Sjephanie

‘Hey blondie’

Is het wel écht een escapetrip wanneer er niets last-minute wordt toegevoegd? Ik denk ‘t nie. Na wat research gokken we als afsluiter van de vakantie op Punalada: een thema wat ons aanspreekt en daar stopt eigenlijk alles wat we ervan weten. Met diezelfde insteek, ga ik ‘m proberen te reviewen.

Om stipt 21.15 uur bellen we aan en opent de deur van Friki Escape. Het begin is… er. Dit zijn van die momenten dat je van alles denkt, besluit je mond te houden, maar er later achterkomt dat je met drie man hetzelfde dacht. Het voelt allemaal een beetje lullig. Cliché. Niet slecht of vervelend, maar dit is niet bepaald spectaculair te noemen en dat voor dit thema. Ik merk dat ik na de intro met meer vragen blijf zitten dan toen ik binnenkwam. Maar hey, het zal wel. We gaan ervoor. Slecht nieuws: het wordt nóg raarder. Op dit punt snap ik er helemaal niks van.

En dan.. dan begint het. En waar het bij ons begint, stopt het voor jou. Stukje bij beetje begint alles op z’n plek te vallen en dit kan weleens heel tof gaan worden. De kracht blijkt ‘m net in die korte verwarring en onwetendheid te zitten and I love every second of it.

De puzzels in Punalada zijn leuk. Niets baanbrekends, maar goed op te lossen en passend in thema. Plus, daar draait het ook helemaal niet om. Deze kamer wordt gemaakt door drie zaken: de acteur, het creatieve idee achter de room en gameplay. Ik durf gerust te zeggen dat ik nog ooit eerder zoiets heb gespeeld en daar ga ik héél goed op. Bij een verhaal en vibe zoals dit, heb ik een sterk idee wat het kan zijn en dat was het precies niet, maar juist daarom heel gaaf.

Het decor stelt niet veel voor, verwacht dat ook niet. Het is simpel, maar passend. Nogmaals: daar kom je hier niet voor. Wat ik overigens erg kan waarderen zijn leuke knipogen naar andere kamers en die ga je hier zeker tegenkomen.

Ja, Stephanie. Je kunt duidelijk benoemen wat het allemaal niet is. Wat is dat het dan wel? Dat ga ik je expres niet vertellen. Ik wil je alleen met de juiste verwachtingen hierheen sturen. Deze kamer vraagt interactie en volle overgave en als je daarin meegaat kun je het zo gek maken als je zelf wil. Wij hebben hier zo ongelofelijk veel plezier gehad. De acteur, tevens eigenaar was geweldig, hij deed het ongelofelijk goed. Niet alleen zijn rol, maar ook hoe hij op ons inspeelde als team. Wat hij hier neergezet heeft, is ontzettend creatief en fris. Daar worden we blij van.

Ja, ik vind wel dat je deze moet doen wanneer je in Madrid bent. Al is het maar om gewoon een leuke tijd te hebben en eens wat anders mee te maken. Ik heb ‘m zelf als spannend, maar alles behalve eng ervaren, maar dit kan zeker per persoon verschillen. Ik geloof zeker dat jij, wanneer je interesse hebt in horror en de zware jongens links wil laten liggen, je hier prima terecht kan. Speel deze kamer overigens niet met meer dan drie spelers. Nu hebben we alledrie onze portie gehad, dus alleen daarvoor zou ik het doen, maar ook zeker met oog op de puzzels en ruimte. Nog één gratis tip: trek kleding aan die eventueel vies mag worden. Zekere voor het onzekere. Kortom: zeker een mustplay in Madrid en ik ga hier nog lang over nadenken!

Van uilen komt huilen

Na een avond vol mindere kamers, starten we onze ochtend met Bites Motel: en hier kijk ik erg lang naar uit. Het mag geen geheim zijn dat de escape gebaseerd is op Psycho en daar word ik enthousiast van. Of Bates -uh, sorry, Bites Motel het waar gaat maken? Dat zal ik je eens vertellen.

We verzamelen ons voor een grote, blauwe deur. Let op, want hier staat niets aangegeven. Het is goed dat we onze mail op voorhand checkten, dus even een reminder voor jou om dat ook te doen. Precies op tijd wordt de deur geopend en piept er een nerveus hoofdje de hoek om. God, wat een ongemakkelijke tinus hebben we voor ons, heel goed. We worden meegenomen naar het motel en dat ziet er goed uit! Verhaaltechnisch loopt het allemaal lekker en de sfeer zit er goed in.

Goed, onze overnachting kan van start en aan alles voelen we dat het hier niet helemaal pluis is. En dan bedoel ik niet enkel de bloedhitte die in de set blijft hangen, God wat gaan we kapot. Ach, kleinigheidje blijf je houden. We puzzelen ons een eind op weg en dit loopt soms wat stroef. Of dat echt aan de flow ligt, weet ik niet. Het kan ook aan de bemoeienis van moeder Bates liggen, want dat vinden ze leuk hier in Madrid. Ik merk dat ik veel liever zelf op ontdekkingstocht was gegaan, in plaats van het aanhoren van de penetrante stem over de speakers. Het klinkt haast als een ambulance: ‘Doeeeee dit, doeeeee dat’.

Gelukkig wordt dit iets beter. We lossen zowaar zelf wat op en krabben ons achter de oren wanneer we erachter komen dat we net dat ene detail hebben gemist. Kan gebeuren. De vibe vind ik overigens nog steeds erg tof. De muziek is toepasselijk, herkenbaar en liefhebbers voelen van mijlenver aankomen waar dit naartoe gaat. Ook het decor valt niet tegen. Het huis waar we ons in bevinden voelt eery en ziet er, ondanks de leeftijd van de kamer, netjes uit. Ook het gebruik van de acteur is best geinig. Soms duurt het alleen wat aan de lange kant.

Dan bevinden we ons in een ruimte en ontmoeten we een bewoner die wat mij betreft meteen buiten gebonjourd had mogen worden. Het is vast geinig bedoelt en ik apprecieer een eigen take op een verhaal, maar wat was dit hinderlijk en totaal niet nodig. Het kost tijd, het veegt alles van tafel wat we eerder tegenkwamen en ondanks ons slap geouwehoer, voelde ik ‘m echt niet. Jammer, want ook hier zaten in het decor best leuke elementjes die ik erg waardeer. Gelukkig zijn we er snel genoeg vanaf en kunnen we door met de orde van de dag.

Bites Motel, wat ben je een moeilijke om te schrijven. Tekstueel gezien kun je best interpreteren dat ik het drie keer niks vond. Toch is dat niet zo. Ik heb ongelofelijk genoten van de algehele sfeer, de muziek en onze acteur. Hij deed het ontzettend goed. De puzzels waren oké en de set zag er goed uit. Al had ik gehoopt dat we daarvan iets meer meegemaakt hadden. Psycho is een tof thema en ik heb niet eerder zoiets gespeeld als dit. Met wat finetunen en een karakter, ruimte en twist op het verhaal eruit, heb je wat mij betreft een toppertje te pakken. Nu is het het allemaal nét niet, maar desondanks dat ben ik blij dat ik ‘m gespeeld heb. Origineel is het zeker, dus ik zou de kamer niet links laten liggen. Qua spanningsniveau is het prima te doen. Zie het als een perfecte inkomer op het gebied van engere kamers met acteur en dat is verfrissend ten opzichte van de velen heftigere experiences in Madrid.

Er zat helemaal geen kerstman :(

Dag twee in Madrid en eindelijk is het zover: La Santa. Een kamer die eerder hoge ogen gooide in de wereldtop en die ver bovenaan mijn wensenlijst staat. Met knikkende knietjes staan we voor deur. Kleine stap terug: La Santa lijkt werkelijk in the middle of nowhere te liggen, maar op loopafstand vind je een winkelcentrum met een paar mogelijkheden om wat te eten. Altijd handig.

De communicatie vooraf belooft wat. Ik vind het goed gedaan en een toffe manier om je kamer te introduceren nog voor je start. Genoeg gezever, we gaan naar binnen. De toon is is direct gezet en er hangt een akelige spanning. We betalen in thema (hier kon ik erg om lachen) en hopen, of ja ‘hopen’, het klooster te kunnen betreden. Gezellig is anders. Eenmaal binnen, bevalt het me wel. Voor de verandering hebben we niet direct drie man om ons nek hangen. Het duurt even voordat de letterlijke hel losbreekt en dat is tof.

De naam, het thema en verhaal doen vermoeden waar de bouwers hun inspiratie vandaan hebben gehaald en dit is zéér goed gedaan. We hebben nog geen tien procent gezien, maar dit is alles waar je op hoopt. Het voelt allemaal realistisch aan en al kloppend op de muren vragen we ons af of dit zo gebouwd is of al was.

De sfeer wordt nóg grimmiger en het moge duidelijk zijn; we gaan nu los. Na een toffe scene wordt pijnlijk duidelijk dat we maar beter op onze hoede kunnen zijn. Daarover gesproken: het acteerwerk. Zoals de titel doet vermoeden, kom je hier niet de meest gezellige figuren tegen en dan snap jij ook wel hoe of wat. Ons nonneke deed het heel goed en zag er fantastisch akelig uit. De scares zijn subtiel, maar soms té subtiel. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen. Ik vind het prachtig dat je helemaal geen gekrijs of irritante herhaling uitvoert, maar met denk ik net wat meer licht en geluid waren we harder geschrokken. Nu reken ik een kamer daar niet op af hoor, het zou de ervaring alleen helemaal afmaken. Met onze lange lichamen was onze actrice wat minder imposant (daar kan natuurlijk niemand wat aan doen), maar we zagen haar soms van mijlenver aankomen.

De puzzels in La Santa bevielen me prima. Geen dikke hersenkrakers, maar dat past ook niet. Ik vond vooral de manier van duidelijk maken wat we moesten doen of al gedaan hadden heel leuk. Ook paste ze mooi in thema en werd middels de puzzels het verhaal een beetje duidelijker.

En dan: het decor. Dit wil je, nee, dit MOET je zien. Als doorgewinterde horrorspeler hoop je dit telkens weer te tegen te komen en hier doen ze het gewoon. En hoe! Alleen al hiervoor zou ik het vliegtuig pakken en naar Madrid vliegen. Zo ontzettend knap. Eén klein kritiekpuntje: ik ken de leeftijd van de kamer en sommige onderdeeltjes zijn hier en daar wat versleten. Maar goed, dit weegt niet op tegen hetgeen wat je wél krijgt.

Dit was zó tof. We hebben gelachen, gerend en zijn geschrokken. Bovenal hebben we genoten. Er zitten supergave scenes in en top dit af met de mooie lichteffecten en je hebt me hoor. La Santa is voor mij, ondanks de kleine puntjes een wereldkamer en een absolute must-do voor liefhebbers van het genre.

Hellepun!

Oh, my! Als er één kamer is die lang op mijn wishlist zwerft, dan is het La Posesion wel. Iedereen en z’n moeder zit maar te hypen in mijn bijzijn en nu ben ik het zat. En wat denk je? Kamer dicht. Gelukkig is-ie inmiddels overgenomen en helemaal hot en happening. Dan heb ik ook nog eens twee lieverds bij me op vakantie die ‘m nog eens willen ondergaan, dus wat wil een meid nog meer?

Ik weet het wel, niet voorop! Hey hallo, krijg ik héél even de tijd om rustig te ademen? Dacht ‘t nie. Gelijk bij binnenkomst word je flink op scherp gezet -wat zeg ik, vóór binnenkomst. De dikke wierrooklucht dramt vanuit binnen door de voordeur naar buiten. De toon is gezet. We zijn nog niet begonnen en ik voel de moed stukje bij beetje in de schoenen zakken. Dit voelt zó echt. Ik heb gelukkig in mijn dagelijks leven weinig ervaringen met paranormale zaken, demonen en dergelijke, maar ik denk als ik het had, dat het er ongeveer zo uit zou zien.

Wanneer er dan een beetje licht verschijnt, kijk ik nog ietwat beduusd rond. Wat hebben we zojuist meegemaakt? En waar the hell ben ik? En waarom ziet het er zo geloofwaardig uit? Het decor is écht heel mooi. Dit is weer typisch zo’n geval: oninteressante locatie interessant maken. Een huiselijke setting hebben we misschien al tig keer gezien, maar it’s all about the details. Ondanks de leeftijd en overname ziet de kamer er fantastisch uit.

En eng! Natuurlijk is deze kamer zo gebouwd om jou zo oncomfortabel mogelijk te laten voelen en dat is gelukt. Nare hoekjes, gangen zonder uitzicht en akelige doorkijkjes, spaar ze allemaal! Het ‘nergens veilig voelen’ heb ik nooit zo heftig ervaren als hier. En deze acteurs he, die zijn gek. Ik meen het. Klimmen, springen, verdwijnen. Hoe. Dan. Ik snap het écht niet. Ik vond het zo gaaf om mee te maken en tegelijkertijd doodeng. Gelukkig zijn de puzzels daarop aangepast. Niet te moeilijk en dat is goed ook. Verrassend leuk, dat wel!

Ik heb lang nagedacht waarom ik La Posesion zo goed vind. Zoals je hierboven leest, weet ik dat best. Maar het is allemaal niet iets wat ik nooit eerder zag. Vooropgesteld doet La Posesion alles gewoon écht heel goed. Ja, noem die snelle acteurs, ik ken ze. Maar hier? Overtreffende trap. En wat mij het meest bij is gebleven is de algehele gameplay. Ik vergelijk deze kamer constant met een machine, een fabriek, maar dan in het beste zin van het woord. Er is licht waar licht moet zijn, geluidseffecten en muziek die de ervaring kracht bij zetten en hup, voor je het weet schijnt daar de volgende spot. Ik heb bijna getwijfeld of onze hosts Nederlands begrepen, want we hoefden maar een code met elkaar te overleggen en voordat we het laatste cijfer uitspraken, hoppa, lamp uit, bijpassende muziek, hatsa, lamp aan op de juiste plek én door. Gekkenwerk!

En dan nog de overname. Natuurlijk heb ik geen vergelijkingsmateriaal, maar van mijn teamgenoten begreep ik dat het spel exact hetzelfde is. Er zouden twee kleine wijzigingen zijn qua karakters in het spel, maar that’s it. Een van die wijzigingen slaat, denk ik, verhaaltechnisch als een tang op een varken, maar wat bij betreft is het een hele gave toevoeging die ik écht niet had willen missen.

Ja, La Posesion, je bent misschien wel mijn meest favoriete horrorkamer OOIT. Ik heb die nacht zelfs over je gedroomd, het was verschrikkelijk. Ik ben ongelofelijk dankbaar dat mijn team me dit gegund heeft, zelfs het voorop lopen ‘want jij wilde dit doen’ al was dat op het moment zelf wel anders. Een absolute must voor een ieder die van horrorkamers houdt!

Nieky Holzken could never

In de bloedhitte van Barcelona vinden wij het een goed idee om af te dalen naar de grotten van Achijira. Hoe we bij deze kamer terecht zijn gekomen? Zeg het maar. Een teamgenoot speelde eerder de voorganger van deze kamer en was niet bepaald positief. Ach, laten we het zelf maar meemaken.

Op de website van Red Dopamine worden we niet bepaald wijzer. Gegeven is dat we uit drie modi kunnen kiezen en zo stoer als we zijn, kiezen we uiteraard voor ‘Terror’. Wat dat precies inhoudt? Joost mag het weten, we zien wel.

En dat hebben we gezien. Ons eerste doel is om toegang te krijgen tot de grot en bepakt en bezakt met onze helmen dalen we af. Het duurt niet lang voor we onze acteur ontmoeten en kort daarna wat van ons verwacht wordt en dat komt me bekend voor. Zonder me teveel in spoilergebied te bevinden, kun je het het beste vergelijken met de Spaanse kamer Whitechapel. Verstoppen, hangen, trekken en hup. Daar ging ik al.

Angst en fysiek contact lijken in Spanje onlosmakelijk verbonden. Zo zocht ik tijdens mijn trip eens het een en ander uit en kwam ik op Spaanse reviewsites uit die concludeerden dat ‘Kamer (…) niet eng is, want je wordt amper aangeraakt.’ Voor mij persoonlijk zit dat wel anders, maar heb er zeker geen hekel aan. Wat volgt zijn hilarische taferelen waarin de een gillend aan de arm van een ander hangt en speler drie gevouwen als een foetus om het been van haar partner ligt. Een soort Twister, maar dan extreem. Helaas incasseerde ik in een van zo’n situaties een flinke linkerhoek van onze lieftallige acteur. Ouch. Schrikken deed ik zeker en de conclusies van onze Spaanse reviewvrienden kwamen in een split second naar boven. Misschien is aangeraakt worden wel degelijk eng? Gelukkig bleef het bij een enkele vuistslag en was het gewoon een ‘per ongelukje’. Twintig keer ‘Sorry!’ later en we zijn weer vriendjes. Waarom ik je dit vertel? Denk erover na of dit iets is wat je wil. Zo taai als ik ben, zet ik m’n schouders eronder en heb ik niet eens gehuild. #trots. Van stoeien komt bloeien, toch? Neem het gewoon mee in je overwegingen.

