show af te maken opdat we zelf niet zouden verdwijnen.

Vanaf het moment dat de deur open gaat, weet je eigenlijk al dat het leuk gaat worden.
Het decor is tot in de puntjes verzorgd en ik hoop dat de kamer dit niveau gaat blijven volhouden.
De eerste indruk zit dus al goed, want niet alleen het decor is goed, ook de puzzels zijn tof. Gewoon leuke puzzels met een wisselende moeilijkheidsgraad en steeds een duidelijke beloning. Dat zorgt voor een heerlijke flow die ons niet meer zou loslaten en uiteraard bijdraagt aan ons totale gevoel.
De kamer blijft verrassen in de diversiteit van ruimtes, maar alles is toch o zo passend in het totaalplaatje. Het is de makers goed gelukt om, ondanks de (soms volle) decors, duidelijk te maken wat je wel of niet nodig hebt. Ook de feedback van licht en geluid staat op punt, net als alle kleine extra’s die je pas opvallen als je er echt op gaat letten.

Als ik iets van kritiek mag geven is het wel dat het voor mij nergens echt duidelijk was dat we zijn show aan het voltooien waren. Dat stukje komt voor mij niet tot zijn recht, maar het doet geen afbreuk aan de ervaring die ik gehad heb.

Conclusie:

Ja, Vanishing Act heeft de lat al heel hoog gelegd want eerlijk is eerlijk, ik heb me al puzzelend vaak goed geamuseerd bij Escape World, maar nog nooit met zo'n decor.
Het verhaal kwam voor mij dan niet helemaal tot zijn recht, toch is het bizar wat voor een toffe kamer dit is.
Wij betaalden 111 euro met ons 3, wat echt een zeer goede prijs is voor de kwaliteit die je hier krijgt.
Ik zou hem ook aanraden voor 2 (98 euro), max 3 spelers als je wat ervaring hebt.
Wij komen er uit met 38 minuten zonder hints en hoewel dat aan de snelle kant is, voelde het binnen niet zo aan.
Benieuwd naar de volgende 2 rooms hier.

Een van de beste Cabin in the woods

Tijd voor 3 kamers hier bij Escape World.
We spelen met 3 en onze volgorde is: The Vanishing Act - The Midnight Express - Cabin in the Woods.

Onthaal:

Parkeren kan bij q-park La Vie en van daaruit is het 3 minuten wandelen.
De escape is goed herkenbaar van buitenaf en ziet er gezellig uit.
Binnen heten de medewerkers van dienst ons vriendelijk welkom en ook is de ontwerper van de kamers aanwezig.

De ontvangst ziet er erg tof uit. Het is klein, maar gezellig. Er is de mogelijkheid om wat te drinken en uiteraard kan je naar de wc.

We zijn al bij de laatste kamer van vandaag beland en kunnen gelukkig eerder starten.
Samen met onze GM dalen we af naar de catacomben van het gebouw waar we de nieuwste kamer, tevens de moeilijkste + engste, gaan spelen.

Kamer:

Wij mogen op bezoek in een jagershut, diep verscholen in het bos om het mysterie op te lossen van een legendarisch monster.

Gewapend met dit simpel verhaal en een koffer vol hulpmiddelen betreden we het bos.
De sfeer is opnieuw goed neergezet en ondanks dat ik al te veel cabin in the woods heb gedaan, is dit een van de beste qua opzet.

Je merkt meteen dat de puzzels net wat meer gelaagd zijn en ik ben het ook eens dat dit de moeilijkste van de 3 was.
De puzzels zijn talrijk aanwezig en in hoofdzaak lineair. Opnieuw zou het advies zijn om deze met 2 a 3 te doen, gezien de oppervlakte/ruimtes/puzzellijn.

De puzzels sprongen er voor mij wel uit omdat ze niet alleen in het verhaal pasten, ze boden ook antwoorden en pasten ook nog eens in de ruimte, iets wat geen makkelijke opgave is.

Het einde snap ik wel, maar is persoonlijk niet zo mijn ding. Voor ons was een deel niet duidelijk of we een stap juist gedaan hadden, maar het spel leek gewoon verder te gaan.
Ik denk dat er net nog iets meer uit te halen was.

Conclusie:
Ik ben het wel eens met de site, dit is de moeilijkste van de 3 en tevens ook de spannendste.
Opnieuw een mooi decor en kudos voor de puzzellijn.
Advies is opnieuw 2 a 3 spelers, net als de andere.

Mijn advies qua volgorde zou zijn:
Midnight express - Cabin in the woods - the vanishing act.

Maar ongeacht heb je hier een fijne tijd, tegen een heel mooie prijs.

Klaar voor de test?

Een nieuwe naam op de markt en een nieuw concept.
Altijd een risico uiteraard, maar enkel zo kan de sector blijven groeien.

Onthaal:

De kamer ligt op een klein industrieterrein waar je kan parkeren bij de kamer zelf.
Op het moment van spelen zat de kamer nog in een testfase en was de ontvangstruimte nog niet af. We hebben toen wel verschillende ideeën besproken en ik hoop oprecht dat die het gehaald hebben.

Na een korte inleiding, waarin wordt uitgelegd dat deze kamer het wat anders aanpakt, mogen we meteen starten.

Kamer:

We zijn dus bij Nocturne Intelligence Agency, een soort testfaciliteit voor toekomstige onderzoekers.
Wij krijgen een cold case aangeboden met als doel die zo goed mogelijk op te lossen.
Een soort murder mystery dus.

Gelukkig is dit geen die-hard CSI-kamer met witte pakken, maar is het sfeervol en kleurrijk.
De manier van spelen zal voor velen weer onwennig aanvoelen, want aangezien dit een test is, is er ook een tijdsdruk. Heel erg vond ik dit niet, net doordat het verhaal hierdoor versterkt werd.

Het doel van de kamer is dus om aan de hand van puzzels bewijsstukken te verzamelen. Hoe beter we het doen, hoe meer het verhaal prijsgeeft. Die gelaagdheid zit goed in elkaar en hoewel ik liever had gezien dat de puzzels zelf de antwoorden zouden geven, zou die hoeveelheid info te veel zijn voor de flow. Een bewuste keuze dus en de juiste.

Vergis je niet: het verhaal is niet simpel, maar in de basis prima te begrijpen.
Ik waande me ook echt een detective die aan de hand van het bewijsmateriaal een steeds completer plaatje kreeg van deze case.

De ruimtes en puzzels bieden veel afwisseling en er is genoeg te doen voor een groep van drie à vier personen. Met twee ga je echt een pittige tijd tegemoet.

Op het moment van spelen ervaarden wij het einde nog als zeer stressvol door bepaalde omstandigheden. Die zijn echter aangepast op basis van feedback, wat naar mijn mening de kamer ten goede komt.

Conclusie:

Wij hebben ons echt vermaakt in deze kamer, net omdat het escapen eens in een ander jasje zit.
De kamer bestond voor mij uit drie delen die samenkomen door het overkoepelende thema.

Een thema dat ze toekomstgericht kunnen doortrekken naar andere kamers, wat opnieuw verhaalversterkend werkt.
Hopelijk krijgen de eigenaren de kans om verder te bouwen aan hun droom, want aan passie zal het niet liggen.

Skip this party, pal!

Als Die Hard fan herkende ik de naam meteen en ik was erg benieuwd of de kamer verder iets met de gelijknamige film te maken zou hebben.

Onthaal:
Ver buiten het centrum (lees te ver rijden voor deze kamer) ligt deze room in een ietwat rustige buitenwijk.
Parkeren zou hier net wat makkelijker moeten kunnen, maar trek er toch wat extra tijd voor uit.
De buitenkant is goed herkenbaar en maakt meteen duidelijk dat dit een keten is. Ook Distrito 111 valt hieronder, een kamer die we eerder gespeeld hebben en echt leuk was.

De kamer start onmiddellijk en je kan hier niet naar de wc.

Kamer:
Het wordt meteen duidelijk dat deze kamer niet volledig in het Engels te spelen is, want nog voor we de kamer in willen gaan kunnen we al gaan vertalen. Dat beloofd.

Nu, blijkbaar gaat er een aanval plaatsvinden in het hotel en aan ons team om dat te voorkomen.

Tot daar toe het leuke gedeelte, want hier komt amper iets van terug.
We stappen binnen in de lobby van het hotel en vallen nog net niet over de puzzels.
Het ontvangst is leuk en in thema, maar eerlijk, dit is een puzzelkamer in een hotelthema.
Het verhaal schreeuwt om een volledig andere aanpak dan wat we voorgeschoteld krijgen en ik besef al heel snel dat de naam niks te maken heeft met mijn geliefde film, buiten dat we ook in een “hotel” staan.

De puzzels zijn leuk en dagen onze groep van 4 uit. In het begin is het allemaal nog een beetje ok, maar verderop in de kamer is het gewoon te triestig voor woorden.
Puzzels zijn stuk, deuren staan open, puzzels staan uit en tot overmaat van ramp is deze kamer volledig in het Spaans.
Tja, en onze “acteur” stonk een uur in de wind, dat kon er ook nog wel bij.

Er zaten best leuke delen in en onze GM deed oprecht zijn best, maar dit is vergane glorie.
Als je de boel niet onderhoudt, de volle pot blijft vragen en zegt dat hij in het Engels te spelen is terwijl dat niet zo is, dan kunnen die leukere delen de kamer ook niet meer redden.

Conclusie:

Speel aub iets anders.

Hey, you guys! This is fun to playyyy

Door de makers van Londium werd ons deze kamer aangeraden, al zeker als we Goonies fan zouden zijn. Als kind van de jaren 80 ben je haast opgevoed door deze film en als het decor nog maar half zo tof zou zijn als Londium (Zij hebben de kamer helpen bouwen) ben ik al tevreden.


Onthaal:

In een wat rustigere wijk van Barcelona vinden we Willy el Tuero terug.
Parkeren zou hier al iets makkelijker moeten gaan en aan de overkant van de straat vind je ook nog een grote supermarkt.
Het spel start aan de voordeur, die al meteen in thema is, maar je komt er niet zomaar binnen. Voor degene die de Goonies goed kennen zul je wel snappen wat dit betekent :-)

Kamer:

Na het opbergen van onze spullen wordt het verhaal ons op een leuke manier verteld. En dan zie je maar dat het zo ook kan, in thema, zonder een scherm. Een tof begin!

Dat de kamer de film niet gaat volgen is niet meer dan logisch maar toch ben ik benieuwd of het een feest van herkenning wordt of een goedkope manier om mensen te lokken.
Qua storytelling is het een rare mengelmoes van zaken uit de film en hun eigen storyline en dat is misschien maar goed, want nergens is voorkennis voor nodig, echter is het als fan van de film wel tof om bepaalde personages of attributen terug te zien.

De kamer heeft een tof decor en de naam van de bouwers heeft voor mij al meer krediet opgebouwd met 2 kamers dan alle kamers van mad mansion bijeen.
De puzzels zijn tof om te doen en we staan met een team van 4 niet vaak stil.
Sommige puzzels voelen wel aan dat je ze niet zonder hulp kan oplossen, maar ergens is dit ook wel een doelbewuste keuze. De inzet van de acteur is perfect en voor mij een perfect voorbeeld hoe het wel moet ipv hoe La Taberna het aanpakt.
Ook hier weer leuke referenties naar de film en dus leuke info om aan de rest van het team te delen zodra de kamer klaar is.

Met ons 4 hebben we een lekkere flow te pakken en hebben we volop lol, mede door de herkenbaarheid uit de film. Voor we het goed en wel weten is de kamer klaar.
Een einde dat naar mijn mening iets te plots was, maar wel sluitend was qua verhaal.

Conclusie:

Deze kamer deed precies wat we verwacht hadden.
Een mooi decor met een leuke puzzellijn, net genoeg referenties naar de film zodat een fan wat extra lol had en een leek niks mist.
Ik zou dit een verborgen parel noemen in Barcelona, net omdat hij eigenlijk wel de moeite is om te spelen, maar net wat te braaf is op elk vlak om er echt uit te schieten.
Zeker als je een beetje fan bent van The Goonies, zou ik hem erg aanraden.
Prijs/kwaliteit zit hier prima, ik zou hem aanraden met max 4 spelers.

Deze grot mag je overslaan

De eerdere reviews gaan van heel positief, tot sla dit over, tja wat moet je dan?
We moesten er toch zijn voor Jurasico, dus we hebben de gok gewaagd en… verloren.

Onthaal:
Als je niet met het OV komt, kies dan maar beter een parkeergarage in de buurt uit. Deze zijn best betaalbaar en het scheelt je een hoop tijd. Op wandelafstand ligt de Sagrada Familia, dus misschien kan je daar nog wat tijd voor uit trekken.

Eens daar mag je buiten blijven wachten tot het startuur. Geen idee waarom, want je kijkt letterlijk de ontvangstruimte in.
Het ontvangst is in thema, maar leuk gedaan. We geven aan voor welke film we komen en een toiletbezoekje later zitten we in onze eigen “bioscoop”.

Kamer:
Tja, laten we vooropstellen dat dit Indiana Jones and the Temple of Doom is, maar zo mogen ze het niet noemen.
De kamer ziet er qua decor prima uit, maar daar stopt helaas het goede nieuws.

De flow is dramatisch, het zoeken niet leuk en je loopt eigenlijk de volledige kamer een beetje door als een kip zonder kop.

Ligt dat aan ons, dat zou kunnen, maar het was zo vaak zonder reden op en neer wandelen, zoeken op de gekste plaatsen dat ik ook niet echt een aanleiding ervoor kon vinden waarom je dit normaal uit jezelf zou doen.
Je zorgt als bouwer ook zelf voor frustratie als je spelers een puzzel correct laat oplossen, maar dat het resultaat dan plots verdwijnt (wat je later nodig blijkt te hebben) waardoor je de puzzel opnieuw moet oplossen. Alleen weten wij dat niet, dus je blijft maar zoeken.

Enfin, frustratie alom.

Conclusie:
Moest je nog twijfelen, sla deze over en doe Jurasico.
Ik was blij dat ik uit deze grot was.

An adventure 32 years in the making

Als 12 jarig menneke zag ik Jurassic Park in 1993 voor het eerst en ik was meteen verkocht. Dat je dan nu, 32 jaar later, een kamer kan spelen die gebaseerd is op deze film is alleen maar fantastisch.
Tegelijkertijd is het ook gevaarlijk, want we weten waar het op moet lijken en het is zeer moeilijk goed neer te zetten.

Onthaal:
Net als bij de vorige kamer staan we buiten weer te wachten op het juiste tijdstip.
Jammer, want er is een ontvangstruimte waar we droog zouden kunnen wachten op de start.
De intro is iets anders dan bij Catacumbas, want we gaan terug naar Isla Nublar. Een flinke reis, dus laat ons maar beginnen.

Kamer:
Onze opdracht is simpel: Het eiland is niet meer veilig en aan ons om het laatste ei dat er ligt terug te gaan halen.

De start is precies wat het moet zijn, we gaan namelijk naar het eiland toe en staan er niet plots. De puzzel onderweg was niet bijster origineel, maar het paste wel in het scenario.
Tja en dan kom je aan, kijk je rond en zie je een wereld die je zo snel mogelijk wilt ontdekken.
Wat je ook ontdekt is dat de makers echt wel fans zijn. Er is aandacht gespendeerd aan vele kleine zaken die allemaal uit de film komen en voor de fans onder ons een feest van herkenning zijn, maar voor een leek nog steeds doen wat ze moeten doen (een richtingaanwijzer bv.).

Helaas voor ons is het niet echt veilig op het eiland en zullen we op onze hoede moeten zijn.
Om veilig door het park te geraken gaan we wat systemen terug moeten opstarten of herstellen en dat kon nog weleens moeilijk worden.
De puzzels zijn leuk om te doen en de meeste passen allemaal in onze verhaallijn en degene die dat niet doen, breken dat bewust en zorgen voor een welverdiende adempauze.

Het decor is iets wat ik nog nooit in een kamer gezien heb. Het is volgens mij ook de enige manier om een kamer als dit betaalbaar en realistisch neer te zetten, maar het blijft apart.
Ook de omstandigheden waarin we spelen zijn bijzonder te noemen, echter past het opnieuw perfect in het verhaal en kan het leuke momenten opleveren.

Tja en dan komen we bij de hamvraag uit de film en ook deze kamer:
Now, eventually you do plan to have dinosaurs on your dinosaur tour, right?

Wel, dat mag je zelf gaan ontdekken :-)

De kamer bouwt verder goed op in spanning en we werken duidelijk naar een finale toe.
Bij ons leek er iets mis te gaan met de timing, maar het mocht de pret niet drukken.

Conclusie:

Als fan was ik echt onder de indruk van wat ik net had meegemaakt.
Je herkent zoveel kleine details waar je de passie in merkt en dat is wat deze kamer ook moet zijn. Geen lokker met de naam, maar een ode aan het origineel.

Is dan alles perfect, nee. De afwerking kan in bepaalde stukken echt beter en de geur hier en daar was verschrikkelijk. Op bepaalde delen is een compromis gezocht en die pakte de ene keer al wat beter uit dan de andere.
Maar je snapt als speler dat ze dit niet gedaan hebben uit gemakzucht, daarvoor laten ze te vaak zien dat ze ook fans zijn.
We mogen niet vergeten dat we in een beperkte ruimte zijn, met een thema dat heel moeilijk goed neer te zetten is en toch is het ze gelukt.
Als je in Barcelona bent, mag je deze niet overslaan.

Knop Kong

Op het moment van schrijven is dit de nieuwste kamer van Escape Barcelona. Een kamer die, net als Cybercity, voor verdeeldheid zorgt.
Liefkozend wordt dit al de “knopjeskamer” genoemd, maar hopelijk is het meer dan dat.

Onthaal:

Parkeren kan hier ook weer een uitdaging worden, dus check het ff voor je gaat of er misschien een parkeergarage is. De escape zelf ligt in een klein zijstraatje en als je niet goed kijkt, loop je het zo voorbij.
Je moet buiten blijven wachten tot je starttijd, maar je kan wel schuilen voor eventuele regen.
Ook naar de wc gaan is hier niet meer mogelijk.

Kamer:

Eigenlijk weet je amper iets van deze kamer als je hem boekt en de aannames die we doen zijn gebaseerd op de visual en naam. Tja, we verwachten dus een hele grote aap… Benieuwd hoe dat gaat uitpakken.

De start van deze kamer is goed, erg goed. Op zich stelt het niet zoveel voor, maar het was sterk in zijn eenvoud.
Verderop in de game is mijn eerste indruk van de kamer boven verwachting. De setting die ze proberen te creëren is prima gelukt al moet je niet te nauwkeurig kijken hoe ze het gedaan hebben. Net als bij Cybercity lijkt het of ze alle afgedankte apparaten uit het recyclagepark hebben hergebruikt en op een aantal plekken is het wel erg marginaal opgelost. Toch lukt het ze om hier wel de sfeer op te roepen die bij het verhaal hoort en daar draait het om.

We proberen samen uit te vinden of we parallel aan de slag kunnen, maar dat blijkt niet zo eenduidig te zijn. Zeker in het begin is het even filteren en dagen de puzzels een groep van 4 ook niet echt uit.
Tja en dan vraag nummer 1: Zijn de puzzels allemaal met knopjes?
Nou, niet allemaal, maar eerlijkheid gebiedt dat het voor 95% wel het geval is. Is dat erg? Ja en nee. Nee, want het past perfect in de setting, ja want er waren heus wat andere mogelijkheden om wat afwisseling te creëren.
Ik heb mij er niet zo heel erg aan gestoord, net door het thema.

Maar waar net al die knopjes voor creatieve armoede zorgen, zit er aan de andere kant ook een geniale puzzel in. Een waar ik van hoop dat we dit vaker gaan zien, want dit was echt interactie ten top.
Het verhaal maakt zich redelijk snel duidelijk en er zit zelfs een soort van unieke verhaallijn in waar wij als spelers een hand in hebben. Echter is de uitwerking vreemd te noemen als je ziet wat dit was.
Dit zou aan het eind van de kamer nog eens terugkomen, maar het heeft voor mij niet echt een meerwaarde buiten dat het voor hen waarschijnlijk cool is om te vertellen.

De kamer verrast me wel qua ruimtes en wat je doorloopt neem je maar voor lief. Ik vraag me alleen stilaan af waar we naartoe aan het werken zijn. Zo erg zelfs dat ik Stan op een bepaald moment echt geloofde toen hij zei dat het na deze ruimte klaar was.
Gelukkig was dat niet het geval en kwam er nog een deel van hoogtes en laagtes.
Een groep uitdagen is niet de sterkste kant van deze kamer, tot een bepaald punt. Daar mag je als team echt aan de bak op de meest absurde manier.

Conclusie:

Ik heb hetzelfde gevoel bij KONG als bij Cybercity. Ik beschouw het niet als een echte topkamer, net terwijl hier eigenlijk alles wel voor aanwezig is.
Ik moet ook toegeven dat de puzzels wat creativiteit misten en te vaak de elektronische uitweg kozen. Uiteraard past het wel in het thema, maar het was nu gewoon te vaak hetzelfde.
De verwachting die ze scheppen met de naam en visual is een die moeilijk waar te maken is, maar hiervan vond ik de uitwerking best goed gezien het feit dat we in een escape room zijn.
Het idee van verschillende eindes (tot iets van 16 stuks toe) vond ik niet echt een meerwaarde, want wat die andere 15 ook zijn, een ander eindfilmpje is niet genoeg om de kamer daarvoor opnieuw te spelen.

Ondanks dat het geen 10 kamer is voor me, zou ik hem toch aanraden om te doen. 2 is ideaal, 4 max in mijn mening.

1 ding redt deze kamer

Deze kamer viel me op door de plaats op de Terpeca lijst van 2024 (plaats 40).
Toch had ik er op een of andere manier niet echt hoge verwachtingen van.

Onthaal:
De kamer ligt in een afgelegen gebied van Barcelona. Parkeren is dus geen probleem.
De kamer start meteen, maar je kan bij de start nog wel naar de wc.

Kamer:
We mogen dus als nachtbewakers aan de slag bij het St Mary’s hospital voor mentale patiënten. Het is al jaren gesloten en onze enige taak is om indringers buiten te houden.

Van dat verhaal komt eigenlijk amper iets terug in de kamer, jammer. Ik snap dat je een reden moet hebben om ons aan de locatie of verhaal te koppelen, maar werk dit dan ook verder uit. We krijgen geen echte opdracht (wat wel gaaf was geweest), geen uitrusting, laat staan een uitleg wat nu juist de bedoeling is.
Nu komen we aan en beginnen we gewoon te …puzzelen…

Toegegeven, de eerste indruk was gewoon niet echt goed. Het decor is maar erg matig, net als de algemene sfeer, maar er is wel opbouw, dus wie weet verrassen ze ons nog.
Het decor wordt er met momenten inderdaad beter op, maar soms slaan ze de bal ook volledig mis. Het acteerwerk is goed en gelaagd, maar niet bijzonder eng.
De puzzelflow is wel goed, maar de puzzels gaven te vaak teveel rust. Daardoor ben je iets teveel op je gemak en zakt de angst die je kan hebben ook weg.
Misschien is dat voor vele van jullie net wat je wilt horen en dat maakt dit voor mij wel een erg goede instap horrorkamer.

Zit er dan niks spannend in? Jazeker wel, maar die momenten alleen redden de kamer voor mij niet.
Maar er is 1 moment in de kamer die deze anders maakt dan elke kamer die ik ooit gespeeld heb. Althans, ik heb kamers gespeeld die hetzelfde probeerden te doen, echter de bal volledig mis sloegen. Wat het is ga ik natuurlijk niet zeggen, maar het is wel dit element dat mij de kamer hoger doet waarderen.

Conclusie:

Ten eerste had ik diep respect voor onze GM. Deze vrouw was fantastisch in wat ze allemaal deed en ik hoop dat iedereen van jullie dezelfde medewerkster krijgt.
Na het spelen liet ze trots zien hoe bepaalde effecten werkten en wat ze tijdens het spel allemaal moest doen en daar kan je als speler enkel bewondering voor hebben.

De kamer blinkt niet uit qua decor of scares, maar de puzzelflow was prima met een paar echte leuke puzzels erbij. Het thema is natuurlijk wat afgezaagd en een makkelijke keuze als je een horrorkamer wilt bouwen. Ik denk dat ik net teveel op mijn gemak was in deze kamer waardoor het limiterende wegviel.
Het is 1 element dat voor mij de kamer echt omhoog haalde en dat maakt ook dat ik hem wel zou aanraden om hem te spelen.
Plan deze room aan het begin van je trip als een goede opwarmer.

Dit komt op elke toplijst

Het wordt steeds moeilijker om kamers te vinden die nog niemand echt gespeeld heeft. De community die reist en escaped is steeds groter aan het worden en elke week zit er wel iemand die we kennen in een ander land.
Dankbaar maken we gebruik van jullie bevindingen, maar dat maakt wel dat je met een bepaalde verwachting al naar daar gaat.

Londium stond op niemand zijn lijst en het was enkel door een Spaanse eigenaar dat hij plots op onze radar kwam.
En dan komt het moeilijke stuk, kiezen we voor zekerheid met onze beperkte tijd hier, of kiezen we voor het onbekende met de hoop op die echte verborgen parel…


Onthaal:

We waren iets te vroeg hier, door al de parkeer problemen in deze stad een bewuste keuze.
In deze regio kan je makkelijk een plekje vinden en op ongeveer 100m van deze escape ligt een klein winkelcentrum waar je wat kan eten en drinken.
Tijdens het wandelen kwamen we al langs onze room en de buitenkant gaf een goede indruk.
Dan hoop je maar dat het budget daar niet is ingekropen en het eigenlijk een soort toerist trap wordt.

Kamer:

Ja er is geen onthaal en je kan in het begin niet naar de wc. Wel sta je in een mooie ruimte waarde je spullen opbergt en het verhaal meteen start.
Ik keek Stan aan met een blink van wtf en hoopte diep van binnen dat de kamer dit niveau zou vasthouden, maar hoe fout kon ik zijn.

Het verhaal wordt ons in een paar zinnen duidelijk en de eerste kippenvel momenten zijn al aanwezig.
De kamer ontvouwt zich verder en waar ik in het begin nog dacht dat ik hoopte dat de kamer dit niveau kon vasthouden, doen ze er nog een schepje (lees schep) bovenop.
Ik denk oprecht dat menig gast hier met tranen van blijdschap gaat staan rondkijken want wat de bouwers hier laten zien is een absurd voor een escape room van deze prijs. Het kan niet anders dan dat hier een enorme berg passie gecombineerd met skills aan te pas zijn gekomen want dit kan je niet uitbesteden.
Aan alles voel je gewoon het oog voor detail, nergens is voor de makkelijke weg gekozen en dat straalt de kamer ook uit.

De puzzels zijn gelaagd, maar nooit enorm moeilijk. Ze laten toe om parallel te werken of lineair, maar toch hebben we nooit echt het idee dat we iets missen. Waar je moet samenwerken gebruiken ze afstand net als een puzzellaag enden kan je zelf kiezen hoe je die overbrugt.
De puzzels zijn talrijk aanwezig en geven de perfecte feedback. Zowel qua licht als geluid en de beloning voelt ook zo aan. We wisten elke keer wat we moesten doen en waar en vlogen op die manier door de kamer.

Veel meer hoef ik niet te vertellen, er was niks aan te merken op deze kamer. Jullie verwachtingen zullen nu wel aan de hoge kant zijn, maar nog steeds denk ik dat de kamer het waar kan maken.

Conclusie:

Petje af voor de bouwer van deze kamer. Met lage verwachtingen hier naar toe gegaan en de verrassing gekregen van de laatste 5 jaar.
Deze kamer gaat het heel goed doen in elk lijstje en een absolute must play als je in Barcelona bent.
Hij is vrolijk en betoverend met hier en daar een spannend randje, maar laat je dat absoluut niet tegenhouden. Vanaf het moment dat je 10 minuten in deze kamer bent weet je waarom.
Misschien vinden we de fantastische evolutie die kamers doormaken qua decor en techniek maar vanzelfsprekend, toch is het fijn om ff stil te staan bij de mooie hobby die we hebben en de fantastische eigenaren, zoals deze, die er hart en ziel in gieten.
Zwaar onder de indruk, nog steeds en dat hebben we hun ook meer dan eens laten merken.

Gebouwd met goede bedoelingen, maar slaat de bal mis

Deze kamer is bijzonder te noemen omwille van het thema.
Verschillende mensen die we kennen hadden deze kamer al gespeeld en de reacties waren uiteenlopend.
Hoewel ik ook bepaalde thema’s liever niet terugzie in een escape room, wilden we toch graag zelf gaan ervaren of het wel zo ongepast is.

Onthaal:

De kans dat je zelf gaat rijden is redelijk groot en parkeren is een drama in Barcelona.
In de buurt van deze escape ligt een Lidl waar je 2 uur gratis kan staan.
De kamer is aan de buitenkant goed aangegeven, maar straalt weinig kwaliteit uit.
Binnen worden we chaotisch onthaald door onze GM, wat voor mij weinig toevoegde.
De uitwerking is rommelig, de taalbarrière te groot en de setting oogde vooral goedkoop.
Enfin, we zijn nu brandweermannen en mogen naar de rechtertoren van de twin towers om daar te meeten met onze chief.

Kamer:

Laten we voor nu het hele 9/11 gedeelte even vergeten en puur naar de kamer kijken, want buiten de wrange nasmaak die het geeft, zal de gemiddelde persoon de link niet direct leggen.
Aan ons de taak om naar de bovenste verdieping van dit flatgebouw te geraken en dat gaat niet makkelijk worden.
De kamer zit aardig vol met puzzels, de ene al wat beter uitgewerkt dan de andere.
Ze proberen de sfeer van een zwaar beschadigd gebouw goed neer te zetten, al is de uitwerking ervan rommelig.
De kamer is volledig lineair opgebouwd en de ruimtes niet altijd aan de grote kant, wat maakt dat een groep van 4 nooit echt iets te doen heeft.
De 9/11 referenties gaan van kleine details tot zaken waarvan je denkt “dit kan echt niet”.

Als je dat wat los kan laten bots je op vreemde en soms lachwekkend slechte puzzels die totaal niks met onze opdracht te maken hebben. Onze GM zit er ook stevig bovenop, net terwijl we prima puzzelen en niet het gevoel hadden dat we traag door de kamer gingen.
De reden bleek achteraf dat, ondanks dat we netjes toestemming hadden gevraagd om 15 minuten later te mogen beginnen (en ook gekregen hebben) die tijd toch in de kamer verloren ging. Prima, maar had dit ff op voorhand gecommuniceerd.
Naar het einde zijn we een beetje klaar met onze hevige GM en de kamer zelf, maar voor je uit deze veel te warme kamer mag, hebben ze nog een raar einde waarin je 9/11 nog eens mag gaan herbeleven aan de hand van een korte docu.
Daarop komt de GM sereen binnen met een monoloog over de goede bedoelingen van deze kamer.

Conclusie:

Na wat navraag hier in Barcelona geloof ik oprecht dat de eigenaar deze kamer echt gebouwd heeft met de beste bedoelingen. Hij heeft mensen die hij kende verloren tijdens die dag.
Echter denk ik echt dat deze kamer dit thema niet nodig heeft. Maak hier een brandweerkamer van en laat de 9/11 verwijzingen weg. Neem de mensen op het einde mee met de boodschap dat wat ze net meegemaakt hebben, niks was in vergelijk met … en dan bereik je veel meer.
Als we het thema ff weglaten vond ik de kamer helaas ook niet heel goed. Nergens werden we ook maar 1 keer als groep uitgedaagd en de puzzels zijn losstaand niet slecht, maar passen totaal niet in onze opdracht en ons karakter in de kamer. Beetje alsof je een brand moet gaan bestrijden, maar om water te hebben moet je eerst de borden juist in een kast zetten.
Het is gewoon een raar ratjetoe van in thema, dan weer niet, dan weer een beetje…
Ondanks de goede bedoelingen van de eigenaar, voelt het voor mij meer aan als 9/11 gebruiken dan er eer aan te geven.

I'll never let go

Op het moment van schrijven is deze kamer 8! jaar oud.
Ik had me amper ingelezen, zeker omdat de titel (die vandaag de dag niet bijster origineel is) me lage verwachtingen gaf.
Onze lieftallige vriend Wout had mooi verzwegen dat deze kamer 2 modi had, met of zonder fysiek contact en hoewel ik daar altijd huiverig tegenover sta door eerdere onaangename ervaringen, komt deze kamer enkel tot zijn recht met het contact.

Onthaal:
Aan het einde van de straat is een parkeergarage, moest je met de auto komen.
De kamer zelf herken je vlot aan de buitenkant en hoewel de kamer in thema begint, kan je hier nog naar de wc.

Kamer:
De inleiding van deze kamer is perfect. Het is een mooie mix tussen spanning en humor, storytelling en interactie. Deels gaat het van jezelf afhangen, maar bij ons was het een heerlijke wisselwerking. Het is net die humor die de spanning sterker maakt gecombineerd met de setting uiteraard.

De kamer gebruikt het verhaal van Jack the Ripper, maar geeft er een twist aan en we hebben dus met een copycat te maken in de hedendaagse tijd (Wout snapt dit nog steeds niet).
Ik haalde in het begin al aan dat er fysiek contact in deze kamer zit en die regels worden je snel duidelijk. Hoewel ze verhaaltechnisch niet echt te rechtvaardigen zijn, waardeer ik wel dat het gebaseerd is op actie/reactie. Dat maakt plots dat het niet random is, maar ons een doel geeft. Dat als het gebeurt, het gestopt kan worden en dat levert hilarische scènes op.

Maar er is een keerzijde, want dit stuk maak je zelf. De kamer scoort voor mij niet top, net doordat dit gedeelte voor ons de kamer maakte op vlak van plezier. Want als je naar de puzzels en het decor zou kijken, dan stelt het niet zoveel voor.
Onze rol als speler is ook onbestaande want we beleven het enkel en bereiken eigenlijk niks.

Conclusie:

Toch zou ik advies geven om hem misschien aan het begin van je trip mee te nemen.
Ga erin met het idee dat hij 8 jaar oud is, het decor matig is en het verhaal basic terugkomt.
Maar ga er vooral in als team, ga mee in de interactie, werk samen en je hebt een geweldige tijd samen.

Hier zit 0 passie in.

Tijd om de nieuwste kamer van escape 076 te gaan spelen.
De laatste kamer hier was Vaudeville, een vermakelijke puzzelkamer met goede begeleiding.
Bellingcat is meteen de spannendste kamer hier, dus ik ben erg benieuwd.

Onthaal:

076 ligt midden in de stad. In de omtrek voldoende parkeerplaatsen, maar trek er toch wat tijd voor uit.
De inkom ligt wat verscholen links van de McD, maar eens boven ontdek je een ruime ontvangstruimte.
De ontvangst is vriendelijk en we hebben nog wat tijd voor een drankje. Kluisjes, wc, alles is hier aanwezig.
Je merkt dat ze hier ingesteld zijn op de massa, maar ik vond het allesbehalve onpersoonlijk.

Kamer:

We worden naar de ingang van de kamer gebracht en krijgen daar van de GM een iets te lange inleiding. Ik denk niet dat deze kamer zoveel uitleg nodig heeft, want in de kamer zelf merkte ik amper iets van het verhaal.

We starten in ieder geval vlot, iets te vlot want door een reset fout staan we al na 30 seconden in de volgende ruimte. De kamer heeft een lineaire opbouw en het is ooit ff zoeken naar de volgende stap. Hoewel we best een ok flow hebben, lopen we wel met 4 mensen een beetje verloren in een beperkte ruimte.

We laten het idee al snel los dat deze kamer ons nog op een positieve manier gaat verrassen en maken er zelf wat leuks van.
Het verhaal is tig keer gedaan en is ook inspiratieloos uitgevoerd.
De puzzels zijn niet slecht bedacht, maar missen passie en sommigen zijn al zo vaak gedaan dat je de creatieve armoede voelt.
Ook de afwerking van de kamer laat hier en daar te wensen over.

Het spelverloop is wat vreemd te noemen want hoewel er geïnsinueerd wordt dat we een appartement binnen gaan, wordt in de kamer duidelijk dat we in een hotelkamer zitten en dat roept vragen op.

Conclusie:

Als je me gezegd had dat deze kamer 6 jaar oud was, had ik je meteen geloofd.
Alles aan deze kamer roept woorden in me op als “gekocht” en “mist passie”
Dat zie je en merk je. Ik heb de kamer in kwestie ook online gevonden en daar wordt ook duidelijk dat deze kamer en dus het verhaal, oorspronkelijk een hotel mysterie is. Als je dan het verhaal aanpast, doe het dan ook goed.
Ik begrijp heel goed dat ze hier bij 076 niet mikken op de toplijstjes en vooral puzzelplezier willen geven, maar waar Vaudeville dat nog deed, voelt dit als een stap terug aan.
Voor een gemiddeld gezin zal de kamer echt wel prima zijn, maar ik denk dat we anno 2025 wel iets meer mogen verwachten.
Voor de ervaren escaper zou ik 2 personen zeggen (100 euro)

Spannend avondje uit!

Tijd om de nieuwste kamer van Outerground te gaan spelen, of beter gezegd: een avondje relaxed naar de film te gaan.

Onthaal:

Hier aankomen voelt altijd een beetje als thuiskomen. Tim en Kevin hebben een team rond zich die mij een erg welkom gevoel geven. Niks voelt geforceerd of nep aan.
En hoe zeer ik hier nog uren wil blijven zitten, we hebben helaas een reservering voor de film.


Kamer:

Een avondje naar de film, maar er hangt een rare sfeer.
Veel meer weten we niet maar de poster van de kamer doet niet veel goeds vermoeden.

We starten de kamer met een leuke extra, het zijn kleine zaken als dit die een kamer een extra vorm van realisme geven, en dat konden we erg waarderen.

We banen ons een weg naar het begin van de kamer (terwijl je beseft hoe groot dit pand wel niet is) en de start stelt ons niet teleur. Het decor ademt jaren stilletjes en het ziet er prachtig uit. Onderweg spotten we al de eerste easter eggs en voor we het goed en wel beseffen zitten we al in het spel.

Ik hou van dit soort interactiemomenten, het geeft een vorm van leven die je anders nooit kan bereiken en tegelijkertijd maakt het de kamer geloofwaardiger.

De kamer bouwt goed op en dat merk je in de puzzels, sfeer, acteur(s) en engheid.
Dat is echt prima voor een publiek dat nog niet bekend is met dit soort kamers en tegelijkertijd zorgt het er ook voor dat je nog onder de indruk bent verder in het spel.

Maar die redelijk gezellige sfeer van net slaat al snel om zodra we weten wat er zich afspeelt binnen de muren van deze bioscoop.
Ja, tot hier wat ik wil vertellen over het verhaal van de kamer, de rest mag je zelf gaan ontdekken.

De flow van de kamer is erg goed en er was geen moment dat we ons afvroegen waar we heen moesten. Je dient je wel als team te verplaatsen, iets wat snel eentonig aanvoelt net omdat het ook niet altijd nodig is. Vaak is het een opdracht die je alleen kan, maar toch moet je met 4 mensen op en neer en dat iets te vaak. Ik denk dat de kamer nog kan winnen aan een opdracht die dit breekt.

De puzzels zijn simpel, maar ik denk oprecht dat de gemiddelde groep niet meer nodig heeft doordat de sfeer al belemmerend kan werken.
Doorheen de kamer zijn de scare momenten goed getimed en is de afwezigheid soms enger dan de acteur zelf. Zo zie je maar wat je verbeelding kan doen.

Het verhaal is iets waar voor mij de meeste vragen in zaten en hoewel er voor sommige zaken een uitleg is, al dan niet met de nodige verbeelding, waren sommige zaken vager.
Nu ben ik iemand die daar waarde aan hecht, maar de gemiddelde speler gaat vooral bezig zijn met hun eigen spel, wat veelal een enge kamer met acteurs overwinnen gaat zijn.

Ik denk wel dat hier nog wat winst te behalen valt, maar de kamer bouwt zeker genoeg krediet op om hier niet op te focussen.

De finale van de kamer miste een beetje de grandeur waar je op hoopt, maar zorgt wel voor de nodige adrenaline waarmee je wilt ontsnappen.

Conclusie:

Dit is OuterGrounds eerste kamer met acteur(s) en dat doen ze goed.
Ze hebben duidelijk een goed gevoel voor opbouw en snappen dat less more is.

De kamer gaf me echt een bioscoopgevoel en het decor is goed neergezet.
De puzzels zijn in thema en meer gericht op doe en zoek, wat prima is voor een kamer zoals dit.
Het verhaal werd me doorheen de kamer niet echt duidelijk, maar ik vraag me ook af als dat wel zo zou zijn, hoeveel mensen het mee zouden krijgen, laat staan er mee bezig zouden zijn.
Met een team van 4 hebben we ons prima vermaakt, al zorgt het er wel soms voor dat je niet alles gaat meekrijgen .

Zeker voor Nederlandse begrippen gaat dit voor veel spelers als spannend aanvoelen, maar nooit doodeng.
Als tip zou ik wel meegeven om, ondanks de nood om weg te rennen van sommige momenten, dit steeds rustig te doen. Eens in de kamer zal je merken waarom.

Mist zijn doel

Op vakantie in Bali en onze vlucht wordt vertraagd.
Balen, maar op 3 km afstand van ons hotel zit een simpele escape room die nog plaats heeft.
Het blijkt een instituut te zijn dat lokale mensen bewust maakt van de impact van mens op oceaan. Om dat spelenderwijs te doen hebben ze 2 escape rooms gebouwd.

Voor de prijs moet je het niet laten want het was 20 euro voor 2 personen.
Onze verwachtingen zijn laag en we verwachten een rechthoekige single room met saaie kost en een groot schuldgevoel op het einde.

Onthaal:

Onze gm staat ons al op te wachten. Boeken doe je via whatsapp en betalen kan daar ter plaatse.
Je kan nog even naar de wc en als je achteraf nog een rondleiding wilt over hoe ze daar de boel aanpakken, kan dit ook nog. Het duurt een uurtje en kost iets van 4 euro pp.

Kamer:

Zoals aangegeven verwachten we vooral puzzelplezier, maar voor we de kamer binnengaan moeten de schoenen en sokken uit. Dat belooft wat.
Ook even de vraag of we niks onder de leden hebben waardoor we niet kunnen klimmen of kruipen… Ok, dit wordt dus beter dan we verwacht hadden.

De kamer is gebouwd om mensen bewust te maken van bepaalde gewoontes die impact hebben. Ik moet eerlijk zeggen dat op een puzzel na, dit niet echt zo overkwam.
De kamer start in ieder geval vrij simpel en bouwt zo op naar een centraal gedeelte waar best veel tegelijkertijd op je af komt.
Het is hier ff de boodschap om het begin te vinden en tevens is het ook niet altijd even duidelijk waar welke oplossing op hoort.
Ze blijven gelukkig weg van bergen tekst lezen, maar aan de andere kant is het niet altijd duidelijk waarom je nu juist een bepaalde code gebruikt.
Een puzzel ging bv. over welke vis je mag vangen of net niet, maar het was dan niet echt duidelijk welke van de 2 we moesten kiezen.

Om de zoveel tijd worden we onderbroken door een filmpje dat ons wat meer uitleg geeft omtrent de problematiek. Iets wat voor mij wat meer via de puzzels naar voren mocht komen.

De kamer is bijna volledig analoog en een hint vraag je door met een telefoon naar de gm te bellen. Om een of andere reden hanteren ze hier ook: max 5 hints. Geen idee waarom, want eigenlijk wil je als instituut mensen net het volledige traject laten doorlopen voor de optimale bewustwording.

Conclusie:

Ja eigenlijk is het niet veel bijzonders om eerlijk te zijn, maar je kan wel lekker puzzelen. Wij speelden hem in 42 minuten uit met ons 2 met 1 hint. Verwacht niks wereldschokkend en vooral hang en cijfersloten.
Dat gezegd zijnde is dit een kamer van 20 euro met een hoger doel.
Of dat doel helemaal tot zijn recht kwam laat ik in het midden.

Meer schuldgevoel, meer slijtage

Op vakantie in Bali en onze vlucht wordt vertraagd.
Balen, maar op 3 km afstand van ons hotel zit een simpele escape room die nog plaats heeft.
Het blijkt een instituut te zijn dat lokale mensen bewust maakt van de impact van mens op oceaan. Om dat spelenderwijs te doen hebben ze 2 escape rooms gebouwd.

Voor de prijs moet je het niet laten want het was 20 euro voor 2 personen.
Onze verwachtingen zijn laag en we verwachten een rechthoekige single room met voor saaie kost en een groot schuldgevoel op het einde.

Onthaal:

Onze gm staat ons al op te wachten. Boeken doe je via whatsapp en betalen kan daar ter plaatse.
Je kan nog even naar de wc en als je achteraf nog een rondleiding wilt over hoe ze daar de boel aanpakken, kan dit ook nog. Het duurt een uurtje en kost iets van 4 euro pp.

We hebben net een goede tijd gehad in de eerste room en aan de recordtijden te zien gaan we een pittigere kamer tegemoet.

Kamer:

De kamer begint met een puzzel die best confronterend is. Wij moeten eigenlijk een simpele opdracht doen die moeilijker is dan gedacht.

De puzzel zelf heeft flink last van slijtage, een beetje jammer dat ze dit niet aanpakken.
De puzzel die volgt is er eentje die wij niet zagen, deels omdat de puzzel 0 feedback geeft.
Een geluidje was hier al voldoende. Ongeacht, we hadden hier wel een hint voor nodig.
Opnieuw verrast het decor ons wel in de positieve zin en deze kamer is wel net wat meer confronterend dan de vorige.

Wat verder in de kamer lopen we opnieuw vast en de hint die daarop volgde was er eentje dat we dachten “maar hoe hadden we dat moeten weten”. Op zo een moment kan ik me daar iets te druk in maken, maar ik hou absoluut niet van oplossingen die nergens op gebaseerd zijn. Beetje alsof je iets doet van laag naar hoog en dan blijkt de oplossing andersom te zijn, zonder aanwijsbare reden.

Nadat ik mijn woede had afgereageerd op een onschuldig plastic flesje (wat achteraf niet zo onschuldig bleek te zijn) stonden we alweer in een nieuwe ruimte.
Gelukkig voor alle andere flesjes liep het hier voor best vlot en stonden we met een iets groter schuldgevoel weer buiten.

Conclusie:

Deze kamer laat in mijn ogen meer zien van alle ellende die de mens veroorzaakt voor dier en water.
En sommige puzzels maakten dit echt goed duidelijk.
De kamer is inderdaad moeilijker dan de vorige, maar opnieuw is hij met 2 prima te doen.
De kamer kan hier en daar wel een beetje onderhoud gebruiken en misschien zelfs wat feedback op sommige puzzels.
Het vage stukje is super makkelijk op te lossen zodat je niet meer moet gokken en dan zit het hier wel snor.
Opnieuw niks spectaculair, maar in ieder geval beter als een single room met wat saaie puzzels tegen de muur.

Hierna hebben we de tour nog gedaan. Hoewel je dat voor het geld niet moet laten (het gaat trouwens naar een goed doel) zou ik dit alleen maar doen als je echt tijd over hebt. Heel bijzonder was het namelijk niet.

Om gek van te worden

We spelen tijdens onze vakantie 5 kamers hier bij Pandora Experience.
De site geeft niet heel veel info en naar veel zaken moet je helaas wat gokken.
Zaken als de prijzen, starttijden, acteurs en min-max aantal personen staan niet vermeld, info die toch wel handig is lijkt me.
Ga je op de algemene site kijken, dus niet de versie specifiek voor Bali, dan vermelden ze deze info wel deels.

Laat je trouwens niet afschrikken dat het op een keten lijkt. Ze hebben inderdaad verschillende locaties, maar dat deed niks af aan de kwaliteit van de kamers.
Wij zochten op voorhand contact met hen op via de mail en dat ging zeer vlot en eens ter plaatse schakelden we over op Whatsapp en ook dat ging gewoon prima.

Onthaal:

Pandora zie je duidelijk vanaf de straat liggen en moest je zelf met de auto zijn, kan je hier parkeren.
Wij deden trouwens alles met Bluebird taxi’s (betrouwbaar en veilig).
In de straat ligt ook een kleine supermarkt en op het einde liggen nog een McD en een Burger King.

Het onthaal was wat aan de triestige kant. Het was duidelijk een student die ons ontving en voor ons helaas de Engelse taal niet echt machtig was.
Tja en als je dan 5 kamers komt spelen en je zit in een kale ongezellige, donkere ontvangstruimte, dan voelt het niet erg gezellig aan.
Bij elk drankje dat we namen stonden ze meteen met de rekening voor onze neus en elke kamer moesten we apart afrekenen voor we gingen spelen. Niks mis mee natuurlijk, maar aangezien we de hele dag daar zijn verwacht je toch net wat meer vertrouwen.

Enfin, we mogen de eerste kamer in: “Shutter Asylum”. Een kamer die duidelijk zijn naam en inspiratie haalt bij de film Shutter Island.

Kamer:

Voor we de kamer ingaan worden we verzocht om onze schoenen + sokken uit te doen en over te schakelen op slippers.
Gezien het klim, kruip en klauterwerk niet de ideale combi, maar het zal zijn reden wel hebben.
We kruipen in de huid van een gevangene en gaan proberen te ontsnappen met de info die hij ons achterliet.

De puzzels in deze kamer zijn pittig. Je staart je met momenten echt dood op stukken tekst en veelal zijn het puzzels waar je doorheen moet kijken. Je ziet het meteen of gewoon niet.

We hadden dus helaas ook een niet al te beste flow in deze room die helaas ook kwam door de ruis die ze creëren. Er is geen sturing met licht en geluid, sterker nog, zolang jij de portofoon niet indrukt, horen ze je ook niet. Je moet dus zelf inschatten wanneer je om hulp gaat vragen en dat is vaak te laat en de hulp die je dan krijgt is niet de hulp die je dan zoekt.
Hier merk je wel dat het studenten zijn die heel duidelijk geen groep kunnen lezen.

Het decor is prima en de kamer verrast ons meerdere malen op vlak van techniek. Een WTF moment, dat kennen ze hier wel.
Het traject naar het einde was zeker uniek te noemen, maar ook hier weer mist er richting en loop je wat doelloos rond.

Conclusie:

Deze kamer staat eigenlijk op de site van 4 tot 10 spelers! Wij speelden hem met 2 en ik zou oprecht niet weten wat je hier met meer dan 2 zou moeten doen. Alles is lineair opgebouwd en elke ruimte bevatte amper 1 of 2 puzzels. De kamer is best groot, maar de ruimtes zijn dat niet, dus ik heb geen idee hoe je dit speelt met 10…

Ik miste regelmatig richting in deze kamer. Je hebt vaak geen idee wat je zoekt of wat bij wat hoort en dat zorgt voor frustratie helaas.
Na het einde kijken we nog een dikke 5 minuten naar een scherm vol tekst, veel te veel informatie die beter vrijgekomen was tijdens het spelen. Er waren genoeg ruimtes die geschikt waren om ons de nodige info te geven. Die ruimtes die nu wel erg leeg aanvoelen.

Het decor was beter dan verwacht, net als het gebruik van technische momenten, maar de sfeer door licht en geluid was dan weer ondermaats.
Ben je met 2, zou ik hem wel meenemen, maar niet als 1ste kamer hier.
Prijs was 30 euro totaal voor 2 uur. (2 personen)

Met momenten frustrerend

We spelen tijdens onze vakantie 5 kamers hier bij Pandora Experience.
De site geeft niet heel veel info en naar veel zaken moet je helaas wat gokken.
Zaken als de prijzen, starttijden, acteurs en min-max aantal personen staan niet vermeld, info die toch wel handig is lijkt me.
Ga je op de algemene site kijken, dus niet de versie specifiek voor Bali, dan vermelden ze deze info wel deels.

Laat je trouwens niet afschrikken dat het op een keten lijkt. Ze hebben inderdaad verschillende locaties, maar dat deed niks af aan de kwaliteit van de kamers.
Wij zochten op voorhand contact met hen op via de mail en dat ging zeer vlot en eens ter plaatse schakelden we over op Whatsapp en ook dat ging gewoon prima.

Onthaal:

Na het spelen van onze eerste kamer, hoopten we dat het nu wel wat los zou lopen, maar buiten de opmerking dat we onze spullen van locker moesten wisselen (elke room heeft zijn eigen locker) en de vraag om de volgende kamer aub te betalen, wachten we opnieuw braaf op ons bankje. Gelukkig zit er amper tijd tussen de kamers en kunnen we door naar de tweede kamer van de dag: N.E.V.E.R.L.A.N.D.

Kamer:

We krijgen een uitnodiging met enkel coördinaten. Onze nieuwsgierigheid neemt de overhand en we staan voor een oud huis. Maar onze gastheer vertrouwt niet iedereen en enkel degene die een reeks testen doorstaan zullen toegang krijgen tot Neverland.

We starten opnieuw met een projectie in de kamer die ons het verhaal uitlegt. Jullie weten onderhand wel dat ik hier geen voorstander van ben. Gelukkig hebben ze de kamer zo donker mogelijk gemaakt. Het filmpje zelf is redelijk van kwaliteit, maar te langdradig.

De kamer oogt in ieder geval weer groots, maar is opnieuw lelijk en sfeerloos belicht.
Vaak sta je in je eigen licht en de kleuren zijn koud en kil.

We lopen na een minuut of 10 vast in de kamer en vinden maar geen aankooppunt. Een puzzel of 4 komt tegelijkertijd op ons af, maar ook hier is er een lineaire opbouw, alleen lijkt dat deze keer zo niet.

Na een broodnodige hint kunnen we wel verder, echter is de beloning een puzzel die we al 3 keer proberen op te lossen.
We lopen deze keer echt vast en hebben, mede door het taalprobleem, meerdere hints nodig voor wat eigenlijk een zeer simpele puzzel is.
Er is bij deze puzzel zoveel afleiding aanwezig dat de oplossing ronduit belachelijk was.

Maar we herpakken ons en opnieuw verbaast de kamer me door de technische trucjes die ze toepassen.
Tja en dan sta je oog in oog met een puzzel die gebaseerd is op kleuren terwijl je naar een bord staart met slecht licht… Zwart lijkt op blauw, 2 tinten geel en rood wordt met momenten zwart… succes.

Uiteindelijk lukt het ons om hem zonder hints op te lossen, maar je kan wel raden dat dit onnodig moeilijk is. Ah en terwijl je dit doet gaat er gedurende deze volledige puzzel een telefoon af waar je niet bij kan :-)
Eerlijk, het deed goed dat we deze puzzel tot een goed einde brachten en de puzzel die daarop volgden waren prima te doen. Het decor blijft groot, maar tegelijkertijd ook leeg, saai en sfeerloos.

We komen als speler wel iets meer te weten over wat er in dit huis afspeelt en voor we het goed en wel beseffen zullen we moeten beslissen of we verder willen gaan. Een echte keuze lijken we niet te hebben en een van ons zal zich moeten opofferen.

Ik ga eerlijk zijn, dit is niet voor iedereen. Je gaat echt een innerlijke rust moeten bewaren en bent afhankelijk van een puzzel hoe lang het duurt. Ook het effect dat je moet ondergaan is aan de heftige kant.

Uiteraard lossen wij de puzzel omgekeerd op, waardoor we dus opnieuw kunnen beginnen :-) Leuk als je de situatie zou kennen.

De kamer eindigt zoals elke kamer hier, met een iets te uitgebreide uitleg.

Conclusie:
Neverland lijkt alles in huis te hebben om een leuke kamer te zijn, maar net zoals alle kamers hier snap ik oprecht niet hoe je hier 4 tot 8 personen gaat bezig houden. Er is niks parallel te doen en de puzzels die je tegenkomt vereisen nooit meer dan 2 mensen om hem op te lossen.
Het verhaal en de wending zijn niet iets wat we nog nooit eerder hebben meegemaakt, maar de opbouw en het decor maken wel dat het goed gedaan is.
Naar het einde toe merken we eindelijk dat er een puzzel is waar meer mensen handiger zou zijn, maar dit is een momentopname in de volledige kamer.
De stap die 1 persoon moet zetten is er een van innerlijke rust. Zoals ik hiervoor al zei is het niet voor iedereen en voor de gemiddelde speler gaat dit te lang duren vrees ik.
De technische aspecten waren tof, alleen ben ik geen fan dat de GM je niet kan horen, tenzij je door de walkie talkie spreekt.
Het is de prijs die me toch doet zeggen “pak hem maar mee”.

Don't look down

We spelen tijdens onze vakantie 5 kamers hier bij Pandora Experience.
De site geeft niet heel veel info en naar veel zaken moet je helaas wat gokken.
Zaken als de prijzen, starttijden, acteurs en min-max aantal personen staan niet vermeld, info die toch wel handig is lijkt me.
Ga je op de algemene site kijken, dus niet de versie specifiek voor Bali, dan vermelden ze deze info wel deels.

Laat je trouwens niet afschrikken dat het op een keten lijkt. Ze hebben inderdaad verschillende locaties, maar dat deed niks af aan de kwaliteit van de kamers.
Wij zochten op voorhand contact met hen via de mail en dat ging zeer vlot en eens ter plaatse schakelden we over op Whatsapp en ook dat ging gewoon prima.

Onthaal:

Pandora zie je duidelijk vanaf de straat liggen en moest je zelf met de auto zijn, kan je hier parkeren.
Wij deden trouwens alles met Bluebird taxi’s (betrouwbaar en veilig).
In de straat ligt ook een kleine supermarkt en op het einde liggen nog een McD en een Burger King.

Het onthaal was wat aan de triestige kant. Het was duidelijk een student die ons ontving en voor ons helaas de Engelse taal niet echt machtig was.
Tja en als je dan 5 kamers komt spelen en je zit in een kale ongezellige, donkere ontvangstruimte, dan voelt het niet erg gezellig aan.
Bij elk drankje dat we namen stonden ze meteen met de rekening voor onze neus en elke kamer moesten we apart afrekenen voor we gingen spelen. Niks mis mee natuurlijk, maar aangezien we de hele dag daar zijn verwacht je toch net wat meer vertrouwen.

Last minute konden we deze kamer nog toevoegen en wij zijn blij dat we dat gedaan hebben.

Kamer:

Gevangenissen, alcatraz… het is zo een uitgekauwd escape product dat ik ze meestal oversla.
Zo ook in dit geval, maar van de 2 uur waarvoor elke kamer staat, hadden we telkens maar 75 a 90 minuten nodig. Hierdoor ontstond er een gat tot onze volgende boeking en kregen we de kans om deze kamer te spelen met een max tijd van 75 minuten. Gezien de prijs voor een kamer gingen we graag de uitdaging aan!

We worden opgesloten in onze cel en het is aan ons om hier (normaal gezien) binnen de 2 uur uit te ontsnappen.
Je mag de hoe en waarom loslaten in deze kamer en wat je in ruil krijgt is een knap staaltje techniek gecombineerd met een uitdagende route waar je best op jezelf let.

We wisten op voorhand dat we hier geen 2 uur voor hadden en omdat ze er hier ook ooit een aparte logica op na houden, besloten we niet te lopen frustreren, maar sneller een hint te vragen.
Dat bleek op 1 puzzel na niet echt nodig en we genoten echt van de flow en progressie.
Af en toe waren we wel zoekende naar wat in de ruimte ons zou kunnen helpen bij een welbepaalde puzzel en net doordat overal het licht aanblijft (misschien maar goed ook) kan je snel verdwalen in de red herrings.
Sommige puzzels waren echt geniaal in hun eenvoud en oprecht goed gevonden.

Wat niet zo goed was, was de veiligheid en in deze kamer let je best echt op jezelf.
Er is een centraal element dat niet vaststaat en dat heeft een goede reden, alleen is net dit element erg risicovol. Niet te snel willen zijn helpt hier echt en communiceer goed naar elkaar wat je gaat doen.

Verderop in het spel zit iets waarvan ik denk dat sommigen dit niet gaan durven. Hoe ze dat dan oplossen, ik heb geen idee, maar laat ons zeggen dat mensen met hoogtevrees best een andere kamer boeken.

Wij vliegen in ieder geval door de kamer. De puzzels zijn leuk en zeker met 2 goed te doen.
Het decor is niet heel bijzonder, maar wat wil je van een gevangenis. Ze hebben geprobeerd naar het einde toe om je nog iets meer het Alcatraz gevoel te geven, maar de uitwerking was matig.

Ook hier weer snap ik niet hoe deze kamer überhaupt gespeeld kan worden met 8, want 2 was echt voldoende en soms was er voor meer dan 2 ook geen plaats.

Conclusie:

Leuke gevangenis kamer met een lekkere flow en een mooie reis. Let goed op als je hem speelt, let vooral op elkaar.
Heb je hoogtevrees, dan pak je misschien best een andere kamer.
Het decor was ok, de puzzels tof in hun eenvoud.

pas op: tombe

We spelen tijdens onze vakantie 5 kamers hier bij Pandora Experience.
De site geeft niet heel veel info en naar veel zaken moet je helaas wat gokken.
Zaken als de prijzen, starttijden, acteurs en min-max aantal personen staan niet vermeld, info die toch wel handig is lijkt me.
Ga je op de algemene site kijken, dus niet de versie specifiek voor Bali, dan vermelden ze deze info wel deels.

Laat je trouwens niet afschrikken dat het op een keten lijkt. Ze hebben inderdaad verschillende locaties, maar dat deed niks af aan de kwaliteit van de kamers.
Wij zochten op voorhand contact met hen op via de mail en dat ging zeer vlot en eens ter plaatse schakelden we over op Whatsapp en ook dat ging gewoon prima.

Onthaal:

Pandora zie je duidelijk vanaf de straat liggen en moest je zelf met de auto zijn, kan je hier parkeren.
Wij deden trouwens alles met Bluebird taxi’s (betrouwbaar en veilig).
In de straat ligt ook een kleine supermarkt en op het einde liggen nog een McD en een Burger King.

Het onthaal was wat aan de triestige kant. Het was duidelijk een student die ons ontving en voor ons helaas de Engelse taal niet echt machtig was.
Tja en als je dan 5 kamers komt spelen en je zit in een kale ongezellige, donkere ontvangstruimte, dan voelt het niet erg gezellig aan.
Bij elk drankje dat we namen stonden ze meteen met de rekening voor onze neus en elke kamer moesten we apart afrekenen voor we gingen spelen. Niks mis mee natuurlijk, maar aangezien we de hele dag daar zijn verwacht je toch net wat meer vertrouwen.

Na het spelen van 3 van de 5 “gewone” kamers, komen we nu aan bij de belevingen.
Hoewel oorspronkelijk gezegd werd dat wij bij “Tomb of Osiris" ook met 4 moeten zijn, bleek het ook mogelijk met 2.
En hoewel dat speltechnisch ook klopt, is dit een kamer die zich prima leent voor 4.

Kamer:

Tomben, Egyptisch, het is een thema waar ik altijd sceptisch tegenover sta. Het is heel moeilijk goed neer te zetten, maar ik ben blij om toe te geven dat dit een van de beste tombes is die ik al gespeeld heb.

De start daarentegen is gewoon jammer, want je wordt geblinddoekt de kamer in gebracht. Hoe tof was het geweest als we zelf via een gang de ingang van een verborgen tombe gevonden hadden…
Maar eens de blinddoek af is het decor wel fantastisch, op 1 ding na en dat is een projectiescherm in de tombe dat ons opnieuw het verhaal laat zien. Maar er is genoeg goeds om dit te vergeten.
We starten meteen met een pittige puzzel, maar de beloning is dan ook super vet. Als een echt enigma geeft de tempel stap voor stap zijn geheimen prijs, goed gecombineerd met de nodige effecten en geluiden om alles net echt te doen aanvoelen.

De puzzels zijn goed te doen, maar niet van het niveau van zoek en leg en het vraagt het nodige denkwerk. Geen straf want de ruimtes zijn van vloer tot plafond af!

En dan gaat het helaas mis voor ons. Tijdens het oplossen van een puzzel zetten we een fantastisch effect in werking. Een effect wat een fysieke conclusie tot gevolg heeft en waar in onze ogen niet goed over nagedacht is of dit wel voor iedereen is.

Ik ben van oordeel dat wat er ook gebeurt in een kamer, hoe vet dan ook, je steeds een keuze moet hebben of je iets impulsief onderneemt of op je gemakje. Zodra je gedwongen wordt om iets te doen wordt het gevaarlijk.
In dit specifiek geval werden we gedwongen om ergens vanaf te springen en daarvoor had je zeer beperkte tijd. Tevens wisten we niet of er nog iets tevoorschijn zou komen zoals een trap of dat de constructie nog zou stoppen en je zo je moment van rust te geven.

Helaas voor ons was dit allemaal niet het geval met als gevolg dat een van ons een slechte val maakte en zich zodanig bezeerde dat we het spel moesten stopzetten.
Om de situatie nog erger te maken bleek het personeel totaal niet opgeleid te zijn om met een kwetsuur om te gaan en bleek de ruimte ook niet te beschikken over een nooduitgang die geschikt was om een gewond persoon makkelijk buiten te krijgen.

Na een lang traject om onze collega uit de kamer te krijgen is ook de eigenaresse tot daar gekomen, iets wat we wel konden waarderen gezien de hulpvaardigheden van het personeel.

Met niet veel anders wat we konden doen, hebben we de kamer wel afgemaakt. We blijven toch in de eerste plaats escapers hé.

Het einde kon helaas de verwachtingen niet inlossen van wat de kamer tot nu toe geleverd had. Waar we in de eerste ruimte het nog zonde van de ruimte vonden, had deze ruimte net die grandeur nodig met de nodige effecten en verrassingen.

Conclusie:

Een dubbel gevoel, want ik blijf bij mijn mening dat dit een erg realistische tombe is met goede effecten (al dan niet veilig), geluidseffecten en leuke gelaagde puzzels.
Het einde is nu het zwakke element en mist die verrassing en grootsheid die deze tombe eigenlijk verdient. Koppel dat aan een zwak begin dat je met een blinddoek door de volledige kamer geleid wordt en een gevaarlijk element dat makkelijk op 2 manieren veilig gemaakt kan worden en je weet dat het dan niet het cijfer krijgt + waardering die het zou kunnen krijgen.
Doodzonde want er is zoveel goeds aan deze kamer.

Mist magie

We spelen tijdens onze vakantie 5 kamers hier bij Pandora Experience.
De site geeft niet heel veel info en naar veel zaken moet je helaas wat gokken.
Zaken als de prijzen, acteurs en min-max aantal personen staan niet vermeld, info die toch wel handig is lijkt me.
Ga je op de algemene site kijken, dus niet de versie specifiek voor Bali, dan vermelden ze deze info wel deels.

Laat je trouwens niet afschrikken dat het op een keten lijkt. Ze hebben inderdaad verschillende locaties, maar dat deed niks af aan de kwaliteit van de kamers.
Wij zochten op voorhand contact met hen op via de mail en dat ging zeer vlot en eens ter plaatse schakelden we over op Whatsapp en ook dat ging gewoon prima.

Onthaal:

Pandora zie je duidelijk vanaf de straat liggen en moest je zelf met de auto zijn, kan je hier parkeren.
Wij deden trouwens alles met Bluebird taxi’s (betrouwbaar en veilig).
In de straat ligt ook een kleine supermarkt en op het einde liggen nog een McD en een Burger King.

Het onthaal was wat aan de triestige kant. Het was duidelijk een student die ons ontving en voor ons helaas de Engelse taal niet echt machtig was.
Tja en als je dan 5 kamers komt spelen en je zit in een kale ongezellige, donkere ontvangstruimte, dan voelt het niet erg gezellig aan.
Bij elk drankje dat we namen stonden ze meteen met de rekening voor onze neus en elke kamer moesten we apart afrekenen voor we gingen spelen. Niks mis mee natuurlijk, maar aangezien we de hele dag daar zijn verwacht je toch net wat meer vertrouwen.

Na het spelen van de eerste 4 kamers, was het nu tijd voor Coven.
Een kamer waar geen uitzondering voor gemaakt kon worden, hiervoor moest je echt met z'n 4-en zijn.

Kamer:

Tja, na ons ongeval in Osiris waren we dus niet meer met 4. Gelukkig voor ons wilden de eigenaresse en een medewerker meegaan (hun voorstel) zodat we de kamer toch konden spelen.
Alleen voelt dat wel wat gek aan, want zij spelen niet actief mee. Terwijl wij stonden te puzzelen, stonden ze op hun telefoon wat te scrollen en dat brengt me meteen bij mijn eerste punt.

Waarom moet je in deze kamer met 4 zijn… Zoals ik al zei konden we hem echt niet met minder doen, maar eens in de kamer deden onze 2 nieuwe collega's ook helemaal niks.
Enkel op het einde was er 1 moment dat we zogezegd met meerdere moesten doen, maar ook dit zou creatief opgelost kunnen worden.

Maar goed, ik ben al blij dat ik hem kan spelen want Osiris heeft de lat al hoog gelegd.
De kamer start opnieuw met een filmpje in de kamer. Onnodig, want de kamer heeft eigenlijk niet zo'n moeilijk verhaal nodig.
De ruimte is te groot waardoor het eigenlijk wat afdoet aan de sfeer, maar tegelijkertijd zien we wel dat het mooi gemaakt is, met de nodige knappe effecten.
De kamer heeft als gimmick dat je gaat moeten opsplitsen aan de hand van je amulet, wat je in het begin meekrijgt. Dat is een leuke insteek en voor degene die hier niet van houden: je gaat nergens alleen naar toe, altijd met 2 en het is nooit eng of spannend.

Dit concept is leuk en het bevordert samenwerken. Aan de andere kant kan het ook snel saai worden en frustrerend als het niet lukt. Net als de hints communiceer je weer door die walkie talkie en gezien het thema denk ik dat het op een magische manier leuker was geweest.

En hoewel het concept leuk is, is de uitwerking aan de mindere kant. Veel zaken zijn niet goed afgewerkt of komen los en ook de techniek staat helaas niet op punt. We zien vaker dan eens de eigenaresse foto’s maken van zaken die losgekomen zijn of niet werken zoals het hoort. Goed dat ze het oppakt, maar tegelijkertijd is het ook duidelijk dat ze dus niet vaak in haar eigen kamers komt.

De kamer verbaasde me wel door bepaalde ruimtes en gebruik van techniek en voor een escape room die het haast alleen te zeggen heeft op Bali, zijn ze origineel en leggen ze de lat hoog.

Het einde… Ik weet het niet zo goed. De ruimte is groot en indrukwekkend, maar ook weer kaal en saai als je naar licht en sfeer kijkt.
Ik had ook geen idee wat er gebeurde en wat er “fout” liep, maar een filmpje dat opnieuw te lang duurde wist ons te vertellen wat we gedaan hadden.

Conclusie:
Ik wil geen filmpje dat me vertelt wat er net gebeurd is, ik wil het zelf ontdekken in de kamer.
Nee, deze kamer heeft een basis die zeer goed is, maar kan zoveel winnen op basis van sfeer, geur en flow.

Meer dan de helft van de kamer heb ik een ondersteunende rol gespeeld en zelf geen puzzel opgelost. De balans van de kamer ligt te vaak bij 1 specifieke speler, waardoor de rest vaak staat te wachten.
Je merkt wel dat ze vooruitgang hebben gemaakt in de vorm van licht en geluid en ook de flow was prima.
Nu die walkie talkie nog weg als hintsysteem en het is echt een betere kamer.

Meeslepende ervaring

Een theatrale kamer geïnspireerd op kamers uit Athene, dat is iets wat we nog niet vaak zijn tegengekomen.
Ik was tot nu toe nog niet bij escape room Amersfoort geweest en wist dus ook niet wat ik moest verwachten van de aankleding en de puzzels.
Invloeden uit Athene klinkt tof, maar is het escapend publiek daar klaar voor? Benieuwd hoe ver ze durven te gaan…

Onthaal:

Enkel op het juiste tijdstip mogen we het terrein betreden, iets wat mij deed vermoeden dat onze beleving onmiddelijk zou starten.
Dat blijkt niet zo te zijn, want we worden hartelijk onthaald door de eigenaar en meegenomen naar de nieuwe ontvangstruimte.
Voor je begint kan je dus nog even naar de wc en je spullen opbergen.

Ook krijgen we hier een woordje uitleg over wat we komen doen en wat de regels zijn.
We hadden op voorhand een bericht gekregen over wat we komen doen, dus het voelt wat dubbel aan, maar ik begrijp goed dat je zeker wilt zijn dat je gasten weten wat ze komen doen.


Kamer:
We werken nu voor een krant die op omvallen staat. Wij trekken er op uit om een verdwijningszaak verder te onderzoeken en hopelijk met een artikel te komen dat onze krant weer de nodige lezers gaat bezorgen.
Als professionele reporters trekken we op onderzoek uit.

Toegegeven, ik had geen idee wat te moeten verwachten, maar wist wel dat dit geen echte horrorkamer zou worden.