Genoeg daarover. De puzzels dan maar. Op zich zitten er best geinige puzzels in. Niet te moeilijk (het zou eruitzien), maar ze zaten leuk in elkaar. Halverwege het spel ontmoeten we een nieuw figuur in het spel en daar zat dan ook een omslag van mij. Vanaf dat moment kakt het spel namelijk volledig in voor mij. Puzzels die onlogisch zijn, techniek die niet werkt en het decor wat nog harder van ellende uit elkaar valt dan daarvoor. Onze kickboksende vriend zijn we ook niet meer tegengekomen, dus de hele gimmick zoals we ooit zijn begonnen is ook weg. Zonde!

Tja. Wat vind ik hier nou van? Het begin voelde ik zeker. Het Twisteren in combinatie met een paar leuke puzzels en een oké-isch decor maakte dat ik blij was dat ik was afgedaald. Maar als ik alles op een rijtje zet, weet ik het niet. In de auto plukte ik de stukken decor van mijn topje en realiseerde ik me dat het allemaal niet heel goed was. Ik ben misschien wat minder streng dan mijn teamgenoten, puur voor het plezier wat ik heb gehad, maar aanraden zou ik ‘m ook niet perse. Er is simpelweg zoveel beters te spelen in en rondom Barcelona. Mijn eindpunt baseer ik op de onderdelen die ik wél leuk vond, maar dat zijn er net niet genoeg.

This will be the day that I fly

Aan het einde van de meest bewogen Spanje-dag spelen we Dark City als laatste. Een kamer waar ik nog niet veel over gehoord heb, lees: eigenlijk helemaal niets. Van de visuals word ik niet bepaald warm of koud en het thema is voor mij ook maar een hit or miss. Gaat dit de grande finale van deze intensieve dag worden of bezwijken we dan uiteindelijk aan de overkill van kamers waarop het thuisfront toch mag concluderen: ‘Zie je wel, moet je maar geen zes kamers op een dag spelen.’

De aankomst beloofd veel goeds. Na een steile weg naar beneden belanden we in een smalle straat midden op een industrieterrein. De sfeer is unheimisch in het donker, maar het pand gigantisch. We starten gelijk in thema en heel eerlijk… ik weet het niet hoor. Met nog een zeldzame mogelijkheid om naar het toilet te gaan staan we in een decortje waarvan ik vooral hoop dat DIT het niet is. Is het verschrikkelijk? Nee, maar alles behalve interessant.

Maar, dan…

Dan opent de deur. ‘Oke’. Dit is iets. Véél herrie. ‘O, ja. Dit was een spannende kamer.’ We vorderen. ‘O. My god’. Dit is groo-hoot! We genieten van een cinematic en dit kan zeker wat gaan worden. Of juist helemaaaaal niet, daar ben ik nog niet overuit. Gezellig is anders namelijk.

Ik kan nog langer poëtisch verder mijmeren over onze reis doorheen Dark City, maar ach. Wat heb je er aan? Ik zal je vooral vertellen wat ik er zo goed aan vond, want dat vond ik. Al is er door onze grote Duitse vriend nog geen scarefactor afgegeven, zou ik dit absoluut onder een horrorkamer scharen. Dat zeg ik je uiteraard om te waarschuwen of juist enthousiasmeren, maar ook zeker omdat ik het zo uniek vond! We kennen allemaal de ziekenhuisgangen, bezeten huizen of leipe moordenaars en hey, niks mis mee he! Maar dit is effe wat anders. Ik heb uiteraard niet alle horrorkamers ter wereld gespeeld, wel veul, en zoiets als dit zag ik niet eerder.

De engheid zit ‘m ook niet perse in het schrikken, maar puur wat er om je heen gebeurt, waar je bent, hoe het eruitziet en ja, daarbovenop zijn dan óók nog die scares. De sfeer is supercreepy en wordt flink aangedikt door licht, geluid en meer. Het decor zelf is vaak geloofwaardig en indrukwekkend. Ik kan dan ook niet zeggen dat het ‘mooi’ is, soms zelfs eigenlijk helemaal niet, maar het werkt gewoon. Het voelt alsof we daadwerkelijk op een avontuur zijn en gaan overal in, op, tussendoor of naar beneden.

En ja, we zullen ons toch een weg naar buiten moeten puzzelen en dat gaat best oké. In het begin voelde het voor mij een beetje stroef. We werden als team een beetje té creatief in het oplossen van een bepaalde puzzel, waardoor de flow wat haperde. Ik heb dit niet perse als storend ervaren, het is natuurlijk niet heel gemakkelijk om onder druk te presteren en daar zijn de puzzels gelukkig naar gemaakt. De ruimte om aan de slag te gaan is er ook. Er is duidelijk tijd om na te denken zonder dat je te vaak gestoord wordt door een overvloed aan jumpscares.

Na een episch finalespel staan we met onze natte ruggetjes terug waar we zo’n twee uur geleden begonnen. Twee superlieve meiden vangen ons op en huh? Holy shit! Deze twee hebben de kamer al die tijd gedraaid? Hoe dan?! Als je me had verteld dat er vijf man actief was, had ik het makkelijk geloofd. Heel knap en wat een schatten. Giechelend hupst een van de twee maar achter ons aan, herhalend ‘Hoe goed we gespeeld hebben.’ en ‘Wat een leuk team we waren.’ Hier, horen jullie het ook eens van een ander!

Zonder gekkigheid, als klap op de vuurpijl mogen we alles zien, vasthouden en rustig in ons opnemen en ik betrap me erop dat ik telkens denk ‘O, ja. Dit hebben we óók nog meegemaakt’. Je krijgt zo ontzettend veel en ik heb diep respect naar onze fantastische hosts en acteurs. Dikke vette chapeau!

Tot slot: moet jij Dark City spelen? Ja! Deze kamer is wellicht het meest memorabel voor mij van heel de trip. Ook als je een angsthaas bent? Da wee ‘k nie. Wij hebben het alledrie als vrij spannend ervaren, de een meer dan de ander, maar het blijft een lastige. Er zitten wederom ook elementen in die in de Benelux ondenkbaar zijn, maar daar ga ik niet over zaniken. Gevalletje verstand op 0 en ondergaan. Als enige tip zou ik je in ieder geval mee willen geven om bepaalde instructies goed op te vangen en serieus te nemen. Er kan niet veel gebeuren naar mijn inziens, maar toch. Dan heb ik het je in ieder geval gezegd. Ben je nog aan het twijfelen? Nou, schiet op! Gewoon doen en je zult geen spijt krijgen! Bij mij stijgt deze kamer linea recta naar mijn favorieten, dus kamer zoals dit, die kan ik wel zes op een dag doen. Misschien wel zeven.

What the hell

Oui oui, je suis à Paris! Met z’n vieren spenderen we een week in én rondom de Franse hoofdstad met als hoofddoel zoveel mogelijk te ontsnappen. Na twee intensieve dagen Disney is het tijd voor onze eerste kamer: Alpha District. Moedig stappen we in de auto om een barre tocht van 3 uur heen en 3 uur terug te maken. Dames en heren, blijf bij me. You’re in for a wild ride.

We beginnen ons avontuur in een nette ontvangstruimte. Dit bedrijf biedt ontzettend veel kamers aan, maar goed, dat wil niet altijd wat zeggen. Er is tijd om even te toiletteren en een snoepje weg te bietsen en daarna mogen we écht van start. En die is… bijzonder. In dit thema had ik wellicht een meer immersive start verwacht, maar in plaats daarvan bevinden we ons in een soort van vergaderzaal vol tl-verlichting. Het gaf me weer helemaal die koffietafel vibes. Gezellig. We krijgen een lange uitleg en mogen de kamer in. Ook de manier waarop voelt een beetje knullig en het echte epische blijft weg.

Goed: dan zijn we ein-de-lijk in de kamer en dit mag wel wat beloven. Het decor is netjes en de puzzels gaan ons goed af. We stuitten hier en daar op wat geinige dingetjes, dus de ‘goei zin’ zit erin. Langzaam maar zeker onvouwt de kamer zich in steeds iets groter en het blijft er allemaal tof uitzien. Wel krab ik me een paar keer achter de oren. Waar heb ik dit allemaal eerder gezien? Zoals in andere reviews benoemd, heeft de kamer ontzettend veel weg van Cybercity in Barcelona. Natuurlijk ontkom je in dit thema niet aan alles, maar sommige dingen zijn naar mijn idee klakkeloos overgenomen en dat is wel zonde. Uiteraard heb je hier geen weet van wanneer je niet in Barcelona bent geweest, maar ik vond het een beetje jammer.

Even terug naar de puzzels: er zitten veel leuke dingen in. Denk aan toffe handelingen die je mag uitvoeren of grappig verzonnen puzzels (ze kunnen het dus zéker!), maar soms roept het een en ander wat frustratie op. Ook het hintsysteem via een portofoon helpt niet mee. Het is onverstaanbaar, irritant en ook al zou je het hier in thema weg kunnen schrijven, het is niet mijn ding. Over het algemeen is het echt allemaal prima. Vooral de gimmick aan het einde, dat kan ik waarderen.

Verhaaltechnisch zijn ze me helemaal kwijt. We doen ons best om het te volgen, maar dat is niet helemaal gelukt. Ook het einde is hier een beetje een domper. Ik had daar enigszins wel helder wat we kwamen doen, maar de uitvoering is meh.

Ik ben me bewust dat ik de lat wellicht wat hoog heb liggen mede door TERPECA en de lange autorit. Dat is natuurlijk niet helemaal eerlijk, dus dat probeer ik los te laten. Ik heb me echt prima vermaakt en ondanks de kritiekpuntjes zou ik deze kamer graag een 8 geven. Maar dan…

Uiteraard heb je op Escape Talk de mogelijkheid om punten per categorie te geven. Denk bijvoorbeeld aan service. Hier en daar laaien er discussies op in onze vriendengroep hierover. Positief, hoor en vooral persoonlijk. Hoeveel waarde hecht je hieraan? En in hoeverre neem je dit mee in je eindoordeel? Dit mag lekker iedereen voor zich weten, dikke prima wat mij betreft. Waarom ik je dit vertel? Nou, om toe te lichten dat het voor mij érg belangrijk is. Ik verwacht werkelijk the bare minumum qua service, ik meen het. Een vriendelijke glimlach bij binnenkomst en een oprechte ‘houdoe’ is méér dan genoeg. Alles wat daarbij als extra komt, is mooi meegenomen. Gelukkig gaat dit bijna altijd goed, uitschieters daargelaten. Voor mij maakt of breekt dit de hele ervaring. Ik vind het vreselijk om met een rotgevoel een toffe escape room te verlaten door hosting, laat staan maanden later thuis op de bank hiermee te zitten.

Die moet ik even uitleggen. Want dames en heren, bedankt dat jullie er nog zijn. Wat hier gebeurde, dat doet helemaal de deur dicht. Op locatie gaan we met een prima gevoel de deur uit. We hebben een korte, fijne napraat met een glaasje ranja en that’s that. Maar wanneer een teamgenoot een review heeft geplaatst hier, gaan alle remmen los. Zélfs de handrem.

Ik weet niet wat jullie, maar ik vind een dreigende, aggressive en denigrerende vorm van communicatie zelden gepast. Eigenlijk nooit. Al helemaal niet als tegenbericht op een review van een teamgenoot. De tirade vol boze zinnen en zelfs scheldwoorden lijkt haast eindeloos. De review die geplaatst werd, leek mij vrij redelijk en het eindpunt was zelfs uiterst positief. Waar is dit nou voor nodig joh? Je mag het ook als eigenaar best oneens zijn met een speler over een review en je hebt het recht om daar op te reageren, maar niet zo. Nooit zo.

Ik kan begrijpen dat je als potentieel speler hier wellicht niets aan hebt. Jij wil gewoon, net als wij, leuk een kamer spelen, klaar. Maar toch vind ik het belangrijk om dit te benoemen. Het heeft voor mij een gigantische smet op onze ervaring gegeven en ik wil je graag meenemen in hoe mijn eindpunt tot stand komt. Plus, bedenk voor jezelf of je een kamer op deze manier wil spelen. Die keuze is uiteraard helemaal aan jou. Misschien kan het je geen moer interesseren en hecht je minder waarde aan dit soort situaties en dat kan. Ik vind er niets van. Wel vind ik iets van de plotselinge uitbarsting van deze eigenaar. Zo gaan we niet met elkaar om.

Eggcellent

Nadat we eerder de Catacumbas teleurgesteld verlieten bij Golden Pop, waren we er bang voor. Gaan ze dit vasthouden op deze locatie? Ik vond het maar spannend. Jurrasic Park is een ontzettend moeilijk thema om na te bootsen. Wat gaan we meemaken? Hekken? Lelijke, plastic bomen? Een opblaasbaar dinokostuum? God sta me bij, alsjeblieft. Geen opblaasbaar dinokostuum…

Nu wilde ik vroeger als kind dolgraag archeoloog worden én heb ik de trilogie van Jurrasic Park gezien, maar daar stopt mijn kennis over dit onderwerp wel. Nu heb ik een theorie dat je als bouwer van een escape twee kanten op kunt gaan. Ofwel, je neemt de ‘makkelijkere’ invalshoek en bouwt ingestorte en geleefde laboratoria, ‘want Jurassic Park’ (saai!) óf je gaat full-on. Maar dat is niet te doen. Toch? Toch?! Nou: ze doen het potverdorie gewoon wél.

Ja, jongens, riemen vast hoor. Dit was geweldig. Het is al een verademing dat we starten met een lekkere flow. Wat volgt is een prachtig begin die een gemiddeld filmliefhebber een natte broek zal bezorgen. Geweldig gaaf gedaan. De muziek, de set en lichten. Mooi man. Je bevindt je daadwerkelijk in het park en alles ziet er zo echt uit. Correctie: alles ís echt. Het is geen spoiler, daar waar ze het ook op eigen site aangeven, dat je in Jurasico grotendeels echte planten treft. Nu is het zelfs dan makkelijk om wat planten in een loods te flikkeren á la een gemiddeld tuincentrum, maar het setdesign is geweldig knap gedaan.

Er is slim gebruik gemaakt van de ruimte die ze hebben. Ook dit vind ik wederom een grote kamer, maar door het verloop voelt het nog groter aan. De puzzels zijn in thema en er zitten een paar grappige dingen tussen. Onze flow blijft de gehele kamer gaan waardoor we een nog toffere tijd hebben.

Ja, ik blijf maar gaan over de set. Het voelt alsof ik in een film zit, zo goed. Er zitten meerdere elementen in de kamer die ik niet perse eerder zo gezien heb en één daarvan vind ik echt fantastisch. Het is superslim, want essentieel en tegelijkertijd voelt het geheel nog epischer aan. Lekker cryptisch, maar ja. Blijft een escape-review he. No spoilers!

O, dan heb ik het nog niet gehad over een hele vette verrassing. Ge-wel-dig. Ze zijn weggebleven van goeiekope flauwekul en snappen wederom hoe je een kamer zoals dit moet maken. Ik vond dit écht heel gaaf en met z’n allen roepen we door elkaar hoe nice dit is. Wat de kamer overigens nóg gaver had gemaakt, was wat leven in de brouwerij. Ik hoor een teamgenoot zeggen hoe vet-ie het had gevonden als er af en toe wat bladeren zouden ritselen, of dat er een illusie zou worden gewekt doorheen de kamer dat je nooit helemaal alleen bent. Mee eens, maar dat maakt het nog altijd niet minder leuk.

O, Jurasico, what an escape room you are. Ja, dino’s zijn vet, kom op. Maar ben je hier geen groot fan van, juist wel die-hard JP aanhanger, of val je er tussenin, net als ik: dit ga je gewoon vet vinden. Wat mij betreft een van de uniekste kamers die ik ooit heb gespeeld.

Cybershitty?

Hoera, we zijn in Barcelona! Als er één stad hoog op mijn wishlist stond, was het deze wel. Tijd om wat vinkjes bij die langgekoesterde escapes te gaan plaatsen. Voordat ik bekend was met wat Barcelona te bieden had, verscheen Cybercity 2049 denk ik als eerst op de radar. Hoog in de wereldlijsten, een interessant thema en een flitsende poster. Tof! Tijd om te gaan ontdekken of de ‘hype’ terecht is.

En ik zet het woord ‘hype’ even bewust tussen aanhalingstekens. Het zit namelijk zo: in mijn omgeving hoor ik steeds meer en meer negatievere verhalen over deze kamer. Huh? Hoe is het mogelijk? De een na de ander komt met teleurstellende verhalen terug naar huis, tot op het punt dat we deze kamer bijna wilden laten schieten. Nu denk je misschien: ‘Oké, ja? Boeien? Schiet maar op met je review’, maar ik kom hier later op terug.