Laten we daar meteen duidelijk in zijn, dit is een kamer met acteur met een thema dat spannend genoemd kan worden. De hoofdreden dat de acteur er in zit is het uitbeelden van het verhaal. En een acteur, ja die hebben we! Dit is, met alle respect voor de vele goede gamemasters, een echte acteur. Dat is ook nodig om de scene’s de kracht te geven die ze nodig hebben en verdienen.
Knap wat onze acteur weet over te brengen aan emoties, bijna non verbaal.

De start van ons avontuur verloopt een beetje stroef, maar eens de eerste puzzel voorbij is, vliegen we lekker door de kamer. De puzzels zijn leuk en soms gelaagd en passen mooi in de ruimtes.
Ruimtes die trouwens mooi gethematiseerd zijn met oog voor detail.

De flow is goed en de stukjes met de acteur zijn perfect qua lengte. Hier en daar is het iets moeilijker om alles mee te krijgen, daar zou ik ook adviseren om met 3, max. 4 te komen.

Het einde verbindt de laatste eindjes aan mekaar en kan in de uitvoering nog net wat beter. Iets waar ze zich van bewust zijn, maar de veiligheid staat voorop en het is zoeken naar een manier die beide werelden met elkaar verbindt zonder concessies te doen.

Conclusie:

Ja, ik denk dat het gelukt is om de sfeer van Athene een stukje naar Nederland te halen.
De kamer is sfeervol en spannend, maar mag geen horrorkamer genoemd worden. De combinatie van het verhaal, techniek en de acteur zorgen ervoor dat dit voor de meeste spelers al spannend genoeg gaat zijn.

Was dan alles perfect, nee, maar de kamer bouwt genoeg krediet op om zaken te vergeven.
Ik ben geen fan van de manier van hints geven.
Het verhaal zou makkelijk moeten zijn, maar roept nu wat vragen bij me op waarop de kamer zelf geen antwoord biedt. Het einde kan wat finetuning gebruiken, maar zoals gezegd wordt hier aan gewerkt.

House of twisted minds is wat mij betreft wel een must play.
Het is een kamer die net wat verder gaat dan de meeste kamers met acteur, maar net onder die echte horrorkamer blijft.

Reactie door Escaperoom Amersfoort

15 juli 2025

Beste Yves,

Bedankt voor je woorden en feedback! Leuk dat je er was.

Groetjes Michael

Lost for words

Of je deze review op voorhand moet lezen, laat ik aan jullie over. Dit is een kamer waar je geen foto’s van ziet, geen verhaal van kent, laat staan een setting.
Hoe minder je weet hoe beter, al snap ik dat een vorm van bevestiging ook een goed gevoel kan geven.

Dat 2 persoonskamers zeldzaam zijn mag geen verrassing zijn.
Waar het vroeger misschien de ideale oplossing was om je laatste 30m2 aan te besteden, is dat nu niet meer het geval. De nieuwe standaard werd natuurlijk gezet door de conciërge en omwille van vele redenen is het zakelijk gezien niet het beste terugverdienmodel.

Toch is het net dat wat hier gebouwd is en met zo goed als geen info reppen we ons naar Leiden om de nieuwste room van Your Escape te gaan spelen.

Onthaal:

Net zoals de vorige keren banen we ons een weg naar de ontvangst, maar we treffen niemand aan. Even later opent de deur en komt de vraag “Are you lost?”
Wat onwennig, maar bevestigend antwoorden we en ons avontuur blijkt al te zijn begonnen.
Voor je de wereld van Pittleburg betreedt, kan je nog even naar de wc en je spullen opbergen.

Kamer:

De start is dus al tof, maar we zijn nog steeds verloren gelopen…
Een warme stem spreekt ons toe en we krijgen eindelijk de broodnodige context.
Of ik goed aan het luisteren ben? Nee, want een ongelofelijk decor staart me toe.
Gewapend met een gevoel van ‘dit zit hier wel goed’ en “eens kijken of we de mensen van Pittleburg kunnen helpen”, openbaart zich de verborgen wereld Pittleburg.

Tijdens de rit naar hier hadden we een soort van wedstrijdje. Hoe verwacht jij hoe de kamer er gaat uitzien? En ik omschreef mijn beeld, maar nergens had ik durven hopen dat ik zo dicht bij de waarheid zou zitten.

Uiteraard ga ik hier niet vertellen wat het is, maar wat een ongelofelijke wereld is hier gebouwd!
Alles straalt warmte en gezelligheid uit, oog voor detail en je voelt gewoon de magische sfeer die je doet terugdenken aan het sprookjesbos of Harry Potter.

Wij worden onderdeel van Pittleburg en dat mogen we samen gaan ondervinden, want een groot voordeel van een 2 persoonskamer is natuurlijk dat elke puzzel ontworpen kan worden op het juiste aantal personen. Daardoor krijg je alles mee en doorloop je deze lineaire reis samen.
Dat werkt als je iemand bij hebt die niet elke 30 seconden met tranen in haar ogen zich aan het decor staat te vergapen omdat ze plots in de wereld staat van de boeken die ze leest.
Nadat ik mijn partner streng heb toegesproken (“stop met huilen, we moeten puzzelen!”), een kort maar kordaat gesprek ;-), kunnen we verder. Mensen van Pittleburg rekenen op ons, toch?

De wereld blijft zich maar ontvouwen en we vallen van de ene verbazing in de andere. Er lijkt haast geen einde aan deze magische wereld te komen.
De puzzels onderweg zijn een combi van doe en werk samen en zijn duidelijk gemaakt om een snellere groep wat meer te geven dan een trage en hoewel er een kans is op repetitiviteit, werkt het voor ons perfect.
We zitten gewoon lekker in de flow en hebben echt plezier in wat we doen.

Naar het einde toe doet de kamer er nog een schepje bovenop en ik weet niet of je verzadigd kan geraken van verbazing, maar in mijn hoofd ging het van “natuurlijk, waarom ook niet”.

Conclusie:

Met een gevoel van euforie en droefheid dat het voorbij is wandelen we terug naar het punt waar het allemaal begon.
Jordin en Claudia zitten ons op te wachten en je ziet in hun ogen de trots, de hoop of we het leuk gehad hebben en de vermoeidheid van dit hele traject.

Are you lost? I’m lost for words…

Ik kan alleen maar dankbaar zijn voor projecten als dit, want wat een ongelofelijke hobby hebben we eigenlijk dat mensen zoals zij dit soort kamers bedenken en bouwen.
Een droomwereld voor ons 2 gedurende 90 minuten.

90 minuten waar je nog lang aan terug gaat denken en nooit meer gaat vergeten.

Sfeerloze jachthut

We hadden een dagje vrij en gingen in de avond op bezoek bij vrienden wat verder weg.
Een tijd geleden bezocht Stan de escape rooms van Overloon en deze waren prima om even mee te pakken gezien de prijs.
We namen zijn tip om het te combineren met het oorlogsmuseum ter harte en onze voor en namiddag was gevuld.

Onthaal:

Even een tip als je hetzelfde doet als wij. Op de parkeerplaats van het oorlogsmuseum mag je gratis parkeren en van daaruit is het slechts 7 minuten wandelen naar de escape.
De escape zelf is goed aangegeven en buiten escape rooms kan je hier nog wat fietsen etc huren.

De wachtruimte is groot en we werden vriendelijk ontvangen, alleen was het wel een stille bedoeling.
Ook wordt duidelijk dat onze GM er alleen voorstaat, terwijl er 3 kamers zijn, waarvan 2 geboekt… Niet helemaal zoals het hoort.

Kamer:

We beginnen met de jachthut, niet om een bepaalde reden, maar puur omdat de tijdsloten voor ons beter uitkwamen.

En als zo vaak wordt er gevraagd naar onze ervaring, want dan is de inleiding niet nodig, om hem dan alsnog volledig te krijgen.
Sterker nog, een keer in de kamer krijgen we hem nog eens via een video.
Ik heb echt een hekel aan veiligheidsinstructie en het verhaal in de kamer zelf. Het is saai omdat we het net al gehoord hebben en het verhaal is te langdradig.

Goed, we mogen beginnen en hoewel ik weinig verwacht had, is het decor best ok. Het is geen ruimte waar je met 5 in wilt staan, maar met 2 prima te doen.
De eerste “ puzzels” zijn zeer basic en mag je haast geen puzzels noemen. Ik hoop niet dat dit de trend wordt voor de rest van de kamer.
We maken wat progressie en de jachthut ontvouwt zich voor ons.
Het decor is opnieuw ok, maar basic. De puzzels zijn duidelijk, maar waarvoor de oplossing dient wat minder. Ik hou niet van gokken, maar hier heb je (net als bij de Candy kamer) niet altijd een richting.
Ook creëert de kamer zelf wat ruis door zaken door elkaar te laten lopen, wat niet zo handig is.
De puzzels zelf zijn erg basic en combineren wat rekenen, zoeken en communiceren. Ik mis een beetje de gelaagdheid van een goede puzzel ipv doe dit en tel dat.
Net als bij de andere kamer is het verhaal niet echt van toepassing en is het eerder wat puzzelen in thema. Ook is de algemene sfeer wat eentonig en saai.

Conclusie:
60 euro, uurtje puzzelen, meer moet je niet verwachten en dan is het prima. Na ons waren het 6 kinderen en 1 volwassenen die deze kamer gingen spelen en dat lijkt me echt een hel op aarde.
Nee dit is een prima 2 persoonskamer voor mensen met ervaring zolang de prijs 60 blijft.
Stel je dan puur in op puzzelen in een uitgekauwd thema en dan is het ok.

Betaalbare puzzelkamer voor 2

We hadden een dagje vrij en gingen in de avond op bezoek bij vrienden wat verder weg.
Een tijd geleden bezocht Stan de escape rooms van Overloon en deze waren prima om even mee te pakken gezien de prijs.
We namen zijn tip om het te combineren met het oorlogsmuseum ter harte en onze voor en namiddag was gevuld.

Onthaal:

Even een tip als je hetzelfde doet als wij. Op de parkeerplaats van het oorlogsmuseum mag je gratis parkeren en van daaruit is het slechts 7 minuten wandelen naar de escape.
De escape zelf is goed aangegeven en buiten escape rooms kan je hier nog wat fietsen etc huren.

De wachtruimte is groot en we werden vriendelijk ontvangen, alleen was het wel een stille bedoeling.
Ook wordt duidelijk dat onze GM er alleen voorstaat, terwijl er 3 kamers zijn, waarvan 2 geboekt… Niet helemaal zoals het hoort.

Kamer:

We hadden natuurlijk net de jachthut gespeeld en die zou moeilijker zijn dan deze. Aangezien we daar al redelijk vlot uit raakten, hield ik mijn hart al vast.

Om met de deur in huis te vallen, dit zijn puzzelkamers zonder verhaal en eigenlijk ook zonder sfeer.
Het is gewoon 60 minuten puzzelen in een bepaald thema en daar is de prijs ook naar.
Als je dat van je af kan zetten zijn dit gewoon leuke kamers om mee te nemen met je 2-tjes.

De kamer bevat redelijk wat puzzels die afwisselen in stijl, maar wel passen in het thema.
Je ziet duidelijk connecterende kenmerken tussen deze room en de jachthut, waaronder het leedvermaak voor de GM als je terug moet voor een hint.

Wij speelden hem in 41.3 minuten met ons tweetjes zonder ons te jagen en eigenlijk hintloos.

Conclusie:

Tja, je krijgt eigenlijk waar je voor betaalt.
De ruimtes zijn niet erg groot en de opbouw volledig lineair wat het eigenlijk een prima 2 persoonskamer maakt, zeker gezien de 60 euro die ze ervoor vragen.
Verwacht er voor de rest niks van en je hebt een prima tijd, zeker met de tip van Stan van het oorlogsmuseum (wat trouwens een best vette beleving bevat) en maak ook even tijd voor ijssalon Clevers, dat ook op wandelafstand zit.

Back to the far west

Al geruime tijd zijn we benieuwd naar The Asylum van Silent Town.
Voor ons een rit van ruim drie uur, die we het liefst willen breken – als het even kan met een leuke escaperoom op de route – en deze kamer bood juist dat.
Een leuk thema en goede reviews: een mailtje dan maar naar de eigenaars of er een tijdslot aangevraagd kon worden en dat kon.

Onthaal:
Diep verborgen in een oase van rust ligt camping Tesseplekke.
Je kunt hier gratis parkeren, en op de parking staat al een bord met de magische woorden: escape room.

We worden vriendelijk onthaald door een van de eigenaars, die ons meeneemt naar hun eigen “saloon”.
Na een erg toffe babbel bergen we onze spulletjes op en kun je nog even naar de wc voordat ons westernavontuur van 90 minuten gaat beginnen.

Kamer:
We gaan een verlaten westerndorp betreden, en meer weten we eigenlijk niet.
De kamer start niet voor iedereen op dezelfde manier, wat niet erg is, maar op dat moment hadden de lichten voor mij nog uit gemogen.

Het verhaal is dat iemand in dit dorp een goudmijn heeft ontdekt. Daarop heeft hij of zij het goud verstopt en is toen vertrokken… Zou ik ook doen als ik een goudmijn ontdek...
Wij gaan in ieder geval dit dorp verkennen en meteen even kijken of we ooit nog moeten werken.

De kamer is volledig parallel in opzet, en dat zul je geweten hebben. Zoals altijd kun je dan ook lineair spelen, maar er is flink wat te doen, dus dat zou niet mijn advies zijn.
Hoewel dit voor flinke chaos kan zorgen, was het voor ons best duidelijk wat bij wat hoorde.
Het nadeel is natuurlijk dat je niet alles gaat meekrijgen en dat je een onderlinge strijd krijgt om de puzzels.

De kamer verrast me op veel manieren. Het dorp is oprecht leuk neergezet, en alles wat we in de auto bespraken leek haast terug te komen. Daardoor voelt het ook echt aan als een dorp, en je weet haast niet waar je moet kijken.

Al snel wordt duidelijk wat ons einddoel is en hoe we daar moeten geraken, al zal je in deze kamer af en toe wel zaken even moeten loslaten om verder te kunnen. Ervaring komt hierbij echt van pas, en dit is absoluut geen beginnerskamer.

Het einde… tja, dat was de minste puzzel van allemaal. Het is eigenlijk geen echte puzzel, en voor mij paste hij niet in het thema van de kamer. Echt jammer, en ik denk dat de ruimte zich echt leent voor iets anders. Liefst meteen iets waardoor we weten waarom iedereen hier vertrokken is zonder het goud.

Conclusie:
Dit is een kamer die me op heel veel manieren verrast heeft en waarin ik echt potentie zie om, mits wat aanpassingen, erg hoog te scoren.
Wat de kamer nu al goed doet, is vooral ongedwongen puzzelplezier geven.
Het verhaal komt nu niet echt tot zijn recht, wat volgens mij wel zou moeten kunnen.
De kamer leent zich ook goed voor het inzetten van een acteur waarmee je bijvoorbeeld een kleine interactie moet aangaan. Uiteraard strookt dat dan niet met het idee van een verlaten dorpje zoals nu, dus misschien zou het iets kunnen zijn waardoor je net wél kunt ontsnappen uit dit dorp – met hulp van…

Er zijn wat verbeterpunten mogelijk wat betreft het licht, en het tv-scherm mag er ook meteen uit. Het heeft niks te zoeken in dit dorpje, en waarvoor het dient kan veel passender worden opgelost.

Ik begrijp goed dat de parallelliteit voor sommigen leuk kan zijn, en voor anderen net een storende factor omdat je het gevoel krijgt dat je veel mist.
Dat kan ik niet ontkennen, dus kies ervoor om goed te communiceren.

Mij is de kamer echt bijgebleven als een zeer leuke en ruime kamer met een grote puzzeldichtheid.

Reactie door EscapeVeessen

25 juni 2025

Howdy Milde Dictator,
Hartelijk dank voor jouw uitvoerige review, het is een mooi verhaal van jullie beleving van onze escaperoom.
Wij zijn erg blij met deze ervaring en ook de mindere punten zullen wij dan ook zeker ter harte nemen en hier eens goed over nadenken of wij nog aanpassingen kunnen toevoegen die ook deze tot een hoger level brengen.
met vriendelijke groet,
Bea en Berend Jan van EscapeVeessen

Leuke ruimtekamer

Deze kamer staat al sinds den beginne op mijn to do lijst. Het is voor mij echt een uithoek en net om die reden bleef hij maar op ongespeeld staan.
Tot nu, want Asylum en Wild West zorgden samen voor een mooie trip.

Onthaal:

Ook deze kamer ligt op een industrieterrein waar je voor de deur kan parkeren.
Het onthaal is hartelijk en meteen was ik afgeleid door de vele lego creaties.
Spulletjes opbergen en nog ff naar de wc en onze reis naar Mars kan beginnen.

Kamer:

Heel eerlijk heb ik deze kamer ook wat links laten liggen omwille van het thema.
Ik denk dat het voor menig escaper zaken gaat oproepen als: chemie, rekenen, coördinaten, kortom veel naar een schermpje kijken.
Mars, een ruimteschip, het zijn zaken die bijna onmogelijk realistisch neer te zetten zijn, dus ik ben benieuwd hoe we het zouden ervaren.

En toegegeven, het decor ziet er prima uit. Ik denk dat ik een overgang in de vorm van een luchtsluis ofzo nog wel had kunnen waarderen, maar we zitten wel meteen waar we moeten zijn. Op naar Mars!
Tja, wie had dat gedacht, het liep niet zoals gepland :-)
Hoewel de kamer logischerwijs niet helemaal kan vermijden om bepaalde puzzels te gebruiken, komen ze verrassend uit de hoek. Onze groep van 4 heeft in ieder geval hun handen vol en we splitsen ons op. Hierdoor mis je wel bepaalde stukken, maar je gaat de tijd ook nodig hebben.

De kamer werkt erg belonend en geeft “ruimte” :-) wanneer je het nodig hebt.
Hoewel de kamer deels parallel is, komt hij mooi samen op de key moments.

Over het algemeen is de kamer wat braaf als je het op mechanische toepassingen bekijkt en special effects, net terwijl dit soort kamers daar zo dankbaar gebruik van zou kunnen maken.

Het einde voelt daardoor ook redelijk passief aan, want een puzzel kan je dit niet meer noemen.

Conclusie:

Voor een ruimtekamer is er echt moeite gestoken in het decor. Er is geprobeerd om er wat dynamiek in te steken en het is gelukkig niet de hele tijd lezen en rekenen. Nu denk ik wel dat de gemiddelde groep deze kamer als pittig gaat ervaren en dat een lager verwachtingspatroon je ervaring ten goede gaat komen.
Een geniale afsluiter zorgt voor het einde van een leuke escape dag.

Hier kan je beter niet gek in worden!

Een Asylum kamer in Nederland; een thema dat we al vaker zijn tegengekomen in het buitenland en ik spreek uit ervaring als ik zeg dat die dingen fucking eng kunnen zijn.
Is Nederland hier klaar voor en hoe eng hebben ze het gemaakt? We gaan op onderzoek.

Onthaal:

Parkeren kan hier gratis in de straat en terwijl je dat doet zal het gebouw al opgevallen zijn.
Het is even zoeken naar de ingang en eens je die gevonden hebt, kan je nog ff naar de wc.
Daarna dien je te wachten tot je de toestemming hebt om verder te gaan.
Dat wachten gaf me 2 gedachten:
1: Dat wachten gaat voor meer spanning zorgen. Hetzelfde gevoel dat je hebt in de wachtzaal van de tandarts. Je wilt er eigenlijk niet zijn en aan de andere kant wil je dat het voorbij is.
2: Ik denk dat de start wel beter kan. Waarschijnlijk mogen ze hier in het pand niet meer doen dan dit, maar ik had dit stuk al in thema meegenomen.

Er is dus geen echt onthaal, wat naar mijn gevoel prima is.

Kamer:

De eerste kamer zet meteen de toon voor de volledige room. Een goede toon, zowel qua sfeer als qua decor, want als je denkt dat de eigenaar een oud pand heeft gevonden, het een asylum heeft genoemd en er wat puzzels en een acteur heeft ingezet, dan ben je mis.
Alles wat je ziet, of het nu mooi of oud is, intact of stuk, is gebouwd. Petje af!

De opbouw is goed, heel goed. De acteur voelt goed aan wat kan en wanneer en snapt ook dat spelers rustmomenten nodig hebben.

De kamer is grotendeels lineair en je blijft daardoor als groep meestal samen. Dat is ook een verplichting, iets waar wij moeite mee hebben. Ik begrijp de achterliggende reden heel goed, alleen is de uitwerking voor ons als speler minder. Zeker bij de eindpuzzel erger ik me eraan, net omdat het opzettelijk de progressie nekt.
Ook het iets te vaak op en neer gaan als groep is iets wat ik er snel saai vindt, net omdat je de weg kent en er vaak maar 1 ding te doen of te zien is.

Waar de kamer voor mij een steek laat vallen is het verhaal in combinatie met ons als spelers en dan de acteur. Het geheel matcht niet helemaal en dat komt in de kamer natuurlijk terug. De acteur is op dit moment te beperkt naar mijn mening en hier en daar zou een cinematic stukje een meerwaarde kunnen zijn.

In vergelijking met andere kamers van dit kaliber vond ik de kamer niet echt eng, maar dat is misschien een bewuste keuze om een groter publiek een goede tijd te geven.
Misschien zijn verschillende modi naar de toekomst een goed alternatief.

Conclusie:
Ondanks wat kritiek is dit een kamer waar vooral passie vanaf spat. Het decor is ongelofelijk goed en de acteur geeft alles in moeilijke omstandigheden.
Achteraf kunnen we nog fijn napraten en wat beelden terugzien, wat een leuke extra is.
Tijdens die babbel wisselen we ervaringen en ideeën uit en merk je hoe er over alles wordt nagedacht.

Thats not a button

Na alle aanbevelingen, kon ook Evil Inside niet ontbreken.
Opnieuw lovende reacties van iedereen die we kenden, dus fingers crossed dat dit nu eens een topper wordt.

Onthaal:
Deze kamer ligt midden in een klein centrum, dus als je zelf met de auto bent, trek hier net iets meer tijd voor uit.
De kamer is langs de buitenkant niet echt goed aangegeven en enkel de bel en wat planken voor de ramen geven je een vermoeden dat je juist bent.

We hebben pech, want hoewel we de vorige groep ontmoeten, die trouwens laaiend enthousiast zijn, bleek dat vooral te komen doordat ze in hun enthousiasme de kamer gesloopt hebben.
Noodreparaties zijn dus nodig en wij moeten wachten.

Gelukkig hebben we wat buffer en zijn we uiteraard blij met de inzet van het team van Bloodlines.

Kamer:
We volgen in deze kamer eigenlijk het verhaal van Emily Rose. Een bekend verhaal, maar wat er juist allemaal van waar is, moeten wij voor het advocatenkantoor voor wie we werken gaan uitzoeken.

Deze kamer trekt je echt mee in het verhaal en hoewel dit met momenten echt pittig gaat zijn om te begrijpen wat er nu allemaal gebeurt, klopt het wel.
Je switcht van het heden naar het verleden en weer terug en reist doorheen het verhaal wat subtiel maar goed wordt weergegeven.
De puzzels zijn leuk, de scares goed en enkele momenten waar je voor zucht blijken hier net de leukste te zijn. Ze blijven weg van wat je verwacht te krijgen en doen juist het tegenovergestelde waardoor je achteraf denkt “had ik het maar gedaan”.

Ik ben normaal iemand die redelijk snel mijn weg kent in een kamer, maar hier had ik met momenten echt geen idee of we nu nog door dezelfde gang aan het wandelen waren.

Met meer als genoeg feiten op een rij ontsnappen we aan dit bezeten huis maar wel met een ongelooflijke herinnering.

Conclusie:

Misschien gaan jullie na het lezen van deze review en die van mijn collega met te hoge verwachtingen naar deze kamer, maar voor mij deed deze kamer alles juist.

De scares zijn gedoseerd, de opdracht simpel, maar het verhaal gelaagd.
De kamer biedt progressie op elk moment en het was steeds duidelijk wat de bedoeling was.
Tijdens de napraat bleven er maar mensen hallo komen zeggen waardoor ik me echt afvroeg hoeveel acteurs er wel niet in dit spel zaten. Ook hier weer stond de eigenaar erop om zelf een woordje uitleg te komen geven, maar het was eigenlijk niet nodig. Een applausje was op zijn plaats voor deze mooie, genuanceerde opvoering die er voor mij op elke manier dan ook uitsprong.

Leuke room, maar mist flow

Jaren geleden was ik op deze locatie voor Alien Encounter, een kamer die ondertussen niet meer bestaat in die vorm.
De toenmalige eigenaar liet toen trots de ruimte zien die hij nog ter beschikking had.
Ondertussen is de zaak overgenomen en is een stukje van die droom reeds gerealiseerd.
The Lost Crystal is erbij gekomen en room 3 is onderweg op het moment van schrijven.

Onthaal:
Deze escape bevindt zich midden in het centrum. Op wandelafstand (5 min max) ligt parkeergarage Westluidense poort.

Dat er veel veranderd is, merk je al bij binnenkomst. Het is lekker weer en de deuren staan wijd open. Links van het pand is een VR ruimte erbij gekomen en de ontvangst voelt frisser en ruimer. De nieuwe eigenaar is er ook en meteen is duidelijk dat het ook een fervent speler is.

Uiteraard kan je hier even naar de wc en is er de mogelijkheid tot een drankje.

Kamer:
We starten met een introfilmpje dat het verhaal duidelijk maakt, maar naar mijn gevoel erg AI aanvoelt. Enfin, we weten wat we moeten doen en gewapend met mijn favoriete communicatiemiddel, de walkie talkie, kunnen we op pad.

Aan ons om het Crystal terug te vinden die de mijneigenaar, Mark Zwartberg, ergens verstopt heeft.

Om maar met de deur in zijn huis binnen te vallen, is dit een kamer die je best niet met te veel mensen speelt en dat heeft vooral met de puzzellijn te maken.
De kamer is volledig lineair maar creëert zelf vaker dan gewenst de parallelle indruk.
Combineer dat ook nog eens met wat attributen die kunnen bijdragen tot dit idee en je weet dat er chaos van komt.
Het is ff geluk hebben met welke puzzel je begint, want tot dit moment werkt alles als ruis.
Een ander pijnpunt is dan dat je met 4 personen eigenlijk niks te doen hebt en dat is zeker in het begin jammer. De kamer heeft zeker 2 locaties waar je de mogelijkheid zou moeten hebben om parallel te werken (als je dat zou willen).

De puzzels op zich zijn vooral gebaseerd op de ruimte en dat is hier prima. Enkele springen eruit omdat ze totaal niet passen en echt random aanvoelen.

De kamer is qua decor en effecten ok, maar verwacht niks wereldschokkend.

Conclusie:

Dit is een familiekamer en dat merk je aan de puzzels. Er zit voor iedereen wat in, van makkelijk tot moeilijk, van doe tot denk.
Voor ervaren escapers zou ik 2 personen adviseren, aangezien je anders gewoon op elkaar staat te wachten. Het is niet dat je niks vindt, maar wel dat je niks kan doen en dat je totaal geen idee hebt waar de start zit. Maar als je daar wat geluk mee hebt, of je weet dat het een ding kan zijn, dan heb je hier best wat puzzelplezier.

Zoeken in het licht

Lekker weer een dagje escapen en deze room mocht niet ontbreken.
Ik was oprecht nieuwsgierig naar wat ze hier gebouwd hadden aangezien er continu goede reviews voorbij bleven komen.

Onthaal:
Deze escape ligt buiten de stad en heeft voldoende gratis parkeerplaats.
Het gebouw is groot, maar de escape zelf is redelijk goed aangegeven en bevindt zich op de eerste verdieping.
De ontvangstruimte is groot maar gezellig en lijkt een beetje te zweven tussen een kerkelijk gevoel en de gezelligheid van vroeger.
De eigenaar is er zelf en geeft ons een warm welkom.
Voor je start kan je uiteraard nog even naar de wc en je kan voor of na de room nog wat drinken.

Kamer:

Onthul de duistere geheimen van de Orde en bereid je voor op een spel vol beleving, verhaal en spanning.
Ordo Sanctus…. Durf jij de vloek te verbreken!?

Eens kijken of ons dat lukt…
We starten in ieder geval in een erg mooie ruimte. Een ruimte die echt leeft en sfeervol is. We krijgen het verhaal mee door middel van een filmpje. Het is aan de lange kant en de stem vond ik echt vreselijk, maar we krijgen het verhaal goed mee.
Vol goede moed om de ruimte te verkennen, blijken we al vooruitgang te maken en staan we al vrij snel in de volgende ruimte. Wat meteen opvalt is de hoogte en ons aanzicht. De afwerking van bepaalde delen kan wel wat realistischer, maar de lat is al vrij hoog gelegd door de eerste ruimte natuurlijk.

Wat meteen opvalt en wat doorheen de kamer ook blijft terugkomen is dat zoeken een groot onderdeel is. Ik geef gerust toe dat het niet mijn sterkste kant is, vooral omdat er vaak geen echte richting is waar je moet zoeken. Dan loop je maar wat doelloos rond tot iemand van ons roept: heb het.
Wat ook opvalt zijn de ruimtes. Ze zijn groot, en er staat in wat erin moet staan, maar toch is er iets mee. Waar de eerste ruimte nog warm, levendig en vol aanvoelt, voelen de andere ruimtes kil, ongezellig en vooral “nepper” aan.
Maar terug naar onze opdracht, want wij puzzelen ondertussen lekker door. De kamer is grotendeels lineair opgebouwd, maar het stukje waar hij parallel zou moeten zijn, is hij dat net niet. Het was voor mij een beetje de bottleneck van de kamer en zo een puzzel dat je bij twijfel vaak opnieuw begint.

Bij het schrijven van de review heb ik het verhaal wel gelezen en ik moet zeggen dat het haast 2 verhalen lijken.
We hebben onze opdracht die we van Marius meekrijgen in de kamer en tegelijkertijd lees je dit:
“De orde,.. is deze wel zo heilig? En Marius, is hij ten onrechte verstoten?
Durf jij de waarheid in dit verhaal op te sporen, kun jij de waarheid aan? “
Maar op die vragen heb ik geen antwoord gekregen. Onze opdracht hebben we vervuld, dat wel, maar nergens doorheen onze opdrachten of puzzels ben ik iets te weten gekomen hierover.
De puzzels staan los van het verhaal en bieden enkel de progressie om bij onze eerste opdracht te komen en dat is jammer. Ik denk oprecht dat de 2 samen hadden kunnen gaan.

Het einde had tof kunnen zijn, maar de uitwerking is een beetje matig uitgewerkt. De technieken zijn hiervoor aanwezig, dat wel, maar de omkadering is niet wat het zou moeten zijn.

Conclusie:

Mijn review gaat dus een beetje in tegen de meeste reviews hier.
Misschien ging ik daardoor met te hoge verwachtingen.
Maar er zijn wel wat pijnpunten die ik ondanks het hoge cijfer ook had benoemd.

Het hoofdstuk zoeken is voor mij te veel aanwezig en past misschien wel in onze opdracht of de setting, maar bijna elke puzzel heeft er wel een aandeel in.
Er wordt te weinig gebruik gemaakt van het sturen met licht. Je kan zo simpel duidelijk maken dat je ergens niet meer moet zijn, net door het licht uit te doen, zeker in een kamer waar je veel moet zoeken.

Het verschil van decoratie tussen de ruimtes was groot, net als de afwerking en ook het gebruik van de oppervlakte. Sommige ruimtes zijn groot, maar je doet er gewoon amper iets. Het slim inzetten van die oppervlakte had net voor samenwerken kunnen zorgen, opsplitsen en combineren om zo toffe puzzels te creëren.

Het is pur sang geen slechte kamer uiteraard en de kamer heeft ook zeker heel veel goede kanten.
Ik zou hem ook zeker adviseren, alleen is het voor mij op dit moment geen 9,5/10.

Narratieve perfectie

De nieuwste kamer van The Missing Link met een origineel thema gekoppeld aan overwegend positieve reacties, daar hebben we zin in. Dus op met ons 2 richting Geel!

Onthaal:

The Missing Link ligt langs een drukke baan, tussen een bandenhandel en een Basic Fit. Met parkeren moet je wat geluk hebben hoe druk het bij de fitness is, dus trek hier nog wat extra tijd voor uit, just to be safe.
Voor de mensen die wat verder moeten rijden ligt er een McD en een pizzahut vlakbij.

De laatste keer dat ik hier was, bevond zich onder nog een spellenshop met, helaas voor ons escapers boven, ook de nodige nevengeluiden. Die setting is aangepast en hoewel je nog de rekken met games ziet, is de gamestore verdwenen.

Uiteraard kan je hier je spullen opbergen en naar de wc.
We worden verzocht om even te wachten tot onze GM ons komt ophalen.
De ruimte onder is in de avond wat aan de donkere kant en kan wat gezelligheid gebruiken. Aan spelletjes in ieder geval geen gebrek en ik moest hard op mijn tandjes bijten om niet met een boardgame richting de escape te wandelen ?

Kamer:

Onze GM begeleidt ons mee naar boven en tja, dan merk je toch dat je slecht voorbereid bent op een verjaardag. Gelukkig voor ons heeft Britt haar team voor een oplossing gezorgd en kon het feest toch doorgaan.

We starten onmiddellijk in een mooie setting maar lopen meteen vast. Een puzzel die we achteraf ook benoemen en waar de makers zelf ook van aangeven dat het bijna 50/50 is, of je het ziet of niet.

Maar goed, we zijn natuurlijk hier voor Henry zijn verjaardagsfeestje en we puzzelen ons wel een weg naar binnen.
Wat deze kamer heel goed doet is het verhaal gelaagd brengen. Je krijgt kleine stukjes per keer wat goed te behappen is en zich zo ontvouwt als een boek.
Daardoor krijg je een steeds beter beeld van het geheel en vallen de puzzelstukjes op zijn plaats. Echt heel goed gedaan.

Deze kamer heeft ook een acteur en dat gaat sommigen van jullie afschrikken. Wij vonden het in ieder geval niet te eng en het had eerder een uitbeeldende rol. Het is in ieder geval geen horrorkamer met scares en ook een van de redenen waarom dit een mooie kamer is om eens te spelen als opstapje naar wat intensere belevingen.

De puzzels zijn leuk, niet te langdradig en zo ver ik mij herinner, volledig lineair.

Het einde sluit het verhaal goed af, iets waar ik veel waarde aan hecht.

Conclusie:

Ja Henry’s Birthday maakt de verwachting voor mij echt waar.
Het is een kamer met een goed verhaal dat rustig wordt verteld, waardoor je geen bergen info krijgt op 1 moment. Gaandeweg kom je steeds meer en meer te weten over Henry zijn wereld en je snapt daardoor de ruimtes en de handelingen.
Er zijn een aantal punten waar we het achteraf uitgebreid over gehad hebben, maar dat bleken ook de punten waar ze al mee bezig zijn om te verbeteren.

Wel kan je deze kamer spelen van 2-5 personen en dat is voor mij een beetje het probleem van de kamer. Ik snap best dat een gezin hier minder problemen mee gaat hebben, maar gezien ik schrijf voor mede escapers zou ik toch adviseren om niet met te veel te gaan.
2-3 zou het advies zijn. De lineaire opbouw en de grootte van de ruimtes maakt dat je met 4 of 5 niet altijd een even goede beleving gaat hebben.

Wij vonden het in ieder geval een topkamer en zijn nu heel benieuwd wat er nog gaat komen van The Missing Link op de nieuwe locatie!

Who you gonna call?

Toegegeven, de trailer met een oorwurm als soundtrack wist mijn aandacht al te trekken. Een knipoog naar Ghostbusters en het cartooneske van Scooby Doo gekoppeld aan wat attributen van de jaren 80/90, tja dan heb je een toffe combi te pakken.

Onthaal:
Deze room start echt anders dan normale kamers.
Parkeren zou geen probleem mogen zijn, maar zorg wel dat je al naar de wc bent geweest, want dit kan niet tijdens de start.
Zoals op de mail al staat, zorg bij wat frisser of regenachtig weer dat je wel een jas of paraplu bij hebt.
Meer onthaal is er niet aan, want de start hoort eigenlijk al bij de kamer omschrijving.

Kamer:
Terwijl je staat te wachten vraag je je oprecht af hoe dit gaat verlopen. Je laat je fantasie ff gaan en beeld je zaken in. Wat als er dit zou gebeuren, of dit of dit, nee dat zal toch niet…
Wel waar ik van dacht, dit zal het toch niet gaan worden, werd het juist dat!
Wat een tof begin van een kamer. Poepeklets voor wie dit in een review durft te verklappen.
Onze acteur stond in standje overdrive, maar net die energie maakte het allemaal alleen maar leuker en absurder. De opdracht is simpel, net als het verhaal en voor we het goed en wel beseffen zijn we er onderdeel van op elke mogelijke manier.
De dynamiek die het verhaal creëert is lekker opbouwend en voorziet veel progressie en ondanks dat we een goede vaart maakte, hadden we amper tijd over.

De puzzels zijn een leuke combi tussen lineair en parallel en zijn niet verschrikkelijk moeilijk, want dat heeft een kamer als dit niet nodig. Het is echt een bonte verzameling tussen doe, denk en een stukje interactie.
Het verhaal wordt gaande weg ook steeds duidelijker waardoor je op het einde zelfs een beslissing moet maken.
Of je voor de Light of Dark versie moet gaan is iets persoonlijk. Ik snap dat een deel van jullie vooral zal nadenken over de acteur en schrikeffecten als je voor een desbetreffende modus kiest.
Maar ik wil ook benadrukken dat de sfeer van de kamer in de Dark modus er echt op vooruit gaat.
Dit is geen horror kamer voor de duidelijkheid. Het is spannend met humor, geen donkere kamer vol rook met als enige doel je te doen schrikken.
We hadden met 4 personen echt de grootste lol en natuurlijk schrik je wel eens, tot groot plezier van de rest, maar de kamer biedt zoveel meer.

Conclusie:
Ik had de eer om een deel van de kamer mee tot werkelijkheid te maken, maar ik wist niks van het spelverloop of hoe puzzels zouden werken. Ik kon de kamer dus grotendeels beleven zoals mijn medespelers, buiten dat ik de ruimtes al eens gezien had.
Maar zelfs dan komt zo een ruimte volledig anders tot leven met de juiste belichting, met de juiste effecten en muziek.
Ben ik dan volledig objectief, nee misschien niet 100%. Ik heb dan ook getwijfeld om een review te schrijven en ook gewacht met spelen tot anderen van jullie me voor waren geweest.
Ik kan alleen maar bevestigen wat degene die voor me geweest zijn geschreven hebben met een dito score.
De intro is fantastisch, de muziek catchy, de kamer leuk en spannend, maar nooit echt eng en je mag het al zeker geen horror noemen.
Ik hoop dat Torchdale lekker verder blijft groeien op deze manier en ben benieuwd wat er nog gaat komen.

Sterke sfeer maar mist begrip

Een enge kamer in een mortuarium. Eerlijk, ik kreeg een koude rilling als ik eraan dacht wat dit zou kunnen zijn in een stad als Athene. Want dit thema leent zich echt tot wat ze daar kunnen realiseren op een goede manier.


Onthaal:
In een wat drukke straat met een supermarkt om de hoek zit een pand waar je zowel deze kamer, als Rwd, The Granny en toekomstgericht nog andere rooms gaat vinden.
Langs de buitenkant is het in ieder geval goed aangegeven en je mag hier pas binnen op je aangegeven tijd.

Om totaal geen reden moet je hier weer binnen in een pikdonkere ruimte waardoor je 6 keer je nek breekt voor je überhaupt aan de room begint.
Dit is zo onnodig en mijn frustratie gaat dan al omhoog omdat het niks met het verhaal te maken heeft. Sterker nog, je kan het zelfs beter aankleden zodat het beter past in onze opdracht of het verhaal. We komen voor de eerste keer een shift draaien in het mortuarium, dan kan je ons toch ontvangen als collega?
Maar goed, je kan hier nog naar de wc, waar dan wel weer licht is gelukkig ?

We gaan met de lift naar de kelder, iets waar de eigenaar zeer trots op is, net alsof je nog nooit in je leven in een lift gestaan hebt, en bijna als een gimmick gebruikt wordt van: wij zijn de enige room ter wereld met een werkende lift… Wat al niet klopt maar bon.

Anyhow, we staan op -2 en onze shift kan beginnen.

Kamer:

Vanaf moment 1 geeft deze kamer je echt de creeps. Het is duister, maar toch niet helemaal, het geluid is luid en zacht tegelijkertijd. Achter elke hoek lijkt iets te bewegen en je voelt aan alles dat het hier niet ok is.

De kamer heeft een lekkere spanningsboog en bouwt goed op. Je weet precies wanneer er stront aan de knikker is en dat zul je ook geweten hebben.
Het hintsysteem is klote, maar op een goede manier en er is voor niemand een ontkomen aan.
De puzzels… nee wij hadden echt geen lekkere flow te pakken en daardoor de gevreesde hintmachine te vaak nodig om met een lekker gevoel de kamer te verlaten. Soms is het gewoon wat vergezocht en ik blijf voorstander van simpele puzzels of doe opdrachten in horror rooms.

Maar er is helaas meer mis met deze kamer.
Het einde is duidelijk, maar tegelijkertijd ook weer niet en het was erg passief. Soms is het gewoon genoeg, iets wat films vaak ook hebben.

Maar ons grootste probleem was de veiligheid en de houding van de eigenaar.
Het is niet vreemd om in Athene opgesloten te worden in een kooi met een slot waar je als speler niet zelf uit kan, dat je in een ruimte wordt opgesloten zonder noodknop of camera en vaak ook zonder problemen.
Maar wat als je wel in paniek slaat? Wat als de deur, luik, hek niet open gaat wanneer jij dat wilt?
Wel, dat hadden wij dus voor met een van onze vrienden en dat is gewoon niet ok.
Ik ben ook voorstander om zoiets altijd te bespreken met de eigenaar en dat hebben we ook gedaan, alleen verbaasde ik me over de houding van de beste man.

Het ontbreken van een camera en noodknop werd afgedaan als dat het geen probleem hoefde te zijn, want wij hadden maar op voorhand aan moeten geven dat je last had van claustrofobie… En ja, dat heeft hij netjes bij de regels gezet, dat je deze kamer niet moet spelen als je last hebt van een kwaaltje of 5, maar daar gaat de discussie niet om.
Ik heb geen van deze 5 kwaaltjes, maar wil het liefst wel mijn hokje kunnen verlaten als het kot in brand staat of als ik me om welke reden dan ook onwel voel.

Als ik dan afhankelijk ben van een GM of acteur die me door de harde muziek niet kan horen, voel ik me daar niet prettig bij.
Een noodknop is vaak genoeg om een speler gerust te stellen. Het is een symbool dat jij controle hebt over de situatie waarin je je op dat moment bevindt en het idee dat jij kan stoppen en eruit kan gaan zorgt er net voor dat je het waarschijnlijk langer gaat volhouden.

Het was een domper op een kamer die voor de rest veel goed doet.

Conclusie:

Veel hoef ik niet meer toe te voegen denk ik.
De sfeer is heerlijk slecht, goed gebruik gemaakt van licht en geluid. De setting is kil en kaal, maar past dan ook weer in het thema.
De opbouw is haast perfect, de scares redelijk voorspelbaar. Het einde zou ik herzien en de puzzels net wat afzwakken voor een betere flow, want nu geloof ik oprecht dat het vooral de bedoeling is dat je vele hints krijgt om dat systeem net in te zetten.

Voeg aub een noodknop toe in ruimtes waar je als speler vast in komt te zitten en ga aub echt anders om met je gasten waarvan er net één een paniekaanval gehad heeft. Je kunt spelers van veel de schuld geven, maar als het op veiligheid aankomt is er geen middenweg.

Verhaalloze groepsbeleving

We proberen tijdens onze trip altijd een kamer toe te voegen die we met ons voltallig groepje kunnen spelen.
Dat moet wel een ander soort kamer zijn aangezien het aantal spelers op 7 zit.
Een extra bonus is het natuurlijk als het ook nog eens iets is dat geen horror is.
Mad Bar vinkte al deze vakjes aan.

Onthaal:
Deze escape ligt in de zijstraat van een drukkere weg. In de buurt zitten wat eetzaakjes, maar de Italiaan op wandelafstand kan je beter vermijden.
Indien je met de auto bent, kan je hier voor de deur parkeren.
Binnenkomen blijkt al een puzzel op zich en het spel start ook meteen.
Je kan hier wel nog naar de wc tijdens de inleiding.

Kamer:
Ik had geen idee wat te verwachten of welke kant deze kamer zou uitgaan.
De kamer heeft een verhaal, maar om heel eerlijk te zijn voegt dat niks toe.
Blijkbaar is de bar gisteren overvallen door een motorbende en vragen de uitbaters zich nu af wat wij hier komen doen en wie we juist zijn.
Ze laten niet zomaar iedereen binnen en we moeten dus wat testen ondergaan…
Daarna wordt er nooit nog iets gezegd over het voorval of het lid worden van, dus het lijkt eerder iets van: we moesten een verhaal toevoegen.

Onze bar wordt gerund door 2 gestoorde mannen die vol energie zitten. Ze zitten lekker in hun rol en de interactie is lekker geschift. Ze zijn je vriend, maar toch weer niet, dus de sfeer gaat alle kanten uit. Probeer maar eens orde en structuur te behouden met zo een zooitje ongeregeld dat we zijn.

Het spel begint echt leuk met telkens duidelijke opdrachten die meteen een competitiegevoel oproepen.
Daarnaast is er een soort beloningssysteem dat meteen een side missie oproept waar de groep bijzonder fanatiek op reageerde.

En tot dit punt dacht ik wel dat dit bij uitstek een kamer is voor grotere groepen en ook net wat je met zo een groep wilt doen.
Helaas houdt de kamer dit gevoel niet vast. De opdrachten worden flauwer en marginaler en dat is prima voor 1 moment, maar niet om de cadans die de kamer had, vast te houden. Je krijgt dan eigenlijk altijd een twee splitsing. Een deel vindt het nog wel ok en doet al dan niet enthousiast mee, de andere kijkt ernaar en vraagt zich af: wtf zijn we hier in godsnaam aan het doen.

De kamer heeft het ook niet nodig want ze laten het eerste uur echt zien dat het prima anders kan. Onze 2 barmannen spelen hun rol wel geweldig en geven oprecht alles. Het lijkt me doodvermoeiend om dit elke dag, meerdere keren per dag te doen.

Uiteindelijk stopte de kamer met een winnaar, maar ook dat is wat vreemd aangezien enkel de top 2 mocht blijven en de rest moest weggaan. Je wilt als groep dan ook het einde meemaken, hoe weinig dat het ook voorstelde.

Conclusie:
Was dit een leuke kamer om met 7 te spelen? Ja eigenlijk wel. We hebben ons ondanks sommige opdrachten goed geamuseerd. Moet je er veel van verwachten, nee.
Het is vooral leuk om met z'n allen wat te doen en veel van de sfeer zal ook van je eigen groep moeten komen.
Kudos aan onze 2 game masters die er alles aan deden om ons een leuke tijd te geven.

De kamer begon sterk en dit hadden ze eigenlijk moeten volhouden. Lekker wat competitie in de groep en een duidelijk doel.
Als ze dat hadden kunnen vasthouden was het voor mij een betere kamer geweest.
Maar voor de gemiddelde vrijgezellenavond zal dit huidige concept voldoende zijn.

Waardeloze zooi

Om aan het horror geweld wat te ontsnappen, voegen we ook steeds wat puzzelkamers aan onze trip toe. The 7th is zo een kamer die 50 euro kost voor 4 en te boeken is op zowat alle uren van de dag. Geen verlies dus moest het niks zijn.

Onthaal:
Verscholen achter een druk restaurant vind je de trappenhal naar Trapped. Een keten die meerdere locaties heeft, let hier dus even op.
We worden vriendelijk onthaald door de GM en alles is hier een beetje zoals escape rooms bij ons (tot je bij de kamer komt).
Nadat we de standaard uitleg hadden gehad hoe escape rooms werken, mochten we het mysterie van het weeshuis gaan oplossen.

Kamer:
Zodra je 1 voet binnen zet weet je waarom deze kamer maar 50 euro kost.

Ik weet haast niet hoe ik het moet omschrijven dus ik ga mijn best doen. Doe je ogen dicht en beeld je een oud appartement in. Het is niet groot, 4 bij 3 ongeveer. De muren zijn kaal, het behang dat er ooit hing is vergaan. Wat overblijft zijn vochtplekken en wat schilderijen van weleer. De meubels zijn een tafel met wat kapotte stoelen en een kast die op instorten staat vol met wat er in het 1 euro bakje lag in de lokale kringloopwinkel.

Zo nu heb je een goed beeld van wat wij zagen tot dit punt, maar achteraf bleek dat het nog triestiger kon, maar je werd wel gezelschap gehouden door de lieve schimmels op de muur…

Ik ga de puzzels of het verhaal niet eens omschrijven.

Conclusie:
Blijf hier maar gewoon weg. Onze GM was een schat van een vrouw en dat was meteen het hoogtepunt van deze kamer.
Ik weet wel niet goed hoe ik de service moet beoordelen want de mevrouw deed echt haar best, alleen blijft het zeer slechte kamer...

In het hoofd van de schrijver

Veel van de kamers die we bezochten waren wel op een of ander lijstje te vinden, maar van secret novel hoorde ik amper iets.
Hij was makkelijk te boeken en trok mij toch een beetje aan, al kan ik niet vertellen waarom.

Onthaal:

Deze kamer ligt in een doodlopende straat midden in een woonwijk (zoals elke room in Athene).
Blijft apart dat je hier om 1 uur in de nacht op straat staat te wachten.

Het verhaal begint zodra de deur open gaat, maar je kunt tijdens de intro nog wel gebruik maken van het toilet.
Nog voor de deur open gaat horen we het bekende geluid door de deurkier: Pppsssst PPppssssttt. Rook à volonté.
Tja ik blijf me afvragen waarom, maar veelal is het puur om het onbestaande decor te verbergen.

Kamer:

Het verhaal van deze kamer is best simpel in opzet: Een auteur die zijn familie verloren heeft, is nu zelf vermist. Aan ons om uit te zoeken wat er gebeurd is.

Nu en dat doet de kamer erg goed. Het verhaal blijft simpel, maar dat is net doeltreffend.

De opbouw is volledig lineair en er wordt naar mijn gevoel te zwaar ingezet op “follow the light” Het is letterlijk, je vindt iets, zet het juist neer, licht gaat uit en licht knippert in een ander deel van de kamer.

Ondanks dat stukje kritiek, puzzelt de kamer lekker weg. Het “kwade” is wel iets te vaak aanwezig, waardoor het soms voorspelbaar of zelfs irritant wordt.
En net een kamer als deze heeft dat ook niet nodig. Zeker als je het verhaal meekrijgt, zou je met een fantastische vertelstem zaken kunnen gaan begeleiden.

De kamer eindigt wel goed waardoor ook het verhaal versterkt wordt.

Conclusie:

Dit is een kamer met een goed verhaal, dat ook sterk in de kamer terugkomt. Het is simpel, maar tegelijkertijd gelaagd en dat gecombineerd met het einde maakt het erg compleet.
Maar toch zijn er zat zaken die niet op hetzelfde level zitten.
Deze eigenaar heeft duidelijk de 3d printer ontdekt, want bijna alles wat ik vast had, was geprint, echt absurd. Zelfs objecten waarvan je denkt, dit koop je toch gewoon…
Helaas hadden ze niet veel moeite gedaan om dit te verbergen, al was dat wel een verbetering geweest.
Een goede vertelstem had een meerwaarde geweest voor het verhaal en de beleving, maar al bij al leverde de kamer meer dan wat ik verwacht had.

Lokken met IP

Zoals ik in andere reviews al aanhaalde is alleen maar horror spelen niet echt leuk. Een leuke puzzelkamer kan je weer die rust geven om de volgende kamer meer wat meer te waarderen.

Deze kamer heeft natuurlijk een Lord of the Rings thema en hoewel je in Athene niks mag verwachten van het decor, wilde ik het gezien de prijs wel een kans geven.

Onthaal:

Als je deze kamer na deze review nog willen spelen, hou er dan rekening mee dat hij op een zeer druk stukje Athene ligt.
Je reistijd gaat afhankelijk van je speeluur aanzienlijk langer zijn door het drukke verkeer.
Als je zelf een auto hebt, zou ik echt 2 keer nadenken of je hier naar toe wilt komen, want parkeren wordt nog meer een drama.

De kamer zelf ligt op de 3de verdieping (dacht ik) van een woon- of kantoorpand.
Buiten moet je ff goed opletten voor het bord, tussen alle winkeltjes en andere borden ?

Eens boven sta je echt op de gang en start de room bij de voordeur (in de gang is er wel een wc).

De eerste ruimte is leuk gedecoreerd maar erg klein, zelfs voor 3 spelers.
Het is ook een ruimte waar je niet 123 buiten bent, want er zitten wat puzzels in en die zijn volledig lineair. Ook de Griekse logica wordt hier boven gehaald en even had ik flashbacks naar mijn vreselijke tijd bij Paradox. Nee als opwarmen kan dit niet tellen, daarvoor kregen we te veel hulp om het leuk te houden.
Gelukkig bleef dit niet zo en na de eerste 15 a 20 minuten bleken we toch een soort van flow te pakken en ging het lekker vooruit.
De kamer heeft echt 0 verhaal buiten het feit dat het linkt naar LOTR, niet dat het erg stoort, maar het voelt nu als een lokkertje.
Voor we het goed en wel weten staan we in het laatste stuk met een erg crappy finale.
In een te kleine ruimte lossen we 1 puzzel op die door 1 persoon gedaan wordt en je staat terug op de gang.

Conclusie:

Je ziet het aan de tekst en de score, maar zelfs met een prijs van 60 euro voor 3 mag je hem lekker overslaan. Enkel als je het thema leuk vindt en puur wil puzzelen met z'n 2 zou je hem kunnen meenemen. Het decor is voor 70% echt ok en de puzzels… soms uitdagend, soms leuk en soms frustrerend.
Maar gezien de locatie, de oppervlakte voor meer dan 2 spelers en het slechte einde zou ik hem niet adviseren.

Mist leven en sfeer

Deze kamer trok mij vooral door de visual en het feit dat dit er stond: Anneliese is een sfeervolle puzzelkamer met acteur.
Je kan zoveel met een acteur doen, zeker met een dorpje, bewoners, opdrachten, ruilen, noem maar op.

Onthaal:

De kamer is goed herkenbaar vanaf de straatkant. De taverne waar je moet zijn gaat wel pas precies op tijd open. We worden mooi in thema ontvangen en de eerste indruk is redelijk goed. De man zit lekker in zijn rol en voor je start kan je nog even naar de wc.

Kamer:

Anneliese is verdwenen en wij moeten haar gaan zoeken, zo simpel is het.
Laten we positief beginnen. Ze hebben echt geprobeerd om hier iets leuks neer te zetten en dat is zeker gelukt. Het was niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar ook zeker niet slecht.
Het decor is beter dan wat je in Athene gewend bent en dat houden ze doorheen de kamer goed vol.
Maar het verhaal en de puzzels, daar loopt het wat spaak. De puzzels zijn ok om te doen, maar soms erg vergezocht en door een denkwijze op 1 puzzel in het bijzonder toe te passen sta je zo bij het einde. Dat overkwam ons en eigenlijk was het vrij eenvoudig hoe we het deden, tja en dan moeten ze je dus terug uit die ruimte halen etc…
Dit kan super makkelijk voorkomen worden, maar goed we willen de kamer ook juist spelen.
Het stukje acteur, dat mag je echt vergeten, want er is amper iemand. Zeker door wat we in Athene gewoon zijn voelt deze wereld wel erg leeg aan.
Als je me nu zou vragen wat we juist gedaan hebben, ik heb geen idee, maar we zijn wel uit de kamer geraakt. Het minder euforische gevoel komt deels ook door de eindpuzzel die weer op de Griekse manier is gemaakt en waar je 6 manieren voor kan vinden om hem op te lossen, maar uiteraard zijn die niet juist.

Conclusie:
Jammer, ik had hier echt wat meer van verwacht. Ik vind het ook echt tof dat een eigenaar de ballen heeft om wat anders te doen ipv een horror kamer te bouwen. Alleen moet je het dan wel goed doen. Alles was gewoon een beetje net niet. Het was wat saai qua sfeer, de puzzels waren niet heel bijzonder en buiten een paar momenten was er geen acteur, net terwijl je zoveel ermee kan doen in een kamer als dit. 1450, taverne, acteurs, vermissing, alchemist, alles spreekt tot de verbeelding van rijk gethematiseerde ruimtes met personages… Maar dat is het dus niet helaas.

Ik ben blij dat ik het geprobeerd heb, maar ik vond het helaas niet erg bijzonder.

Kan Amen niet evenaren

Na vorig jaar Amen gespeeld te hebben, ging een deel van onze groep nog door naar Metanoia. Achteraf hadden we spijt dat wij niet ook gegaan zijn, want deze vonden zij nog beter dan Amen, en tja die vond ik echt heel goed.
Nieuwe trip, nieuwe kansen, dus deze mocht niet ontbreken.

Onthaal:

Neverland is een firma die echt een groot pand heeft gekocht waar meerdere rooms in passen.
Parkeren kan hier voor de deur en tegenover de room bevindt zich een kleine kiosk waar je wat drank of snacks kan halen.
Dit zou een minder goede buurt zijn, dus let hier wel een beetje op. Wij hebben er niks van gemerkt, maar ik geef het maar mee.

Neverland heeft hier dus verschillende rooms, maar ook verschillende ingangen. Voor Metanoia moet je aan de achterkant zijn.
Voor je start kan je nog even naar de wc en de ontvangst is hier normaal.


Kamer:

Voor we starten hadden wij contact opgenomen met de room. Van zowat elke speler die we kenden hadden we te horen gekregen dat het geluid hier hard staat. Nu is hard achteraf gezien echt een understatement, maar daarover later meer.
Vooraf een vriendelijk berichtje gestuurd of ze het geluid een tandje of 800 lager konden zetten. Een wens die netjes ingewilligd werd.

Deze kamer is een prequel op het verhaal van Amen en vertelt eigenlijk waarom dat de zuster zo geworden is. Volgens de makers kan je de kamer zowel voor Amen als erna spelen en zou het niet veel mogen uitmaken.
Nu neem dat prequel gedeelte maar met een korreltje zout want ik heb, op 1 of 2 momenten na, niks meegekregen van het verhaal of de link naar het latere Amen.

En eigenlijk vond ik heel de kamer niet zo bijzonder.
De puzzels waren duidelijk, maar niks speciaal, het verhaal kwam er voor mij niet door, al zeker niet in verhouding met hoe goed en simpel het bij Amen was en de scares waren letterlijk alleen scares. De hele tijd schreeuwen in je gezicht en weg was ze.

Langs alle kanten kreeg ik het gevoel dat waar Amen een passie product was waar veel tijd en liefde in zat, dit het product van succes en “we moeten snel een nieuwe room openen” was. En dat zag je terug.

Conclusie:

Ik denk oprecht dat deze ervaring vooral teert op het ongemakkelijke van het harde geluid en vanaf het moment dat je dat weghaalt is het allemaal niet meer zo bijzonder.
Luid geluid mag je niet onderschatten, het blokkeert letterlijk een van je zintuigen, communiceren wordt moeilijk en het werkt vaak claustrofobisch.

Heeft deze kamer dat nodig? Ja, ik denk het wel, want als je het weglaat is het gewoon een andere kamer.
Maar… achteraf hebben we gevraagd op welk niveau wij gespeeld hebben en wat het normale niveau zou zijn. Wel wij speelden op 30% en dat was niet bepaald zacht, maar toen ze lieten horen wat het normale volume zou zijn… nee dat is niet ok. Ik schrijf wel vaker dat je met gehoorschade naar buiten komt, nou dit slaat echt alles wat ik al meegemaakt heb.

Het advies is dus ook om hem te spelen met het harde geluid, maar neem aub oordopjes mee. Je hoort toch niks, dus dan kan je maar beter je kostbare trommelvliezen beschermen. Er is niks stoers aan om dit zo te spelen en het is jammer dat de makers dit nodig hebben, terwijl ze bij Amen laten zien dat het beter en anders kan.

Ik was teleurgesteld in wat Metanoia was, misschien door de hogere verwachtingen door anderen en Amen.

Theater of escape?

Er zijn altijd kamers op een escape trip waar je wat harder naar uit kijkt dan anderen.
Meningen en reviews van anderen, tips van lokale spelers…
Op deze trip was dat niet anders en verwachtingen zijn iets gevaarlijks.
Tijdens onze trip was zo een “must play” room al een aantal keren tegengevallen waardoor we met een iets ander gevoel naar deze gingen.

Onthaal:
Deze kamer vinden was opdracht 1 want echt veel moeite om alles kenbaar te maken hebben ze hier niet gedaan.
We staan gelukkig voor de goede deur en we mogen meteen beginnen.

Kamer:

Onze auto heeft dus een klapband gehad en we kloppen aan bij een boshut.
Niet bijster origineel natuurlijk en daar stopt het verhaal dan ook.

Dit is een kamer die het verhaal wilt uitbeelden ipv vertellen, een trend die we steeds vaker zien en waar ik ook voorstander van ben. Alleen kan je ook te ver gaan en dan zit je eigenlijk meer in een toneelstuk ipv in een escape room.

De kamer verrast wel op een aantal manieren, zeker door de veelzijdigheid van de ruimtes, want we maken echt een reis mee doorheen het verhaal. Dat is goed gedaan.
De cinematics halen er wel de vaart wat uit en er is zoiets als te veel keer kijken, als je het al kan zien.
Wat helaas niet goed is, is de veiligheid. De grote lijnen zijn zeker in orde, maar hier en daar gaat het even mis. Een speler van ons (je mag 3 keer raden wie) krijgt een luik op zijn hand en verderop in het spel zit een stuk waar je je op eigen kracht moet voortbewegen, maar waar je jezelf ook goed kan bezeren als je ff in het moment wat te heftig reageert.
Beide zaken uiteraard ook aangehaald bij de eigenaar, maar het werd helaas afgedaan als: niet mogelijk dat je jezelf hieraan bezeert.

Hoewel ik bleef hopen op dat grote moment waarop ik zou snappen waarom iedereen me deze kamer zou aanraden, kwam dat helaas niet. Dat wil niet zeggen dat het een slechte kamer is, want ze hebben echt werk gemaakt om het verhaal goed uit te beelden zowel qua setting als qua uitbeelding.
Maar het geheel mist originaliteit en het voelt weer aan als de zoveelste kamer waar een familiedrama wordt uitgebeeld.

Het einde is… apart…
Soms is het prima en hoeft het niet nog verder te gaan. Het is ook een trend die we nu 2 keer gezien hebben op deze trip en buiten verwarring levert het niet veel op.

Conclusie:

Origineel zijn, het blijft een ding in Athene. Het is geven wat de massa wil of je boekingsmodule is volgens mij gewoon leeg. Het is doen wat ze overal doen en dan een paar dingen net wat meer, langer of extremer doen en dan komt het wel goed.
Het is duidelijk dat dit geen project is dat ze op een paar weken gebouwd hebben. Er zit hier echt tijd en geld in en dat maakt het ook zo jammer dat ze dan niks originelers gekozen hebben.
Het verhaal is 13 in een dozijn, de uitvoering ervan een goedkoop excuus om er daarna niks meer mee te doen.
De puzzels zijn basic en niet bijster origineel, maar tegelijkertijd goed te doen.
De scares en de uitvoering van het verhaal staan voor mij niet op punt. Je wordt opgejaagd op punten waar je dat beter niet doet en het heeft weinig of geen consequentie. Wat ze willen laten zien doen ze redelijk goed, alleen te vaak, te lang en daardoor wordt het saai.
1 moment sprong eruit, maar wat de meerwaarde ervan was.. geen idee. Het is iets waarover gesproken gaat worden, maar als dat de gimmick van de kamer moet zijn, doe je toch iets fout.

Ik zou hem desondanks niet overslaan, maar wel met een andere verwachting komen.

Horror met verhaal en opbouw

Na al flink wat kamers gespeeld te hebben gaan de verwachtingen die je ooit hebt toch een beetje omlaag. Veel kamers in Athene kunnen die verwachtingen gewoon niet waarmaken en werken eigenlijk beter als je weinig of niets verwacht.
Maar hoe adviseer je iemand een kamer zonder een verwachting te scheppen. Je kan niet zeggen je moet hem spelen, maar verwacht niet teveel…

Zoë is zo een kamer waar de een van zegt: het is een must play en de ander vindt er niks aan.
Met lage verwachtingen die kant uit dan maar.

Onthaal:

In een klein zijstraatje van een drukke winkelstraat ligt deze kamer. Je herkent hem goed aan de buitenkant en als je zelf met de auto komt, trek je hier best net wat meer tijd voor uit.
Er is trouwens een leuk restaurantje in de buurt, moest je dat nuttig vinden.

Zoals alle kamers begint het meteen en je kan hier pas na het spel naar de wc.

Kamer:

Voor Atheense begrippen ziet het decor er prima uit. We krijgen het verhaal duidelijk mee en het spel kan meteen beginnen.
Blijkbaar verdwijnen hier alle kinderen en we komen net op tijd want er is nog maar 1 kind over. Aan ons om dit mysterie op te lossen.

Wat goed is aan deze kamer is de opbouw. We wisten dat dit geen doodenge kamer gaat worden, maar dan staan ze vaak na 2 seconden alsnog met het kwade voor je neus. Dat is hier niet het geval en ik kan de opbouw goed waarderen.
De puzzels zijn logisch en leuk om te doen en vallen vooral onder de noemer dat ze goed in het thema en ruimte passen, niet zozeer antwoorden geven op het verhaal.

Hier en daar mag er weleens kritisch gekeken worden naar de staat van sommige puzzels en sloten, maar het was doenbaar.
De kamer bouwt op en ook hier maken ze dankbaar gebruik van cinematics om het verhaal meer body te geven. Waar andere kamers hier wat in doorslaan, blijft het hier mooi in balans. We hebben een lekkere flow te pakken, ondanks dat de spanning begint toe te nemen. 1 acteur in het bijzonder valt op en door zijn/haar uiterlijk is het schrikeffect zeer doeltreffend.
Ik verbaas me met momenten echt over bepaalde ruimtes die een goed niveau aantikken.

Naarmate we verder komen in het spel neemt ook de spanning wat toe, die heerlijk gebroken wordt door 1 van de acteurs. Net zoals Stan al aanhaalt in zijn review, wilde ook ik kijken hoe ver je kan gaan met de interactie. Waar Stan tikkertje ging spelen, gingen wij over naar een spelletje handjeklap.
Humor is in een horrorkamer een ongelofelijke tool, net omdat het zo haaks staat op de rest.

Naar het einde toe zit er een stuk in dat tot discussie kan leiden, maar waar ik in andere kamers een gevoel had van “waar moet ik heen”, had ik dat in deze kamer totaal niet.
Het stuk naar de eindscene mist wel een vorm van decor, maar het einde maakt dat ruimschoots goed.
Ik weet nog goed dat alles samen kwam en ik tegen Gijs zei “ik hoop dat dit ook het einde is”. Geen plottwist meer, geen monster dat dood was maar nog eens terugkomt, het is prima zo.
Tot mijn groot genoegen was dit ook zo en het voelde haast emotioneel aan om een kamer zo af te sluiten.

Conclusie:

Ik snap de tweestrijd voor deze kamer wel. Het is ongeacht geen slechte kamer, maar je moet wel het verhaal goed meekrijgen om te waarderen wat je hoort en ziet.

Verwacht je pure horror, dan ga je niet blij worden van deze kamer. Het is een gelaagd product met opbouw en verhaal en dat is iets wat je in Athene wat minder vaak vindt.

Ik snap goed dat dit niet voor iedereen is, maar zou hem toch willen adviseren, zeker als je met de juiste verwachtingen gaat.

De verrassing van de trip

Als we een kamer zouden schrappen zou het deze geweest zijn en wat ben ik blij dat we dat uiteindelijk niet gedaan hebben.
Wat was dan de reden? Wel, dit is een event, een tijdelijke room als een hommage voor Mister E.
Dit was een van de eerste kamers in Athene destijds met een acteur erin en Neverland heeft na de vroegtijdige dood van de eigenaar van Mister E, deze kamer terug van onder het stof gehaald.
We hoorden links en rechts al woorden als “single room” en “veel rennen” en die informatie gecombineerd met waanzinnig slechte communicatie zorgde voor een lichte vorm van frustratie bij mij.
Zeker als je weet dat we op 2 april nog steeds niet wisten of we nu zeker op 5 april konden spelen 

Onthaal:
In dit pand van Neverland kan je parkeren en naar de wc.
De ontvangst is semi in thema en het gaf ons even de kans om te vragen of de kamer fysiek contact heeft… Wel, ja en het kan er niet uit.

Kamer:
Het begin van deze room is er echt eentje waarvan je denkt: waar ben ik aan begonnen… en het zat voor mij op het randje van: gekker moet het ff niet worden want dit is de reden waarom ik fysiek contact niet zo tof lijk te vinden.
Maar die grens lijken ze hier goed te kennen want hoe “heftig” de kamer ook start, zo snel stopt het ook.
Wat volgt is compleet het tegenovergestelde. Een Saw gevoel overvalt me en ik vraag me af waar we zijn en wat de bedoeling is.
De eenvoud van deze kamer is net wat hem zo goed maakt. Het verhaal ontvouwt zich gaandeweg en de opbouw van de spanning is haast perfect.
Elke puzzel biedt ons een vorm van rust, maar de vraag is of we het kunnen blijven volhouden.
Maar het absolute hoogtepunt van deze kamer was onze acteur. Deze kamer valt of staat hoofdzakelijk door deze man en zijn manier van een groep lezen was werkelijk een van de beste ervaringen die ik ooit heb meegemaakt.
Nu, de acteur kan maar zoveel en hoe jij als groep meegaat in het verhaal, interactie zoekt of mijdt gaat ervoor zorgen of dit voor jou ook een topervaring is.
De kamer is de acteur en de puzzels zijn het excuus om je het spel te doen spelen.
Puzzels die allemaal best leuk waren, zolang je je maar niet teveel vragen stelt over waarom we deze dingen aan het doen zijn. Ik denk dat de puzzellijn er bijna volledig uit zou kunnen en vervangen kan worden door meer passende opdrachten.
Ook een bepaalde scène voegt niks toe en mag er volledig uit.
Maar als je dat wegdenkt, dan vraag je je echt af waarom deze kamer elk moment moet sluiten.
Als dit echt een van de eerste rooms was in Athene met acteur dan deden ze toen iets vele malen beter dan nu.

Conclusie:
Deze trip vond ik het erg moeilijk om een soort van top te maken.
Elke kamer blinkt op een of andere manier wel uit boven de andere.
Maar toch had deze single room met een hoop geloop wel iets. Ik hou van de eenvoud op elke manier dan ook. Je snapt het verhaal onmiddellijk, je snapt het verloop en de consequenties.
Met een groep van 4 hebben we hier een ongelofelijke tijd gehad. Lachen, rennen, verbazing, pijn (door Gijs, niet de kamer), alles kwam hier voorbij.
Dit waren 90 minuten die ik nooit meer ga vergeten en ik hoop oprecht dat jullie de kans krijgen om deze nog te spelen.

Origineel en teleurstellend

Mastermind is een escape room die je op meerdere locaties kan vinden. In totaal hebben ze iets van 9 rooms.
Deze sprong er voor ons uit door het thema en de vele beschikbare uren. Ook viel de prijs op, maar in de negatieve zin. Voor een room van 105 minuten zonder acteur is hij voor Atheense begrippen aan de dure kant.

Onthaal:
Ben je met een eigen wagen, trek dan een minuutje of 5 extra uit om een parkeerplekje te vinden. De escape zelf ligt aan een vrij drukke weg.
Het ontvangst is hetzelfde als in de Benelux. Ze hebben een kleine ontvangstruimte waar je ook wat kan drinken en naar de wc kan.
We komen hier enkel voor deze room, maar ze hebben hier ook een ninja turtles en subway room.

Kamer:
Ik vind het thema van China en koken gecombineerd als een escape spel best origineel en het kan ook zeer sfeervol worden. Ook de prijs deed ons wel vermoeden dat dit geen kale boel zou worden.
Tja, fout dus.
Wat had ik meer verwacht van deze kamer, op elke manier dan ook.
Het is geen grote kamer, het decor is ok, maar niks meer dan dat en de sfeer… opnieuw staan we zo vaak in weinig licht, net terwijl dit geen eng thema is.
De opdrachten, daar vliegen we doorheen. Ze zijn simpel, redelijk lineair, maar wel leuk.
Alleen is dit een kamer die je beter met 2 speelt ipv 4.
Er is een stukje parallel puzzelen, maar laat ze daar nu net een resetfout gemaakt hebben en dat zorgde voor een serieus stukje ruis.
De eindpuzzel was helaas de zwakste van heel de kamer en met iets minder dan 60 minuten van de 105 waren we klaar…

Conclusie:
Als je deze met 2 speelt gaat je ervaring al een stuk beter zijn en hoe gek het ook mag klinken voor onze begrippen, is 95 euro voor deze kamer te duur voor wat je krijgt.
Het basisidee is echt leuk en ook goed uitgevoerd, maar er komt zoveel random troep bij kijken dat ze beter bij de kern gebleven waren.
Al bij al wel een ok puzzelkamer als je het zo wilt bekijken.