Terwijl de rest van ons team zich elders gaat vermaken, blijven wij met twee man sterk over. We starten in thema en ik ben meteen erg benieuwd waar dit naartoe gaat. De eerste paar ruimtes zien er tof uit en onze flow is best prima. Wél ga ik meteen één kanttekening maken, want god wat is het hier stoffig. Het lijkt het bijna een trend in Spanje. Ik heb me hier wat afgeniest zeg. Ja, het thema leent zich er voor, maar dit is een beetje te gek als je het mij vraagt. M’n handen, m’n kleding en zelfs m’n haren zijn zo goed als pikzwart en in combinatie met de hitte van de room is dat niet heel prettig.

Ik blijf onder de indruk van het decor en voornamelijk de setting waar je je het langst bevindt, ziet er realistisch en gaaf uit. Het thema doet me denken aan de film Blade Runner en het is- naast een aantal andere films in hetzelfde kaliber- zeker afgekeken daarvan. Een aantal stukjes zijn dan weer totaal onafgewerkt en geven me kort het gevoel ‘alsof ik weer in een escape room sta’. Ik heb er niet veel last van gehad, maar achteraf denk ik dan: werk het toch af! Dan is het perfect.

Onze flow blijft prima en er zitten een aantal vette gimmicks in. Zo mag je soms best eens durven afwijken van hetgeen wat er van je gevraagd wordt. Ja, daar hou ik van! Het geeft mij een beetje het idee alsof ik een videogame speel en het spel wat meer onder controle heb en daar ben ik groot fan van. De puzzels over het algemeen zijn niet héél bijzonder of baanbrekend, maar in combinatie met die grappige toevoegingen, maakt het ‘t een hele leuke kamer om te spelen.

Och, dan hebben we ook nog de acteur. Het is geen geheim dat deze in de kamer zit en het gebruik daarvan kan als discutabel worden gezien. Eén stuk in het specifiek vond ik erg leuk. Het geeft ruimte voor wat interactie en gekkigheid. De andere momenten zijn oké. Ik snap de kritieken wel, maar ook dit vond ik best tof. Het maakt het geheel net wat minder statisch.

Goed: je leest het. Mijn sterrenbeeld had net zo goed een weegschaal kunnen zijn. Voor alles valt wat te zeggen, maar ik zie het dan net weer even anders. Ik moet bekennen dat ik een grote hekel heb om via reviews op elkaar te gaan zitten ‘reageren’, maar ik denk dat een tegengeluid ook best welkom is. Iedereen mag dan ook vinden wat hij of zij wil en ik vond het verrassend nice!

De reden dat ik al het bovenstaande benoem, is vooral omdat wij de kamer met zoooo’n ontzettend lage verwachtingen ingingen. Heeft het meegespeeld in mijn eindoordeel? Wellicht. We zullen het nooit weten. Ook hebben we veel plezier gemaakt en een goede flow gehad en dat is al de helft. Dan weet ik al helemaal zeker dat het veel scheelt dat we met twee spelers hebben gespeeld. Hij lijkt er haast op gemaakt. Alles is lineair en ik kan me haast niet voorstellen hoe het is om op sommige plekken te staan met meer dan twee. Gelukkig hadden we daar dus geen last van en heb ik voluit genoten. Het real-life videogame gevoel in combinatie van een mooi gebouwde wereld is gewoon écht heel vet.

Dus, ja: ik snap de hype volledig. Ik snap de plek op de wereldtoplijsten en ik snap de mensen die wel heel enthousiast zijn. We zijn er ingestapt uit pure nieuwsgierigheid en het is echt wel waargemaakt hoor. Moraal van het verhaal? Ga er vooral zelf heen en kom erachter dat ik áltijd gelijk heb. Je zult me bedanken!

Family issues

De tweede dag van onze trip in Barcelona is aangebroken en ik moet zeggen dat het niveau me ontzettend heeft verrast. We staan op het punt om de één na laatste kamer van de dag te spelen en ik vraag me af wat voor unieks ik hier nog mee kan maken. Verbluffende sets? Al lang gezien. Sterk acteerwerk? Been there, done that. Kan La Taberna zijn hoge positie in de top waarmaken?

Fast forward kan ik je vast meegeven dat ons team ontzettend verdeeld de room verliet. Of ja, dat valt eigenlijk wel mee. 1 vs 3 is niet perse héél verdeeld, toch? Het begint letterlijk al bij het begin. De een zal het rommelig vinden, de ander wat minder. Ik weet wel dat ik de interactie meteen erg leuk vind. Het maakt me nieuwsgierig naar het verhaal en er zitten geinige aspecten in die later in het spel van belang zijn en dus terugkeren. Eenmaal binnen kan het feest beginnen.

Het is niet geheel onbekend dat er gebruik wordt gemaakt van acteurs in La Taberna. Voornamelijk het begin vraagt de setting enige interactie. Ja en ook dit weer: you’ll hate it or you’ll love it. Laat ik het vanuit mij persoonlijk benaderen: ik ben een speler die zich makkelijk aan de kant kan zetten. Als ik een kamer speel en letterlijk geen puzzel oplos, kan ik alsnog een hele leuke tijd gehad hebben. Nu is het zo dat ik hier in het begin weinig kans voor heb gehad. Wanneer ik op m’n dooie gemak met een teamgenoot sta mee te kijken, hoor ik achter me: ‘Aye, blonde! Get over here!’ Nou, helemaal gezellig! Ik ervaar het als iets positiefs dat iedereen zo betrokken wordt, maar een ander zal zich wellicht wat afgeremd voelen.

Het begin duurt vrij lang, maar wat mij betreft niet té. Als we dan eenmaal losgelaten worden, valt mijn mond open van verbazing. Wat een decor zeg… Hier word ik errug vrolijk van. De grootsheid, de hoogte en de details zijn ongekend. Hier begint bij ons wel het spel wat te stagneren. We lopen hier en daar wat vast en dan merken we snel op dat deze kamer misschien niet heel geschikt is voor vier spelers. Helaas hebben we de flow nooit meer teruggevonden en dat is zonde. Ondanks de grootte van de kamer sta je elkaar snel in de weg. Ik quote mezelf als ik zeg dat puzzels niet mijn hoogste prio hebben, maar een haperende flow is wel degelijk irritant.

Goed, de puzzels zijn dus niet ons ding. Toch blijft de kamer mij verbazen. Het blijft maar gaan en ik kan alleen maar denken: ‘Wow, mogen we écht daarheen/op/onder?’ Er zitten nog een aantal stukjes interactie in en zelfs een kleine verrassing die ik nooit eerder heb gezien. Wat ik alleen niet snap, is een aantal stukjes in het decor. Het gaat van prachtig, naar een mindere afwerking, naar soms gewoonweg lelijk. Huh? Ze kunnen het écht, dat hebben ze laten zien. Maar waarom toch? Het gaat om kleine details, maar soms ook hele ruimtes. Onbegrijpelijk. Net op het moment dat het begint af te zwakken, komt het.

Net wanneer ik verwacht dat het klaar is, opent er een deur. En wat ik daar zie? Ja, dat is ongelofelijk en voor mij een absoluut hoogtepunt in m’n escape-carrière. Ik kan niet begrijpen dat je dit niet indrukwekkend vindt. Mijn lieve vriend en ik komen hier niet overuit tot op het punt dat een van ons bijna op de bank slaapt deze dagen. Ik vind dit echt bizar. Alsof je in een film stapt. Alles komt samen en zo komt er een episch einde aan ons La Taberna avontuur.

Snap ik de kritiekpunten op deze kamer? Ja, gerust. Maar sommige dingen dan ook écht niet. Dat mag ook. Ik heb zelf ook erg lang getwijfeld over mijn cijfer. Ik vind namelijk echt dat dit in de top thuishoort, absoluut. Als ik dit geen hoog cijfer geef, wat wil ik dan nog zien of meemaken in een escape? Ofwel: tegen mezelf ben ik vrij kritisch. Wat is dan nóg wel een 10? Toch ga ik er een half puntje vanaf snoepen. De kritieken die ik heb genoemd, zijn makkelijk op te lossen. Wat mij betreft mogen er in een kamer zoals deze geen uiterste zijn qua decor. Ook valt er meer uit de gameplay en acteurs te halen denk ik. Net wat meer roleplay, dynamiek en vrijheid in keuzes zou hier niet misstaan. Sommige puzzels zijn wat minder mijn smaak en anderen weer tof, maar onmogelijk te doen met vier. Ik denk echt dat je een toffere tijd hebt met minder spelers.

Ja… La Taberna. Wat ingewikkeld allemaal zeg. Ik kan met een passie haast boos worden over de kritiekjes omdat er zoveel potentie inzit. Potentie is zelfs een understatement. Wat mij betreft een kamer die je niet mag missen. Ga het vooral zelf meemaken!

The best a man can get

Sinds ik weet heb over Poison in Mataró zit ik op hete kolen. Een escape room in het thema van Batman mét lovende kritieken? Ik MOET naar Spanje en het liefst nu meteen. Helaas voor mij heeft m’n gezelschap deze kamer al eerder mogen spelen, maar de boyfriend gaat het avontuur met liefde nog eens aan. Deze kamer is eigenlijk enkel te boeken vanaf vier spelers, maar gelukkig mogen we alsnog met twee betreden. Ja, dat was wel even een momentje hoor.

Ik ben er één keer eerder ingestonken, zo’n Batman-kamer. Wat een ellende was dat zeg. Het is natuurlijk een populair thema waar je, als je wil, zo een purschuimgrot voor in elkaar hebt geknutseld. In combinatie met de hoge verwachtingen die ik heb, vind ik het stiekem toch wel spannend. We worden leuk ontvangen en de start is bijzonder. De manier van storytelling is niet perse mijn favoriet, maar als het zoals hier, goed uitgevoerd is, heb ik niks te klagen! Het wordt meteen duidelijk dat we flink aan de bak mogen én de referenties naar de comics zijn eindeloos. Wat een feest zeg.

Wanneer we vorderen, word ik toch zo blij. Wat een toffe set zeg! Er zitten zo ontzettend veel details in verwerkt, echt heel leuk gedaan. Het is me duidelijk dat je hier parallel aan de slag kunt gaan, maar doordat wij met twee spelen, krijgen we lekker alles mee. Ik had ook geen moment willen missen. Grappig, want als je mij een beetje kent, weet je dat ik puzzels vaak het minst interessant vind, maar ik heb hier zoveel puzzelplezier gehad. We flowen heerlijk door de kamer heen en onze host zit er kenbaar strak bovenop. Het is duidelijk wanneer we het verkeerd zoeken of juist op het goede pad zitten. Hilarisch. Ik word erg blij van de afwisseling en er zitten een paar memorabele momenten in die je uitnodigen om gewoon effe slap te ouwehoeren. En het past! Blijer kun je me niet maken.

Het decor blijft er geweldig uitzien met in het specifiek een paar hele toffe setpieces. Alles ziet er nog even gelikt uit, ondanks de twee jaar dat Poison al meedraait. Voornamelijk het einde is echt heel leuk gedaan. Dit is niet een locatie waar ik normaliter een gat van in de lucht spring, maar de uitvoering is super en liefhebbers hopen hier ook uit te komen. Ook hier mogen weer flink aan de bak, wel positief, want de flow is nooit weg.

Jezelf verheugen is spannend, maar gelukkig maakt Poison het 100% waar. Dit is alles waar ik op had gehoopt en meer. Het is lang geleden dat ik zoveel puzzelplezier heb gehad in een geweldige set met ook nog eens een thema om van te dromen. En eerlijk: al kan Batman je gestolen worden, dan ga je het alsnog hartstikke naar je zin hebben. Ik vind overigens de insteek en het perspectief wat je volgt ook echt geweldig. Ik snap overigens echt niet dat het zo’n unicum is om met twee te spelen. Ja, je hebt je handen goed vol, maar ik heb dit nooit als storend ervaren. Ik denk ook dat ik dit absoluut zou aanraden aan ervaren spelers. Je mist niets, het is doable en de puzzels zijn ook nog eens heel leuk.

Pfff dit zijn niet mijn favoriete reviews om te schrijven. Het wordt al snel een kwijlerige lofzang aan complimenten met de conclusie ‘alles was leuk’. Maar lieve vrienden, meer dan dit kan ik er niet van maken. Wat moet het voor m’n vriend vreselijk irritant zijn geweest, zo’n medespeler die ieder hondsgezeik even wil ‘uitleggen’. “Kijk, dat is die comic!” “Ken je hem? Hij is van…”. “Hoor je dit lied? Dat is uit…” Gelukkig kon ik heerlijk m’n gang gaan en trek ik binnenkort gewoon lekker m’n oude comics van stal. En ook al heb je geen tattoo van Batman op je arm, beter ga je alsnog gewoon. Doe de makers van één van m’n favoriete kamers ooit vooral de groeten!

“I’m going to keep that joke, I like it”

Dag 1, 4 spelers en 2 uur slaap. We zijn in Barcelona baby en om dan toch in de cijfers te blijven: iets met een scarefactor 9. Whitechapel is een horrorkamer die door onze vrienden van escaperoomers ooit de harde stempel kreeg met daaronder de tekst: 10 would be deadly. Daar gaan we!

Goed, de 10/10 overleefden we ooit eerder in Griekenland en ‘eng is subjectief… bla bla bla’, maar zou jij rustig bij de voordeur staan? Ik niet. Wat gaan we in godsnaam meemaken? De Spaanse tekst op de deur helpt niet mee, want verder dan ‘mi gato’ ben ik bij DuoLingo nooit gekomen. We stappen naar binnen en daar begint het dan. Onze host ontvangt ons in thema en het valt eigenlijk best wel mee?

Wat hebben we gelachen zeg. Ik kan het enkel omschrijven als pure chaos. Alles gaat op de tast, want veel zien we niet. Er wordt ons herhaaldelijk één ding duidelijk gemaakt: blijf bij elkaar en het liefst zo dicht mogelijk. We hebben nog niet de tijd om alles te laten bezinken en al snel wordt helder waarom. Jezus! Gaat dit ons ook overkomen? (Spoilers: ja)

Uit voorzorg nemen we de instructies zeer letterlijk. Ik kan met zekerheid zeggen dat deze kamer ons als team nóg dichter bij elkaar heeft gebracht. De spanning is om te snijden, maar op zo’n toffe manier. De acteur speelt supergoed op ons in. Net op het moment dat we wat losjes komen, is-ie daar en worden we op de harde manier herinnert wat we moeten doen. Hup, terug bij af. De ruimtes zijn niet perse groot, maar wel slim ingedeeld zodat je je nergens veilig voelt en dat gevoel is zeer terecht.

De kamer draait al wat jaartjes mee en dat zie je in de puzzels en ruimtes wel terug. Deze zijn niet baanbrekend en je mond zal daardoor ook zeker niet openvallen. Toch vind ik het knap om te zien hoe de room erbij ligt. Ik had best begrepen, met wat hier allemaal gebeurt, dat alles van ellende uit elkaar zou vallen. Dat is zeker niet het geval! Ook het verhaal blaast je niet omver, maar dat hoeft ook allemaal niet. Je hebt je handen al vol genoeg.

Ja, Whitechapel. De kamer waar humor en horror prachtig samenkomen. Het is allemaal zo bizar en absurd. Als ik dit op m’n werk vertel, denken m’n collega’s dat ik gestoord ben. Op papier is het inderdaad vrij heftig. Maar dit is zo’n geval ‘je had er bij moeten zijn.’ De gimmick is wat mij betreft uniek, spannend en zorgt ervoor dat je zoveel lol kunt beleven in de kamer. Dat hebben we ook echt gedaan. Het laat zien dat fysiek contact niet altijd hinderlijk of als show-off ingezet wordt. Het zou verhaaltechnisch raar zijn als het niet voorkomt en wordt met zorg uitgevoerd. Er wordt duidelijk goed op ons gelet, zowel via het hintsysyeem als door de acteur.

Ben je op zoek naar een kamer met een prachtig decor, unieke puzzels en heb je geen trek om 75 minuten on-edge te staan? Dan is deze kamer niet voor jou. Wanneer je graag zelf eens een classic kat en muis spel wil beleven in combinatie met een gezonde dosis horror én humor: nu boeken!

Omver gemasht

Weet jij nog waar je was toen je de aankondiging van deze kamer zag? Ik wel. Een goofy kamer, mét acteur, vol 80’s verwijzingen? Hell yeah, I’m in! Vandaag was dan eindelijk de dag dat we in de huid van een heuse Monster Masher mochten kruipen. En o, wat een avontuur beleefden wij…

Ik blijf er op terugkomen: verwachtingsmanagement. Het is vrij spannend om een kamer te spelen waar je je al lange tijd op verheugd. Vooral wanneer het thema 100% in je straatje past. Je fantaseert maandenlang over wat je te wachten staat en wat er mogelijk is. Ik zal je vast uit je eerste droom helpen: dit ga je niet aan zien komen. En dan heb ik het specifiek over het begin van deze room. Wat was dit gaaaaaaaaf. Ik zie het in de eerste reviews telkens weer voorbijkomen en terecht. Dit is de vetste start voor een escape room die ik ooit heb meegemaakt en ben bang dat dit niet meer te overtreffen valt. Verder ga ik er lekker helemaal niks over zeggen.

We gaan aan de slag en zijn dusdanig omvergeblazen dat het bijna moeilijk wordt om alle details in ons op te nemen. Je ziet duidelijk dat er aan álles is gedacht. In de beschrijving lees je dat de kamer vooral gemaakt is om jouw een verhaal mee te geven en dat is tot nu toe aardig gelukt. Alles wat je ziet en doet is logisch en past helemaal in het toffe thema. Verder merk je dat deze kamer gemaakt is om jou als groep echt een leuke tijd te geven. Is het niet door de puzzels, is het wel door je te laten lachen of af toe te laten schrikken. Eerlijk: het blijft hilarisch om een grote, stoere vent een gilletje te horen slaken bij iets onwijs simpels.

Goed, ik loop misschien wat op de zaken vooruit. Ik probeer vaak een structuur in m’n teksten te verwerken, maar dat heb ik per nu opgegeven. Laten we het daarom hebben over wat me op is gevallen. Allereerst: decor. Ik benoemde het hierboven al, maar de details zijn eindeloos. Van plafond tot vloer: alles is afgewerkt. De ruimtes zitten leuk in elkaar en specifiek één daarvan is gewoon iets wat je (ik) altijd al in een escape room hebt willen zien. Het leent zich er perfect voor en als je dat dan ook nog eens op deze manier uitvoert… Wanneer je zelf gespeeld hebt, weet je exact wat ik bedoel.

De puzzels passen perfect in het thema. Ze zijn mooi verwerkt in het decor en gaan van doe, denk, tot aan speelse handelingen. Een paar sprongen er voor mij echt uit en dat zegt wat voor iemand die over het algemeen niet het meest om puzzelen geeft. Ik hou er zo van wanneer je puzzels bijdragen aan de storytelling. Doormiddel van onderdelen komen we steeds meer achter het verhaal en dat is toch het hoogst haalbare! O, en dan het hintsysteem. Dit is toch genieten…

Dan een oproep aan zij, die twijfelen om voor de dark modus te gaan. Uiteraard worden er niet voor niets twee modi aangeboden, maar please! Laat je niet tegenhouden door angst. Ik begrijp dat een acteur in het spel sommige spelers direct uitslag geeft, maar doe het nou gewoon. Ja, soms maakt je hart een klein sprongetje van de schrik, maar dat is toch lachen? Dat is precies waar deze kamer om gaat. Het acteerwerk is fantastisch en ik weet zeker dat jij dat ook gaat vinden.

Wat kan ik er nog meer over zeggen? Deze kamer stijgt per direct naar mijn all-time favorietjes en there, I said it: dit is er een van wereldniveau. Voor mij is het een optelsom aan fantastische, immersive elementen en ik denk dat je vooral, net als ik toen ik ‘m speelde, zo min mogelijk hierover wil weten. Trek je oversized spijkerjas uit de kast, zet je haar in een permanent en druk een foute pilotenbril op je neus. Retro = the shit en so is Monster Mashers!

Take-your-friends-to-work-day

“Je bent echt een mafkees, dat je dit gaat doen. Ik vind het echt niet relaxed”, lees ik wanneer ik m’n telefoon ontgrendel. Samen met mijn team sta ik voor de deur van Freaky Minds. Deze kamer heeft niet alleen opschudding veroorzaakt in Athene, maar laat ook het thuisfront met zorgen zitten. Er is maar één manier om erachter komen… We kruipen in de huid van journalisten en gaan The Sculptor spelen.

Om te beginnen: de kans dat dit een van m’n langere reviews ooit gaat worden, is aanwezig. Ik voel me genoodzaakt om hier het een en ander over te vertellen. Ik ga m’n tekst daarom in twee stukken verdelen: de opschudding én de kamer zelf. Te beginnen met de sensatie zelf.

Mocht je nu geen idee hebben waar ik het over heb: ik neem je even mee. The Sculptor trok onze aandacht op basis van wat positieve verhalen hier en daar. Zowel van Griekse, als andere spelers. De vormgeving zag er gaaf uit en het verhaal sprak ons aan. Vlak voor onze trip hoorden we meer ervaringen. En dat klonk niet best. Nu is het zo dat je vooraf de kamer kunt boeken mét of zonder fysiek contact. Op basis van de laatstgenoemde verhalen wisten we niet of het nou zo’n slim idee was om dat eerste te doen. Het contact met de eigenaar liep stroef, onvriendelijk en sceptisch. Wat doen we er nu mee? Op voorhand is alles dus een eigen leven gaan leiden en daar vind ik wel wat van. Hier kom ik later op terug.

Dan: is de kamer écht zo heftig? Ja. Eigenlijk wel. Wij hebben (denk ik) niet de ervaring gehad zoals andere spelers ze hebben meegemaakt, maar vooralsnog moet je hier echt zin in hebben. Er wordt ruw met je omgegaan en er gebeuren dingen, zoals ik ze zeg, die je na je week vakantie echt niet tegen collega’s op kantoor hoeft te vertellen, zonder dat ze je ooit hetzelfde aan gaan kijken. Heb ik me dan onveilig gevoeld? Nee. Dat ook niet. Daarom is het precies irritant om dit allemaal te reviewen.

Ik neem je even mee naar het einde. Dit is een draak van een review qua tijdspeling, maar ik wil je graag laten snappen wat ik zo lastig vind. We spraken de eigenaar en door het napraten viel er voor mijn idee veel op z’n plek. Onze billen raakte de stoelen waar we wilden zitten nog niet en er werd ons al meermaals gevraagd ‘Waar we The Sculptor in onze Terpeca-lijst zouden plaatsen’ Uh… Tja. Kortom: het is Freaky Minds gelukt. Een hype creëren rondom alle heftigheid waardoor je er zelf haast wel naartoe wíl gaan. En dat heeft deze kamer helemaal niet nodig joh. Ik vind het zelfs jammer dat ik een eindeloos stuk hier aan wijd, want nu doe ik er zelf aan mee. Toch voel ik me genoodzaakt om jou, als potentieel toekomstige speler te ‘waarschuwen’ of beter gezegd wil helpen.

Dan de kamer zelf. Dit was gewoon écht heel goed. Vanaf het moment dat je de ruimte binnenstapt, zie je dat er aandacht aan het decor is besteed en dit zwakt nooit af. Het is verfrissend, goed uitgevoerd en voor Griekse standaarden uitzonderlijk. Het contrast is supergoed gedaan. Je begint rustig, zelfs jolig en voor je het weet gaat alles helemaal left.

Ook de acteurs weten waar ze mee bezig zijn. Je geniet meermaals van mooie cinematics en de kamer is gebouwd om daar naar te kunnen kijken. Alle handelingen waar jij in betrokken wordt, zijn realistisch en ondanks dat het er niet zo uitziet, met zorg. Mijn vriend benoemde het en ik sluit me er helemaal bij aan. Wanneer je vaker in Griekenland speelt, ga je anders naar dingen kijken. Zo wees hij een zacht stootrandje aan bij een lager stuk plafond. Hier is over nagedacht en dat koester je in Athene. Jouw veiligheid staat voorop.

De puzzels zijn eenvoudig, maar tof. Dit is een van de weinige kamers waar ik een paar specifieke dingen kan herinneren en opnoemen. We zaten dan ook nooit muurvast en het was redelijk in thema. Het is niet altijd handig om scherp na te denken in deze omstandigheden en dat begrijpen ze goed. Ook is voor de verandering het verhaal duidelijk. Geen ingewikkelde plottwists, zwangere boze vrouwen of gillende keukenmeiden. Ik ben fan.

Tja. De conclusie. Je snapt na mijn tweede deel van m’n review dat deze kamer alle spookverhalen helemaal niet nodig heeft. Wel snap ik achteraf dat het contact wél noodzakelijk is. Een groot deel van het spel, verhaal en de kamer wordt goed uitgebeeld en hierdoor ben jij even je eigen held in dit verhaal. Dat gevoel is supergaaf. Vooral in combinatie met de zorg hoe ze met ons om zijn gegaan. Mijn advies? Bepaal zelf wat je kunt handelen en wat niet en geef dat op voorhand voorzichtig aan. Daar is ruimte voor. Ik had alles achteraf veel liever over me heen laten komen, maar door al het gezanik is dat niet gebeurd. Ik gun jou dat als speler wel, weet gewoon waar je aan begint. Op basis van alles wat ik heb gehoord, denk ik dat wij de beste, minst grensoverschrijdende experience hebben gehad en dat was meer dan prima. Hoe stom ik het ook vind wat ze doen, dit is toch een van mijn favoriete kamers in Athene. Laat al die sensatie maar achterwege. Als ik dat wil horen, open ik de familieapp wel.

Dat was, in fact, helemaal NIET hullie mam

Hype is fantastisch én gevaarlijk. De een kan z’n mond niet houden over de ene kamer, waardoor hij tegenvalt voor de ander. Kan gebeuren. Het is en blijft daarom altijd spannend om voor de deur te staan voor zo’n escape room. Gaan wij het écht zo geweldig vinden als wat iedereen zegt? Sta je dan, voor de deur van Brainiac. We zullen er open ingaan.

En dan beginnen we. Relaxed, leuke setting en er valt genoeg te lachen. Als tip 1 wil ik je meegeven: lees je in. Lees gewoon even waarom je daar bent en wat je komt doen. Ik wist het, maar lullig genoeg de enige echte onder ons niet. If you know, you know. Ik kan een intro zoals hier alleen maar ontzettend waarderen en vooral wanneer het in contrast staat met de rest van de room.

Genoeg geouwehoerd, we gaan van start. En snel een beetje. De noodzaak is hoog en dat wordt mooi duidelijk. We struikelen wat over de eerst gegeven puzzel, maar dat mag de pret niet drukken. Wat ziet het er allemaal al fantastisch uit zeg. We stuiten op de eerste ‘cinematic’ en wie heeft hier de verwarming lager gezet?! Het kippenvel staat op m’n armen. Verdorie zeg, dit is zó simpel en zó effectief. Het gevoel van in een film zitten is niet overdreven.

Het enige ‘kritiekpuntje’ wat ik heb over deze kamer, zijn de puzzels. Soms is er wat onduidelijkheid terwijl het naar mijn idee eenvoudig op te lossen valt. Ik heb me drie tripjes geleden hier echter al bij neergelegd. Ik kom niet naar Griekenland om te puzzelen en iedere puzzel die wél tof is, voelt dan als een geschenk. We zijn, hoorden we achteraf, alsnog door deze kamer gevlogen, dus flowtechnisch mogen we niet klagen.

Goed, we gaan door. We weten allemaal wie we hier gaan treffen, toch? Over je ontmoeting met hem en andere zaken houd ik lekker m’n mond. Daar mag je zelf achterkomen. Het enige wat ik wél wil benoemen, is het acteerwerk an sich. De rust waarmee ons Michael wordt geportretteerd is ontzettend accuraat. Hoe maf zou het zijn dat hij ineens als een dolle achter je aan komt rennen? Dat ga je hier niet zien. Alles wordt gespeeld en overheerst door rust, kalmte en dat maakt het gestoord. Wij zaten, mede hierdoor he-le-maal in het spel. Je gaat echt niet uitproberen wat er gebeurt als hij je wél aankan. Dacht het niet. Je gaat wel rennen, of je wil of niet. En dat zonder rare consequenties, agressie of schreeuwerige acties. Ja, dan heb je het dus goed begrepen als maker.

Het decor is waanzinnig. Ik flikker m’n statement er hierbij bij in: dit is het beste wat ik in Athene heb gezien. By far. Het is niet het grootste, of de locatie waar het zich afspeelt het spectaculairste, maar het is zo ziek realistisch uitgevoerd. Van plafond, tot vloer: alles is af. Er is naar mijn mening slim gebruik gemaakt van de ruimtes waardoor je als team continu uitgedaagd wordt om het spel mee te spelen. En de filmfactor: zooooo die is hoog. Rennend tussen de rook, met knipperende lampen, bombastische muziek en m’n haren die naar achtervlogen… Dit is écht episch! O, ik was zo damn blij dat ik m’n sportbh droeg.

Dan heb ik het nog niet gehad over de muziek. Iconisch, fantastisch, passend, luid, maar nooit oorverdovend hard. Dit draagt zó bij aan je ervaring en dat in combinatie met het juiste gebruik van licht. De cinematics zijn stuk voor stuk indrukwekkend. Specifiek twee daarvan ga ik nooit meer vergeten en ik zou er zo uren met je over kunnen lullen. En dan het einde… Wat moet dat eruit gezien hebben. Drie man klappend en schreeuwend van enthousiasme. Als je weet wat er gebeurt is het nóg komischer. Dit heb ik nog nooit gezien en is misschien wel het vetste wat ik ooit in een escape room heb meegemaakt.

Ja, sorry. Dit is ‘m. Ik begrijp dat dit voor jou als lezer wellicht totaal niet interessant is om door te nemen. Ik, die een ellenlange, kwijlende lofzang typ over Hide ‘n Seek. Maar het is wat het is. Ik kan niet enthousiast genoeg zijn. Ik ben de mensen van Brainiac bijna dankbaar dat ze dit gebouwd hebben. En o, wat waren ze vriendelijk en lief. Ik ben geworden waar ik in m’n eerste alinea bang voor was en je moet maar lekker zelf het vliegtuig instappen om het te ontdekken. Je gaat me bedanken.

Mij nie belle

Woehoe! Dag drie in Athene is aangebroken en wat is er nu gezelliger dan deze starten bij The Possesion? Heel eerlijk: ik kan 100 andere dingen bedenken, maar we gaan ervoor. We reizen af naar Stay Alive en de locatie is ons al bekend. Eerder speelden we in hetzelfde pand RWD, dus het voelt als een soort van thuiskomen. Denk ik.

Ondanks dat hier een ontvangstruimte aanwezig is, is de spanning voelbaar. Deze wordt telkens aangepast aan de kamer die je gaat spelen, dus je kunt raden dat het niet per se gezellig is. Als forensisch pathologen banen we ons een weg naar de vierde verdieping met de lift en dan ineens. Bam. Alsjeblieft. Het begint.

Heel veel tijd om m’n leven te overdenken, had ik dus niet. Er is nog niets aan de hand en de eerste discussies over wie er in het midden mag lopen gaan van start. Gadverdamme, wat een akelige ruimte zeg. Vreselijk. Zo eenvoudig, maar toch doodeng. De ruimtes ontvouwen zich langzaam bij beetje en het ziet er allemaal passend uit. Precies wat je bij het thema verwacht, maar wel erg netjes.

De puzzels gaan vrij vlot en dat is fijn. Dit was voor mij niet de kamer waarbij ik veel hints wilde ontvangen zeg maar. Gelukkig was dat ook niet nodig. Het is niets baanbrekend en je ziet dat de maker zijn best heeft gedaan om het in thema te krijgen. Kudo’s voor dat. Wel merk ik dat ik hier vrij weinig van meekrijg. Het is dus goed dat hier geen bizarre hersenkrakers inzitten, want dat was in deze omstandigheden écht niet gelukt.

En dan het acteerwerk he. Sjonge jonge jonge… Ik kan het (achteraf) erg waarderen wat ze hier doen. De spanning is om te snijden en alles gaat zo subtiel, vlot en soms ijzig langzaam. Ik heb me bij zoveel kamers ‘gestoord’ dat je de eerste anderhalve minuut al drie acteurs in je mik gegooid krijgt. Geduld is de key. En ook subtiliteit. Less is more schatten. En dat is hier aan de hand. Heb ik al benoemd dat dat doodeng is?

Onze lieve Hannah Grace zit ons dus op de hielen en het wordt langzaam duidelijk wat we moeten doen. Er zitten wat geinige momenten in de kamer die de spanning nog wat meer opvoeren en deze dame speelt haar rol ontzettend goed. Het enige kritiekpuntje wat ik heb, is het einde. Dat was een beetje lame. De laatste ruimte staat voor mij zo in contrast met de rest. Al staan er weer drie monden wagenwijd open door wat hier gebeurd. Gestoord zijn ze die Grieken, ik zeg het je.