Verhaal als excuus

Puzzelkamers in Athene, dat is altijd een gok. Of je ziet het en hebt een leuke tijd of het is kommer en kwel gedurende 2 uur.

Onthaal:

Beetje verscholen in een zijstraatje van een supermarkt zit de ingang van Sherlocked.
We hadden deze kamer last minute toegevoegd aan onze lijst door de notering in de Terpeca lijst maar wel met een gezond gevoel van verwachtingsmanagement.
We zijn hier al eens eerder geweest voor The Cursed Willy en dat was nu niet echt de topbeleving.
Qua ontvangst komt dit gewoon overeen met wat je bij ons kan vinden. Een grote ontvangst, je kan wat drinken en naar de wc. Niks in thema.

Goh en dan begin ik meteen met een tip want ondanks zoveel rooms ervaring hadden we het hier echt aan onze rekker. Als je in Athene een room speelt en daarna nog een, communiceer je dit best ff dat je op tijd door moet. Deze room staat voor 1u45 min, maar onze lieve GM heeft ons, uiteraard niet slecht bedoeld, door laten spelen tot 2 uur en een beetje. Hierdoor zijn we dus in de problemen geraakt bij onze volgende boeking.
Super service van hun natuurlijk, maar best even aangeven, waar je ook bent (als het kan tenminste).


Kamer:

We gaan dus in het brein van Sherlock Holmes, dat bestaat uit puzzels, om hem te proberen te redden na een explosie in zijn lab. Daarvoor hebben we 105 minuten voor het te laat is.

Jaja, ben benieuwd hoe we dit als decor gaan zien ☺️
Ja, dit is dus niet neer te zetten als decor, dus eigenlijk wandel je binnen in een ruimte die je ergens anders ook kan verwachten. Enkel is de insteek dat ze nu met de meest random puzzels en situaties wegkomen, aangezien je in iemands brein zit.

Laat me eerlijk zijn en zeggen dat het decor echt wel ok is. Zeker voor Griekse begrippen.
De kamer is ook sfeervol, zowel qua licht als geluid.

Maar dan de puzzels…
De eerste 25 minuten hebben we niets uit onszelf opgelost. Uiteraard ligt dat aan ons, maar het geeft geen fijn gevoel, dat kan ik je wel vertellen. En eerlijk, er zitten toch wel een paar zaken in die de nodige ruis geven of zo goed als onvindbaar zijn zonder wat hulp. Een grote tip is hier: lees alles heel goed en concentreer je echt daarop.

Nu, na die 25 minuten was het een combinatie van kleine succesjes en wat frustraties, maar in ieder geval leuker om te doen.
Maar als je me nu vraagt wat ik juist gedaan heb, ik heb werkelijk geen idee. De opzet is puur random puzzels zonder verhaal, zonder input overkoepeld door ons verhaal dat we Holmes moeten redden. Iets wat in de kamer niet meer terugkomt.


Conclusie:

Weer zo een room waarvan ik me afvraag waarom dat dit in Terpeca staat. Als je maar een paar dagen in Athene hebt is er echt wel wat beters te spelen en ook als je puzzelkamers zoekt weet ik niet of dit nu echt in de toplijstjes moet staan.

Nu kan ik me wel voorstellen dat, als je hier een goede flow te pakken hebt, je echt wel een betere tijd hebt. Maar dan nog hadden de makers het vergezochte verhaal niet als excuus moeten gebruiken om te doen wat ze graag wilden bouwen, maar ook terug moeten laten komen als eindpuzzel of in ieder geval iets dat refereert aan het geheel.

Enkels als je horror echt niks zou vinden en toch wat wil escapen zou ik hem toevoegen.

Tijd voor iets anders

Op een trip zoals deze heb je altijd kamers waar je net wat harder naar uit kijkt dan andere.
Veelal komt dat door reviews of adviezen van anderen en soms ook door het verhaal of thema wat mij dan persoonlijk erg aanspreekt.
In dit geval was het dat iedereen lovend was over deze kamer en eerlijk gezegd vond ik het thema dat er op een bepaald uur de pleuris uitbreekt wel tof.

Onthaal:
Zoals altijd is er geen onthaal en start je beleving onmiddellijk.
Alleen hier nog wat anders, want blijkbaar zijn we na binnenkomst al echt begonnen zonder dat we het zelf beseften.
Als je de kans nog krijgt, berg je spullen dan nog ff op en ons avontuur kan beginnen.

Kamer:

Wij mogen naar het appartement van onze vriendin die niet meer reageert. Het is ondertussen 3 uur ‘s nachts en dat lijkt ons het perfecte uur om eens te gaan kijken of ze nog leeft.

Ik had andere reviews gelezen en las daar goede zaken over de set, de scares, een kamer die alles goed doet etc.

Ik vraag me nu echt af of wij dezelfde kamer gespeeld hebben. Ik weet dat ze slecht de boel onderhouden, maar zo snel zal een kamer toch niet aftakelen toch?
Nee, opnieuw hebben we weer geen decor. Het is gewoon een appartement waar monsters in rondlopen gecombineerd met slecht geluid.

De puzzels zullen zeker een uitdaging vormen aangezien ze van een level zijn die net wat te hoog is voor een room als dit. Combineer dat nog eens met een team dat niet weet wanneer ze een hint moeten geven en als ze dat doen, dat het Engels belabberd is.

Niks in deze kamer schoot er echt uit, het was saai, niet origineel, een verhaal dat je al zo vaak hebt gezien en een bijzonder stom einde.

Conclusie:

Misschien zijn wij met te hoge verwachtingen gegaan en is dat de reden dat het ons zo tegenviel.
Ik had gehoopt op dat mooie decor, een setting die het verhaal echt tot leven wekt, een goede plot twist, acteurs die alles tot leven wekken… maar niks van deze.
De trend dat iedereen met een leeg pand of appartement een escape room begint, mag stoppen voor mij. De basis is niet het verhaal of het idee, de basis is een pand en daar verzinnen ze wat rond zodat we niet te veel zelf moeten bouwen.

Niet alles was slecht uiteraard, maar ik merk dat de kamer me amper is bijgebleven en dat ik tijdens het typen van deze review vaak ben moeten stoppen om weer in de kamer te komen en me af te vragen wat we nu eigenlijk gedaan hebben.
We speelden deze kamer met 2 groepen en geen van beiden had hier helaas een goede ervaring.

De hype maakt hem niet beter

Deze trip hadden we een aantal kamers waar, om verschillende redenen, een ware hype omheen hing. Dit was er een van en langs alle kanten kregen we het advies om hem zeker te spelen en sommigen gaven zelfs een waarschuwing….

Onthaal:
The Sculptor, tja het is een eigenaardige kamer en dat wil ik graag toelichten.
Op Escapeall.gr kan je namelijk kiezen of je met of zonder fysiek contact wil spelen, daar is niks vreemd aan. Alleen bereikte ons langs verschillende kanalen verhalen over dat fysiek contact en dat deze kamer net wat verder gaat dan een simpele tik op je schouder.
Om wat duidelijkheid te krijgen in wat zij verstaan onder fysiek contact namen we contact op met de eigenaar en kregen als antwoord: If you don’t like physical contact, please cancel the room.
Nu dat is wel erg kort door de bocht als je zelf de optie aanbiedt tijdens het boeken en dat triggered dan iets bij mij. Dat een kamer een bepaalde vorm van fysiek contact nodig heeft om het verhaal of de flow te versterken, is prima. Maar als je als speler vraagt om een verduidelijking, dan antwoord je niet zo.

Na wat berichten op en neer gestuurd te hebben, bleek de kamer het inderdaad nodig te hebben maar konden we tegen de professor bij het ontvangst aangeven dat we zonder wilden spelen.
Eens daar bleek dat dan toch weer niet mogelijk, maar, zo verzekerde de eigenaar ons, zouden ze het afzwakken en reageren op hoe wij het als groep zouden doen.

Kamer:
Als journalisten gaan wij op zoek langs de Route 66 om onderzoek te doen naar de verdwijningen die hier zo vaak gebeuren.
Het decor is zeker voor Athene erg goed en ook de sfeer zit meteen goed.
Ik denk wel dat de puzzels het zwakke punt zijn van deze kamer. Het zijn geen slechte puzzels in opzet, alleen hebben ze totaal niks met de kamer of onze opdracht te maken. Hier en daar lukt het hun wel, maar het is niet consistent genoeg.
Maar de acteur en de sfeer zijn wel goed. Net zoals andere kamers in Athene wordt hier weer ingezet op het uitbeelden van scènes wat hier enorm goed werkt.
Het verhaal heb ik niet echt meegekregen, hoewel het einde wel een stuk probeert uit te leggen.
Toen ik achteraf het verhaal te horen kreeg, bleek het als zo vaak teveel te zijn voor de gemiddelde horrorkamer.
En dan het fysieke stuk…. Tja ondanks dat we het gevraagd hadden, zat er nog een stuk fysiek contact in dat toch wat verder gaat dan de gemiddelde kamer. Was het zo erg als je zou denken, nee dat weer niet. Had ik hem willen spelen in de full contact versie, nee dat ook weer niet.
Ik vraag me af wat de meerwaarde is, want wat ze doen, doen ze goed. Alleen mis ik een reden waarom buiten de simpele reden dat de acteur kan doen wat hij wilt doen.
Hoe heftig sommige zaken er ook uit zagen, wil ik wel benadrukken dat alles duidelijk om een reden gebeurde en dan doel ik vooral op veiligheid. Het is duidelijk dat de acteur goed getraind is om op bepaalde zaken te letten en dat mag dan ook benadrukt worden.

Conclusie:
Ik verlaat deze room met gemengde gevoelens want ik zie heus wel dat hier iets moois en tofs is neergezet. Wat ik niet zo tof vind is simpelweg dat de bouwer onze vraag van “geen contact” gewoon langs zich neer heeft gelegd en doet waar hij zin in heeft. Iets wat we achteraf ook (met foto’s als bewijs) van andere Griekse spelers te horen kregen.

Was het in de kamer dan zo heftig, nee dat viel wel mee, maar het gaat om het principe. Als iemand van jullie om welke reden dan ook geen fysiek contact wil en dat netjes aangeeft, dan stopt het daar toch?
Wat ook een wrange nasmaak gaf was het gedrag van de eigenaar. Zijn mening over andere kamers, zijn instelling met zijn eigen kamer, niks hiervan was erg aantrekkelijk. De reden waarom hij deze kamer gebouwd heeft is om hoog in Terpeca te eindigen en dat liet hij maar graag blijken met de nodige vragen als gevolg.

Nee beste vriend, op deze manier werkt het niet. Sterker nog, het geeft een wrange nasmaak met een averechts effect.
Stel je wat nederig op en luister naar je klanten en alsnog zal deze kamer hoog eindigen, maar niet op deze manier.

Slappe uitvoering

Dit was een van die kamers waar echt iedereen van zei: deze moet je spelen.
Op het moment van boeken was dit ook nog verplicht met vertaler, iets wat 35 euro koste.

Onthaal:
De escape zelf is goed aangeven van op straat. Je moet aanbellen en dan wachten… en wachten want het is blijkbaar veel moeite om even te antwoorden en zeggen dat je 10 minuten uitloopt.
Je wordt in thema opgehaald en kan ook nog even naar de wc.

Kamer:
Toegegeven, ik had de film op voorhand niet gezien en ben ook voorstander als dit niet echt moet.
Dus ik vind het moeilijk om dan een omgeving in te schatten naar waarde puur en alleen omdat ik niet weet in hoeverre de kamer de film volgt.
De start van de kamer vond ik aan de ene kant origineel, maar wat volgde vond ik dan weer vreemd.
Wat meteen een zeer armoedige indruk maakte was het decor. De boel hangt echt met ellende aan mekaar vast. Hopelijk is dit een momentopname.
Helaas was het dat niet en het gaat moeilijk worden om veel positiefs over deze kamer te zeggen.
Ik snap eigenlijk niet wat de bedoeling is van deze kamer, want je zou zeggen dat als je als uitgangspunt de film hebt, dat je daar dan ook trouw aan blijft. Nu ik weet niet of deze kamer gebaseerd is op de origine versie (ju-on), de remake of de vervolgen, maar de kamer lijkt qua uitvoering op een van deze. Ik ga er dan gemakshalve vanuit dat het vooral om de naam draait en de personages met een eigen interpretatie van het verhaal.
Sommige scènes zijn tof neergezet en sfeervol, al gaf een personage in het bijzonder mij vooral een lach ipv een scare.

Je zou verwachten dat de puzzels die we oplossen in ieder geval wat antwoorden bieden wat we hier nu eigenlijk doen, maar helaas. Wat ze wel doen is met momenten erg veel frustratie geven door afgebroken onderdelen, pure slijtage of hoe ver gezocht sommige puzzels zijn.
Naar het einde toe kan ik in ieder geval wel een stukje achterhalen wie goed is en wie slecht, alleen is de finale apart te noemen.

Conclusie:
Het moeilijke aan dit soort kamers is gewoon dat ze een film gebruiken. De vraag is dan in hoeverre je de film gezien moet hebben om bepaalde elementen of scènes te snappen, zeker als ze erg vreemd overkomen zoals de eindpuzzel in deze kamer.
Ik snap vooral niet hoe deze kamer zo bejubeld wordt als je naar het “interieur” kijkt, want het is gewoon verschrikkelijk op elke mogelijk manier. Het is kaal en goedkoop uitgevoerd. De kabels voor de techniek lopen gewoon op de muren of plafonds. Als je zegt dat dit een kraakpand was, had ik je geloofd.

Hoe ongemakkelijk de napraat was ga ik jullie besparen en hoe lief ze ook vragen of je feedback hebt, willen ze enkel horen dat het fantastisch was.
Het lijkt haast een trend in Athene dat je enkel goed schrijft en kritiek voor jezelf houdt en dat zal wel verklaren waarom deze kamer vaak geadviseerd wordt.
Ook al ben je fan van de films vraag ik me af of je hier nu echt tevreden gaat buitenkomen.

Misschien leuk als je Grieks spreekt

Op het moment van boeken was deze kamer net open. Het was zelfs niet helemaal duidelijk of je deze kamer wel in het Engels kon spelen want daarover hoorden we wisselende berichten.


Onthaal:

Grappig dit maar toen we aankwamen liepen ze flink uit. Ook stond er een andere groep bij ons te wachten waardoor we bijna begonnen te twijfelen of ze zich niet vergist hadden.
We stonden dus geruime tijd buiten te wachten zonder enig probleem, maar toen we de kamer na het spelen wilden verlaten, wilde de eigenaar niet dat we naar buiten zouden gaan voordat onze taxi er was, omdat het te onveilig was… Schijnbaar wordt het alleen onveilig nadat je de room gespeeld hebt ?

Dit pand is groot, lelijk en vies dus ik stelde me al vragen waar we weer terechtgekomen waren. Je kan trouwens je spullen wel in lockers opbergen en naar de wc. Maar wat een belabberde ruimtes…echt gewoon geen goed gevoel over de kamer krijg je hierdoor.

Tja en toen kwam het stukje of de kamer wel te spelen was. Nou, het kan, maar niet hoe ik een kamer wil spelen. Alles is dus in het Grieks, maar je krijgt x A4-tjes in je handjes gedrukt, die je uiteraard niet allemaal mag lezen, en na elke scène die je ziet, pauzeren ze het spel en kan je even lezen wat je net gezien hebt. Ik weet niet wie dit leuk zou vinden, maar ik in ieder geval niet.

Enfin met 0-2 achterstand qua gevoel gaan we de kamer in.

Kamer:

Deze kamer probeert iets goed te doen en dat is je straks naar huis te laten gaan met een gevoel of een ervaring rijker waardoor je je misschien in het echte leven wat anders gaat gedragen.
De kamer gaat over sociopaths en ik typ meervoud omdat er die ook zijn. Ze proberen uit te beelden wat het met je slachtoffers doet en jou aan het denken te zetten.
En dat is nobel en ben ik nog niet vaak tegengekomen.

Om dat te bereiken moeten we gaan slapen en zal onze droom ons de nodige verrijking geven.

De kamer zelf is een combinatie van settingen en hoewel het me niet altijd duidelijk was in welke setting we nu eigenlijk zaten werd het achteraf wel duidelijk gemaakt.
Het voelt nu aan als een ratjetoe van stijlen, ruimtes en puzzels zonder dat ik als speler een idee krijg van wat ik aan het doen ben. Ik begrijp de puzzels wel en de opdrachten, maar niks geeft me aan waarom ik nu hier ben, wat ik zie en waarom. Nu wil dat niet zeggen dat ze zomaar wat gedaan hebben, nee het heeft echt wel een dieper liggende gedachte, alleen komt die er nu niet uit en heb je de uitleg op het einde nodig om een beetje het aha moment te hebben.

De ruimtes wisselen wat af hoe afgewerkt of mooi ze zijn, maar over het algemeen was het een donkere bedoeling met redelijk kale ruimtes.

Net als andere rooms zijn ze hier ook van het uitbeelden, maar net doordat je er geen reet van verstaat ontgaat je elk gevoel van empathie en het moment terughalen via een A4 is niet hetzelfde.

Conclusie:

Net als zoveel andere Griekse bouwers zijn ze trots op hun product. Er zit niets slechts in deze mensen en ze willen graag horen hoe fantastisch dat je het gehad hebt.
Vol trots vertellen ze dan ook, na onze vraag over wat we nu gedaan hebben en waarom, wat we juist hebben meegemaakt en dat is wat er mis is met deze kamer. Je krijgt deze info, als buitenlander, niet mee tijdens het spelen.

Het is geen slechte kamer, maar niet wat het kan zijn en eigenlijk is het geen kamer voor niet Grieks sprekende spelers.

Een van de betere adaptaties

Opnieuw een kamer die gebaseerd is op de gelijknamige film.
Maar in tegenstelling tot andere films is dit een thema + het kwade, dat uitvoerbaar is op een realistische manier (minus het echt vermoorden van mensen uiteraard).

Onthaal:
Je merkt dat Vansa een groter bedrijf is in Athene. Hun communicatie verloopt vlot, een extra tijdslot kan geregeld worden en als je bij hun pand aankomt weet je echt wel waar je moet zijn.
Ze zijn tevens, net als zoveel anderen, kampioen in het aankondigen van nieuwe rooms.
Alien(s), Scream, allemaal “coming soon”.
Je kan hier voor de start nog even naar de wc, maar net zoals alle andere kamers start het in theorie als de deur open gaat.

Kamer:
Hoe gek het ook mag klinken, ik kijk eigenlijk amper horrorfilms. Ik weet dus niks over het verhaal en ik denk dat het vaker in mijn voordeel speelt als nadeel. In een film kan altijd meer en het niet zien ervan houdt mijn verwachtingen laag. Wat ik hier verwacht is een kostschool en een kwaadaardige non.

De start is in ieder geval al meteen een momentje van zoek maar de dapperste in je groep.
Met geen idee wat me te wachten staat ben ik benieuwd of de kamer me gaat vertellen wat er moet gebeuren. Dat doen ze ook en eigenlijk op een best goede manier. Jammer dat uiteindelijk hier ook de regels van een kamer in zitten verwerkt, dat breekt een beetje het verhaal en setting en bijkomstig wordt het daardoor iets te langdradig.

Hoe raar het ook mag klinken, popel ik echt om naar binnen te gaan. Kerkelijke thema’s gecombineerd met een goede setting en dito geluid, vind ik enorm sfeervol.
En het decor is goed, de ruimtes realistisch en hoewel de opbouw beter kan, is het niet onmiddellijk 100%.

De puzzels zijn leuk om te doen, nergens echt moeilijk en uiteraard de typische horrorpuzzels die je op voorhand kan bedenken. Alleen wel goed uitgevoerd en in thema.

De demon Valak die het gedaante heeft aangenomen van een Non is redelijk goed uitgevoerd en de acteur zit goed in zijn rol.
De kamer blinkt nu en dan ook uit in kleine momentjes die net wat meer leven in de kostschool brengen, love it.

Je ziet wel duidelijk dat ze hun inspiratie ook soms bij andere kamers gehaald hebben. Is dat erg, nee het past wel redelijk in de setting, maar het was pover uitgevoerd en vooral gemaakt om tijd te kosten.

Het einde had echt tof kunnen zijn, maar door de plaatsing van de lampen en het harde geluid was het moeilijk om alles mee te krijgen.

Conclusie:

Het is niet vaak dat een kamer gebaseerd op een film me zo verrast, maar ik was echt blij met deze room.
We hadden een lekkere flow, de kamer was goed gemaakt en ondanks wat verbeterpunten schaal ik hem toch hoog in.

Voor mij zeker een must do als je in Athene bent.
PS: Er zijn 2 kamers in Athene die The Nun noemen. Neem de versie van Vansa escape room 3 aub.

Niet echt een theaterproductie

Deze kamer was op het moment van boeken echt net open en we hadden geen idee wat te verwachten. Escape rooms schieten in Athene als paddenstoelen uit de grond en een mooie visual en tof verhaal betekenen niet altijd dat het ook top gaat zijn.
Zonder echte verwachtingen hierheen dus.


Onthaal:

We staan buiten aan de desbetreffende deur te wachten als we onze oude vriend, de rookmachine, al overuurtjes horen maken. Zucht, gaat het weer een kamer zijn waar het krakkemikkige decor verborgen wordt door iets teveel rook?
Mooi ook om te zien dat ze echt schijt aan alles hebben en zelfs een traphal vol rook knallen.

We bergen onze spullen op en vervolgen onze weg naar boven waar de room eigenlijk meteen start.

Kamer:

De opzet is dat wij aanwezig zijn op de casting voor een nieuwe theaterproductie.
Niemand kent het script en de director wil ons testen door onze echte reacties waar te nemen. Onze keuzes gaan het einde bepalen en je kan alleen maar hopen dat je goed genoeg bent…

Ok, we zullen beginnen door te zeggen dat alles wat je hierboven leest eigenlijk niet terugkomt in de kamer. Uiteraard is het een excuus om je te doen scaren terwijl je random zaken staat op te lossen.
Het decor is wat er in het huis stond en voelt kaal aan. Wat er staat is oud en eigenlijk meuk.
De kamer hangt echt aan elkaar met een zeer dun draadje en het voelt allemaal zo random aan dat je op geen enkel moment weet wat je aan het doen bent en waarom.

Nu is het niet dat ze het niet proberen want de ene scène is beter dan de andere en soms laten ze even zien dat ze met weinig, veel goed kunnen doen.

Maar het thema en het basisverhaal kunnen zoveel beter uitgevoerd worden.
Het is dat het huis een ruimte bevatte waarvan ze dachten, dit moeten we gebruiken en daar is dan ook de kamer rond ontworpen, alleen zijn ze vergeten om de rest ook mee te nemen.

De finale is saai en repetitief en biedt zoals zo vaak geen echt antwoord.

Conclusie:

Opnieuw een kamer met een tof idee, maar slecht uitgewerkt door een te laag budget of niet de kunde om het goed te maken/brengen.
De eigenaars zijn echt toffe gasten en als zo vaak zit er geen kwade wil in. Het lijkt haast of niemand in Griekenland kritisch is of het durft te uiten waardoor iedereen daar maar denkt dat het top is.
Dat gevoel heb ik hier ook. Die gasten zijn trots en gepassioneerd en je wilt eigenlijk niks negatiefs zeggen, hoe lief we het dan ook bedoelen.

Ik snap de opzet van het verhaal en pur sang bekijken ze je reacties op wat je meemaakt (zoals elke room) maar ik denk dat ik die extra laag mis zodat het ook in thema was geweest, met een mooie achterliggende storyline in een decor dat meer bevat als wat er al stond.

Een van de hoogtepunten van deze trip

Als ik iemand sprak over Athene, was er 1 kamer die elke keer opnieuw aangeprezen werd: Hide and Seek.
Maar deze kamer boeken bleek allesbehalve makkelijk.
Net als een paar andere rooms, is ook deze maanden op voorhand uitverkocht. De enige manier om nog een tijdslot te verkrijgen is hopen dat er iemand annuleert en in ons geval zelfs 2 keer.
Of het echt zo vol zit als ze uit laten schijnen laat ik in het midden, feit is wel dat iedereen die ik ken toevallig wel een slot verkregen heeft.

Onthaal:

Als je met de auto komt trek je best wat extra tijd uit. De escape room ligt midden in een drukke straat, dus je kan hier wat tijd verliezen.
Je kan hier op voorhand naar de wc, maar net zoals de andere rooms start het spel eigenlijk onmiddellijk.

Kamer:

Verwachtingen zijn hoog, heel hoog en dat is altijd gevaarlijk. In mijn hoofd had ik al een beeld gevormd wat de kamer zou kunnen zijn en mijn beste gok was een soort Stay in the Dark meets Michael Myers.

Tja en hoeveel moet je dan gaan vertellen wat je hier meemaakt, want alles is bijna een spoiler.
Laat me beginnen met te zeggen dat ze hier goed begrepen hebben dat een verhaal opbouw nodig heeft. Je kan er niet vanuit gaan dat iedereen elk personage kent, maar je wilt ook geen teksten op papier lezen.
De start is aan de vage kant, maar zet meteen de toon van het spel. Er zitten trouwens een paar heerlijke easter eggs in deze room voor de kenners onder ons.

De setting is volledig anders dan wat ik me had voorgesteld en hoewel het decor echt goed is en de setting realistisch, had ik toch stiekem gehoopt dat het wat anders zou zijn.
Hoe goed je sommige dingen ook neerzet, blijven ze kil en kaal. Maar misschien daardoor wel uitvoerbaar.
Tegelijkertijd zorgt deze setting voor een van de beste scènes die ik tot nu toe tegengekomen ben. Een perfecte balans tussen afstand, licht, geluid en de acteur(s), werkelijk perfectie.

Maar na ongeveer 60% van de room komt ergens het besef dat dit het een beetje is en dat kwam vooral door ons samenspel met de acteur(s).
De puzzel op dat moment was saai en een excuus, maar we misten gewoon de drive en spanning die daarvoor zo goed aanwezig was.
Wat volgt is een beetje op en neer rennen zonder al teveel variatie. De puzzels zijn sowieso enorm random en hadden veel meer in thema kunnen zijn, gezien wie wij zijn en wat we komen doen.
Ik zeg het niet graag, maar een kamer als dit heeft eigenlijk geen echte puzzels nodig, maar opdrachten.
Maar de kamer herpakt zich en laat zien wat een finale kan of misschien wel moet zijn.
Bijna uniek in Athene durf ik misschien wel te zeggen.

Conclusie:

Wij kwamen hier buiten met een gemengd gevoel.
Is dit goed, zeker! Zijn we verwend, absoluut! Hebben alle aanbevelingen en de hype van “onboekbaar zijn” gezorgd voor torenhoge verwachtingen, helaas wel!

De kamer bouwt goed op, maar de puzzels zijn voor mij de zwakte. Ja, die zijn natuurlijk nodig om je bezig te houden, maar niet in deze kamer. Hier kan je de acteur zo inzetten dat hij of zij de puzzel wordt. Natuurlijk moeten we aan informatie geraken en willen we progressie maken, maar net die zaken hadden de opdrachten moeten zijn.
Het verhaal is goed, de acteur(s) zijn duidelijk goed getraind en de setting is echt van onze standaard.
De finale is echt tof, maar de combinatie van de warmte, ruimte en het gevoel dat je niet uit vrije beweging weg kan, maakt het wel een aandachtspuntje.

Is dit een van de toppers, absoluut want toen we dit achteraf met ons ander team besproken hadden zij echt een iets betere beleving gehad waardoor ze hem ook hoger inschaalden en dat is ook terecht.

Ben je in Athene, probeer te boeken, lukt dat niet, stuur ze een bericht, ze denken echt met je mee en doen wat ze kunnen. Een must do!

Geen meesterwerk

Na jaren niks van hem gehoord te hebben geeft de beroemde solist Klaus Miller eindelijk weer een privé sonata.
Zoiets kan je natuurlijk niet weigeren, dus op naar zijn huis.

Onthaal:
Op de brievenbus plakt mijn naam… Raar aangezien het zijn huis is, maar ok.
We nemen onze uitnodiging en even later opent de deur.
De beleving start onmiddelijk en je kan hier niet naar de wc.

Kamer:

Dit hebben ze origineel aangepakt en ik vond de start erg goed. Dit kon nog wel eens die kamer worden waar ik blij van word.
De sfeer is in ieder geval goed en de scares komen met beleid. De muziek staat wel weer dat tikje te hard, maar dat is helaas bijna in elke room zo. Het blijft de oplossing zodat je de acteurs niet hoort.

Het verhaal wordt uitgebeeld door de acteurs en dat gebeurt goed. De scenes zijn kort, duidelijk en met gevoel gebracht.
De puzzels zijn veelal duidelijk, maar hier en daar zitten er wel een paar bij die door de ruis onduidelijk worden.

Het decor is uiteraard een huis, maar gelukkig geen verlaten verlepte zooi, maar mooie ruimtes die netjes zijn ingericht.
Gaande weg ontdek je ruimte per ruimte wat er gebeurd is en welke gevolgen het had.

Alles in de kamer bouwt dus op naar die finale waarin alles samenkomt en daar krijg je antwoorden op al je vragen.

En daar had het mogen stoppen voor mij. Het stuk wat hierna komt haalt voor mij de kamer naar beneden en schept opnieuw verwarring tussen fictie en realiteit.

Conclusie:

Ken je die films waarin het kwade sterft, maar dan nog 1 keer terugkomt? Ik haat echt die momenten. Het wekt bij mij meer irritatie op dan verrassing en die trend lijkt zich doorgezet te hebben naar de escape rooms.
Dat is hier ook zo en ik vond het vooral verwarrend werken net nu het verhaal zo duidelijk was en dat is gewoon jammer.
De kamer heeft het niet nodig, want het verhaal is origineel en de uitvoering erg goed.
De kamer is mooi qua decor, de veiligheid dik in orde en de puzzels, op een paar na, duidelijk en leuk .

Ik hoop oprecht dat ze het einde aanpassen, maar laat dat je niet tegenhouden en pak hem wat mij betreft lekker mee met de juiste verwachtingen.
Het is geen topkamer, maar ook zeker niet slecht.
Max 4 spelers.

Geen bestseller

Opnieuw een kamer waar ik eigenlijk wel een verwachting bij had door de vele aanbevelingen en lijstjes.
Toegegeven is dit een verhaal waar je wel alle kanten mee uit kan en hij deed me een beetje qua thema denken aan the secret novel.

Onthaal:
Deze kamer kan je aan de buitenkant wel herkennen, al was het maar door de muziek die door de muren galmde. Het blijft absurd dat escape rooms als dit gewoon in een woonwijkje liggen.
We mogen binnen en worden in thema onthaald. Je kan hier nog naar de wc voor het spel begint en dat zorgt voor een redelijk ongemakkelijke situatie.
Na een korte inleiding mogen we binnen…

Kamer:

Ik wist niet goed wat te verwachten, want volgens het verhaal gaat het over een boek dat we tot leven gaan zien komen.
Dat kan natuurlijk alle kanten uit en ik vrees een beetje dat het een excuus wordt om te kunnen doen wat ze willen.

Toegegeven, er is licht en een decor, maar na een dikke minuut weet je al wat voor kamer dit wordt.
Alles heeft meer weg van een halloweenhuis, want de scares komen en blijven komen.
En eigenlijk zou dat niet nodig moeten zijn want de kamer heeft een redelijk decor, best wat puzzels en is niet bepaald klein.
De overvloed van scare momenten maakt dat je na een minuut of 30 volledig verzadigd bent en dat alles wat volgt bijna irriterend gaat werken.

Ik krijg ondertussen vlagen van het verhaal mee, maar ik weet niet echt wie ik ben in het verhaal. Ben ik een lezer die ziet wat er zich voltrekt, maar wel veilig achter de 4de muur of ben ik een personage van het boek? Ik heb geen idee, en onderga het allemaal maar.
Naar het einde toe krijgen we een actievere rol en blijken we toch actief onderdeel te zijn.

Het einde is goed uitgevoerd en biedt conclusie, maar eerlijk gezegd was ik vooral blij dat het klaar was.

Conclusie:

Als deze kamer verfijning en opbouw zou krijgen had ik de lovende reacties begrepen.
Vanaf minuut 1 weet je dat het in your face wordt en je kan geen deur door zonder dat er weer een acteur even moet scaren.
Ook op momenten dat je beter even spelers met rust laat zijn ze daar en dat deed me ook twijfelen of je bv op een trap wel veilig bent.

Op dit moment was het voor mij echt geen goede kamer en vooral als je van veel en onverfijnd houdt, zal je hier een leuke tijd hebben.
Jammer, want ze hebben echt alles in huis om er wel wat tofs van te maken, maar dan moet ook je storytelling op punt staan.
Je kan niet gewoon zeggen “nu zit je in het boek en nu niet meer”.

Nee Ghost Writer was voor mij een van de teleurstellingen van deze trip.

Tof idee, matige uitwerking

Dit was een kamer waar net als een paar anderen een soort hype over hing en die tegelijkertijd moeilijker te boeken was.
Het concept wat ik hoorde was niet nieuw, maar tegelijkertijd kon de uitwerking alle kanten uit.
Benieuwd dus!

Onthaal:
Op deze locatie liggen meerdere rooms (Granny, Cemetery, The possession, Friday night chill)
Een van onze teamleden had in The Possession een mindere ervaring en net die persoon zag ook nog eens erg op tegen RWD.
Ik trof gelukkig een van de GM’s toen we uit Possession kwamen en sprak hem aan over het voorval en vroeg hem of ze de persoon in kwestie een beetje wouden sparen.
En hoe gek ze ook kunnen doen in Athene, als het serieus wordt, schakelen ze wel meteen.
Je kan hier op voorhand nog naar de wc, maar je beleving start in theorie zodra je binnen gaat.

Kamer:
Met geen licht of wat kaarsen een trap af, ik snap er nooit echt het nut van en dus ook hier niet.
Aangekomen bij de “kamer” krijgen we een korte introductie van de regels, want daarop is RWD gebaseerd en die worden strikt toegepast.
Aan ons te bepalen wat er mis is met dit huis en of er paranormale activiteit aanwezig is.
Wat zeker is, is dat we 3 angsten tegemoet gaan: Duisternis, eenzaamheid en onze eigen fantasie.
Nou, vooruit dan maar.

De kamer van waaruit het allemaal begint heeft een decor van niks, wat zonde was, want deze kon echt super leuk neergezet worden.
We krijgen opdrachten (geen raadsels) die we stap voor stap moeten uitvoeren en die ons zo verder brengen in het huis. Er is hier geen ruimte voor interpretatie, het is volledig lineair. Er zijn geen puzzels, enkel opdrachten wat niet erg is voor een kamer als dit.
De game mechanic is een interessante en kan, mits goed uitgevoerd, heel erg tof zijn.
Wij waren helaas maar met 3 waarvan 1 persoon eigenlijk “uit” stond. Dat zorgde ervoor dat we al heel snel in een soort repetitief ritme kwamen dat te vaak herhaald wordt gezien de lengte van de kamer.

Ook de opdrachten en scares waren niet bijzonder net doordat deze vorm van samenwerken tot veel toffere zaken kan leiden.
Combineer dat dan nog eens met een lelijk decor en je weet dat het vooral om de hype gaat.

Conclusie:
Ik vind het leuk dat ze hier wat anders proberen dan de andere rooms in Athene, alleen is de uitwerking ervan wel erg houtje touwtje. Het decor is slecht, vooral het gedeelte waar je de meeste tijd doorbrengt, de techniek uitgevoerd door een peuter met een rolletje tape.
In de basis heeft dit enorm veel potentie en het bewijst van enorm veel creatieve armoede dat dit het resultaat was.
Die basis is namelijk al in Parijs uitgevoerd en ook in Duitsland is er een room mee bezig.
Wat deze kamer sterkt maakt is het gevoel van eenzaamheid. Ik denk dat dit voor veel spelers de moeilijkste stap gaat zijn en misschien ook wel de kracht van de kamer.

Een perfecte beginnerskamer

Dit was een kamer waarvan het thema mij aantrok en ik benieuwd was hoe de uitvoering zou kunnen zijn. Poppen kunnen, indien goed uitgevoerd, best eng zijn.