Achteraf kletsen we gezellig na met de eigenaar die duidelijk keihard heeft gewerkt om iets tofs neer te zetten. En dat is ‘m gelukt! Ik gun ‘m het echt van harte en ik ben benieuwd naar meer kamers van zijn hand. Ik kan er lang en kort over zijn: The Possesion is voor mij een absolute topper die je mee mag pakken. Ik had totaal niets verwacht en ben positief verrast. Je wil gewoon zo min mogelijk weten en lekker hand in hand de nachtdienst doorkomen. I wish you luck.

Katrina, Katrina, Katrina

“Nou, ik waag me er maar aan”, zeg ik hardop tegen mezelf voor het typen van deze review. Dit gaat een lastige worden op ieder mogelijk vlak. Als schrijver probeer ik vaak zo objectief mogelijk te vertellen over de ervaring. Natuurlijk staat mijn mening centraal, maar soms is het scheiden van ‘een hele leuk tijd hebben’ en de kwaliteit van de kamer lastig. Zoals hier. Ik ga m’n best doen.

We zitten in de taxi onderweg naar The Grudge. Ik ga eerlijk met jullie zijn: m’n maag rommelt aan alle kanten. Ik ken de film goed en ben me bewust van alle mogelijke capriolen die ze hier uit kunnen halen. Ik stop met m’n fantasie los te laten gaan, want dat maakt de spanning niet beter. Het feit dat we net voor de vorige room flink zijn opgebutst door een groepje lokale spelers helpt ook niet mee. Eenmaal voor de grote poort krijgen we een rits aan instructies mee. Tijd om naar binnen te gaan. De dood of de gladiolen.

De eerste indruk is oké. Ook hier laten ze maar al te graag zien wat ze in huis hebben en het liefst in de eerste anderhalve minuut. De spanning zakt en daardoor is er meer tijd om rond te te gapen. Da’s nie best. Het decor is le-lijk. Misschien is dat wel een van de heftigste scares van de trip. Ik weet niet waarom, maar om een of andere reden had ik bedacht dat dit er toffer uit zou zien. We bevinden ons in een Japanse setting en de opties zijn eindeloos. In plaats daarvan staan we in een troosteloos, dertien in een dozijn en afgeragd decor. Zo zonde.

Laat me niet beginnen over de puzzels. Vrijwel in het begin lopen we muur en muurvast. Dit is zó Grieks. We weten wat we moeten doen, we weten ook wat we nodig hebben alleen ontbreekt er net de sleutel om het op te lossen. En laat dat nou net zó ontiegelijk onlogisch zijn. Mede door slijtage en de logica staan we bijna een kwartier rond te hangen en de frustratie kan niet groter zijn. Net voor we elkaar willen vermoorden, slaat de sfeer gelukkig om.

Dan kom ik op het lastige stuk. Het acteerwerk. Vooropgesteld: het gedeelte waar je wat aan hebt. De karakters lijken zo uit de film gelopen te zijn en dat is écht gaaf. En creepy. Dit zorgt dat er soms hele toffe momenten ontstaan. Denk aan uitgebeelde scenes, herkenbare momenten en intense interactie met jou als speler. Hier ben ik écht enthousiast over. Maar soms… soms is het zo absurd dat het gewoon lachwekkend wordt en dat ligt denk ik echt aan ons. Pak de bovenstaande alinea: je bent zo gefrustreerd door een Griekse puzzel dat je er melig van wordt. Komt er een acteur binnen. Scare. En o, ja. Hier heb je een klein petsje op je buik. Sorry, maar dan kan je mij aan het infuus leggen.

En dan heb ik het nog niet gehad over een van de acteurs die iets te veel afleveringen van Ru Paul’s Drag Race heeft gezien. Die gooide even dé slay van 2025. De tranen staan in onze ogen en het wordt toch nog gezellig! Begrijp me niet verkeerd: ik speel echt geen kamers als een botte hork die zijn vrijgezellenfeest daar viert. Ik leef me juist ontzettend in verhalen en heb onwijs veel respect voor alle acteurs en hosts. Gelukkig pakte iedereen onze vibe geweldig op waardoor we tijdens de napraat wederom de slappe lach kregen met z’n allen. De actrice verraadde zelfs dat ze één scene met de handen voor haar mond uitspeelde omdat ze haar lach niet kon inhouden. We zijn gek op jullie! <3

Ja. Je snapt het. Dit is misschien de meest besproken kamer van onze trip. Wie had dat gedacht. Tot op de dag van vandaag gaat het over het plezier wat we hier gehad hebben. Maar als ik echt objectief moet zijn, is het echt niet zó fantastisch. Het decor is niet mooi, de meeste puzzels onlogisch en er valt hier zoveel meer uit te halen. Positief ben ik over de mooie cinematics en sommige momenten die de acteurs écht maken. Al bij al ben ik binnen het team, denk ik, het enthousiasts en heeft The Grudge voor altijd een speciaal plekje in m’n hart.

Das Amulettdown

Soms spoken specifieke kamers veel te lang op je wishlist. Het komt er maar niet van. Hetzij gebrek aan tijd, hetzij een lange autorit. Je kent het wel. Bij de Madita Trilogie was dat absoluut het geval. Tijd om eens uit te vogelen wat er aan de hand is in Neuwied.

Belangrijk om te weten: we speelden dus alle drie de kamers van de trilogie op één dag, met als afsluiting Das Amulett. Zo inconsequent als ik review, schrijf ik alleen over de laatste kamer, daar waar alles samen zou moeten komen. Je beloopt door drie kamers één verhaal en de puzzelstukjes moeten nu gaan samenvallen. Ik wil je verklappen dat we niet heel voldaan uit de twee voorgaande kamers stapten. Gelukkig spraken we tien minuten vantevoren de vriendelijke eigenaar die ons beloofde dat het allemaal sense zou maken. Gelukkig!

Das Amulett wordt omschreven als een horrorkamer mét acteur. Laat ik daar net gelukkig van worden, dus de verwachtingen zijn wat hoger. Wat ik tof vind bij 66 Minuten, zijn de intro’s. Ze duren lekker lang (soms té), maar zetten goed de toon. Zo ook hier. Ook wordt er flink op je oriëntatiegevoel ingespeeld. Pas op het einde had ik door hoe de structuur en indeling precies zat en dat was voor nu in ieder geval het goede nieuws.

Eenmaal binnen bekruipen me de eerste mixed feelings. Oké… dit kan tof worden. Maar tegelijkertijd voelt het ook een beetje makkelijk. Vooral dat laatste kan ik na deze kamer wel concluderen. Achteraf gezien had ik dit concept zó anders aangepakt. Het hele idee en sommige onderdelen daarvan vind ik erg origineel bedacht, maar de uitvoering… Waarooooooom? Hier had zoveel meer ingezeten. Ik kan er weinig over zeggen, want dan zit je al snel in spoilergebied. Ik kom hier nog op terug.

Laten we het hebben over de puzzels. Dit is vergelijkbaar met de twee andere kamers: je ziet wat, gaat ermee aan de slag, uiteindelijk triggert het iets in de ruimte waardoor je moet wachten en dan vraag je je hardop af “Wat hebben we nu eigenlijk gedaan?” Bijna alles wordt duidelijk handmatig bediend en ik heb daar niet perse een hekel aan. Maar daardoor is het niet duidelijk wanneer en vooral hoe we iets hebben opgelost. Sommige puzzels vond ik best grappig in deze kamer en behoren zelfs tot mijn favoriete soort. Maar dan loop je weer vast op haperende techniek waardoor het totaal niet overkomt. Zonde! Verder zijn er, zoals je in een experience verwacht, minder puzzels. Dat is geen probleem, alleen had ik ze liever werkend en minder vaag gezien.

Het decor vind ik matig. We spotten een aantal stekkerblokken en kabels en het ziet er allemaal wat verouderd uit. De sfeer wordt voornamelijk gezet door het gebruik van licht en helaas flink gebrek daaraan. Wat ik vaker in escape rooms zie, is het gebruik van hoorspelen en wat suggestievere storytelling en ik ben er dol op. In de eerdere twee kamers was dit voornamelijk suggestief, maar hier gaan alle remmen los. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar het duurt allemaal veeeeel te lang. Soms is de audio onverstaanbaar en dat is net even vervelend bij een kamer waar je het verhaal goed moet volgen. Ik denk echt dat ik de grote lijnen wel begrijp, maar wat ik niet begrijp is de ‘waarom’? Iedereen en z’n moeder wordt er aan de haren bijgetrokken. Less is more!

Dan de acteurs: wederom had ik never verwacht dat ik dit ooit zou schrijven, maar die hadden net zo goed niet gehoeven. Het is leuk dat je in thema mee de kamer in wordt genomen, maar that’s it. Het is niet eng, het is eerder hinderlijk en zelfs een beetje knullig… sorry. Wederom, less is more. Ik wil wel benadrukken dat onze acteurs/hosts supervriendelijk waren. Ze deden er alles aan om naderhand een praatje te maken en probeerde ons een goede beleving te geven. Ik ben überhaupt te spreken over de service. Vantevoren heb ik mailcontact met de eigenaar gehad en hij heeft ons goed geholpen met het plannen van de kamers en kwam, zoals ik eerder benoemde, speciaal een praatje maken op deze drukke dag. O, en er was een hond in de ontvangstruimte. Hij was geweldig, vriendelijk en hij was THE moment. Dat maakte toch weer alles goed.

Genoeg flauwekul: tijd om conclusies te trekken. Zoals ik eerder benoemde is het lastig om concreet te zijn, daar waar je geen spoilers weg wil geven. Ik denk alleen dat ik een unpopular opinion heb. De kamers worden namelijk aangeboden als trilogie. Ik heb er eens over nagedacht en ik vind het zonde om ze op die manier te spelen. De hele gimmick van deze kamer zou véél beter uit de verf komen wanneer je wat tijd tussen de kamers zou hebben. Je hebt hier helemaal niks aan, want de kans is, dat jij als lezer waarschijnlijk ook lang in de auto zit om de kamers te spelen, dus doe je het zo. Heb je wel de luxe om er tijd tussen te laten? Dan zou ik dat zeker doen.

Tja. Heel eerlijk? Ik zou deze kamers niet aanraden. Ik kan niet zeggen dat het écht verschrikkelijk is en het laatste deel is duidelijk het beste van de drie. Ik had er misschien meer van verwacht en vind het vooral jammer omdat alles op papier erg origineel en grappig bedacht is. De uitvoering is gewoon not it, naar mijn mening. Uiteraard is het aan jou om te kijken of het wel wat voor jou is. Misschien vind jij het wel fantastisch en ben ik niet de doelgroep voor deze kamers. Als je dan toch gaat, zou ik de verwachtingen in ieder geval bijstellen.

Oehoe!

Het is herfstachtig weer in Brabant. De eerste bladeren vallen en de wegen zijn mistig. Ik pak mijn telefoon en kan niet negeren wat ik lees: er gaan wilde geruchten rond in het noorden van het land. Geruchten over ‘een nieuwe fantastische kamer’ en kreten als ‘heimwee naar Athene? Hier moet je zijn.’ De auto wordt gestart en vier dappere zielen durven een kijkje te nemen. Het schijnt dat na hun bezoek, de geruchten alleen maar zijn voortgezet…

Nou, genoeg joi in de review. Je snapt het: wij reizen vanuit het verre zuiden naar Friesland om een weekendje te ontsnappen. Wat het absolute hoogtepunt moet worden? The Asylum. Na wat opwarmkamers vertrekken we in de avond richting het verlaten gebouw. Eerlijk is eerlijk: het is misschien even zoeken in het donker waar we moeten zijn, maar de sfeer zit er direct in! Het onthaal past mooi in het thema en met vier man sterk ouwehoeren we nog wat. Zou het misschien de spanning zijn? Of toch de hype? Laten we dat in het midden houden.

We zijn los! Het moge duidelijk zijn dat het niet erg gezellig zal worden. Het gebruik van licht, gebrek daaraan, muziek, rook en decor zijn van een hoog niveau. Hier kom ik later nog op terug. Als een stel gekkies staan we rond te staren. “O, dit is gaaf gedaan zeg,” roepen we in koor. Specifiek één onderdeel vangt direct de aandacht. Héél vet uitgevoerd.

Enfin, zou een teamlid van ons zeggen. We maken langzaam progressie en zijn verbaasd over de ruimte. Op een slimme manier ga je je hier al puzzelend niet heel relaxed voelen. Ik kan, vooral achteraf, ontzettend waarderen wat voor slimme ‘trucjes’ hier zijn uitgevoerd. Vooral het ‘eerste’ deel van het spel is de spanning om te snijden, zo goed. Ik ben fan van subtiliteit en dat hebben ze hier goed begrepen.

De puzzels: die mogen we uiteraard niet negeren. Als je meer reviews van me hebt gelezen, weet je dat ik over het algemeen meer bezig ben met de beleving, dan de puzzels. Maar wat me hier opvalt, is dat ze van een net niveau zijn. Nee, het is geen standaard escape, maar toch is er genoeg te doen en is het vooral passend. We hebben zeker niet stilgezeten!

Dan de gevreesde acteur. Allereerst: is dit het engste wat je momenteel in Nederland gaat vinden? Angst is relatief, maar mijn antwoord is volmondig ‘ja’. De opbouw van spanning is erg goed gedaan. Op een bepaald moment was dat er voor ons af, maar dat maakt het niet minder tof. Achteraf hadden we het met elkaar erover hoe je dit zou kunnen ‘oplossen’, maar dan kom je tot conclusies die voor een gemiddelde speler simpelweg geen optie zijn. Het is nu eenmaal een behoorlijke stap voor velen om een horrorkamer te spelen, wat ik 100% begrijp. Ga je dat nog gekker maken, dan komt er geen hond meer op af. Ik had de acteur misschien net wat anders ingezet, maar dat is persoonlijk en doet nogmaals niets af voor de ervaring die ik nu heb gehad.

Ik beloofde je om terug te komen op het decor, dus here we go. Als je veel kamers speelt, heb je met enige regelmaat een asylum, ziekenhuis of dergelijke bezocht. Dit is voor mij by far het beste decor wat ik gezien heb. Ik geloofde het écht. Toen we naderhand een rondje liepen met de lampen aan, zag alles er net zo goed uit. Wauw! Speakers weggewerkt, geen camera te bekennen en de ruimtes zijn superslim ingedeeld. Dit trekt je helemaal mee in het verhaal. Ik ben ook erg te spreken over de soundtrack en het gebruik van licht. Zag ik daar nou net een schim? Of beelde ik me dat in?

Nou, vooruit. Nog één speciaal kopje voor een wel héél specifieke situatie. Ik heb hier misschien wel het mooiste moment OOIT in een escape room meegemaakt. Ik lag bijna op de grond van het lachen en dit allemaal door een perfect staaltje hosting. Het ultieme bewijs hoe goed er op je gelet wordt, heb ik hier wel mogen ervaren. Ge-wel-dig. Dan heb ik het nog niet gehad over de gastvrijheid van onze hosts. We hebben lang nagekletst onder het genot van een drankje (en koek). Superleuk dat je hier je beelden ook mag terugkijken. Bedankt voor de fantastische service!

Het moge duidelijk zijn: we hebben een geweldige tijd gehad bij Silent Town. Het was de lange autorit meer dan waard en zou ook zeker iedereen aanraden om hier naartoe te gaan. The Asylum is per direct in mijn toplijst van Nederland gekomen en hoort zeker bij de all-time-favorites. Voor de grotere angsthazen is er zelfs een lite variant te boeken, dus laat je zeker niet gek maken… Verstand op 0 en ga ervoor!

100(1 uur) nacht(rust)

Met ons clubje hebben we een intensieve dag voor de boeg. Op de planning vijf kamers en achter de rug één uur slaap. Briljant idee, zo’n sleepover om onze escapedag in te luiden. We sluiten af met Zoltar Spreekt in Hilversum. We horen veel positieve geluiden en zijn benieuwd wat-ie te vertellen heeft…

Eenmaal aangekomen spotten we een cosy gebouw met daarop de tekst ‘Escape Café Hilversum’. Van binnen ziet het er nóg gezelliger uit. Het zou makkelijk te verwarren zijn met een bruin café waar locals aan de bar hangen en klagen over het dagelijks leven. Wat een sfeertje! Ik hou ervan. We worden verwelkomd door de vriendelijke eigenaresse, kletsen wat en kunnen snel aan de slag. We skippen het standaard praatje en krijgen tot slot een cruciale tip mee: vergeet niet te genieten.

Eenmaal binnen vallen de eerste monden open. Wat ziet het er geweldig uit! We gaan al snel weer veel te hard en de meeste van ons nemen de tip lekker letterlijk. Even rondkijken, alles tot je nemen en als een kleuter alles aanraken. Ik ga je vast verraden dat het decor alleen maar mooier wordt naarmate de kamer vordert. De bouwers hebben een groot oog voor detail en dat is niet alleen aan de bouw zelf te merken. Denk aan licht, rook en zelfs geur. Alles klopt!