Onthaal:
Ook hier kan je op voorhand naar de wc en het ontvangst is in thema.

Kamer:
We gaan terug naar het huis van Mary Shaw om zo ons werk af te maken wat de vorige keer niet gelukt is. Dat onvoltooide werk blijkt een vloek te zijn die wij aan de hand van poppen moeten breken.
Dit blijkt dus een oudere kamer te zijn die ze een vervolgverhaal gegeven hebben. Dat zie je ook terug, want het decor is niet overal even netjes meer. Wat wel goed zit is de gameflow en de acteur(s). Op de juiste momenten krijgen we rust om de nodige puzzels, en dat zijn er best een aantal, op te lossen. De kamer wisselt lekker af tussen dreiging, uitbeelding, maar ook kleine rustmomenten, zelfs met acteur.
De puzzels zijn een leuke combi van doe en denk en linken allemaal naar het thema of verhaal.
Ons doel is vanaf het begin duidelijk en doordat dit eindelijk een kamers is waar we ook wat licht krijgen, maakt dat het hier erg fijn puzzelen is.
De finale is tof en maakt het verhaal tot 1 geheel.

Conclusie:
Deze kamer bewijst dat af en toe dreiging beter is dan om de 5 minuten een scare.
Net door rustmomenten te geven of een acteur op een andere manier in te zetten, wordt het enge net enger.
Dit was een kamer waar ik niks van verwachte, behalve dat ik me afvroeg hoe ze het gingen uitbeelden en dat heeft in hun voordeel gespeeld, want erg lang heb ik deze kamer hoog in mijn rangschikking gehad.
Niet dat dit de beste room is, maar de lekkere flow, de toffe interactie en goede uitbeelding van het karakter van sommige personages en het duidelijke verhaal maakte dit voor mij een vrij complete kamer.

Geen topper, maar ook niet slecht.

Onze eerste room van deze trip en dat is altijd weer er een beetje inkomen.
We horen redelijk goede dingen over deze kamer en wilden deze eigenlijk vorige trip al toevoegen.

Onthaal:
Ik denk dat dit hoofdstukje overbodig wordt, maar ga het vooral gebruiken om aan te geven of je nog ff naar de wc kan of nog iemand spreekt.
Hier kan je in ieder gavel je spullen opbergen, even naar de wc en voor je binnengaat komen we een medewerker in rol tegen en start je spel onmiddellijk.

Kamer:
We komen naar hier om te kijken naar een oud huis dat wel erg goedkoop geprijsd is. Of we zeker zijn dat we dit huis wel willen…. Nee ik denk het niet :-)
Ik ben al lang blij als we niet in een kelder vol rook staan en deze kamer zit daar gelukkig ver vanaf.
De setting is slim gekozen want een huis, is zowat 90% van de rooms hier in Athene. Het scheelt flink wat budget als je dat al niet moet bouwen :-)
Dit is echt een kamer die je mee kan pakken, want er schoot eigenlijk niks echt uit als ik eerlijk ben. Ze doen ook niet echt iets mis, maar zoals zo vaak mist de kamer opbouw en willen ze net wat teveel voor de tijd dat we er zijn vs het thema.
De puzzels zijn leuk en goed te doen, maar in 1 bepaalde ruimte slaan ze wat door. Als je dan merkt dat je 5 minuten naar een hint zit te luisteren, vraag je je af of dit de juiste puzzel wel is voor een kamer zoals dit.
De kamer is een typisch geval van nergens ben je echt veilig, wat slim gedaan is. Ze weten ook erg goed waar je kan scaren en belangrijker, wanneer niet.
De uitbeelding van het verhaal is goed gedaan, met 1 sterke scène in het bijzonder en zonder dat ik de film gezien had, kreeg ik goed mee wat er juist aan de hand was.
Ik stelde me wel vragen bij 1 rol in het bijzonder en vraag me af wat de meerwaarde er van is.

Conclusie:
Prima kamer als je zonder verwachtingen gaat. Ik heb al veel slechter gespeeld hier in Athene, maar tegelijkertijd zou ik hem vooraan zetten als een soort opwarmer zodat je weer wat kan wennen aan de Griekse manier van spelen.
De mensen zijn vriendelijk, ze proberen oprecht goed hun best te doen met het uitbeelden van het verhaal, maar tegelijkertijd was de afwerking zeer matig en de scares zelf van het typetje ik schreeuw hard in je oor.
Geen echte hoogvlieger dus, maar prima als eerste room of als je tijd over hebt.

Voor 75% af

Mijn eerste kamer in Engeland en eerlijk gezegd waren mijn verwachtingen niet zo heel hoog.
Al vaker had ik mensen om advies gevraagd als het ging om escape rooms in Londen en telkens kreeg ik terug dat er eigenlijk niks spectaculairs te vinden was.

Ik had me om die reden ook niet ingelezen om zo de verwachtingen laag te houden.

Onthaal:
De escape room zelf ligt te midden van een soort winkelcentrum. Er zijn parkeergarages in de buurt, maar trek hier extra tijd voor uit. Op een plein, waar je ook wat kan eten en drinken, vind je een reclamebord van de room. De deur gaat open met een code die je krijgt, maar deze gaat echt pas open op het startuur. Wij hebben van 5 minuten tot 1 minuut ervoor even getest, maar het is precies dat uur.

Het ontvangst zelf is tof. De ruimtes zijn mooi, je kan op voorhand nog naar de wc en het lijkt erop dat ze iets van een bar hebben, maar die was in ons geval niet toegankelijk of open.

De medewerker van dienst spreekt ons toe en als je even vergeet dat je in Engeland bent, lijkt het haast een typetje dat hij speelt.

Nadat je het ontvangst praatje hebt gehad ga je een soort wachtkamer in waar je, buiten wat reclame voor hun overige kamers, het introfilmpje krijgt te zien.

Kamer:
Dit is geen gewone escape room. Het is een beleving die het leven vertelt en uitbeeldt van John Haigh en dat is erg origineel.
Het vertellen van het verhaal, daar loopt het voor mij op mis, niet omdat ze het niet duidelijk vertellen, maar omdat ze dit op 3 manieren tegelijkertijd doen en dat is te veel. De meest sfeervolle oplossing, zeker als je de gast hebt die wij hadden, is voor mij het beste en het voegt ook het meeste toe.
Het is een kamer waar je wel doorheen gedrukt wordt, of je de puzzel nu oplost of niet. Nu hadden wij daar geen last van, maar het is wel iets wat kan gebeuren.

De puzzels zijn erg leuk en passen zowel in de ruimte als in het verhaal. Ze helpen je te begrijpen hoe iemand later in zijn leven in staat is om te doen wat hij deed.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik tot hier echt onder de indruk was en benieuwd was wat er nog ging komen. De ruimtes zijn mooi, het verhaal ontvouwt zich ruimte per ruimte en we werken naar de finale toe.

Maar dan laten ze het los en ik vraag me echt af waarom... Is de ruimte op, is het geld op, ik begrijp er tot op de dag van vandaag niks van.
De finale is dan ook lui en voelt niet aan als de finale waarop je zit te wachten. Er is geprobeerd om het nog wat meerwaarde te geven, maar dat voegt eigenlijk amper iets toe.

Conclusie:
Op elke manier dan ook hebben ze mij hier positief verrast.
De rust van het ontvangen, de mooie ruimtes, leuke puzzels en goede vertelling met dat heerlijk Engels accent.
De room is niet echt eng, ondanks dat het met “acteur” is.
Maar zoals ik hierboven al aangeef, is het doodzonde hoe de kamer eindigt.
Vooral omdat ik nog met vragen zit want plots ging het wel erg snel allemaal.
Eigenlijk zou deze room, net zoals in het begin, alle vragen moeten beantwoorden of toch zeker de cruciale.
Als ze het einde zouden doorzetten zoals de rest van de kamer, dan zou ik hem erg hoog schalen, net door de originele aanpak.

Ongeacht de kritiek op het einde is het wel een kamer die je lekker moet meenemen als je in de buurt bent.
Verwacht hier geen echte persoonlijke aanpak. Je speelt je kamer en ze kijken je echt buiten, ongeacht of je hierna nog een kamer geboekt hebt.

Wat mag mee?

Aangezien we er toch waren en 1 kamer eigenlijk geen kamer is, besloten we The Explorer's Diary erbij te nemen.

Onthaal:

De escape room zelf ligt te midden van een soort winkelcentrum. Er zijn parkeergarages in de buurt, maar trek hier extra tijd voor uit. Op een plein, waar je ook wat kan eten en drinken, vind je een reclamebord van de room. De deur gaat open met een code die je krijgt, maar deze gaat echt pas open op het startuur. Wij hebben van 5 minuten tot 1 minuut ervoor even getest, maar het is precies dat uur.

Het ontvangst zelf is tof. De ruimtes zijn mooi, je kan op voorhand nog naar de wc en het lijkt erop dat ze iets van een bar hebben, maar die was in ons geval niet toegankelijk of open.
De medewerker van dienst spreekt ons toe en als je even vergeet dat je in Engeland bent, lijkt het haast een typetje dat hij speelt.
Nadat je het ontvangst praatje hebt gehad ga je een soort wachtkamer in waar je, buiten wat reclame voor hun overige kamers, het introfilmpje krijgt te zien.

Kamer:

Onze GM heeft er zin in en dat merken we. Hij speelt een heerlijk typetje met een ADHD trek, maar ook met veel humor.
Tijdens zijn uitleg verbaas ik me oprecht over 1 ding: telefoons mogen mee de kamer in en je mag van alles foto’s maken wat je maar wilt.
Ook gaat de GM mee de kamer in om daar de rest van het verhaal/uitleg te geven. Ik ben hier nooit fan van geweest en zal het ook nooit worden. Hoe zeer ik waarde hecht aan een goed verhaal of duidelijke opdracht, ben je me kwijt als je dit in de kamer probeert te doen.

De kamer oogt trouwens erg mooi en ik verbaasde me hoeveel puzzels hierin zaten. Het is trouwens een kamer die je met 2 a 3 personen wil doen, meer niet. Daarvoor zijn de ruimtes niet groot genoeg.
De kamer blijft ruimte per ruimte wel erg leuk ingericht en ook de puzzels zijn nooit echt moeilijk, maar zorgen daardoor voor een lekkere flow.
Toch stoort me iets en dat is dat rechthoekige ding in mijn broekzak. Ik wil mijn telefoon eigenlijk niet bij hebben, want nu ben ik plots geneigd om foto’s te gaan maken ipv te genieten van het moment.

Het einde is leuk omdat er ook een keuze gemaakt moet worden, iets waar de GM dan weer leuk op inhaakt.

Conclusie:

Als eerste hoop ik dat het geen trend wordt om je telefoon mee naar binnen te nemen. Ik dacht oprecht dat het voor een bepaald gedeelte nuttig ging zijn, anders had ik het niet gedaan. Is het tof om een leuke foto te maken, ja tuurlijk wel. Maar daar zit het probleem net, waar zit die grens? Ga je dan ook een telefoongesprek beantwoorden, je cryptomunten ff checken of dat mailtje snel beantwoorden?
De godganse dag hebben we die smartphone al vast, ff dit uurtje niet is toch wel lekker :-)

De kamer was leuk en de GM stond in standje overdrive, maar dat maakte het alleen maar toffer. Met 3 personen heb je hier echt een leuke tijd, zeker als je die telefoon buiten de room laat.

Leuk dat hij in een 2.0 versie terug is!

Mystery Avenue is een nieuwe speler in België die start met een kamer die sommige van ons hebben kunnen spelen bij The Push Mystery rooms.

Ik ben er daar 1 van en net om die reden stond hij niet meer op mijn to-do list.
Toch geven de eigenaren aan dat de kamer grotendeels is aangepast en ook vorige assistenten van Mr Houdini een nieuwe kans kunnen wagen…


Onthaal:
Met wat geluk kan je in de straat parkeren, want ik weet niet zeker of je bij het pand zelf mag staan. Trek je hier best toch wat extra tijd voor uit.
De kamer zelf ligt wat verscholen op het einde van een oprit en kan langs de straatkant nog een bordje gebruiken.
Binnen gaat het van ongethematiseerd pand, naar mystery avenue. Op het moment van schrijven was dit stuk nog deels in aanbouw, maar je zag goed welke kant ze uit willen gaan, wat een sfeervolle indruk geeft.
We worden door 2 van de 4 eigenaren welkom geheten in het café, wat echt gezellig is met de ouderwetse muziek.
De eigenaren zijn schatten van mensen die zenuwachtig zijn omdat ze een goede indruk willen maken en eerlijk is eerlijk, ik zou het zelf ook zijn.
Zenuwachtig of niet, ze brengen het verhaal erg leuk en de kamer start meteen anders dat wat ik gewoon was.

Kamer:
Wanneer kan je zeggen dat een kamer opnieuw te spelen is, dat is altijd een moeilijke vraag en deze keer niet anders.
De kamer start in ieder geval compleet anders, maar uiteraard ga je ook een flink deel van het decor herkennen.
De puzzellijn is grotendeels aangepast en zorgt voor het stukje herspeelbaarheid.

De sfeer en decor zijn prima, maar er valt nog wat winst te behalen met effecten en geur.

De puzzels doorheen het spel zijn leuk, bieden voldoende variatie en dagen een groep goed uit.
Het einde dat wij gespeeld hebben werd aangepast en naar onze mening is dat ook nodig. Het is zo een puzzel die je onmiddellijk ziet of je ziet het gewoon niet en dat maakt hem moeilijk te beoordelen.

Conclusie:
Ik denk inderdaad dat de kamer te herspelen is, maar het hangt een stuk af hoe goed je geheugen is. Je gaat dan gewoon decor en puzzels herkennen daar moet ik eerlijk in zijn.
Ik zou hem adviseren als: speel hem met mensen die hem nog nooit gedaan hebben of mopper niet dat je bepaalde stukken gaat herkennen.

De kamer kan nog wat winnen om vlak van effecten, geluid en geur en ook zou de inleiding + outro nog in thema kunnen.
Dit is deze eigenaren hun eerst room, dus ik snap dat je product en je aanpak nog wat moet groeien.

Er was nog ruimte zat voor een grote 2de room, dus ik ben benieuwd hoe Mystery Avenue verder ontwikkeld.

Reactie door Mystery Avenue

17 april 2025

Bedankt voor de positieve, waardevolle en eerlijke feedback! Dank je wel!
We zijn er ons bewust van dat bepaalde elementen dat tikkeltje extra geven voor de spelbeleving bij onze spelers.
We maken er de komende tijd graag werk van.

Nog even een vermelding: er kan zeker geparkeerd worden bij het gebouw van Mystery Avenue zelf. :)

Meer kamers als dit aub

Om een of andere reden heb ik hier nog maar 1 room gespeeld.
Langs meerdere wegen kreeg ik door dat Jacht op de jager best een leuke puzzelkamer is die ook nog eens aantrekkelijk geprijsd is voor 2.
Op naar Breda!
Ontvangst:
Parkeren kan hier bij het pand en is gratis.
Eens binnen kan het best druk zijn, maar dat viel in ons geval echt mee. Je kan hier trouwens ff gezellig wat drinken en uiteraard naar de wc.
Ook troffen we de eigenaar Tony die net als ons een fanatiek escaper is en tja… dan vliegt de tijd.
Een alerte GM wees er ons gelukkig op dat we nog een kamer geboekt hadden, op naar de jachthut!

Kamer:
De kamer start met een tof introfilmpje. Onze opdracht is duidelijk en we worden door een van de buurtbewoners naar de jachthut gebracht.
De kamer ziet er oprecht tof uit. Het ademt sfeer, is goed afgewerkt en er is goed nagedacht over de props.
Hoewel er veel op je afkomt zorgt de lineaire indeling ervoor dat er weinig ruis is.
Dit zorgt er wel voor dat dit automatisch een room is voor 2 a 3 personen als je wat ervaring hebt.

De puzzels zijn leuk om te doen, niet te makkelijk, mooi gelaagd en hebben een lekkere doorlooptijd.
Nu hebben wij niet bepaald getreuzeld met het puzzelen en hadden amper 7 of 8 minuten over.
En daar moet deze kamer het vooral van hebben. Een simpele opdracht gekoppeld aan een realistisch decor en leuke puzzels. Verwacht geen grootsheid wel vlak dan ook, maar gewoon een degelijke puzzelkamer.
Alles is op een of andere manier in thema of in het verhaal en dat kan ik bijzonder waarderen.

Conclusie:
This is escape staat voor mij synoniem aan familiekamers waar het niet gaat om grootsheid, wtf momenten of tig ruimtes. Hun prijzen zijn daar ook niet naar.
Vaak kom je dan als iets wat ervaren escaper er op 35 minuten uit en of je dat moet willen…
Tja en als deze kamer blijft zoals hij nu is, dan heb je net het tegenovergestelde. Hier mag je echt flink aan de bak om er op tijd uit te komen. Wij speelden hem met 2 met 1 hint op 53 minuten uit en die feedback lees ik nog terug.
Je krijgt dus flink wat puzzelplezier in een tof decor aan een leuke prijs.
Ben je dus in de buurt van Breda en wil je echt een toffe opwarmer, pak deze dan lekker mee.
Hoewel extra ogen handig kunnen zijn, zou ik wel zeggen 2 max 3 spelers gezien de lineaire lijn en oppervlakte.
En New Kids linken is altijd +1 ;-)

Leerrijke ervaring

Een zorgverzekeraar die een kamer heeft gebouwd, dat was ik nog niet eerder tegengekomen.
Toen ook nog eens een Belgische eigenaar er best lovend over was, boekten we de kamer voor 3 personen.

Onthaal:
De kamer ligt vlakbij Hasselt centrum, wat zeker een mooie combi is.
Buiten aan het kantoorpand kan je gratis parkeren en de ingang is een aparte deur met de naam van de escape room.
Aangezien dit een groot kantoorpand is moet je even wachten tot een medewerker je komt halen.
Het pand zelf is warm ingericht, er is een grote ontvangstruimte en de medewerkers zijn gemotiveerd en leuk in omgang.
Uiteraard kan je hier nog even naar de wc en na een korte inleiding kon ons opdracht beginnen.

Kamer:
De start is in thema en hoewel het uitgangspunt van deze kamer mantelzorger is, zijn wij dat zelf in opzet niet.
Wij zijn van het bedrijf fantasiefeestjes en komen een gezin die het wat moeilijk heeft een hart onder de riem steken.

Hoewel het thema snel zwaar, negatief en saai kan zijn, hebben ze ervoor gekozen om de hoofdopdracht vrolijk te maken en ons doorheen het spel kennis te laten maken met de dagdagelijkse “problemen” waar veel gezinnen en jongeren mee te maken krijgen.
Het voelt spelenderwijs aan en pas op het einde krijg je, uiteraard met de nodige uitleg een beter beeld en besef van deze verborgen wereld.

De kamer zelf is simpel in opzet, maar verbaast ons door zijn praktische opzet waardoor puzzels meer als realistische opdrachten aanvoelen en tegelijkertijd het “probleem” in kaart brengen. Toch weet de kamer ook te verrassen en hoe leuk je het gaat hebben hangt deels van jezelf af.

De afwerking is goed, er is een beetje spanning aanwezig en de opdrachten zijn logisch en leuk, zeker met een groep van 3.

Het einde is opnieuw simpel, maar effectief. Verwacht geen grandeur, maar een passend einde van de room.

Conclusie:
Ik denk oprecht dat dit een geslaagd voorbeeld is hoe je een escape room kan inzetten om mensen spelenderwijs mensen iets bij te brengen zonder dat het langdradig of geforceerd aanvoelt.
We moeten wel eerlijk zijn en de verwachtingen bijstellen dat dit geen top 10 room is, daar is hij ook niet voor gebouwd, maar desondanks is het een zeer nette kamer aan een leuke prijs die je puzzelplezier geeft en teglijkertijd wat bijbrengt.

Ben je in de buurt van Hasselt zou ik hem lekker meenemen.

Prijs/kwaliteit niet in verhouding

Al geruime tijd stond deze kamer op mijn verlanglijstje en dat lag vooral aan het thema.
2 uur ronddwalen in een sprookjeskamer, dat is geen straf.
3 zaken hielden me tegen: de prijs, de zeer beperkte tijdsloten en ervaringen van anderen.
Nu we toch in de buurt waren en er een tijdslot beschikbaar was, nam de nieuwsgierigheid over en besloten we toch maar te boeken.

Onthaal:
De prijs voor grootste bord ESCAPE, gaat meteen naar hier. Parkeren kan op het terrein.
De ontvangstruimte is groot en toen wij er waren, stond ook de caravan escape hier opgesteld.
Ik weet niet of je hier ff kan gaan zitten en wat drinken, dat was bij ons althans niet echt het geval.
Er is de mogelijkheid om nog even naar de wc te gaan en voor we het goed en wel wisten stonden we al naar het introfilmpje te kijken.

Kamer:
Het verhaal wordt aan de hand van het introfilmpje goed uitgelegd en onze opdracht is duidelijk.
We worden naar de schrijversruimte gebracht van Grimm en van daaruit zullen we naar de sprookjeswereld reizen.
De kamer oogt wat leeg voor dit doel en ook de machine waarmee we “reizen” is niet uitgewerkt wat een beetje jammer is aangezien het een cruciaal onderdeel van onze reis is.

De kamer bevat een mooi aantal puzzels, waarvan de meeste analoog zijn. Gezien het thema zou het gebruik van techniek net wat meer dat magisch gevoel oproepen ipv een slotje te openen. De puzzels hebben een goede mix tussen lineair en parallel, maar door de grootte van sommige ruimtes, leent de kamer zich niet altijd tot 4 of meer personen. Zeker naar het einde toe zou je net een finale verwachten ipv puzzels die je alleen of max met 2 kan doen.

De afwerking is niet echt van een hoogstaand niveau, maar het is ook nergens echt heel slecht.
Nergens in de room ben ik nu echt omver geblazen, zowel niet op vlak van puzzels als decor als muziek en ik denk dat ik toch wel iets had verwacht. Misschien dat beginnende escapers of ouders met kinderen dit wel anders gaan zien. Het is nu vooral allemaal recht toe recht aan, nergens wat spanning, niks met licht en eigenlijk mis je dan ook sfeer.

Door de huidige prijs verwacht ik eigenlijk net een beetje meer dan wat er nu geleverd wordt en dat heeft het meeste met de grootte van de room te maken. Alles voelt zo miniem aan, zo krap en ik hoop echt niet dat je deze kamer boekt met 6 volwassenen.
Geen enkele ruimte sprong er nu echt uit en dat is wel wat jammer.
We speelden hem op ons gemakje uit op 90 minuten zonder hints.

Conclusie:
Om met de deur in huis te vallen, dit is een prima kamer met een leuk thema die verwachtingen schept door zijn prijs.
179 euro voor 2-3 personen en dan 19 euro extra per speler tot max 6. Dan betaal je 236 euro voor deze kamer en dat is het gewoon niet waard. Sterker nog, je betaalt meer voor een mindere ervaring.

De prijs is niet marktconform met wat je op andere plaatsen krijgt voor die prijzen.
Daarmee ga ik deze kamer ook beoordelen t.o.v. die rooms en dan klopt het plaatje niet meer.
Daarvoor is dit product teveel houtje touwtje, mist het net wel die afwerking en zijn veel ruimtes te klein voor de groepsgrootte. Ik zou hem eigenlijk willen adviseren voor 2, max 3 spelers, maar of je daar de pp prijs voor over hebt…
Dit is een hobby/passieproject en dat zie je, dat is ook niks slechts, maar prijs het dan ook navenant.

Was dit een kamer van 140 euro voor 4 personen, zou ik echt zeggen: prima, pak dit mee.
Maar aan de huidige prijs kan het niet mee met de toppers waarmee ik het prijstechnisch vergelijk.

Terug naar weleer

De landloper is zo een kamer waarvan je weet dat je er niet speciaal voor moet rijden, maar hem wel graag een keer wilt spelen.
Toen hij min of meer op de route kwam te liggen van onze escapedag, konden we hem niet langer links laten liggen.

Onthaal:
Na een schokdempertest van ongeveer 2km (en ja laat de slechte Belgische wegen mopjes maar komen) zijn we in Wortel aangekomen. Parkeren kan hier gratis en starten doe je in een café van weleer. Ik zou zeggen, kom lekker wat vroeger en dompel je even onder in de tijd van toen.
Je meld je tevens ook bij het café aan dat je er bent voor de escape room, dan begeleiden ze je wel verder.
Ik ben zelf een groot voorstander op de historie van je pand of gebied te gebruiken in je room. Iets wat ze hier omarmt hebben en te volle benutten in zowel de inleiding als in de kamer zelf.

Kamer:
We starten met een klein stukje geschiedenis en hoewel dit snel langdradig en saai kan zijn, brengen ze het hier tof en persoonlijk. Na het opbergen van onze spullen krijgen we een karakter toegewezen en voor we het goed en wel weten heeft de lokale gendarmerie ons al te pakken.
Aan ons om te maken dat we weg zijn voor we gedwongen worden om zware handarbeid te verrichten.
De kamer neemt ons terug naar omstreeks 1920 en die sfeer ademt het ook uit. We gaan dus ontsnappen met primitieve zaken en hoewel dat het hun niet continue lukt om dit vast te houden, was het zeker een goede poging. Met een ruimte als dit kan je maar zoveel en 1 interactiemoment vond ik bijzonder geslaagd.

De kamer blijft het gevoel van toen goed vasthouden, maar blinkt niet continue uit op puzzelvlak. Het gaat van vlot en in thema, naar simpel en geniaal, maar ook naar hier was de inspiratie duidelijk op.
Dat is jammer want de kamer had voor mij nog net dat tikkeltje extra mogen hebben. De ruimte is ervoor, de gm/eigenaar, die duidelijk plezier heeft in zijn job, had hier een extra rol in kunnen spelen.
We doen uiteindelijk wat van ons verwacht wordt en het levert ons buiten een mooie tijd en een vlot spel ook een leuke foto op.

Conclusie:
Dit is een simpele, leuk bedachte, authentieke room met een goed thema tov de plaats waar we ons bevinden aan een correcte prijs.
Het is geen room waar je vol verwachting een dik uur voor moet gaan rijden, maar een room die je meepakt als je ff moet omrijden of gewoon eens leuk wilt puzzelen. Zeker met 2 is hij aantrekkelijk geprijsd (80 euro op moment van schrijven) en dan heb je puzzelplezier zat.
Ook met 4 is hij nog goed te doen, als zal je dan als ervaren escaper geen 60 minuten vast zitten.
Ik vond het een leuke en leerrijke ervaring.
Echt zo een kamer die geen 10 is, maar toch de moeite is om eens te spelen als je met de juiste verwachtingen gaat.
Voor mij een verborgen parel.

Skynet again

Soms weet je van een kamer 2 jaar op voorhand dat hij komt, soms is hij er plots gewoon. Langs verschillende wegen kwam me steeds de naam D.O.N.N.A voorbij en hoewel ik tegenwoordig liever wacht op wat meer reviews van mensen met een account en wat rooms gespeeld, had ik deze keer gewoon zin om de kamer eens zelf te gaan ontdekken.

Onthaal:
De kamer ligt zoals zo vaak op een industrieterrein met een eigen parking.
Wij dachten door de nummering even dat we fout zaten, maar het blijken de panden te zijn aan de achterkant van het gebouw.
De eigenaar stond ons al op te wachten en we bleken een van de eerste officiële groepen te zijn :-).
Of we echt moeten spreken van een ontvangstruimte weet ik niet (dat zul je zelf wel ontdekken)
Maar je kan in ieder geval nog naar de wc.

Het ontvangst zelf was prima, maar ik denk dat gezien het thema, dit misschien beter volledig in thema kan. Dus doktersjas aan, naamkaartje en je bent een medewerker van Haxxon die ons ontvangt.
En dan kan ons avontuur beginnen.

Kamer:

AI, het is hip nu, maar eigenlijk bestaat het natuurlijk al jaren. Het is een thema dat al vaker gedaan is, maar deze kamer heeft een leuke insteek. Samen met DONNA gaan we experimenten uitvoeren, waaruit zij kan leren.
Ik was oprecht benieuwd naar welke proeven we zouden gaan doen en hoe dat zou reflecteren naar DONNA.
De kamer start simpel en we leren DONNA wat beter kennen. Je merkt al snel dat er interactie kan zijn, wat een leuke toevoeging is.
We leggen wat linken en doen wat er duidelijk van ons verlangt wordt waardoor de kamer een afslag neemt.
Vanaf dit punt is het voor mij een beetje wazig wat nu eigenlijk nog het origineel verhaal is. Het voelt voor mij nu meer aan dat we John Conner zijn vs Skynet ipv dat we meewerken aan een vriendschappelijk experiment.
De eerste puzzel was niet ff die inkopper waar je mee opwarmt. De kamer heeft redelijk wat ruis en de puzzel kan je, net door die ruis, op verschillende manieren interpreteren.

We maken wat progressie, maar de stemmen (want het zijn er ondertussen 2) blijven ons bestoken met aanwijzingen en subtiele hints. Teveel naar mijn zin en ik heb vaker het idee dat we net wat rust zouden moeten krijgen. Nu ik zeg niet dat we ze niet nodig hadden, maar op dit moment zit de GM er iets te snel bovenop, terwijl we aan het einde 20 minuten over hadden.
We doorlopen ondertussen verder de puzzels, die voor mij een geen coherent geheel zijn. Zoals ik net al aanhaalde lijkt het aan de ene kant dat we rebellen zijn en tegelijkertijd lijkt het allemaal toch een test.
Door die twijfel kom je natuurlijk met alles weg, want was dit nu allemaal de bedoeling of net niet…
Voor ons zat de flow tot op dit punt niet echt lekker, maar dat is persoonlijk en ik kon me niet van de mening ontdoen dat de eigenaar luistert naar feedback en eventueel ook zaken zal aanpassen.

Het einde van de room ben ik minder positief over. Deze ruimte mist grandeur, spanning en dynamiek. Opnieuw zit er ruis in dit stuk door middel van waar je een bepaalde code mag gaan ingeven, maar wat me echt stoorde waren de puzzels.
Dit zijn echt gewoon puzzels uit een VR game en missen daardoor de creativiteit om een goed einde te hebben en ons de indruk te geven dat we onze opdracht goed aan het voltooien zijn.

Conclusie:
Dit is een moeilijke want voor een eerste room is dit echt niet slecht. De afwerking en oog voor detail zijn met momenten echt enorm goed en op andere momenten kon het dan weer wat beter.
De kamer is te spelen van 2-5 spelers en kost 149-159 euro op het moment van schrijven.
En daar zit voor mij het grootste probleem want de meeste puzzels kun je of alleen doen of met net 2 personen. De kamer heeft een grotendeel lineaire indeling waardoor 4 echt teveel is gezien de ruimte en type puzzels.
Maar dan bots je met 2 op 149 euro kamerprijs en dat is aan de erg hoge kant voor wat er nu staat.

De kamer staat voor 90 minuten wat je een gevoel van waarde geeft, maar daarvoor is de puzzeldensiteit te laag en ik vrees zelfs dat als je hier met 4 ervaren escapers gaat spelen, je snel uit de kamer kan staan.
Ik heb verder geen idee of ons missie nu eigenlijk geslaagd is of niet en open eindes trek ik wat minder goed, dan had ik liever zelf fysiek een keuze gehad hoe ik mijn plotse missie zou eindigen.

De stemmen en de interactie met de AI zijn een leuke toevoeging, maar liepen met momenten door mekaar en werkte verwarrend en soms iets te aanwezig. Ik denk dat dit een toevoeging is die vooral grotere groepen gaan waarderen.
Deze kamer voelde voor mij nu een beetje aan als 13 in een dozijn terwijl het originele plot net uniek was.

Cluedo in een 8 hoek

Tijdens een bezoekje aan het ABC restaurant zagen dat je ook hier een X-cube escape kan boeken. Totaal geen escape room zoals we gewoon zijn natuurlijk en ik was vooral sceptisch en mijn verwachtingen neigde meer naar het negatieve.
Tja en dan gaat je maat toch zonder je deze room ff spelen en is hij nog niet zo negatief als je verwacht had.
Hoe lang zou het dan duren voor ik het zelf eens zou gaan ontdekken denk je?

Onthaal:
Eigenlijk is er die niet want als je boekt en zou betalen, krijg je per mail een code waarmee je de x-cube binnen kan.
Het hele concept wordt volgens mij ook zo geadviseerd naar potentiele kopers, zijnde geen reset werk, geen gm nodig.

Aangezien wij ter plaatste nog moesten betalen, liep er alsnog een medewerker mee.
En dat brengt me bij de hoofdreden dat ik het een kans wilde geven: de prijs.
13.5 euro pp, ook als je met 2 komt. Gek genoeg is de kamer in Eindhoven dan weer 17.5 euro pp ( en ook niet te boeken) en in Breda 42.5 euro pp...
Enfin, hier kan je dus voor 27 euro een uur een moord gaan oplossen!

Kamer:
Mocht het je nog verbazen, dit is een single room :-)
Er is niks fysiek aanwezig van decoratie, je staat in een lege ruimte met wat knoppen en schermen. De kamer moet het puur dus hebben van het grote aanraakscherm en in elke hoek een gewoon tv scherm.
Het verhaal dat we gekozen hadden en in mijn ogen de enige die een beetje interessant was, Murder at the mansion.
In de basis is dit gewoon cluedo met wat extra puzzel elementen, maar het uiteindelijk doel blijft wie, hoe en waarom.

Door een knappe 3d rendering en vlotte visuals kunnen we doorheen de woning en ruimte per ruimte op zoek naar het nodige bewijsmateriaal.
Nergens blonken de puzzels echt uit en zoals Stan al terecht aanhaalde voelde ze veelal als telefoonspelletjes aan dan echte escape puzzels. Ook omdat het scherm enkel voorgeprogrammeerde camera bewegingen volgde, betekende dus dat je niet even in de room kon rondkijken. Je bent beperkt in wat je kan zien dus en dat werkt tijdrovend, zeker doordat het scherm ook niet altijd even vlot reageerde. Zo druk je al vlug een keer teveel ergens op of reageert het scherm gewoon niet.

Het is ons doel om 6 bewijsstukken te verzamelen, maar het was ons niet duidelijk of je die wie waarom en hoe ook kon achterhalen zonder dat je ze alle 6 vindt. In ons geval wat het antwoord nee, wij miste een cruciaal stuk bewijsmateriaal zodat we een stuk niet konden uitsluiten.
En dit was vaker zo in het spel. Je wilt iets gebruiken, gaat niet je mist iets. daarom vind je iets dat te maken heeft met dat onderdeel, maar nog steeds werkt het niet. Uiteindelijk bleek dat we 3 zaken moesten hebben voor we dit onderdeel konden gebruiken, maar zonder dat je dit op voorhand weet. Hierdoor ga je keer op keer weer die camera beweging tegenmoed, zonder resultaat.
Dat je zo kort op het grote scherm staat helpt ook al niet, door alle kamerbewegingen wordt je al snel misselijk. De interactiviteit is wel leuk, maar ook weer de bottleneck van het spel aangezien slechts 1 persoon dit kan bedienen. De overige spelers (tot 7 mensen) hebben dan even niks te doen.

Wij haalden het uiteindelijk niet doordat we de juiste dader niet konden achterhalen.

Conclusie:

27 euro voor 60 minuten is echt niet teveel om dit eens te doen. En dan begint het moeilijke want met 2 is hij pittig om alles opgelost te krijgen, maar met meer sta je al vaak te kijken en heb je ff niks te doen. Ook het systeem dat je per persoon betaald zou me bijna doen adviseren van speel met 2.

Het systeem zelf is tof bedacht en leuk voor een keer, maar was nu te alles of niks voor mij. Eigenlijk zou het mogelijk moeten zijn om ook zonder de perfecte score de antwoorden te vinden, alleen zou alle 6 de bewijsstukken een feest van bevestiging moeten zijn.
Nu leek het erop dat zolang je niet alles kon oplossen het einde puur gokken zou zijn.

Ook het spel zelf zaaide voor mij wat verwarring doordat het spel je op random momenten plots aangeeft dat je misschien beter een andere ruimte doorzoekt. Dat gaf ons het idee dat we die ruimte nodig zouden hebben om de puzzel voor ons op te lossen. Laat me die twijfel wegnemen, elke ruimte bevat 1 puzzel die je daar volledig kan oplossen.
Zodra de eindtijd bereikt is heb je nog 5 minuten om tot een conclusie te komen door het bewijsmateriaal door te nemen en je keuzes in te voeren. Even later krijg je dan ook meteen het resultaat en stopt het spel.