We puzzelen lekker hard door en hebben in de kamer één duwtje in de juiste richting gehad. De puzzels zijn misschien niet heel spectaculair of vernieuwend, maar daar draait het voor mij niet om. Er is nagedacht om je als speler mee te trekken in een eigen wereld en los van de puzzels heb je daarbij ook passende opdrachten. Ik vond dit een grote meerwaarde en vaak ook origineel uitgewerkt. Ik kan het altijd waarderen wanneer je een duidelijk doel en een actieve rol krijgt in een verhaal en dat is hier héél goed gedaan.

Ik ga toch weer even terugkomen op decor: we blijven van de ene in de ander verbazing vallen. Specifiek één deel is zo gaaf gedaan. Wanneer je ‘m gespeeld hebt, begrijp je meteen wat ik bedoel. Je hebt helemaal geen zin om hier weg te gaan. Nu moet ik wel toegeven dat ik een zwak heb voor dit thema en de uitvoering is bizar mooi. Naderhand liepen we een rondje met de eigenaresse en hadden we de kans om op plekken te kijken waar je in principe niet lang bent. Zelfs dit is tot op de puntjes afgewerkt. Echt heel gaaf om te zien!

Dan uiteraard een apart kopje: de acteur. Inmiddels beginnen we naar mijn idee steeds meer te wennen aan het idee dat er een +1 of meer in de kamer rondwandelt. Fijn! Ook hier is het een toffe toevoeging. Ik zie dit in meer reviews terug en sluit me aan bij de mening dat Zoltar Spreekt een mooie ‘instapper’ is om te spelen met een acteur. Ik kan me verplaatsen in dat het spannend kan zijn, ook hier. Maar absoluut niet eng. Voor mij gaf het eerder een grote plus aan de fun factor. Feit is, dat het iets vraagt van jou en je team met alle hilarische scenario’s van dien.

Ik heb, in tegenstelling tot Zoltar, niet heel veel te vertellen. Ik wíl vooral niet heel veel zeggen, want ik denk dat je dit het beste zelf kunt beleven. Ik vind het thema superorigineel en al helemaal bijzonder uitgevoerd, dus hoe vet is het om geen idee te hebben waar je terecht komt? Dat hadden wij niet en dat gun ik jou ook. Ik heb megaveel plezier gehad in de kamer en het is dan ook lang geleden dat ik met rode wangetjes uit een niet-horrorkamer stapte. Dat we zowat een nacht doorgehaald hadden, voelde niet meer zo. Ik krijg hier keiveel energie van! Het leuke napraatje met de eigenaren droeg hier zeker aan bij. Hartelijk, gezellig en een fijne service. Ik ben benieuwd wat ze nog meer in petto hebben…

Je snapt het wel: ik ben enthousiast. Zoltar ging van 0 tot 100 in enkele seconden en dat is verdiend. Wat mij betreft hebben we er weer een pareltje bij in Nederland. Het enige wat ik je nog wil aanraden, is om met niet teveel mensen die kant op te gaan. Vijf is eigenlijk teveel en dat is zonde. Vier max en idealiter drie spelers is perfect naar mijn mening. Maar we hebben gelachen. En genoten. En mocht Zoltar nog meer te zeggen hebben, kom ik snel weer terug naar Hilversum!

War… War never changes

Hoera! Mijn vriend is jarig en waar kan ik ‘m niet blijer mee maken? Juist. Een escape room. Sinds kort cirkelt Das Kuriosum op onze wishlists. Deze kamer was er voor mijn gevoel ‘ineens’, maar de positieve reviews én foto’s die je ziet van de kamers scheppen toch een bepaalde verwachting. Er is maar één manier om erachter te komen of het waar is… Op naar Witten!

Dat mijn gevoel er voor de verandering niet helemaal naast zit, blijkt wanneer we erachter komen dat niet alleen de kamer, maar ook het bedrijf spiksplinternieuw is. De room is relatief jong en dat maakt me nieuwsgierig. Ik kom toch nog eens terug op de gedeelde afbeeldingen van het bedrijf. Hebben we te maken met een catfish? Of misschien zelfs AI? Je weet het tegenswoordigs niet. Het ziet er allemaal eng realistisch uit en wanneer we bij het pand arriveren, zouden onze wensen in vervulling kunnen gaan. De gevel is volledig in thema en vaak voorspelt dit veel goeds.

Laten we maar eens beginnen. De introductie: wat is dit ontzettend leuk gedaan. Ik weiger hier iets over te vertellen, naast dat er humor, spanning en sensatie in verwerkt zitten. Ik kan hier zó van genieten. Je vraagt je kort af waar dit in hemelsnaam naartoe gaat en voor je het weet sta je in een compleet andere wereld. Onze host is fantastisch en de eerste ‘oehs’ en ‘ahs’ zijn hoorbaar.

En dan de hamvraag: is het dan echt zo mooi als wat we gehoopt hadden? Ja. The rumors are true. Ik heb in binnen- en buitenland een aantal kamers kunnen spelen die bijna berucht zijn vanwege het decor en ver boven die toplijst, daar staat Das Kuriosum. Soms heb je escape rooms waar je gewoon één duidelijke showpony hebt, maar deze kamer IS de showpony. Het niveau zwakt nooit af. Ik roep hardop dat ik niet geloof dat dit ‘gebouwd’ is. Ongelooflijk. Ik trek meermaals aan de arm van m’n vriend en vraag of we alsjeblieft uit onze escape-modus willen gaan. Ik raak simpelweg niet uitgekeken en ben niet van plan om voorlopig weg te gaan. Maar goed, dan had ik er waarschijnlijk nu nog gestaan. Ik kan hier paragraven lang over schrijven, maar dat zal ik je besparen.

Uiteraard lees je zowel voor, als na de kamer de reviews op Escapetalk. Daar zie ik telkens dezelfde onderwerpen aan bod komen. Hoe graag ik ook origineel wil zijn, ik kan het niet negeren. Ja: het geluid is abnormaal. Inderdaad: dit gebruik van licht is bijna zeldzaam. Alsof wat er staat nog niet genoeg is, weten de eigenaren de ruimtes nóg meer sfeer in te blazen. Op sommige momenten krijg ik kippenvel van wat ik zie, hoor en zelfs ruik. Alles klopt. Er wordt continu ontzettend leuk op jou als speler ingespeeld en daardoor word je nog meer in het verhaal getrokken. De muziek is prachtig en herkenbaar als je, net als ik, wat uurtjes digitaal in The Commonwealth hebt doorgebracht. In de kamer zijn talloze verwijzingen naar de game Fallout te vinden en ik hoorde achteraf dat ik er zelfs een aantal heb gemist. Vin ‘k leuk.

Door naar de puzzels. Deze zijn op het niveau zoals je ze verwacht bij een experience kamer. Niet erg uitdagend, hier misschien zelfs een beetje onorigineel en minder aanwezig. Een aantal opdrachten zijn wat minder naar mijn voorkeur, maar ik heb weinig tijd om me hier aan te storen. Wel passen ze allemaal naadloos in het decor, verhaal en is het vaak logisch waarom je iets aan het doen bent. Ik wil graag extra credits geven aan de eigenaren: over alles is nagedacht. Wanneer een puzzel eventueel tot frustratie kan leiden, zijn ze je hier net dat ene stapje voor en dat vind ik briljant.

We werken naar een climax toe en zitten helemaal in het verhaal. Het einde is prachtig en we hebben geen idee hoe lang we binnen zijn geweest. Dat is altijd en goed teken, toch? We hebben even tijd nodig om te verwerken wat we allemaal gezien hebben. We spreken onze host, tevens een van de eigenaren en het was heerlijk om na te kletsen. Wat heeft hij het goed gedaan, bravo! Zelfs de manier waarop de groepsfoto wordt gemaakt is in thema. Omdat mijn vriend jarig is, krijgt hij ook nog een shirt mee. Hoe lief!

Het moge duidelijk zijn: hier staat een kamer van wereldniveau. Ik wil best een weddenschap met je aangaan dat deze hoog in de TERPECA terecht zal komen en daar draag ik graag aan bij. Wees alsjeblieft niet bang: ja, de kamer heeft een passend spannend randje, maar is absoluut niet eng. Waag je er ook niet aan om met te veel spelers richting Witten te gaan. Twee spelers was fantastisch, meer dan drie lijkt me té gezellig. Ik snap wat er gezegd wordt qua vuiligheid, maar omdat we ons op het ergste hadden voorbereid, viel dit achteraf zelfs nog mee. Trek geen witte blouse aan, maar kom ook zeker niet in een overal. Je gaat het prima overleven.

Ik heb gezegd wat ik erover wilde zeggen, nu is het aan jou. Ga naar Witten en wees voorbereid op een van de mooiste decors die je ooit gaat zien.

‘Ik doe spontaan een dansje!’

Iedere zomervakantie ga ik met m’n vader op pad om wat leuks te doen. Winkelen, concerten en wat ontbreekt er aan dit lijstje? Juist. Een escape room. Op aanraden boekten we The Caretaker om een debuut als vader-dochterduo te maken. Daar gaan ze!

We zijn wat te vroeg gearriveerd bij het grote gebouw waar Breakout Rotterdam zich bevindt. Geen probleem, want we worden vriendelijk onthaald door onze host en kunnen vrijwel meteen aan de bak. Na een intropraatje waar het verhaal wordt verteld, betreden we de kamer. Het wordt direct duidelijk dat we een avontuur met een spannend randje gaan beleven. Heerlijk. Vantevoren zijn we ‘gewaarschuwd’ door onze host dat dit een pittige kamer gaat zijn voor twee. Er wordt ons zelfs aangeraden om lineair aan de slag te gaan om chaos te voorkomen. Gelukkig gaat dit goed. Uiteraard is het begin altijd even zoeken, maar ik mag wel zwetsen over onze kwaliteiten als kersvers duo: dit gaat perfect.

Er zijn een aantal dingen in deze kamer die ik ontzettend waardeer. Er zijn genoeg (gelaagde) puzzels aanwezig, maar door een bepaald element in de kamer ontstaat daar geen onduidelijkheid over. Het moet dus mogelijk zijn om meerdere dingen tegelijkertijd op te lossen, maar wij hebben hier niet voor gekozen en dat is me prima bevallen. De feedback is helder, waardoor er geen verwarring ontstaat. Hierdoor heb ik continu kleine, euforische eureka momentjes gevoeld en dat geeft het spelplezier een flinke boost. Met een kleine duw in de rug kwamen steeds verder en de gamehost voelde precies aan wanneer dat nodig was. Daarover gesproken: ik ben fan van de manier waarop dit wordt gedaan!

Eerlijk is eerlijk: ik verwachtte een prima, misschien wat basic puzzelkamer. Mijn associatie met het woord ‘puzzelkamer’ is simpel en ook enkel focus op puzzels. Helemaal prima. Maar misschien was ik daarom nog enthousiaster over de algehele sfeer van The Caretaker. Alles ziet er netjes onderhouden uit, het geluid en licht zijn gaaf gedaan en je vindt er ook techniek. Dit maakt dat je, ondanks de kleinere oppervlakte, best een aantal verrassingen treft.

Ik dek mezelf wederom in, maar mijn speelstijl is chill, niet gehaast en ik speel al helemaal niet voor records. Wel merk ik dat ik na 200+ kamers wat sneller achteroverleun en ook leun op mijn team, ‘want we halen het vast wel’. Stom eigenlijk he? Het is wel de waarheid. Ditmaal was het wel even anders. Ik voelde het per vijf minuten warmer worden en ervaarde zelfs een flinke druk om het halen. We zijn continu bezig geweest en ik heb niet het gevoel dat we ergens muurvast hebben gezeten. Er is gewoon genoeg te doen. Zou het lukken? Nou, het feest kon niet groter zijn toen we met zes seconden op de (toffe) klok buiten stonden. Yes! Dit is weer even helemaal waar escapen om draait. Ik vond het heerlijk om met z’n tweeën te spelen en raad het iedereen met ervaring aan. Met wat minder ervaring zou ik het lekker bij drie, maar echt maximaal vier personen laten.

Je leest het vast en zeker: ik ben enthousiast. Wat mij betreft een pareltje waar ik met veel plezier heb gespeeld. De hosts waren vriendelijk, de kamer netjes onderhouden en de puzzels waren tof om te doen. Het thema is spannend, maar absoluut niet eng, dus laat je daar zeker niet door tegenhouden. Nog even pluspunten voor het feit hoe ze de historie van het pand gebruikt hebben voor het verhaal. Nou… wat zit je nog te doen? Hup, op naar Rotterdam!

“Ik zie niks, ik hoor niks en ik wil ‘t ook niet zien”

Het is mei en dat betekent dat het tijd is om een eeuwenoude traditie (die vorig jaar in het leven is geroepen) in stand te houden. Samen met m’n beste vriendin ga ik op vakantie en ditmaal is het Kroatie geworden. Hoe leuk zo’n girlstrip ook is, het voelt toch gek om zonder Excelbestand de hort op te gaan. Tijd om te kijken of er een escape room in de buurt is!

Nu wil ik je meegeven dat die vriendin van mij he-le-maal niks om escape rooms geeft. De arme meid heeft alle verhalen aan moeten horen en het is me één keer gelukt om haar mee te sleuren. Ach, we hebben een dagje wat minder weer en onder het genot van een lokaal likeurtje komt het allemaal goed. Ze krijgt er zelfs zin in! Het lullige voor haar is dat ze enkel getrakteerd is op Molly’s Game, dus ik voelde me vrij geroepen om de verwachtingen wat bij te stellen…

Never judge a book by it’s cover, hoor. Misschien valt het reuze mee. We hebben de keus uit twee thema’s: Central Bank en Prison. We kozen voor de eerste en vol goede moed gaan we aan ons Kroatisch avontuur beginnen. Eenmaal binnen ziet het pand er wat cracky uit. We worden ontvangen door een vriendelijke dame die goed Engels spreekt. We bergen onze spullen op en nadrukkelijk wordt, terwijl ik m’n smartwatch af wil doen, gezegd dat die gewoon mee naar binnen kan. ‘Take your phones with you, otherwise you might miss a phonecall!’ Oke dan! We worden meegenomen naar de controlroom om daar ons intropraatje te krijgen. We kletsen wat over escape rooms en onze host gaat zodoende vanuit dat we dus al eerder gespeeld hebben. Het gezellige gesprek komt ten einde en vervolgens krijgen we een anderhalf uur durend script over wat allemaal niet mag. Nee, heel immersive kan ik het niet noemen. Laten we maar beginnen.

Oh, ze vergat nog één ding te vertellen: de gehele kamer speelt zich af in het donker. Nu wil ik niet meteen de negative Nancy zijn, maar hier krijg ik het een beetje van. Dit betekent alleen maar gek*t met zaklampjes, onnodig moeilijk doen en spoiler alert: het voegt werkelijkwaar 0,0 toe. We gaan naar binnen en het is niet perse een straf dat we het decor niet goed zien. Dat is dan weer een meevaller. En wat denk je? Je verwacht het niet! Na nog geen 10 minuten houdt het lampje van m’n vriendin ermee op en kan onze host de kamer binnenkomen. Onnodig moeilijk, told you.

Toch starten we enthousiast met z’n tweeën en vliegen een beetje van hot naar her. Ik heb eigenlijk nog nooit zo sterk in een kamer gehad dat-ie ontzettend parallel lijkt, maar hartstikke lineair is. We hebben veel tot onze beschikking, maar kunnen alles maar half-half. Dit zorgt voor téveel ruis. We proberen op te splitsen, maar dat heeft totaal geen nut. Dit geeft ons een wat tragere start, maar na een kleine hint, pakken we uiteindelijk de flow. Dan het hintsysteem: hier ben ik gewoon niet fan van. Er zitten consequenties aan en ik hou daar niet van. Ik heb geen zin om muurvast te zitten en dan 5 minuten moeten overwegen of ik nu een hint wil, omdat het anders later niet meer kan. Gelukkig speelt onze host hier goed op in en duwt ons af toe net even de goede kant in. Ik wil wel benoemen dat er supergoed op ons werd gelet. Onze host keek en luisterde goed mee en dat is top!

Ja, wat moet ik er verder over zeggen? Deze kamer werd voor mij een regelrechte meme met de typische escape room red flags. Geklooi met water, donker, voorkennis, niet werkende puzzels, een imbussleutel, red herrings, consequenties, “Oh ja, het eindslot is kapot, dus ik kom eraan”, gebrek aan sfeer en ik kan nog wel even doorgaan. Met een minuut over staan we buiten, dus we hebben zeker het volle uur gebruikt. Normaal wordt deze kamer met vier gespeeld, dus onze host was onder de indruk dat we het überhaupt gehaald hebben. Nu kan ik me echt niet voorstellen dat je met zoveel man hier wil zijn. Dan wordt het een groot wachtfestijn. Drie mensen is zeker de max.