Dit is absoluut geen vervanger voor een escape room zoals wij het gewoon zijn, laat dat voorop staan.
Het is een activiteit die linken heeft met escapen en cluedo en met 2 lekker betaalbaar is.
Als je met de juiste instelling en verwachting gaat kan je best een leuk uurtje hebben.

Service scoort laag omdat er 0 service is. Er kijkt niemand mee, er is geen napraat, je speelt en gaat terug weg.
Hoger zou een slag in het gezicht zijn van al die toffe gm's en eigenaren die met een goed buikgevoel ons een leuke tijd proberen te geven. Zowel voor, tijdens en na het spelen.

90 minuten waarvan 25 intro

Limbus stond bij mij nog niet op de planning, sterker nog, ik had er nog nooit van gehoord.
Tot vrienden van me er geweest waren en vol lof spraken over Die magische reise en als je er dan toch bent is Pantzerknacker misschien wel een leuke room om mee te nemen.

Onthaal:
In de buurt kan je parkeren langs de straat of op pleinen, zover wij konden zien is dit gratis. Trek er wel wat extra tijd voor uit want het kan best druk zijn.
Limbus zelf valt goed op, de hele voorkant van het gebouw is fantastisch gethematiseerd.
Ook binnen ziet de ontvangstruimte er geweldig uit en ook de medewerkers zijn vriendelijk en doen hun best om Engels te spreken.
Uiteraard kan je hier wat drinken en naar de wc.

De tijdsloten die ze hanteren sluiten niet altijd even handig op elkaar aan, dus je zal even moeten puzzelen als je geen uur in de ontvangst wil zitten.
Wij starten met Pantzerknacker met 2 personen en gaan dan door naar Magische reise met 4 personen.

Kamer:
De start van de room is er eerst een met een filmpje over haar naam Limbus en de geschiedenis, wat vreselijk lang duurt en niks toevoegt aan onze beleving.
Nu voor deze room kon ik het overkoepelend thema nog plaatsen, maar het voelt geforceerd aan.
De intro gaat ook alle kanten uit, van in thema naar je bent weer in een escape room en dan weer in thema.
Maar goed we belanden uiteindelijk bij onze opdracht, een bank van de jaren 80 met een duidelijke opdracht. Breek in en steel het artifact en als je er dan toch bent en je moest wat geld tegenkomen…

De kamer voelt aan als een bank. Van inbreken is er eigenlijk weinig sprake, wat een gemiste kans is.
In de bank zelf zitten flink wat puzzels verwerkt en wordt het principe gevolgd van ‘hoe meer juist, hoe meer kans op een grotere buit’.
Zeker met 2 mag je lekker gaan doorpuzzelen. De puzzels zijn in thema, maar je moet je er geen vragen over stellen waarom ze leiden naar onze beloning. Ze wisselen goed af en zeker in het begin is er zat parallel te doen.
Eigenlijk heeft de kamer een hoofd en een hoop zijmissies. Hoewel je niet weet welke puzzel naar wat zal leiden, heb je dus theoretisch een keuze om bepaalde puzzels te laten voor wat ze zijn.

Het 2de deel van de room focust weer helemaal op onze hoofdmissie en is simpel maar leuk. Ik kan me goed inbeelden dat deze ruimte zich iets minder leent voor 4 spelers.
Het einde vond ik zelf wat minder qua uitvoering. De weg naar buiten is bijzonder te noemen, maar we nemen het maar aan dat het zo is.
Het einde bracht ons wel terug zoals het hoort, maar de uitwerking was pover, zeker omdat de deur nog open stond toen het geactiveerd werd.

Conclusie:
Dat je deze kamer tot 8 spelers kan boeken is een beetje absurd.
De uitwerking is best ok en zeker met 2 a 3 spelers een goede opwarmer.
Van de 90 minuten waarvoor de kamer staat is ongeveer 65 minuten de escape room.
De intro met het gedwongen filmpje over Limbus mag of korter of weg en ook het stukje daarna voegde voor mij niks toe zeker als je ziet welk stukje artifact we moesten gaan stelen. Als dat onderdeel meer link had gehad met de hele reden van onze reis, kon ik het allemaal wat beter plaatsen.

Magisch gevoel als je de start niet meetelt

Limbus stond bij mij nog niet op de planning, sterker nog, ik had er nog nooit van gehoord.
Tot vrienden van me er geweest waren en vol lof spraken over Die magische reise en als je er dan toch bent is Pantzerknacker misschien wel een leuke room om mee te nemen.

Onthaal:
In de buurt kan je parkeren langs de straat of op pleinen, zover wij konden zien is dit gratis. Trek er wel wat extra tijd voor uit want het kan best druk zijn.
Limbus zelf valt goed op, de hele voorkant van het gebouw is fantastisch gethematiseerd.
Ook binnen ziet de ontvangstruimte er geweldig uit en ook de medewerkers zijn vriendelijk en doen hun best om Engels te spreken.
Uiteraard kan je hier wat drinken en naar de wc.
De tijdsloten die ze hanteren sluiten niet altijd even handig op elkaar aan, dus je zal even moeten puzzelen als je geen uur in de ontvangst wil zitten.
Wij starten met Pantzerknacker met 2 personen en gaan dan door naar Magische reise met 4 personen.

Kamer:
Na net Pantzerknacker gespeeld te hebben kon nu de reis beginnen naar Die magische reise.
Gelukkig moesten we niet weer dezelfde film kijken en kon het verhaal meteen starten.
Maar opnieuw wringt het hier. Onze reis gaat naar de kelder om weer een stukje verhaal te krijgen wat we net al wisten om vervolgens met de trap 3 verdiepingen naar boven te gaan…
Onze room start wel erg herkenbaar en hoewel ik van deze films hou voelt het wel erg aan als creatieve armoede en zit de herkenbaarheid telkens echt op het randje van dit mogen we gebruiken zonder aangeklaagd te worden.
Ik hou echt van dit thema en het is goed uitgevoerd, alleen laten de bouwers eigenlijk zien dat ze die linken niet nodig hebben om iets tofs te bouwen.

Het eerste stuk van de room is dan ook een ode aan, maar vond ik vooral jammer dat de ruimte hiervoor gebruikt wordt ipv het actief bij de kamer te betrekken.
Sterker nog, onze volledige opdracht waarvoor we hier zijn wordt teniet gedaan door dit stuk en van onze originele opdracht waarvoor we naar de kelder moesten, komt nooit meer ter sprake.
Maar dan de hoofdruimte van deze room, want dit is in hoofdzaak een single room kamer, maar wat voor een. Ogen tekort, wat een sfeer en wat een authentiek gevoel.
De opdracht vanaf dit punt is volledig lineair, maar toch weet de kamer ons met 4 redelijk bezig te houden.
Er zitten een paar zeer toffe puzzels in, waarvan 1 er voor mij uitsprong in zijn simpelheid, maar daardoor geniaal in thema.
Onze opdracht is duidelijk en de weg er naar toe ook, daardoor springt de kamer er nergens echt uit en mist het wat opbouw naar de finale.
Ook zit hier een wat mindere puzzel in, wat jammer is gezien ons traject tot hier toe.
Met onze vervulde nevenopdracht keren we terug naar waar het allemaal begon.

Conclusie:
Het eerste wat je moet weten is dat je echt Duits moet kennen om deze room te spelen. Ze laten zelfs toe dat je hier je telefoon mee naar binnen neemt om te vertalen.
Waarom deze kamer nog niet vertaald is… geen idee. Zo ver ik kon zien zijn er 3 elementen die vertaald moeten worden en de kamer is echt van een niveau dat je mensen hier wel heen wilt sturen.
De kamer is er voor mij een van hoogtepunten en ook mindere delen.

Ik ben het met Stan eens dat dit een fantastische single room is, maar dat zou het niet hoeven te zijn.
Er zit meer in deze room en opnieuw mag het intro stuk eruit, het is een vaker gezien excuus om alles storytelling technisch met elkaar te verbinden, maar het biedt amper meerwaarde. Zeker als ons doel niet eens meer terugkomt.
Tevens laten de makers zien dat ze creatief kunnen zijn, maar te graag willen linken aan Hij Die Niet Genoemd Mag Worden en consorten.
Dat was voor mij niet nodig geweest, maar ik snap goed dat voor veel van jullie dit net de reden kan zijn waarom je deze room zo graag wilt spelen.

Zwaar onder de indruk.

Na Limbus was het voor ons een uurtje rijden naar Escape room Witten met als enige doel Das Kuriosum.
Onthaal:
Parkeren kan hier een beetje een ding zijn, dus wij parkeerden in de Indigo parking van de stadtgalerie. Je kan hier trouwens op elk moment uitrijden, dus let niet op de openingsuren ivm je vertrek.
Van daaruit is het ongeveer 8 minuten wandelen.
Deze escape start bij de deur, dus je kan niet naar de wc (hoewel ze er een hebben) en je kan hier pas binnen op het afgesproken uur.

Kamer:
Er is een goede reden waarom je niet naar de wc kan, want het start dus bij de deur en de intro vonden wij geweldig. Je merkt dat deze gasten acteurs zijn en wat volgde was een heerlijke interactie met verwondering, spanning, lachen en bewondering.
Maar tegelijkertijd schept alles een mysterieus sfeertje.
Wat meteen opviel en dan waren we nog maar net in de kamer is het decor, de afwerking en de technieken. Wat een ongelofelijke room is dit als dit nog maar het begin is…
We banen ons een weg naar het kuriosum en OMG wat een decor… ik denk dat ik zelfs decor niet meer mag zeggen, dit voelt echt alsof het hier altijd zo geweest is.

Wat een tijd, moeite en geld is hierin gestoken! Het is haast bewonderenswaardig hoe ze een ruimte zo kunnen maken en voorkomen dat de grijpgrage handjes niet alles vernielen.
Hoewel de puzzeldensiteit niet erg hoog is, resulteert dat wel in progressie of in mijn geval, rondkijken en bewonderen wat hier gebouwd is. Van het verbergen van de techniek tot de soundscape die bergen tijd heeft gekost, er zit hier zoveel detail in…
Naarmate de kamer vordert, blijft het decor ons verbazen. Alles heeft net dat tikje extra, alles lijkt dynamisch door beweging, licht, geluid of rook.
Maar gaande weg komen ook de eerste vragen op, die de kamer voor mij op dit moment nog niet volledig beantwoord. Wat zijn we uiteindelijk aan het doen en met welke reden is de voornaamste.
De kamer heeft ondertussen zoveel krediet opgebouwd dat het me weinig kan schelen op dat moment, maar als mijn teamgenoten met dezelfde vragen komen weet je dat hier nog wat winst te behalen valt.
Ook het einde laat zien dat de verbeelding iets fantastisch is en voor we het goed en wel weten staan we terug waar we begonnen zijn.

Conclusie:
Holy shit, wat een room. Dit is de eerste kamer van deze 2 gasten, voormalige acteurs van Movie Park en ook een decortje bouwen kunnen ze wel.
Ze begrijpen heel goed wat spanningsopbouw is, dat minder meer kan zijn en wat je met licht en geluid kan doen.
Meerdere mensen die ik ken zijn deze room al gaan spelen, telkens met de nodige feedback, maar daar doen ze hier iets mee. Wij speelden de kamer hintloos, terwijl ik net klachten hoorde over de puzzels en de flow. Een puzzel in het bijzonder mag er trouwens meteen uit. De uitwerking is niet goed en werkt alleen maar frustrerend.


Ik ben benieuwd wat we nog van deze gasten mogen verwachten!
De kamer is nog niet waar hij kan zijn, maar alles is aanwezig om die laatste paar % te perfectioneren tot een topkamer.

Welkom in de wereld van 1001 nacht.

Deze kamer sprak mij vanaf dag 1 al aan puur en alleen door het gekozen thema.
Van kinds af aan is er een attractie waar je me moeilijk uit krijgt en dat is de Fata Morgana.
Iets aan deze wereld spreekt me aan, zijn het de geuren van de specerijen, de kleurrijke klederdracht of de warmte van het hout en stoffen? Ik heb geen idee.
Met heel veel zin keek ik dan ook uit naar deze room.

Onthaal:
Midden in het centrum van Hilversum ligt in een zijstraatje het Escape café “verborgen”.
Je herkent het duidelijk van op straat hoor, geen zorgen.
En hoewel de naam doet vermoeden dat je hier ongeacht je komt spelen even een drankje kan doen, is dat net niet de bedoeling 
Parkeren kan je het best doen bij q-park Hilversthof, van daaruit is het amper 3 minuutjes wandelen.
Je kruist op die manier ook een gezellige straat vol cafeetjes en restaurants (handig voor of achteraf).

Eens binnen straalt de gezelligheid er vanaf, niet alleen van het interieur, maar ook van de eigenares.
Je voelt je hier meteen op je gemak en het is me ook duidelijk dat we hier met gepassioneerde eigenaren te maken hebben die open staan voor feedback en niks liever doen dan ons een leuke tijd geven.
Maar een deur staart me toe en eerlijkheid gebied dat ik echt popelde om ondergedompeld te worden in de wereld van 1001 nacht!

Kamer:
Soms weet je al vanaf moment 1 dat dit je kamer wordt. Als niks mij meer uit de beleving haalt, dan is het ook zo makkelijk om meegezogen te worden in het verhaal dat de makers voor ogen hebben.
Dat is precies wat hier gebeurde. Het decor is ongelofelijk, de materiaalkeuze spot on, de sfeer perfect wat hij moet zijn. Licht, geur, techniek, geluid, alles komt samen om ons echt mee te voeren naar de Arabische wereld.
De kamer is gelaagd en het voelt haast aan of we 3 kamers in 1 aan het spelen zijn. Het neemt zaken over uit eerdere belevingen en voegt ze samen tot 1 geheel en dat combineert met een duidelijk en simpel verhaal.

Is alles dan perfect? Nee, dat niet. Ons hoofdpersonage is daarvoor op dit moment nog te 2D en ook elders voelen bepaalde attributen statisch en overbodig aan en zitten sommige details nog net een beetje in de te moderne look. Het geeft de kamer net een namaak gevoel terwijl de rest oh zo echt laat aanvoelen.

Maar ik ben nu streng, want deze mensen doen met hun eerste(!) room zoveel goed.
Over elk detail in deze kamer is nagedacht en ik geloof oprecht dat deze kamer bij veel spelers hoog gaat eindigen.

Conclusie:
De paar zaken die ik aanhaal zijn op te lossen en toen we hier achteraf over spraken kon ik me niet van de mening ontdoen dat dit aanpakkers zijn. Het zou me niet verbazen als mijn beperkte verbeterpuntjes binnenkort onterecht blijken te zijn.

Maar laat dit jullie niet weerhouden om deze Arabische parel te gaan spelen. Ook al zie ik verbeterpunten, dit is een dikke 10 op elke manier en elke verbetering die erbij komt duwt deze kamer in de wereldtop.
Ik ben heel benieuwd wat we nog van deze eigenaren mogen verwachten!

Authentieke parel!

Om eerlijk te zijn was deze kamer me onbekend.
Ik verwacht meestal niet zoveel van kamers die op een plaats zitten waar lasergames en kinderfeestjes gegeven worden.
Maar dit was het perfecte voorbeeld hoe schijn soms kan bedriegen.

Onthaal:
Deze escape ligt in een echt Fort. Onderdeel van een verdedigingsring rond Amsterdam tijdens de oorlog.
Parkeren kan hier gratis en het is duidelijk waar je moet zijn.
We worden hartelijk welkom geheten door onze host Stefan die tevens de bedenker/bouwer is van room.
Dat dit meer is dan een baan voor hem is al snel duidelijk, want al snel praten we alsof we elkaar al jaren kennen.
Op een bescheiden manier probeert hij de verwachtingen over de kamer een beetje te temperen, maar dat bleek achteraf nergens voor nodig!

Kamer:
Als je een locatie zoals deze hebt, gebruik ze dan ook ten voordele van je kamer. Bouw geen nucleaire installatie in een woonhuis, maar ook geen sprookjeswereld in een fort.
Dat is wat ze hier goed begrepen hebben. Trouw aan de historiek zonder saaie zware kost van veel lezen en eindeloos coördinaten en morsecodes te achterhalen.
De kamer heeft een simpel verhaal, we zijn gevangengenomen en we moeten ontsnappen.
Dit is al eens eerder gebeurd, dus het is doenbaar.
Een simpel plot dus en daarop gaat deze kamer lekker te werk. De puzzels zijn vanuit het standpunt van gevangenen goed neergezet en lekker logisch. Ze wisselen goed af en waren niet langdradig of saai waardoor je een lekker vooruitgang hebt. Tevens wordt die vooruitgang versterkt door, wat voor mij een verrassing was, de grote van de kamer en dus het aantal ruimtes. Ze zijn hier echt niet zuinig geweest op de m2 wat ook weer een vorm van realisme toevoegt aan het ontsnappen.

Kunnen er zaken beter? Ja dat wel. Ik denk dat het stukje ongezien manoeuvreren nu niet of amper benut wordt. Dat een bewaker een stuk spanning en realisme kan toevoegen en dat de eindpuzzel vreemd is aangezien we aan het ontsnappen zijn.
Maar dat kon de pret niet drukken en met 5 spelers hebben we hier een enorm toffe tijd gehad.

Conclusie:
Ja, dit is een echte verborgen parel. Geen kamer waar je nu 1.5 uur voor moet gaan rijden, maar een prima kamer om toe te voegen aan je tripje.
De kamerprijs is prima, alleen voor 2 spelers denk ik wat te pittig.
Advies aantal spelers: 3-4.

Vrolijke kamer voor kinderen.

Tijdens ons laatste tripje kregen we van een collega speler/gm een tip van als jullie er toch zijn, neem dan even The retriever mee.
Een kamer over een hondje dat zijn bal kwijt is, schattiger als dit wordt het toch niet?

Onthaal:
Deze kamer ligt mooi op een industrieterrein en als echte escapers, die niet kunnen zoeken, zijn we het pand 3 keer voorbij gereden en het is dat de attente eigenaar naar buiten kwam of we waren nog aan het zoeken denk ik :-)
De zichtbaarheid van buiten kan beter, maar het is niet onvindbaar of zo. Stan kan gewoon niet navigeren (het is altijd Stan zijn fout trouwens)
Binnen hadden we meteen een goede klik met de eigenaar. Een vriendelijke gast met het hart op de juiste plaats, een passie voor onze hobby en stilaan wil groeien in de escape wereld.

Kamer:
Tijd om die bal maar eens te gaan zoeken!
Toegegeven is dit een leuk en vrolijk thema dat zeker gezinnen gaat aanspreken.
Eens binnen valt dit meteen ook op. Het decor is vrolijk en kleurrijk, de puzzels aan de simpele kant.
En hoewel je parallel kan spelen, werkt dat momenteel verwarrend. De feedback van het oplossen van een puzzel werkt door middel van geluid, maar als je toevallig 2 puzzels oplost op ongeveer hetzelfde moment, gaat het verwarrend werken. De puzzels passen weliswaar in de ruimte, maar bieden gek genoeg geen oplossingen richting de hoofdvraag.
De afwerking is ok, maar laat wel wat schoonheidsfoutjes zien, hier en daar zie je slijtage en mag er wel een plakje terug vast gehangen worden.
De kamer neemt een beetje een vreemde afslag en wat vrolijk en kleurrijk was, wordt nu duister. Deze keuze stel ik wel in vraag, net doordat je net een thema hebt dat uitermate schattig is.
We puzzelen in ieder geval lekker door, want logisch is de kamer wel.
Het einde is simpel maar wel leuk en pakt zo het verhaal toch weer wat op.

Conclusie:
Ik weet het niet zo goed. De info die we krijgen voor we de kamer betreden, had ik liever ontdekt door middel van puzzels. Hoe ziet Max zijn bal eruit, waar speelde hij er altijd mee en had hij nog vriendjes die ons misschien meer kunnen vertellen? Dit komt allemaal niet terug.
Ik denk dat deze kamer zoveel meer kon zijn dan wat het nu is. Zeker omdat we ook Max niet zagen.
Dus wat hebben we nu eigenlijk gedaan?
Dit is geen escape room waar je als fanatieke escaper naar toe moet. Dit is een prima kamer voor families. Die gaan dit echt leuk vinden.
We mogen niet vergeten dat dit de eerste kamer was van deze bouwer, maar de nodige nuance is wel nodig, zeker met betrekking tot eerdere reviews.
Gelukkig voor ons hadden we ook de eer om de nieuwste kamer te spelen, eens kijken welke progressie we zien.

De basis is er :-)

Tijdens ons laatste tripje kregen we van een collega speler/gm een tip van als jullie er toch zijn, neem dan even The brink mee.

Onthaal:
Deze kamer ligt mooi op een industrieterrein en als echte escapers, die niet kunnen zoeken, zijn we het pand 3 keer voorbij gereden en het is dat de attente eigenaar naar buiten kwam of we waren nog aan het zoeken denk ik :-)
De zichtbaarheid van buiten kan beter, maar het is niet onvindbaar of zo. Stan kan gewoon niet navigeren (het is altijd Stan zijn fout trouwens)
Binnen hadden we meteen een goede klik met de eigenaar. Een vriendelijke gast met het hart op de juiste plaats, een passie voor onze hobby en stilaan wil groeien in de escape wereld.
Aangezien we er toch waren en normaal tegen de tijd van bezoeken de nieuwste kamer klaar zou zijn, kregen we de kans om die ook al te boeken.

We moeten hierbij zeggen dat we de dag op voorhand een berichtje kregen dat de kamer niet op een punt was waarvan de eigenaar dacht dat hij zou zijn. Puzzeltechnisch zou alles werken, maar decor etc was niet af.
Tja het stond nu toch zo ingepland, dus we laten het maar doorgaan.
Nu om eerlijk te zijn hadden we eigenlijk, gezien de staat van de kamer niet moeten spelen of niet moeten betalen. We zweven er nu wat tussenin. Daarom ook een genuanceerde review omdat we veel zaken niet kunnen beoordelen, maar andere zaken dan weer wel.

Kamer:

Ontdek het geheim van Moonlight Village, een mysterieus dorp dat slechts verschijnt tijdens volle maan. Het is aan jou en je team om de vloek op te heffen... of is er meer aan de hand?
De start van de kamer voelt een stukje als verloren ruimte aan. Ik denk dat dit nuttiger besteed kan worden als waarvoor het nu dient. Maar even later zien we wel al een verschil tov de vorige kamer (retriever) Waar het decor af is zie je duidelijk stappen naar een ander niveau. Het dorpje is leuk vorm gegeven, maar het mist nog wat details. Ook in deze room kan je flink parallel aan slag, wat er ook voor zorgt dat je flink wat kan missen.

De puzzels hebben hetzelfde “probleem” als in de vorige room, het zijn puzzels die kunnen passen in de ruimte waar we ons bevinden, maar voelen random aan en helpen ons niet begrijpen waarom dit dorpje verschijnt bij volle maan.
We doen wat er van ons verlangt wordt, maar ik kan niet echt een reden verzinnen, buiten dat de oplossing ons de attributen geeft voor een volgende puzzel.

Dat wilt natuurlijk niet zeggen dat de puzzels niet leuk zijn, integendeel.
Het einde van de kamer was een beetje vreemd te noemen. De dreiging is aanwezig in de vorm van techniek, wat super raar is en eens we de conclusie krijgen, blijkt die plots verdwenen te zijn.

Conclusie:

Moeilijk dit. Ik kan niet volledig oordelen over deze kamer, net doordat er nog zoveel ontbrak.
Maar ik zag wel een mooie groei t.o.v. de vorige kamer.
Sommige puzzels hebben een mooie gelaagdheid en de flow was best goed te noemen.
Maar het ontbreekt de kamer aan antwoorden en een beter einde.
De opzet is er, maar de uitwerking bied te weinig links en antwoorden.
Ik hoop dat de feedback die we gegeven hebben zal leiden tot een betere room.

Leuk maar mist samenhang en feedback

Het Mysterie van Dr. Frankenstein kwam ik tegen in de weekly van Pim.
Ik had niks over de kamer gehoord en uit het niks was hij er. Altijd een leuke verrassing!
Ook meteen verschenen de eerste reviews die ook nog eens lovend waren.
Hoog tijd voor een bezoekje dus!

Onthaal:

Parkeren kan je hier best doen bij Shopping 1 (winkelcentrum). Hier sta je de eerste 90 minuten gratis.
Van daaruit is het +/- 5 minuten wandelen naar de room.
Het onthaal is vriendelijk en we maken kennis met de 2 eigenaren.
De ontvangstruimte is sober en is groot genoeg voor 1 groep. Er is tevens de mogelijk om wat te drinken en uiteraard naar de wc te gaan.

Kamer:

Voor we de kamer binnen gaan, krijgen we de regels nog even te horen.
Ik vind het altijd grappig en irritant als een GM zegt: ja jullie kennen dit natuurlijk, maar we gaan het toch nog even overlopen.
Regels als niet eten en drinken… Graag niet vloeken… Stickertjes met niet aanraken…
Ach ja, een regio waar veel nieuwe spelers zijn en dat bord heeft straks 40 regels.
Na de 10 regels overlopen te hebben mochten we apart de kamer in.

Ik denk dat je deze kamer echt kan opdelen in 2 delen.

In deel 1 speel je allemaal random puzzels die niks met het thema of verhaal te maken hebben, buiten de beloning.
Dat is jammer. De ruimte is mooi en ademt sfeer. Ik zoek enkel om een reden waarom we ons moeten opsplitsen. Hier is geen aanleiding voor en het kan puzzeltechnisch versterkend werken, alleen wordt dat punt zeer minimaal benut.

De puzzels zijn een samenraapsel van zaken die je overal al wel eens tegengekomen bent en zo voelt het dan ook aan.
Vandaag de dag is dat eigenlijk een beetje passé. Tuurlijk heb je er puzzelplezier door, maar daar stopt het ook.

Deel 2 komen we weer samen en hier zie je duidelijk waarover het verhaal gaat. Er is hier echt geïnvesteerd in een fantastisch stukje decor.
Deze ruimte zou wel een stuk sfeervoller kunnen zijn, want nu voelt hij buiten dat 1 stuk decor leeg aan en iets te braaf voor het thema. Het voelt nu aan als een ruimte met losstaande puzzels, maar niet als een ruimte waar geleefd werd.
Op dit moment vliegen we wel door de kamer want de puzzels zijn simpel en logisch, net door de herkenbaarheid.

Maar in deel 2 lopen we wat vast. Een reden is de lineaire structuur waardoor 4 spelers plots overbodig wordt, maar het grootse probleem is de ruis, gebrek aan feedback en de verwarring die de puzzel zelf creëert.

Een puzzel kan op 2 manieren opgelost worden, maar doordat je 0 feedback krijgt heb je geen idee wat juist is. Net omdat die puzzel uit 5 delen bestaat (waarvan je op geen enkel deel feedback krijgt) weet je dus niet waar je fout zit en is het resultaat frustratie.
Tel daar nog eens bij dat je net die puzzel kan beginnen oplossen op een moment dat hij niet eens aanstaat en dan is de chaos compleet.
Tel daar nog eens de ruis bij van random cijfers op hout, een fout op een tekening en het feit dat je niet met 4 mensen iets kan doen en je weet dat dit einde niet loopt zoals het zou kunnen lopen.
Na wat hints die veel beter in thema zouden kunnen, geraken we toch uit de kamer.

Conclusie:

Op het moment van schrijven kreeg deze kamer een 9.7/10…
Ja hoe lief dat ook bedoeld is, is dit geen realistische score.

En hoewel deel 1 van de kamer echt aanvoelt als een ratjetoe van puzzels die voor beginners leuk en uitdagend kunnen zijn, voelen ze voor mij aan als een samenraapsel. Deel 2 is dan weer een stuk moeilijker, maar mist dan weer feedback op een bepaald stuk.
De flow kan een stuk beter mits wat kleine aanpassingen en hoewel de eigenaren die ruis afdeden als: "maar dat vinden wij leuk om te zien", denk ik niet dat de gemiddelde speler dit zo gaat ervaren. Eerder als frustratie.

Een score van +9 is voor mij een kamer waarbij het verhaal tot zijn recht komt over de gehele kamer, de puzzels in thema zijn of tenminste helpen aan het verhaal en waar ook het decor en effecten helpen om een bepaald gevoel op te roepen.
Een prima kamer dus voor beginners met een basis decor, afwerking en een hoofdprop waar heel veel budget is ingekropen (en voor de kenners herkenbaar is vanwaar hij komt).
Voor de doorwinterde speler zou ik zeggen, pas je verwachtingen wat aan.

gold rush met issues

Dit was een kamer die door sommigen omschreven werd als een soort van verborgen parel. Op zo een room zit ik altijd wel te wachten en aangezien we in de buurt waren van Hilversum en Naarden paste hij mooi in het rijtje.

Onthaal:
Ook deze kamer ligt op een klein industriegebied waar je dus gratis voor de deur kan parkeren.
We worden welkom geheten door de medewerker van dienst en konden plaatsnemen in de ontvangstruimte. Hier kun je ook nog naar het toilet. Voor de start van de kamer kregen we een soort van intropraatje wat ik een beetje vreemd vond. Blijkbaar is dit een kamer die je naar gelang van je aantal gespeelde kamers logisch vindt of net niet.
Hoe meer gespeeld, hoe “onlogischer” de kamer. Dat belooft met mijn aantal :-)
Op naar een leuke 70 minuten…

Kamer:
Nadat we het verhaal meekregen ging de GM mee de kamer in en is het blijkbaar nodig om al de eerste opdracht/puzzel uit te gaan leggen… Waarom zou je dit doen?
Sowieso hekel ik het al als je als GM al mee de kamer binnen gaat voor daar een introotje te doen, maar je gaat toch niet uitleggen wat we moeten doen… Mja het zal wel een reden hebben denk ik dan.

Maar toegegeven, het decor ziet er wel redelijk tof uit en dit is echt een western kamer.
De kamer voelt aan als een klein wereldje dat al meteen vrij toegankelijk is. Ook doordat de kamer allesbehalve liniear is opgebouwd, heeft iedereen meteen wat te doen. Ik kan me wel inbeelden dat het voor nieuwe escapers best overweldigend kan zijn en een bepaalde focus gaat wel helpen.
De puzzels waren voor ons, ondanks onze ervaring ;-), best logisch, maar ik snap goed dat het snel op chaos kan leiden. Hetgeen ons eigenlijk tegenwerkte was niet die verdomde ervaring, maar de technische problemen die de kamer had. Zaken verschenen niet wanneer dat zou moeten, dingen gaan niet open en soms kan je al aan een puzzel beginnen terwijl je dat eigenlijk nog niet zou moeten doen, mja dat weet je op dat moment niet.

We waren met 5 en de kamer weet ons wel bezig te houden, dat mag gezegd worden en buiten dat de GM moest ingrijpen als er iets niet goed ging speelden we hem hintloos.
De sfeer die neergezet wordt is prima, de puzzels afwisselend en de kamer verrast me echt wel. De afwerking wisselt wat af tussen goed en minder goed en hoewel ik ook niet meer verwacht had, zit de prijs dan wel te hoog als je kijkt wat je bv. krijgt voor 20 euro meer bij Expeditie Bermuda.

Het einde is opnieuw tof, zeker als je een kamer als dit met een gezin speelt en is zeker origineel.

Conclusie:

Ik denk dat als alles gewerkt had zoals het moest en de inleiding wat anders was, ik deze kamer ook prima had beoordeeld. Ik heb me al puzzelend zeker geamuseerd, maar liep hier om een of andere reden niet heel enthousiast naar buiten.

Deze kamer kan je spelen van 3-8 personen en dan betaal je tussen de 125 en 195! euro.
8 personen is ten eerste absurd veel en is misschien alleen aan te raden voor een groter gezin ofzo, maar 195 euro… nee dat is absurd.
125 euro kamerprijs was gewoon prima geweest.

De napraat was opnieuw bijzonder, want het is uiteindelijk meer gegaan over onze GM zijn ervaringen bij Walibi dan de room die we net gespeeld hadden.

Eindoordeel is dan ook, pak hem mee als een opwarmer met max 4 personen. Zo heb je het meeste puzzelplezier voor een correcte prijs.

7 jaar wachten maar dan heb je ook wat!

Na zoveel teasers, was het eindelijk tijd om de nieuwste kamer van One Hour Lockup te spelen.

Onthaal:
Parkeren kan hier gratis voor de deur. Eens binnen is er een gezellige ontvangstruimte vol escape geschiedenis. Leuk om te zien en een mooie traditie.
We worden welkom geheten door de eigenaar Stephan, die duidelijk trots is op zijn nieuwe kamer.

Na het opbergen van onze spullen horen we onze helicopter die klaar staat om ons naar onze bestemming te brengen.

Kamer:
Onze taak is simpel: Landen op een vermist schip, verkennen en uitzoeken wat er gebeurd is en het schip intact terugbrengen.
Ik hoor Arnold al roepen: Get to the chopper!
Onze reis kan beginnen en de start is meteen goed. Het voelt meteen realistisch aan en niet veel later staan we met onze voetjes op de boot die we zoeken.

En vanaf dit punt laat de kamer mij ook niet meer los. Het decor is erg goed, de setting realistisch, de puzzels leuk en in thema.
De hele kamer zit op 1 lijn. Niks springt eruit, maar dat is net omdat alles al goed is.
Het is niet een saaie ruimte en dan een fantastische ruimte, de hele kamer is gewoon goed.
7 jaar bouwtijd (onbedoeld) heeft ook als voordeel dat je kan finetunen, ruimtes voorzien van details waar je normaal niet aan zou denken. Dat zie je terug.

Wat we ook leuk vonden was de interactiviteit, je kiest zelf hoe de kamer afloopt. Iets wat we tot nu toe nog niet vaak zijn tegen gekomen, maar zeker een leuke twist is.
Het thema is serieus, maar ook dan is er ruimte voor humor, iets wat te vaak onderschat wordt.

We maakten onze keuze en spelen deze kamer hintloos uit en met een grote glimlach en een applaus naar de maker toe verlaten we de kamer.

Conclusie:
Wat is het leuk als een kamer je verwachtingen overtreft! En misschien gaan jullie nu met een te hoge verwachting naar deze kamer…
Ik kan enkel zeggen, ga deze kamer spelen, ga niet zoeken naar verbeterpunten, maar dompel jezelf onder (scheepsmopje) in het verhaal van Expeditie Bermuda en je gaat een fantastische tijd hebben.
Dat hebben wij er met 5 spelers in ieder geval gehad en ik wens iedereen hetzelfde toe.

Reactie door One Hour Lockup

20 augustus 2024

Dank voor de mooie review, leuk dat jullie er waren, was erg gezellig.

geen kamer voor 4

Het is weer tijd om naar The Code Agency te gaan.
Laatste keer dat we er waren was deze kamer nog niet in het Engels te spelen en aangezien we er toch zijn voor de 2 andere rooms, pakken we deze lekker mee.

Onthaal:
Vorige keer dat we er waren was ik niet echt onder de indruk van het ontvangst of omgaan met hun gasten in het algemeen. Benieuwd of het deze keer anders zou zijn.

Helaas… er is geen mens die vraagt wie we zijn of wat we komen spelen en we gaan dus maar zitten. Niet veel later komt een ober ons vragen of we een kamer geboekt hebben… ja ook hallo :-) We antwoorden ja en weg is hij. En nee we hebben geen dorst hoor.

Even later zit er iemand achter de balie en we melden ons netjes. Eerlijkheid gebied dat deze persoon vriendelijk was, net als de gamehost die ons uiteindelijk begeleidt.
Als we rond kijken barst het even later van de vrijgezellenfeestjes. Waar het de vorige keer al een escape fabriek was, is dat alleen nog maar “erger” geworden.

Er wordt ons niet echt naar onze ervaring gevraagd en we krijgen de volledige standaard uitleg (met een nota dat we moeten aangeven bij kamer 2 en 3 dat we deze uitleg al gehad hebben).

Uitgedroogd en iets te warm kunnen we in ieder geval aan onze kamer beginnen.

Kamer:

Ik had er nog nooit van gehoord maar dit is een audio storytelling room.
Doorheen de kamer wordt het verhaal je aan de hand van geluidsfragmenten duidelijk en er wordt ons geadviseerd om hier goed naar te luisteren.

De kamer start in ieder geval sfeervol en tot mijn verbazing staan we 2 minuten later al in de volgende ruimte.
Dat is meteen ook het grootste pijnpunt van deze kamer, het gebrek aan puzzels, zeker indien je met meer dan 2 spelers bent. De kamer is lineair opgebouwd, maar daagt op 1 stukje na een groep nooit uit.
De side quest die je kan doen is te beperkt om de rest van de spelers uit te dagen, wat een gemiste kans is.
Niet veel later komen we nog een flinke resetfout tegen, wat een beetje jammer is, maar niet veel kwaad kon.