Nu klink ik vrij negatief, maar we hebben al bij al een prima tijd gehad. We hebben gelachen en daar gaat het om. Ik heb zéker erger gezien en ik mocht misschien ook niet meer verwachten dan dit. We kwamen om plezier te maken met z’n tweeën en niet om een hoogvlieger mee te maken, dus dat is prima. Ik denk gewoon dat je, zonder al die red flags die makkelijk te verhelpen zijn, een prima basic escape room hebt zoals je ‘m verwacht. Voor nu dus net geen voldoende, maar wie weet spotten we volgend jaar op onze vakantie wel een verborgen parel. To be continued!

Hoeveel sin heb ik hierin?

We zijn in Athene om flink wat (horror)kamers te spelen en over Amen heb ik enkel positieve verhalen gehoord. Of dat terecht is? Daar komen we maar op één manier achter. Tijd om onze zonden onder ogen te komen.

Eenmaal voor de deur raken we allemaal enthousiast: dit beloofd veel goeds! Waar het vaak een hele opgave is om de voordeur te vinden van een Atheense room, is het hier duidelijk waar we moeten zijn. De voorkant is tof gedecoreerd, dus als dat al het begin is? Zin an. We wachten netjes voor de deur tot we naar binnen mogen en er is voor één teamlid nog tijd om zijn moed bij elkaar te rapen. Lastig wanneer religie niet je thema is. Vooral wanneer we de kerkelijke muziek achter de voordeur horen dreunen. Nu is het algemeen bekend dat in Athene veel kamers direct in thema beginnen. Ook het binnentreden van deze kamer is direct, tof en passend bij het engige thema. Er werd nog lang ge-steen, papier, schaart…

Beginnen dan maar! Ja, kijk. Ik word hier heel blij van. Zo dol als ik op horrorkamers ben, nog doller ben ik op dit thema. De muziek, subtiele geur en thematisering geven me kippenvel tot aan m’n kleine teentje. Dit gaat vet worden. Het is ook snel duidelijk wie we voor ons hebben en dat het niet erg gezellig gaat worden. Al snel hebben we ook door dat dit niet een ‘basic, schreeuwerige’ horrorkamer gaat zijn. We botsen al snel op de eerste uitgespeelde scene en dan kun je alleen nog maar genieten. Of juist niet. Het is maar net aan wie je het van ons team vraagt.

We struggelen wat met de eerste puzzel, maar daarna zijn we los. Alle raadsels zijn passend in de sfeer. Niet te moeilijk, wel een beetje uitdaging hier en daar, maar goed te doen. We spelen de kamer zelfs hintloos, dus dat zegt wel wat. Soms krijg ik het idee dat het spel wat onoverzichtelijk wordt, maar hier wordt aan het einde op een toffe manier duidelijkheid in gebracht. Mocht je de kamer gespeeld hebben, snap je misschien wat ik bedoel.

De sfeer is intens en de scares soms intenser. Het voelt alsof je nergens veilig bent en laat ik dat nou net bloedspannend vinden. Doormiddel van acteerwerk, geluid en soms een beetje lezen, wordt het verhaal langzaam duidelijk. Ik merk dat ik in dit soort kamers, mede dankzij de intensiteit, het verhaal maar half meekrijg. Dat was hier alles behalve het geval. Alles wat we zagen en deden, was logisch voor mijn gevoel. Dat hoorde gewoon zo. En dat kan ik alleen maar waarderen. Dan heb ik het nog niet gehad over een aantal bijzonder vette momenten waar we tegenaan liepen. Holy shit! Dat had ik even niet verwacht. Dit gaat verder dan van een afstandje kijken wat er gebeurt. Echnie, nu ben je er zelf onderdeel van. Waaaauuuuuw!

Zoals je wellicht kunt lezen, ben ik enthousiast. Mijn verwachtingen waren vrij hoog en deze zijn dubbel en dwars waargemaakt. Alles klopt voor mij. Naderhand kletsen we nog gezellig na met de vriendelijke acteurs en vertelden ze dat je zelf invloed uitoefent op hoe het spel eindigt. Nou, mijn nacht kon niet meer stuk. Hier is geweldig goed over nagedacht. Dat we daarna ook nog eens de relatief nieuwe kamer van Neverland konden spelen, maakte het helemaal af. Wat een feest.

Ik zou zeggen: ga naar Athene en boek deze kamer. Niet toevoegen aan je lijst is een crime. I said what I said and Amen to that!

MetanoiaAAAAAA WTF?!

Daar staan we dan. Midden in de nacht, voor een gigantisch gebouw. De meligheid binnen ons team is goed te voelen. Direct vanuit Amen wandelde we namelijk door naar de tweede locatie van Neverland: -je verwacht het niet- Neverland 2. Heel veel tijd om na te denken wat we precies gaan meemaken, hadden we niet. Maar soms kom je er op de harde manier achter…

Zoals ik al benoemde, zat de sfeer er onderling goed in. Zo’n adrenalinerush doet wat met je en gekscherend hadden we het voor de deur nog over onze verwachtingen. Ik doe graag aan schaamteloze zelfpromotie, dus zoals je in mijn review van Amen kunt lezen, was ik enthousiast. ‘Gaat het nog beter worden?’ ‘Waarschijnlijk niet enger, dat heb ik ergens gehoord.’ ‘Ach, we zien het wel.’ De deur opent en voor wat ik kon zien, zag het er wederom tof uit. De intro is leuk. Oprecht, ik vond het best gezellig. Vol goede moed banen we ons een weg naar binnen en het was leuk. Nadruk op was.

Wauw zeg, wat een decor. Niet persé de locatie, maar wel de uitwerking ervan is adembenemend. De afwerking is geweldig. Zo heb ik het nog niet eerder in Athene gezien. Dit maakt de situatie realistisch en dat was misschien net niet helemaal wat we nodig hadden op dat moment. Je leest het wellicht al m’n hele review tussen de regels door, maar meine gute. Wat was dit eng.

Ik was direct enthousiast door de eerste puzzel. De toon is gezet. De andere toon die gezet werd, was het acteerwerk. Plots staan we wederom te kijken naar een scene die ons meeneemt in het verhaal en het is duidelijk dat dit niet flauw gaat worden. We botsen op nog een aantal toffe puzzels en effecten. Ook weer dingen die ik nergens anders gezien heb. We zaten er helemaal in en ik blijf het bijzonder vinden dat een kamer dat kan. Het besef dat je eigenlijk tussen een paar spaanplaten staat, is er niet. Nul. We zijn op dat moment op de locatie die het voor moet stellen. Punt uit. En wat een oppervlakte. Waar ik bij de eerste kamer van Neverland al verbaasd was, overtrof dit alles. Er kwam geen einde aan. De ruimtes zijn ontzettend slim ingedeeld waardoor je soms zelfs bijna je oriëntatie verliest. Ik werd helemaal blij toen ik achteraf meegenomen werd in de kleine details. Ondanks dat alles duidelijk was, kregen we door de intensiteit van het spel niet alles mee. Zoals een bepaald onderdeel wat je ergens vindt. Dat is daar, omdat het logisch in het verhaal past. Niets is zomaar en laat ik daar nu net héél goed op gaan.

We blijven ondertussen heerlijk door de puzzels flowen en het lijkt zelfs bijna voorspoedig te gaan. Toch ga ik weer terugkomen op onze acteur, want godnondeju. Er zijn een aantal capriolen die ze hier in Griekenland uithalen, die ik nooit ga begrijpen. Maar dit? Meermaals kijken we elkaar met grote ogen aan terwijl een teamlid schreeuwt: ‘Dit kan toch niet?!’ Ja, wel dus. Over schreeuwen gesproken: hier heb ik wel een kleine kanttekening. De grootte van de speakers is niet helemaal in verhouding met de ruimte waar we in staan. Dan heb ik het nog niet over het volume gehad. Ik snap dat het onze hartslagen flink moet verhogen, maar liever niet m’n rekening van de audicien. Dit was gewoon niet meer leuk. Nadat een teamlid met handen, voeten en veel stemgeluid dat duidelijk maakte, werd hier gelukkig gehoor (ha) aan gegeven. En door!

Ja, dit is er weer zo een he. Dit is misschien wel een van de spannendste kamers die ik ooit gespeeld heb. Decor, sfeer, acteerwerk en het gebrek aan mogelijkheid om in het midden te mogen lopen, maakte het voor mij persoonlijk doodeng. Eerlijk: er is hardop uitgesproken ‘Moeten we dit nog doen?’ Eén teamlid stond zelfs volledig uit. Ik snap dat wel. Maar hoe blij ben ik dat we deze kamer hebben gedaan. Wederom kwamen we weer zo’n vette effecten tegen. Het verhaal is fan-tas-tisch en de puzzels écht heel leuk om te doen. Ook hier werd ik meegetrokken in de storyline. Naderhand vertelde de actrice ook dat ze daar bewust naar gekeken hebben. Ze willen je als speler geen toeschouwer, maar onderdeel laten zijn. En dat is gelukt. Misschien vond ik dat ook wel het meest treffende aan deze kamer. Waar de ‘actie’ normaal naar jou toekomt, moet je ‘m nu achterna. Oh, en mocht je daar geen zin in hebben, komt-ie alsnog wel naar jou. Ik spreek uit ervaring.

Onze hartslagen zijn gedaald, de piep is uit de oren en met een bekertje water komen we bij. Wat was dit ongelofelijk gaaf. Onze lieve acteurs nemen ons nog helemaal mee door de ruimtes met het licht aan. En zelfs dan ziet het er tiptop in orde uit. Erg knap gedaan.

Het moge duidelijk zijn: ja. Ga deze kamer spelen. Dit mag je niet missen. In het gigantische pand is nog véél ruimte voor nieuwe kamers en ik weet wel wie er voorop zal staan wanneer ze openen. Ik ben fan van Neverland. En al krijg ik de naam van deze kamer m’n strot niet uit, hij zal bekend staan als de grote verrassing van onze Athene trip.

And then… there were two

Jolig zitten we met z’n allen aan een tafel in de Griekse hoofdstad. Hapje, drankje. Je kent het wel. Met een grote groep als we zijn, wisselen we verhalen uit over onze afgelopen ervaringen over escape rooms. Uiteraard kwam Lethal Decision 1 aan bod. Vier overgebleven mensen die het verhaal na konden vertellen. Maar plots. Plots zijn er nog enkele enthousiastelingen over. In een vloek en een zucht staan we namelijk met z’n tweeën voor de deur van Lethal Decision 2: Hell Awaits. Wat is hier gebeurd? Gaan we dit écht doen?

Zoals je wellicht tussen de regels van m’n melodramatische intro kunt lezen: binnen ons team hadden twee man hun portie Lethal wel gehad. Begrijpelijk, je moet er net zin in hebben. We hoorden verhalen over de kamer en dat de tendens wel anders zou zijn dan bij zijn voorganger. Ik ben benieuwd. We kennen de ingang en vol goede moed treden we binnen. Grappig hoe je door dezelfde deur naar binnengaat, maar door wat kleine veranderingen, de sfeer toch passend is bij wat we gaan doen. De intro is tof. Wederom is het zoeken wie we voor ons hebben en waarom deze gast zich zo gedraagt, maar dit wordt al snel duidelijk. In thema is er zelfs tijd voor een gezellig praatje en de eerste scare heb ik dan te pakken wanneer ik terugkom van het toilet en onze host wist te vertellen dat ik uit Hel(l?)mond kom. Lachuh!

Dat ‘lachuh’ was ons snel vergaan toen we eenmaal écht startten. Jeetje, waar ben ik toch aan begonnen? De manier waarop je de kamer binnentreedt in combinatie met de dreiging die er hangt, vond ik zeer arelaxed. Binnen no-time zien we wie we voor ons hebben. De scares zijn op een bepaalde manier intens, agressief en met een hoop bombarie. Wel is de acteur vliegensvlug en is het wederom een raadsel hoe ze dit in godsnaam doen. Nu vind ik dit een beetje dubbel. Aan de ene kant bouwt de spanning naar mijn idee vaak meer op wanneer je letterlijk langer in het duister blijft tasten. Nu hebben we je gezien en weten we wie je bent. Maakt dit het dan minder spannend in Lethal Decision 2? Dat kan ik niet perse zeggen.

We botsen op de eerste puzzels en deze vallen me niet tegen. Vraag me niet waarom we dit aan het doen zijn, maar ik heb het wel naar m’n zin. Van een afstandje dan, he. Ik durf eerlijk te bekennen dat ik de eerste paar puzzels werkelijk niets heb opgelost. De dreiging is groot en in de eerste 10 minuten zijn we al meermaals gescared. De dreiging neemt gelukkig naarmate de kamer wel wat af waardoor ik meer op m’n gemak begin te raken. Of het komt door de herhaling van scares? Dat weet ik niet. Op een of andere manier blijven ze me telkens pakken, maar ik kan me indenken dat je hier op een gegeven moment flauw van wordt. Gelukkig worden deze afgewisseld door gave momenten waar je even naar kunt kijken en soms zelfs onderdeel van bent. We worden met de neus op de feiten gedrukt: dit zijn de acteurs van Escape Clue. En potverdikkie, wat kennen ze ‘t toch he.

We hebben de flow goed te pakken. Sommige puzzels lossen we vliegensvlug op en naar mijn idee hebben we weinig tot geen hints nodig. Nogmaals: wat we aan ‘t doen zijn? Als Joost er was, zou hij het weten. Ik in ieder geval niet. Ze hebben echt wel geprobeerd om de vormgeving van de puzzels in stijl te maken, maar daar is ook alles mee gezegd. Mooi bruggetje: decor. Je ziet dat de kamer inderdaad vrij nieuw is. De slijtageplekken zijn minimaal, maar zeker aanwezig. Ik ben benieuwd hoe deze room er over een jaar bij ligt. Verder zien sommige ruimtes er voor Atheense standaarden best gaaf uit, maar aan de andere kant is het weer een beetje afgeraffeld. Zonde! Wel vind ik het indrukwekkend hoe acteurs gebruik maken van de ruimte. Ja sorry, deze dragen voor mij echt een groot deel kamer.

Tussen alle gekkigheid door, is er zelfs ruimte om plezier te maken. We voelen ons beiden steeds chiller en daar wordt lekker op ingespeeld. De host gaat grappig doen via het hintsysteem en kijkt hoe ver hij ons kan laten gaan. De acteurs doen vrolijk mee en worden steeds comfortabeler. Iets té comfortabeler misschien. Hierdoor ontstaat een onhandige situatie met een blauwe knie als afloop. Nu heeft veiligheid niet bepaald een hoge prioriteit in Athene en ook hier kijk ik m’n ogen uit wat ze gefabriceerd hebben. Ik ben écht niet vies van een beetje klim- en klauterwerk, maar hier heb ook ik even achter m’n oren gekrabd. Gelukkig zijn alle medewerkers echt lieverds en wordt er goed op ons gelet. Over de service niets anders dan lof!

Verhaaltechnisch valt er weinig te melden. Het plot is flinterdun en zelfs Stevie Wonder zag de conclusie al van mijlenver aankomen. En weet je, dat is ook geen ramp. De uitvoering vond ik namelijk erg tof gedaan. Na het spelen van beide kamers in deze volgorde, zou ik wel aanraden om het zo te doen. Ik kan me voorstellen dat het anders allemaal een beetje random aanvoelt, terwijl het voor ons nu een feest der herkenning was. Ik vond de scenes die je tussendoor krijgt erg gaaf gedaan en voornamelijk het einde heeft indruk gemaakt. Houd dus wel in je achterhoofd dat Lethal Decision 1 een compleet ander soort kamer is dan deel 2, maar ze vullen elkaar wat mij betreft goed aan.

De meningen kunnen haast niet verdeelder zijn dan over deze kamer. En wat kan ik zeggen? Ik vond het vet. Het is de eerste keer dat ik zo’n kamer met ‘slechts’ twee speelde, maar ik kan het iedereen aanraden. Ja, het is intens. Maar al helemaal qua ruimte lijkt het me een drama om met drie of meer hier te zijn. Dan ga je elkaar in de weg lopen. Heb je zin om in een ‘scare-dichtheid’ van 90/100 prima puzzels op te lossen in de hel? Dan snap ik niet wat je hier nog zit te doen. Send them my regards!

We moeten door

We staan voor de deur van het grote pand van Escape Clue. Even schiet het door m’n hoofd: ‘Waarom doe ik mezelf dit aan?’ Ik schijn ‘gelukkig’ niet de enige te zijn die zo denkt. Meermaals hoor ik gezucht, gesteun en geklaag. Gaat Lethal Decision dan écht een fatale beslissing zijn?