Ik heb tijdens deze kamer te vaak op een afstandje staan kijken hoe 1 of 2 personen aan het puzzelen waren terwijl de rest niks te doen had en dat is gewoon een domper.

Conclusie:
Op dit moment zou ik hem adviseren voor 2 spelers, zeker als je wat ervaring hebt.
Misschien dat een onervaren groep hem anders ervaart, maar mij kon deze kamer op geen enkele manier bekoren.
Het verhaal is duidelijk en de puzzels in thema, maar het einde is gewoon niet de ontknoping die je wil hebben.

Als je een room zou willen overslaan hier, is dit er 1 van.

Ik zoek een toverspreuk voor flow

Na onze eerste kamer hier (Moretta) is het tijd voor de 2de kamer.
Het betreft natuurlijk hun Harry Potter kamer die we geen Harry Potter kamer mogen noemen.

Onthaal:
Tussen deze kamers door krijgen we gelukkig wel een welverdiend drankje aangeboden en dat was gezien de warme dag geen overbodige luxe.
Over de GM’s geen kwaad woord trouwens. Ze zijn vriendelijk en spreken, afhankelijk van de persoon, goed tot redelijk goed Engels.
Op naar de 2de kamer van de dag, een kamer waar een aantal van onze vrienden ons al voor gewaarschuwd hadden. Stel je verwachtingen wat bij….

Kamer:
Volledig in stijl van het thema waar het niks mee te maken heeft, krijgen we onze missie te horen. Een zeer goed gemaakt effect en een sterk begin van de kamer.
Maar dat is het probleem van deze kamer, de basis is goed. Het decor is mooi, de sfeersetting goed en de techniek staat op punt, maar de flow is dramatisch op veel manieren.

Net zoals bij Moretta is de puzzeldichtheid per ruimte erg laag en dat hoeft geen probleem te zijn, want daardoor krijgt je wel een gevoel van progressie, maar eens we het einde van de kamer bereiken, blijken daar 60% van de puzzels nog in te zitten.
2de probleem is dat deze kamer helemaal niet volledig in het Engels te spelen is, een probleem dat we al eerder bij The Code Agency hebben gehad en waar ik me echt aan kan storen, net omdat het erg lui aanvoelt. In deze kamer zijn bepaalde teksten, die je ook nog eens echt nodig hebt, niet vertaald, net zoals bepaalde audiobestanden.

Sommige puzzels zijn oprecht goed gevonden en passen heerlijk in dit magische thema, maar naar het einde toe was de inspiratie echt op en staan we zoveel rare zaken te doen die voor mij niks meer met onze opdracht te maken hebben. Op een of andere manier krijg je ook zoveel feedback over de luidsprekers dat ik me afvroeg of dit nu allemaal hints waren of dat ze elke groep zo door de kamer moeten rammen. Ze zitten er werkelijk bovenop en dat is zo dodelijk voor de flow.
Er zit 0 ritme in deze kamer en zoiets simpel als een brief vinden die je hardop wil voorlezen wordt overruled…

Conclusie:
Ik heb geen idee wat de makers van deze kamer eigenlijk wilden bereiken. Het zijn duidelijk fans van het thema, dat zie je in veel terug, maar hetgeen wat het belangrijkste is, zit er niet in. Cadans, ritme, flow… De puzzels die je tegenkomt zijn uiteraard wel logisch, zeker wanneer je Duits verstaat, maar doordat ze er zo bovenop zitten voelt het telkens of je bijgestuurd wordt en dus uit je ritme getrokken wordt, zeker aan het einde.
De toverspreuk om dit te verhelpen hebben ze niet gevonden helaas en voor die reden zeg ik voor nu, sla hem over, pak de 3 kamers hier mee die wel de moeite zijn.

This is IT!

Op naar de laatste kamer, de IT kamer.
Na de teleurstelling van de vorige 2 kamers merkte ik wel dat mijn motivatie in mijn kleine teentje zat.
Maar ik hoorde al zoveel goeds over deze room… zou het dan toch?

Onthaal:
Opnieuw treffen we een zeer enthousiaste game master die prima Engels spreekt.
We tekenen een waiver ivm het gebruik van de acteur in deze kamer en voor we het goed en wel weten dalen we af naar de catacomben van dit pand.

Kamer:
Wacht hier, we komen je zo halen…. En weg was ze.
Heerlijk ongemakkelijk mogen we wachten op de start van de kamer en die start anders dan ik me had voorgesteld.
Eerste indruk is meteen heel goed! Fantastisch decor en perfecte spanningsopbouw.
Iets wat ik al jaren roep hebben ze hier goed begrepen, bouw op… laat fantasie zijn werk doen en wat je niet ziet is enger dan wat voor je staat.

Als groep beginnen we aan onze speurtocht. De puzzels die we tegenkomen zijn goed in thema en verhaal en hoe simpel ze ook zijn, in een horrorsetting is niks echt simpel.
Het decor spat er echt met momenten vanaf en dit is de kamer die we destijds in Spanje hadden verwacht (weet je nog, de onterechte nummer 1 van Terpeca?).
Deze kamer maakt de verwachtingen wel waar en hoewel ik geen echte IT fan of kenner ben, zie ik zat zaken die refereren naar de film. Fans gaan hier echt van genieten.

De acteur zit goed in zijn rol en weet goed wat subtiel zijn betekent. Er zit in deze kamer een goede balans tussen scares, opgejaagd worden, rust en toekijken.
Het personage wordt goed neergezet, al zou een groter persoon meer indruk op me maken dan een meisje van 1m60.
Het verhaal is precies wat een horrorkamer moet hebben, simpel, duidelijk en een goed einde.
Geen ingewikkelde troep van 100 blaadjes die je moet lezen, maar: vind de clown en vermoord het als het ff kan :-)

Conclusie:
Ja, dit is een kamer waarvoor je naar Düsseldorf mag gaan.
We praten nog even na en op een paar kleine puntjes na die ik deel met de acteur had ik 0 feedback.
It is heerlijk neergezet in een goed decor en een simpele opdracht. De afwerking is goed, de opbouw haast perfect en op een paar puntjes na is dit een van de beste horrorkamers die ik al gespeeld heb.
Voor de mensen die al wat in Athene gespeeld hebben gaat dit niet heel eng zijn, maar je gaat de sfeer en het decor des te meer waarderen.

Tot onze verbazing heeft onze acteur de opdracht gekregen van bovenaf om eens goed met ons na te praten en ons een drankje van het huis aan te bieden, jammer dat dit zo uniek moet aanvoelen.

Maar we nemen het dankbaar aan en ons advies is eenduidig: go and play: IT

Passie project waar werk aan is

Niks is zo leuk dan last minute een ingeving krijgen en een lege avond invullen met een escape room.
Tja en met wie doe je dat dan…. liefst met goede vrienden, maar die konden niet, dus een avondje met Stan zou het worden.
Gelukkig sloot op het laatste moment Wout nog aan en zo werd het toch nog gezellig.

En dan probleem 2, een kamer vinden. Naar afstand kijken we eigenlijk nog amper, maar dan nog is een room vinden die we allemaal nog niet gedaan hebben niet zo simpel.
Stan verraste me eens positief en kwam met een kamer in Oudsbergen. Het thema is niet zo heel interresant, maar het is niet te ver rijden en we willen gewoon lekker puzzelen.

Onthaal:

De escaperoom is langs de buitenkant duidelijk aangegeven en je kan parkeren voor de deur.
Deze kamer wordt gerund door 3 eigenaren die dit doen uit passie en het is duidelijk “momenteel” nog een hobbyproject.
Binnen snap je ook de naam van de room: Het Kraakpand. Dit is een oud gebouw waarin hun, tot de afbraak ervan, een escape room in uitbaten.
Daar is niks mis mee en het kan zelfs sfeerversterkend werken, maar dan moet je wel het juiste thema kiezen.
Het ontvangst zelf is in ieder geval vriendelijk. Praktisch: je kan hier nog even naar de wc (met een emmertje water momenteel :-) ) en er zijn kluisjes voor je spullen.

Boeken verloopt wat anders in dit geval. Je kiest een boeking uit, maakt hem, maar moet dan wel wachten op goedkeuring. Dat zorgt er natuurlijk voor dat je wat moeilijker een aansluitend slot kan plannen. Ook omdat je niet weet hoe lang je op die goedkeuring moet wachten.

Kamer:
Starten doen we met een introfilmpje. Hoewel het idee prima is, is de uitwerking zodanig slecht dat ik het gewoon zou weglaten.
Het plot van deze room is… een beetje vergezocht en onrealistisch naar mijn mening. Ik zucht dan altijd even omdat ik net denk: een verhaal verzinnen is gratis, er zijn in theorie geen limitaties, maar maak het gewoon geloofwaardig en realistisch, zeker als je dit thema wilt gebruiken. Dat geeft zoveel meer draagkracht voor de kamer zelf.

We betreden het huis van Peter Jonson, een legendarische spion die zich heeft gespecialiseerd in het bestrijden van nucleaire dreigingen. Het is aan ons om daar aanwijzingen te gaan vinden en zo de inslag van een nucleaire raket op Europa te voorkomen.
Die aanwijzingen zoeken, dat komt niet terug in de kamer. We lossen allemaal random puzzels op die je uiteindelijk doorlaten naar de volgende ruimte.
Je hoopt dan dat die ruimte wat meer info gaat geven over onze missie, maar ook hier weer een boel losse puzzels die eigenlijk 0 antwoorden geven.
En de ene boodschap die thema gerelateerd is, schept dan net verwarring want plots zijn er 5 rakketten onderweg en niet naar Europa, maar wereldwijd.

Het einde maakt het plot alleen nog maar vreemder en ik denk dat ik halverwege alles heb losgelaten en puur ben gaan puzzelen.
We speelden de kamer hintloos, wat wel duid op een goede logica en uiteraard zorgt dat voor een goed flow.
Een puzzel sprong er wat uit als je het hebt over zoeken en we hebben dit ook besproken met de bouwers. Wij zagen het in ieder geval niet, maar vonden een andere manier om de puzzel op te lossen.

Conclusie:
Het cijfer 8,6 (in combi met de prijs (120) euro voor 4 personen, is gewoon te hoog voor wat je krijgt.
Ik heb bewondering voor deze gasten dat ze het toch maar doen, maar deze kamer kan, als je de markt een beetje bestudeert, de verwachtingen niet waarmaken. Deels door wat je collega doen, deels door de prijs en wat je krijgt, want het is een oud huis met een interieur uit de kringloop met wat camera’s. Toegegeven zat er veel meer techniek in dan ik verwacht had.
Maar ook daar wat je zelf als bouwer aan verwachtingen schept:
“Nuclear Countdown” is geen gewone escaperoom.” "Tijdens dit meeslepende avontuur”

De kamer mist een beter verhaal, puzzels die wel antwoorden bieden, sfeer en spanning.
Ze bouwen momenteel een 2de kamer, ik ben benieuwd of we een mooie evolutie kunnen verwachten van dit jong team.

Old school puzzelen maar mist coherentie

The Lost Treasure of Alden Biesen trok al even mijn aandacht om een aantal redenen.
Het is sowieso een mooie locatie om eens te bezoeken, de prijs voor 3 personen is aantrekkelijk en het was voor mij nog geen uurtje rijden.
Hoog tijd dus om eens een bezoekje te brengen aan deze landcommanderij en de bijhorende escape room.

Onthaal:

Als je deze escape room gaat spelen zou ik je willen adviseren om toch een 30 a 60 minuten eerder te komen. Het is echt de moeite om op dit domein even rustig rond te wandelen. Op de waterburcht na is alles vrij toegankelijk en zowel parkeren als het domein zelf zijn gratis.
Tevens kan je hier ook wat eten en drinken.
Let wel, parkeer je op het hoofdterrein, dan zal je een klein stukje moeten wandelen. Bij goed weer is dit helemaal niet erg, maar bij kou of regen ga je dit stukje vervloeken :-)
Er is een parking bij de escape room zelf, iets waar wij achteraf achter kwamen.
Net door die wandeling en geen idee te hebben hoe lang dit zou duren, waren wij 25 minuten te vroeg bij de escape. We troffen de eigenaren toevallig buiten, die er totaal geen probleem van maakten om eerder te starten.

Kamer:

Na een vriendelijke en simpele uitleg konden we de kamer in. Daar starten we met een introfilmpje dat voor mij afbreuk doet aan de kamer. Het haalt tijdgeesten door mekaar en maakt de start meteen ongeloofwaardig. Vervang het personage door een iemand van de hedendaagse tijd en het zou zoveel beter zijn.
Enfin, onze opdracht is wel meteen erg duidelijk en we mogen in 60 minuten gaan achterhalen waar de monstrans gebleven is.

Net zoals mijn collega Stan al schreef zijn dit soort panden meteen een vloek en zegen. Ja het voelt allemaal zeer authentiek aan, maar tegelijkertijd mag je er als bouwer vaak helemaal niks.
Dat zie je hier ook goed terugkomen en resulteert in het gebrek aan techniek, maar wat voor mij niet storend werkt gezien de setting.
Qua puzzels is dit een old school gevalletje van zoek en denk. Zoeken vind ik altijd een beetje een tricky iets omdat er vaak geen echte aanleiding is. Je weet niet wat je zoekt, laat staan hoeveel en waarom nu juist daar… In zo een geval zijn meer spelers gelijk aan meer ogen en heb je hier een voordeel.

Een verbeterpuntje is wel dat het duidelijker moet zijn welke sleutel waar voor kan dienen en hoewel ze dat in 1 geval perfect deden, en dan moet je het nog steeds opgevallen zijn, lieten ze dat daarna helaas los. Dan ren je dus van kast naar schuif om een sleutel maar te proberen, iets wat onnodig is.

Verder zijn er 3 zaken die in deze kamer “vloeken”. Een red herring die totaal onnodig is en hoewel dat we er een tijdje mee bezig geweest zijn, gelukkig hebben kunnen loslaten en 2 attributen die zo vloeken in deze setting… Ik snap dat je wat afwisseling zoekt als bouwer, maren deze 2 zaken passen totaal niet in het verhaal, niet in de setting waarin we ons bevinden en halen de geloofwaardigheid van de kamer naar beneden. Zeker omdat je zo een decor hebt, zoveel verhalen kan gebruiken, waar je dan juist deze keuzes maakt is mij een raadsel.

De puzzels blijven ondertussen lekker komen en voor we het weten hebben we het einde van de kamer gehaald.
De eindruimte voelt wat leeg aan en ook hier weer een puzzel die totaal vloekt als we het verhaal zouden volgen. Ik denk dat deze ruimte uitermate geschikt was om net het verhaal te versterken, bv door de indruk te wekken dat de desbetreffende persoon nog veel meer op zijn kerfstok had dan alleen deze monstrans gestolen te hebben.

Conclusie:

Dubbel gevoel. Het gebouw, het decor, de historiek, alles is er om ons mee te nemen naar de tijd van toen en tegelijkertijd ons wat te leren.
De kamer is een echte puzzelkamer in een mooi decor en voor de gezinnen en bezoekers van dit domein zeker aan de pittige kant kan zitten. Voor de doorgewinterde escaper gaat dit niet zo een probleem zijn.
Ik geef een lager cijfer om een aantal redenen.

1:
De kamer gaat een 9 of 9.5 nooit kunnen waarmaken en het is een kwestie van tijd voor mensen van te ver gaan reizen om deze kamer te spelen. Dit is een kamer dit je kan boeken voor 60 minuten puzzelplezier (hangsloten en sleuteltjes) gecombineerd met een bezoek aan het domein, een room in de buurt en wat eten. Verwachtingen wat bijstellen als zo vaak dus.

2:
Die red herring mag, hoewel ik de grap snap, voor mij eruit.

Ook zou ik eens heel kritisch kijken naar de 2 te moderne zaken die nu in de escape room bevinden. Deze passen totaal niet in de kamer en voelen nu aan als “afwisseling” of oplossing bij gebrek aan beter.

Ook het introfilmpje gooide ik in de huidige vorm eruit en laat iemand van de landcommanderij dit inspreken in de hedendaagse tijd. Dat zou het verhaal al geloofwaardiger maken.

Het einde kan opnieuw authentieker en ook de ruimte zou ik aanpassen. De puzzel is opnieuw te modern voor die tijd en ook de setting is tegenstrijdig.

3:
Persoonlijk had ik liever een waargebeurd verhaal gezien. Ik kan me niet van de mening ontdoen dat dit gebied moet barsten van de verhalen. Hoe tof is het dat je een room speelt, wat leert en uiteindelijk een GM naar je toekomt die verteld dat dit allemaal echt gebeurd is…

Een kamer met potentieel dus, uitgebaat door zeer vriendelijke mensen waar we nog meer van gaan horen. Hoewel de kamer mij niet volledig kon bekoren, snap ik goed dat mening bezoeker er niet zo naar gaat kijken.
Ben je in de buurt en wil je aan een zeer redelijke prijs wat gaan puzzelen zonder techniek, dan pak deze room lekker mee.

Er was eens… een magisch avontuur

Een tijdje geleden sloot Emmelocked 1.0. Niet getreurd, want de kamer zou heropenen met een nieuwe eigenaar en in een vernieuwde vorm.
Aangezien mijn partner deze kamer nog niet gespeeld had en de kamer herspeelbaar zou zijn trokken wij die kant uit.

Onthaal:

Iedereen die de originele Emmelocked gespeeld heeft, weet dat de versie van Nicole moeilijk te overtreffen valt.
De ontvangst hier is wat minder magisch, maar de ontvangstruimte doet er niet voor onder. Wat een schitterende ontvangstruimte!

Waar het verhaal bij het origineel vanaf de deur start is dat hier niet het geval. Ik begrijp ook waarom, niet elke groep zit hier op te wachten en voor veel mensen is het allemaal al spannend genoeg. In ruil kregen we een zeer warm welkom van de eigenaar zelf. Wat volgt is meteen een gezellige babbel alsof je elkaar al jaren kent en al snel merken we dat we nog mooie kamers van deze man mogen verwachten, alleen ff geduld hebben ;-)

Kamer:

De start van de kamer gaf me een hoog villa volta gevoel. Met de nodige informatie op zak konden we onze eerste quest aangaan.
De start is meteen apart want hoewel we in een mooie ruimte staan kan de eerste puzzel echt 2 kanten uit. Of je ziet hem meteen of je loopt hopeloos vast. Bij ons ging het radertje ook pas iets later draaien, net voor we een hint zouden krijgen bleek achteraf.
Dit stuk is trouwens volledig nieuw en een echt surplus tov de vorige kamer.

En niet veel later komt een herkenbare wereld me tegemoet. De kamer heeft duidelijk een upgrade gekregen op vlak van licht en afwerking en hier en daar is ook aan de praktische kant gedacht.
Dit gedeelte vond ik bij het origineel al magisch en het is alleen maar beter geworden.
De puzzels gaan wel een vorm van herkenbaarheid geven, zeker als je de vorige versie nog vers in het geheugen hebt zitten. Ik heb mij in bepaalde delen echt van den domme gehouden (niet zo moeilijk voor me) en rustig mee gepuzzeld waar nodig. En erg is dat niet want op die manier had ik wat meer tijd om te genieten van alles wat deze kamer tot leven wekt. Er zit zoveel detail in bepaalde stukken, magisch gewoon.

Het eindgedeelte voelde voor mij wat meer “nep” aan dan de rest van de kamer die dan weer uitblinkt in authenticiteit. Ik begrijp de keuze van de eigenaar, maar ik blijf het iets te 2d vinden en de kamer te kort doen.
Wel is dit stuk duidelijker geworden in zijn vorm. Je weet nu beter waar je bent.
Ook hier weer variatie tov het origineel met een leuke samenwerkingspuzzel.

Het einde is prima voor 2 spelers, maar het blijft, net als de vorige keer, een puntje van kritiek. Het mist het stukje euforie en ontlading waarmee je de kamer wil verlaten.

Conclusie:

De kamer heeft echt dat laatste stukje opwaardering gekregen die hij verdiende. De intro is anders, maar daardoor niet slechter, er zijn leuke extra’s en alles is gewoon naar het volgende niveau getild.
Dat is natuurlijk de bonus als je een kamer voor een 2de keer kan bouwen :-)

Maar kan je hem ook voor een 2de keer spelen? Ik kan geen eenzijdig antwoord geven, maar wel een advies.
Ben je fan van de wereld van Emlia en wil je het origineel terugzien, sluit dan aan bij een persoon of groep die de kamer nog nooit gespeeld heeft.
Ga je met je vaste groepje en heb je allemaal de 1.0 versie gespeeld, dan ga je, naar mijn mening, te weinig vernieuwing zien om echt van een herspeelbare kamer te spreken.
Daarvoor is de route grotendeels hetzelfde, net als een groot deel van de puzzels.
Het is geen straf om er nog eens te zijn, maar herspeelbaar geeft misschien net een te hoge verwachting.

Heb je hem nog niet gespeeld en ben je fan van the Hobbit, Lord of the Rings of Narnia dan rep je snel deze kant uit voor een magisch avontuur.

Pray for more of this

Deze kamer waren we echt aan het bewaren voor een goed moment.
En wat is een beter moment dan een volledige dag met eten, 2 rooms en goed gezelschap.
De reviews voor me zeggen samen met de huidige nr2 positie al genoeg denk ik.
Dit is geen kamer die je ff snel gaat spelen naar mijn mening.

Ontvangst:
Parkeren kan hier gratis voor de deur, altijd handig.
Hoewel het ontvangst bij Escape room Katwijk altijd als thuiskomen aanvoelt, werkt Pray net iets anders.
Je kan nog wel naar de wc, maar je zal je moment moeten afwachten voor je de kamer in kan.
Geen ontvangst dus, maar rechtstreeks naar de kamer :-)

Kamer:
Op naar uitvaartcentrum “The Last Honor” waar J. Green ons gaat begeleiden, als dat maar goed gaat.
Je hebt als speler de keuze om deze kamer met of zonder acteur te spelen en ik snap goed dat dit voor sommige van jullie altijd een soort van no-go zal blijven.

Dat gezegd zijnde zou ik wel willen aangeven dat als je het toch zou overwegen, deze kamer een ideale eerste keer is. De opbouw van de kamer van moment 1 tot het einde is daar perfect voor. Niks in de kamer is gemaakt om je te doen schrikken, de acteur is een meerwaarde en brengt de wereld die Johan hier gecreëerd heeft net meer tot leven. Alles voelt daardoor echter aan ipv verlaten.
Het decor is in bepaalde delen echt fantastisch neergezet, maar het is alles er rondom dat het echt af maakt. De geluiden, geur, licht en attributen zorgen voor een geloofwaardige wereld en dat kan ik erg waarderen.

Het verhaal is zeker in het begin niet erg duidelijk, maar gaandeweg moet je haast moeite doen om het niet te begrijpen. En eens je alles weet, beginnen bepaalde zaken in de room op te vallen en toe te voegen aan het realisme + verhaal.
De puzzelflow was heerlijk! Niet alleen zijn ze echt volop aanwezig, ze barsten van die kleine geluksmomentjes waardoor je continue een gevoel van progressie ervaart.

Wij speelden de room hintloos in 58 minuten, maar ervaarde het gewoon als 80 minuten gek genoeg.
De kamer verraste me op veel manieren en heeft me met een enorm goed gevoel naar huis laten gaan.

Conclusie:

We zijn weer een parel rijker dankzij Johan en zijn team. Ik kom hier graag door de familiale sfeer, de hartelijkheid, de passie die ze uitstralen en doordat ze steeds de lat hoger leggen voor zichzelf.
Pray is weer dat stapje hoger na Here I Am en dat zie je terug in de kamer.
Wij hebben als groep van 4 echt genoten van de wereld van Pray en kunnen niet wachten tot room 4 klaar gaat zijn :-)

Kan op dit moment de verwachtingen niet waar maken.

Het is al van 2021 geleden dat ik nog bij Best Escape op bezoek was.
Al Capone was toen een prima kamer, maar tegelijkertijd niks wereldschokkend.
Maar dan zie je plots voor de Factory alleen maar 10-en voorbij komen en dan ben je natuurlijk wel benieuwd!

Onthaal:
Parkeren kan hier gratis op 2 gereserveerde plaatsen iets voorbij de escape room.
De room zelf is langs de buitenkant duidelijk aangegeven, je kan niet missen ;-)
Binnen is er sinds de vorige keer veel veranderd, want toen was er amper een ontvangstruimte. Nu is er een grote open ruimte gecreëerd om de gasten net wat beter te ontvangen. De ontvangstruimte voelt momenteel nog wat kil en chaotisch aan en kan net wat sfeervoller.
Het ontvangst zelf is hartelijk en ik denk dat de scores die veelal gegeven worden te maken hebben met de passie en liefde voor het vak die Didier en zijn vrouw uitstralen.

Na een korte uitleg mogen we als volwaardige FBI agenten onze opdracht gaan vervullen!

Kamer:

De hoofdreden waarom we vandaag Best Escape bezoeken is vooral omdat die 10-en niet stroken met de werkelijkheid, daar gaan we geen doekjes om winden.
De kamer kan momenteel die verwachtingen niet waarmaken, hoe lief het ook bedoeld is.
De eigenaar is realistisch genoeg om dit te beseffen en wil de lat graag hoger leggen.

Onze taak vandaag is het spel te spelen zoals het is en te kijken of we aan de hand van feedback de kamer net dat tikje meer kunnen geven.

Laten we positief beginnen:
De basis van de kamer zit zeker goed. Wij speelden deze kamer met 4 personen hintloos en zetten tegelijkertijd het record. De kamer heeft in zekere zin dus een goede flow.
Het verhaal is simpel en komt in de kamer terug.
De puzzels passen soms in het verhaal, soms in de ruimte en er is geprobeerd om ze steeds in thema te houden.

Tegelijkertijd zijn er zeker verbeterpunten:
Het verhaal is er wel, maar voelt momenteel incompleet. De kamer mist gewoon een goed einde op dit moment.
De sfeer en afwerking zijn de andere grootste aandachtspunten en vooral het gebrek eraan is het probleem.

Voor spelers die 5 kamers ervaring hebben, gaat dit waarschijnlijk een prima ervaring zijn, maar laat de ambitie van deze eigenaar nu net wat hoger liggen.
Dan moet er redelijk wat aangepast worden aan deze kamer en dat gaat ook gebeuren in de nabije toekomst.

Conclusie:
Nee ik schrijf geen review om deze kamer af te breken, dat is onnodig. De review komt er ook na overleg met de eigenaar.
We hebben na het spelen bijna een uur zitten napraten en achteraf, nadat alles wat bezonken was, hebben we uitgebreid alles op papier gezet wat er eventueel beter zou kunnen, want in de basis kan dit, alleen is dat nu nog niet het geval.
Nu is het een prima middenmoot kamer die de ene speler al wat meer zal verrassen dan de andere.
De score is momenteel veels te hoog waardoor de eigenaren groepen bijna moet temperen voor ze binnengaan. Tja en doe je dat niet, dat volgt er misschien een beetje teleurstelling.
Net daarom ook deze review, puur en alleen om je met de juiste verwachtingen naar daar te sturen.
Verwacht passie, vriendelijkheid, enthousiasme, het doel om elke groep hier met een glimlach te laten vertrekken. Maar daar kom je natuurlijk ook maar zo ver mee.

Ik hoop van harte dat sommige van onze ideeën verwerkt worden in de kamer, dat de score een klein beetje zakt en dan heb je gewoon een leuke ervaring bij erg lieve mensen.

Bijna bij de top

Hij lijkt haast vanuit het niks te komen deze kamer.
Waar andere bouwers maandenlang ons teasen met de komst van hun nieuwste kamer, doen ze daar bij Escape Rush precies niet aan mee.
Maar het is meteen ook een verrassing waardoor je zin krijgt om deze room zo snel mogelijk te boeken, zeker na het zien van de foto op hun site!

Onthaal:
Ja degene die mijn vorige reviews hadden gelezen over Escape Rush weten dat mijn eerste bezoek geen schot in de roos was.
Hartje Brussel, dat is al een uitdaging, maar parkeren kan met geluk in de straat, vergeet niet je straat parkeren aan te zetten. Zoals ik het zag mag je hier +/- 4 uur blijven staan tegen betaling.

Nadat je je afvraagt of je wel juist zit sta je plots voor een portiek met Ravenswood op het raam.
Je dan ben je aangekomen.
Net als de vorige keer kunnen ze maar niet kiezen wat ze hiermee willen.
Aan de ene kant is het een fantastische manier om je verhaal te laten starten, maar dan ben je geen escape room op dat moment. Dat stukje moet je dan weglaten en helaas is dat nu ook weer niet het geval. Zo zonde van zo een ruimte.

Maar goed, wat wel goed is, is hoe netjes het er deze keer is. De ruimte is aangepast om meer groepen te ontvangen en het ontvangst zelf is hartelijk met meteen een drankje van het huis.
Na het accepteren van onze missie kunnen we door naar de briefing room waar we onze spullen opbergen en een instructiefilmpje krijgen dat volledig in het Nederlands is.
Na dit filmpje gaat onze host onnodig hetzelfde vertellen wat we net in het filmpje gezien hebben…
Maar goed gewapend met dubbel zoveel van dezelfde info gaat het zeker lukken.

Kamer:
Hoe we naar de kamer gaan is tof, maar tegelijkertijd weer dubbelop.
Opnieuw krijgen we info die we al weten of gedaan hebben en het voelt ook aan of we er al zijn ipv dat het nog moet beginnen.
Maar dat mag de pret niet drukken want de deur gaat open en ons avontuur, onze missie mag beginnen. Het decor straalt ons toe ik en ik popel echt om deze room te ontdekken.

De puzzels starten tof, in thema, parallel en sommige zijn technisch enorm goed uitgevoerd.
De kamer ontvouwt zich verder en het gekozen thema zorgt ervoor dat ze eigenlijk met alles wegkomen. Toch doen ze dat niet helemaal en proberen ze mooi in thema te blijven.
Ik verbaas me echt over de hoeveelheid puzzels en alles zonder maar 1 hangslot te gebruiken. De flow is lekker, de puzzels zijn kort, niet te moeilijk en daardoor blijf de cadans van de kamer erg goed. Af en toe neemt het verhaal over en sta je ff te wachten, maar dat is de prijs die je af en toe betaald voor een kamer met verhaal.

De kamer blijft ook verrassen zowel qua ruimtes als plottwist en daar wringt voor mij het schoentje. Voor mij zit er iets teveel in deze room en je ziet af en toe duidelijk waar ze hun inspiratie gehaald hebben. Op een bepaald moment neemt de kamer een afslag teveel en wordt de uiteindelijke uitwerking een beetje lachwekkend.
Het had bij 80% echt mogen stoppen, want daar was het prima geweest.

Op een of andere manier is het net niet en dat is voor mij bij Escape Rush, hoe graag ik er ook kom, een beetje met alles zo.
Het lijkt steeds of hun een goed idee hebben, maar bij 90% zeggen: tis prima zo.
Dat merk je bij het ontvangst dat niet tot zijn recht komt, dat merk je bij de inleiding van de kamer, maar ook in de kamer.
Soms laat de afwerking het een beetje afweten of voelt een puzzel plots wel erg lui aan en dat terwijl hun net laten zien dat ze top kunnen zijn.
Net daardoor ben ik een beetje teleurgesteld, niet omdat ze het niet kunnen, maar net omdat ze het wel kunnen maar niet doen.
De kamer voelt net iets te netjes aan, te gemaakt ipv dat het echt leeft en dat zie je al op de foto’s.
Maar tegelijkertijd wil het ook zeggen dat heel veel goed zit. Er is op geen euro gekeken, de decors zijn, net zoals in de andere kamers, echt goed en deze kamer had voor mij de beste flow van de 4.
We hebben feedback gegeven na het spelen en ik had het idee dat hier zeker nog iets mee gedaan gaat worden.

Conclusie:

Ja België is weer een parel rijker.
Escape Rush staat voor mij nog niet waar hij kan staan in de wereld, maar alle ingrediënten zijn aanwezig om naar de top te gaan.
Botanist Manor is een kamer om 4 ervaren escapers echt bezig te houden en echt een leuke tijd te geven.

Bij het lezen van het thema denk je al snel: saai, Latijnse namen, blaadjes tellen, kleuren, maar gelukkig blijven ze hier ver van weg.
De kamer kan op dit moment nog wat verouderingseffecten en weersinvloeden gebruiken om alles net wat echter te laten aanvoelen.

De start voelt nu een beetje als een rommeltje aan, maar ik vrees dat dit nooit aangepast gaat worden.
Al bij al zeker het spelen waard!

Doen "als" je hem kan boeken.

Prime Artifact is een kamer waar een hype rond hangt.
De reden is dubbel:
- Ten eerste omdat hij regelmatig in toplijstjes verschijnt van Franse spelers
- Ten tweede omdat hij bijna onmogelijk te boeken is.

Deze escape room wordt uitgebaat door een familie en ze hebben maar +/- 50 tijdsloten per jaar.
Voor hun is het een nevenactiviteit die ze puur runnen uit passie.

Wij hadden het geluk om iemand bij ons te hebben die hun kende en daardoor makkelijker aan een tijdslot konden geraken.
Of het de hype waard was, lees je hier.

Onthaal:
Lees de mail goed hoe je bij deze escape room kan komen, zonder die mail vindt je het anders nooit.
Het is niet moeilijk eens je het weet, maar nergens zal je een bordje of naam vinden met Escape...

Het onthaal zelf was top. Vanaf minuut 1 merk je dat dit een escape wordt die draait om passie en liefde voor de ervaring.
Je kan hier pas in de kamer zelf naar de wc, hou er dus een beetje rekening mee.

De ontvangst is ook meteen in thema en daar start ook meteen je verhaal.
Wat de Fransen graag doen, ondanks dat ze de Engelse taal niet goed machtig zijn, is vertellen. Ook hier weer zijn we vlot 10/15 minuten aan het luisteren naar een verhaal, waar je dan ook nog eens goed moeite voor moet doen om het te verstaan.
Dat kan korter, bondiger en duidelijker.

Kamer:
Dit soort kamers kan altijd 2 kanten uitgaan.
Of het is die verborgen parel die uitblinkt op elk vlak of het is dat uit de hand gelopen hobbyproject dat met veel liefde en tec7 aan mekaar hangt maar een grote gunfactor bevat.

De weg naar de escape is bijzonder te noemen. We banen ons letterlijk een weg naar de ingang van de escape en meteen wordt het duidelijk dat dit een avontuur gaat worden.
Wat goed opvalt doorheen de kamer is hoe verschillend alles is. Ik kan dus niet zeggen dat het decor slecht is, want soms is het dat wel, maar op andere momenten ook weer niet en zo gaat het ook voor de puzzels, techniek en afwerking.

Alles wat ze ook maar vonden dat er technisch uitziet en licht geeft, hangt hier tegen de muur en soms leidt het ook af, net doordat alles ook werkt.
De ruimtes ademen wel sfeer, maar niet altijd op de goede manier. Het voelt een beetje matrix en apocalyptisch aan met momenten, maar zonder reden.
De flow zit redelijk goed totdat onze reis opnieuw onderbroken wordt voor een te lange intermezzo. Opnieuw slaapverwekkend, vaag en moeilijk verstaanbaar. Ik kon de essentie er wel uithalen en daar konden we mee verder.
Het stukje dat volgt is goed uitgevoerd en ik hoop dat ze dit verhaaltechnisch ook afmaken want opnieuw weet deze kamer ons op een magische manier te verrassen. Ook laten de bouwers zien dat ze goed met techniek overweg kunnen en het kunnen verbergen.

Naar het einde toe laten ze helaas de steek vallen waar ik voor vreesde en staan we plots in oog met de eigenaar.
De weg terug naar het begin had ik liever niet op dezelfde manier gedaan, maar helaas was er blijkbaar geen keuze.

Conclusie:

De reis, puzzels en plezier zitten hier goed en met een groep van 4 heb je een echt toffe tijd.
Maar de kamer komt ondanks zijn hoge gunfactor niet overal mee weg.
Daarvoor is de afwerking en zeker het verbergen van de techniek niet goed genoeg.
Het verhaal is niet compleet en de intro + intermezzo veels te lang om het boeiend te houden.
Er zitten zeker toffe delen in deze kamer een 1 bepaald stuk ademde sfeer en een magisch stukje dat zou niet zou misstaan in een Harry Potter room.

Heb je en kans om een tijdslot te boeken zou ik het wel adviseren, puur door de passie die ze uitstralen. Maar ga met de juiste verwachtingen want die hype die er nu (door de lange wachtlijst) rond hangt kan de kamer naar mijn mening niet waarmaken.