Dat we zo’n 20 minuten lang voor een dichte deur staan te wachten, helpt niet bepaald mee. Dit geeft ons niet alleen meer tijd om ons leven te overdenken, maar ook mogelijkheid om de verschrikkelijke geluiden van binnenuit te horen. Ach, het concept ‘tijd’ werkt hier nu eenmaal anders dan bij ons. We vergeven het ze maar. Vergeven én vergeten, want wanneer de deur opent, hebben we nog maar één ding voor ogen: overleven. Dramatisch he? Het is wel de waarheid. En niet geheel onterecht.

We beginnen. De spanning is om te snijden en we worden in thema ontvangen. Dit zet wel gelijk een bepaalde toon. Een bijzondere sfeer, maar met een vlaagje humor. Oké, dit is fijn. Als dit het gaat worden? Kom maar op. Nou ja, kom maar op… We proberen we subtiel aan te geven dat we het spel niet te extreem willen spelen. Geruchten over kapotte kleren en blauwe plekken, tja. Dat willen we tackelen. Zo zijn we dan ook wel weer. Ondanks dat ons host in zijn rol blijft, voelen we ons gehoord. Nu kunnen we écht beginnen.

En dan volgen de eerste zweethandjes. De start van de kamer zet wat mij betreft direct de toon van hoe deze kamer gaat zijn. Heftig, intens en eng. Al moet ik toegeven dat dit een gevalletje ‘it gets better’ is. Als groep moesten we hier écht doorheen om vervolgens wat meer los te komen. Dit is uiteraard persoonlijk en ik ervaar ieder begin van een horrorkamer bijvoorbeeld als eng. Iedere keer weer. Dit vond ik echter extreem, voornamelijk door bepaalde omstandigheden waar we letterlijk fysiek last van kregen. Eind goed, al goed: we made it. Tot hier in ieder geval.

Kijk, ik kan het niet fraaier maken en ik denk ook niet dat ik hier iets mee spoil, maar je gaat dood. Ze gaan je in ieder geval zéker de illusie bieden dat je verrekes dichtbij komt. Het is één grote agressieshow. Ik weet dat ik met m’n 25 pas net kom kijken, maar ik dacht dat ik veel gezien had. In Lethal Decision werd die gedachte keihard onderuit getrapt. Dit is écht niet normaal. Het acteerwerk is niet van deze wereld. Ik geloof nog steeds niet dat je dit avond na avond kunt doen. Ik geloof überhaupt niets van wat ik allemaal gezien heb. De acteur is kei-kneitter-knettergestoord. Ik kan het je ook niet uitleggen, dit moet je met je eigen ogen zien.

In Lethal worden er een aantal. Regels? Tips? Adviezen? Nou ja, dingen meegegeven. Geef ‘t beestje een naam. Ik zou ze in ieder geval opvolgen. Nu kom ik op het punt waarom ik deze kamer misschien wel zo tof vind: je hebt geen keus. Of je hier nu van houdt of niet: je gaat meedoen. Je gaat doen wat er van je wordt gevraagd en je gaat bang zijn voor de consequenties als je het niet doet. Ik ben iemand die makkelijk meegaat in een verhaal. Ik geef me graag volledig over aan een kamer, maar ik vind de wijze van Lethal heel bijzonder. Zo heb ik het niet eerder gezien.

Het decor kan ik heel kort zijn en over de puzzels nog korter. Decor: is er. Puzzels: ook. Je gaat hier niet naartoe om de gekste hersenkrakers op te lossen en te genieten van de mindblowing details. Ik moet zeggen dat ik het decor enigszins passend vind bij de situatie, maar wel met een korreltje Grieks, weet je wel. Hier valt nog wat te halen. Al heb ik wel een kleine kanttekening. Achteraf hoorden we dat deze kamer al zo’n 7 á 8 jaar open is en met dat in mijn achterhoofd vind ik het knap dat-ie nog overeind staat. Qua puzzels is het niets bijzonders. Ik betrap mezelf erop dat ik zelfs moet nadenken wat we nu eigenlijk hebben gedaan. Maar dat is ook niet erg, vind ik. Nogmaals: daar kom je hier niet voor en ik zou niet weten hoe ik in deze omstandigheden moeilijke puzzels op zou moeten lossen.

Wat een lastige review om te schrijven. Eigenlijk wil ik je alles vertellen, maar tegelijkertijd ook helemaal niets. Lethal Decision is een bijzondere kamer in zijn soort. Misschien wel een hele eigen soort. Ik weet zeker dat je dit gaat haten óf geweldig gaat vinden. Geen middenweg. Ik behoor tot de laatste categorie en kan erg waarderen wat ik hier heb gezien. Tegelijkertijd kan ik zeker vier mensen opnoemen waarvan ik weet dat ze dit verschrikkelijk zouden vinden. Zo’n kamer is het. Ik vind het knap hoe je zo de illusie kunt wekken dat je laatste uur geslagen heeft. Het acteerwerk is bizar goed en tegelijkertijd heb ik me de gehele kamer ontzettend veilig gevoeld. Het praatje achteraf was dan ook superhartelijk en ik heb continu het gevoel gehad dat er op ons gelet werd. Ze hebben precies aangevoeld hoe ver ze konden gaan en het is een rare mix van emoties wanneer dat én het gevoel van opgejaagd worden samenkomen.

Ik hou van unieke kamers en uniek is hier een understatement. De combinatie van een bijzondere vorm van horror, humor, interactie en de setting waar je je in bevindt, maken het een hele ervaring. Ik hou d’r van. Nu hoor ik je natuurlijk denken: is het dan echt de scarefactor 10/10 waard? Nou, laat ik je vervelen met een politiek correct antwoord. Angst is subjectief. De een gaat dit niet trekken, de ander blijft kalm en rustig. Ik ga bijvoorbeeld wat minder goed op vrouwen van 1.50 meter die zich in rare bochten kunnen wringen, iemand anders wil liever niet bedreigd worden met een deur. Ga er vooral zelf achterkomen en vergeet vooral niet te genieten terwijl je sterft!

Een ode aan zij die niet geloven

Vandaag is de dag waar we lang naar uit hebben gekeken: we spelen The Non Believers. Hier en daar worden we flink opgehyped en dat is best spannend. Na bijna 200 kamers ben je toch bezig met een stukje verwachtingsmanagment. Ik ben benieuwd wat we mee gaan maken…

Aangekomen in Leiden treden we binnen bij de toffe ontvangstruimte. Daar ontmoeten we de eigenaar en laat dat meteen een match made in heaven zijn. Het is duidelijk dat we iemand voor ons hebben die vol passie aan de kamer heeft gewerkt, dus het enthousiasme stijgt beetje bij beetje. En dan mogen we écht gaan beginnen.

Weet je wat het is, ietwat kritischere reviews worden vaak gezien als lastig om te schrijven. Dat klopt. Maar voor het eerst struggle ik om het gevoel wat deze kamer mij geeft te omschrijven. In mijn hoofd heb ik al meer dan honderd bijvoeglijke naamwoorden gebruikt en dat wordt saai. ‘Toffe’, ‘geweldige’, ‘prachtige’. Je kent het wel. Ik ben bang dat ik er niet omheen kan, want bij de introductie zijn we er direct stil van. What the hell?! En als je bang bent dat je dan meteen je hoogtepunt gehad hebt: nee hoor.

We staan in een machtig mooi decor en hebben de flow direct te pakken. De locatie waar je je in bevindt voelt authentiek aan en de passende puzzels zitten perfect in het decor verwerkt. Er is een mooie balans voor de puzzelaars en de fans van experiences. Er zitten wat pittigere puzzels in, maar de manier waarop je hier gehint wordt, maakt het goed te doen. Binnen ons team had iedereen wel een andere puzzel die hij/zij het leukst vond en ik denk dat dat aangeeft dat er voor ieder wat wils is. De kamer heeft een vrij lineaire structuur en dat is juist bij dit soort experiences erg prettig vind ik. Zo is het ook wel eens lekker om rustig rond te gapen en heb ik zelfs een beetje spijt dat ik dat niet vaker heb gedaan.

Ja en dan. We blijven maar door gaan en raken compleet gedesoriënteerd. Ik zal eerlijk bekennen dat ik niet zo’n fan ben van de term ‘WTF-momenten’, want dat is vrij subjectief. De een staat sneller versteld dan de ander. Dit is oprecht een kamer waarbij die term een understatement is. En dat zonder een show off te zijn in de zin van technische hoogstandjes. ‘Kijk eens wat ik allemaal kan’. Alles wat je ziet, past naadloos in het verhaal. Telkens denk je: ‘Neuh, dat is tof. Maar dat kan niet.’ En dan gebeurt het gewoon toch.

Langzaam maar zeker werken we naar de climax van het verhaal. We waren het unaniem met elkaar eens dat de storytelling hier zó on point is. Je komt geen geplastificeerde A4tjes tegen, geen trilogie aan romans die je door moet spitten en geen video’s die met de lokale buurman zijn opgenomen. En nu klink ik erg denigrerend, maar het lijkt me oprecht lastig om een verhaal te vertellen doormiddel van een escape room. Écht, ik doe het jullie niet na. Maar als je het op deze manier weet te doen, dan is het totaalplaatje voor mij compleet. Decor, geluid, puzzels en eigenlijk alles wat er gebeurt, zorgt ervoor dat je helemaal meegezogen wordt in de wereld van The Non Believers. Ik mag wel zeggen dat we allemaal lichtelijk emotioneel en overdonderd de kamer verlieten.

Wat hebben we toch een fantastische hobby. Kamers zoals deze gooien me weer helemaal terug in het gevoel alsof het de eerste keer is. Er zijn heel veel leuke kamers waar ik me keer op keer weer vermaak, maar dit is wederom zo’n buitencategorie. Ongelooflijk. Mijn persoonlijke advies zou zijn: bouw wat ervaring op en ga spelen. En nee, dat hoeven geen 200 kamers te zijn, maar een beetje feeling is denk ik prettig. Speel je deze redelijk in het begin van je escapecarrière? Dan ga je het geweldig vinden. Speel je deze ver in je escapecarrière? Dan ga je het ook geweldig vinden. Punt. Laat je hoe dan ook niet tegen houden. Ja, sommige elementen kunnen als spannend worden ervaren, maar je gaat er spijt van hebben als je het niet doet.

Het moge duidelijk zijn: hier staat een kamer van wereldklasse. Jordin mag oprecht trots zijn op wat hij hier gebouwd heeft. De bak techniek, de ruimtes, het verhaal… Ik kan denk ik nog wel even doorgaan. Het feit dat we om 2.00 uur ‘s nachts weer thuis waren, zegt denk ik genoeg. Bedankt voor deze experience , de napraat en eigenlijk gewoon bedankt voor alles. De emotie en passie die jij weet te geven, maakt het voor ons een ervaring om niet te vergeten. Hier gaan we het nog lang over hebben en je gaat ons zeker terugzien. Tot de volgende!

Voor een klus met een krul

Zo'n anderhalf jaar geleden speelden we Het Geheim Baron Beeckman en hoorden we dat er een nieuwe kamer zou openen. Een kleine sprong in de tijd en vandaag was het zover: Het Testament. Een kamer die al snel de toplijst binnensloop, dus tijd om te kijken wat er allemaal aan de hand is in Molenstede!

De ontvangst is zoals je gewend bent: megaleuk. Lekker in thema waardoor je meteen in de juiste sfeer komt. Overigens vind ik het slim hoe ze het hier aanpakken. De host zit het ge-wel-dig in haar rol, maar op dusdanige wijze dat je ook even samen kunt klagen hoe warm het is. Snap je wat ik bedoel? Love it. Na een toffe uitleg waar we geregeld hardop gelachen hebben, is het tijd om op pad te gaan.

De manier hoe je de kamer betreedt is origineel en leuk en zorgt er voor sommige van ons - lees: ik - dat het soms lastig is om the eyes on the price te behouden. Dit wordt zeg maar niet beter naarmate we vorderen. Het decor ziet er fantastisch uit en voelt erg realistisch aan. Ik kan ook nog steeds amper geloven dat dit ‘gebouwd' is. Het voelt alsof de locatie waar we ons in bevinden er al jaaaaaaren staat en dat daar tussendoor puzzels zijn geplaatst, maar dan in the best way possible. Superknap dus, want de authenticiteit spat er van alle kanten af. Dan worden we verrast door twee elementen die dat versterken. En ja. Dan staan er ineens maar twee van de drie teamgenoten te puzzelen.

Over dat laatste gesproken: puzzelaars gaan zich hier uitstekend vermaken. De kamer zit bomvol originele en ingenieuze puzzels. In het begin liepen we wat stroef, maar zoals door de host zelf gezegd: “Zie het als een oude diesel die op gang moet komen.” En dat sloeg de spijker op z'n kop. Toen we de flow eenmaal te pakken hadden, wisten met een minuutje op de klok te ontsnappen. Laten we zeggen dat we alles eruit hebben gehaald wat er inzit haha.

Wie vaker heeft gespeeld in Molenstede is bekend met de karakteristieke mechanieken die gebruikt worden in de rooms. Rooms ja, want dat ga je hier ook terugvinden. Ik kan hier ontzettend van genieten. Dit past helemaal in de sfeer van de kamers en geeft net een beetje dat extra liefde of zo. Lastig uit te leggen, maar ontzettend gaaf gemaakt.

De makers van het Testament nemen je mee in de wereld van Baron Beeckman en borduren in deze escape hier op voort. Persoonlijk vond ik het verhaal bij deze kamer nóg beter uit de verf komen en zitten er verschillende manieren in verwerkt hoe je tot een mooie climax werkt. Ik vond het einde tof gedaan en met een voldaan gevoel verlaten we de escape room.

Of ja, dat duurde wel even. Want los van het feit dat je de TLC in deze kamer voelt, laten de eigenaren dit ook aan alle mogelijke manieren merken. Er wordt uitgebreid de tijd genomen om na te kletsen, de kamer te bespreken en alles nog even te doorlopen. Dit en een aantal andere elementen zorgen ervoor dat alles voelt als een zeer persoonlijke en warme ervaring.

Tot slot: ik kom er eerlijk voor uit dat ik het allerbeste ga op kamers waar ik met een dikke stoot adrenaline naar buiten kom. Het kan niet gek genoeg. Maar misschien wordt ik ouder (grapje, m'n oma zou boos op me worden als ik dit zeg) of is het het verfrissende aan Het Testament dat ik geniet van een haast kneuterig gevoel van sentiment. Ik kan niet anders omschrijven dat ik deze kamer wil knuffelen. En de eigenaren. En sommige elementen. En ik werd herinnerd dat ik op bezoek moet bij oma. Ga deze kamer spelen!

Sh1t is lit

Een paar jaar geleden speelde ik mijn eerste spannende kamer. De eer was aan Jason's Curse. Je kan wel stellen dat dit het een en ander in gang gezet heeft. Zo sentimenteel als ik nu ben, zo enthousiast was ik om zijn vervolg te spelen. Op naar Rijswijk!

Op de planning van vandaag staan drie kamers met als afsluiter Jason's Legacy. We hadden totaal geen idee wat we konden verwachten, daar waar de kamer pas twee weken open is. De cijfers op Escapetalk liegen er in ieder geval niet om en van de algehele insteek van het verhaal ben ik meer dan fan. Ik zie geen problemen?

Mooi. Die zijn er ook niet. Bij OuterGround wordt rustig de tijd voor ons genomen en onder het genot van een drankje wachten we tot we de kamer kunnen betreden. Eén van ons heeft Jason's Curse helaas niet kunnen spelen, maar dat is niet erg qua verhaallijn. Bij de intro wordt dit namelijk duidelijk. Wanneer we eenmaal beginnen zijn we direct onder de indruk. Wauw! Wat een ruimte. Het decor is werkelijk waar geweldig. Ik vind het lastig om spoilerfree te vertellen wat er precies zo gaaf aan is, maar los van het feit dat het er fantastisch uitziet heeft het nog wat extra plusjes. En eastereggs! Alles is gewoon mega logisch. Het verloop, de indeling én het is alles behalve statisch. Ja sorry, daar ga ik echt goed op. Als je ‘m gespeeld hebt snap je wat ik bedoel.

Ik wil eigenlijk niet nog een keer herhalen hoe fan ik ben van belevingskamers, maar het is alweer te laat. Hier heb ik namelijk zo m'n hartje kunnen ophalen. Maar wees niet bang, die hard puzzelaars! Ook jij hoeft je niet te vervelen. Beter doe je dat niet, want er is meer dan genoeg te doen. Ondanks dat we niet binnen de gegeven 75 minuten zijn ontsnapt, heb ik niet het idee gehad dat we muurvast hebben gezeten. De, zeer duidelijke, hints kwamen netjes optijd en de puzzels zijn zeker niet onlogisch. Ik vond het oprecht goed te doen en vooral ook leuk! Heerlijk wat afwisseling en niemand hoeft doelloos naar een muur te staren.

Nog even terug naar het verhaal. Deze wordt meermaals op een mooie manier verteld. De puzzels zijn ook een goede toevoeging aan het verloop. Wat ook meewerkt is het licht, geluid en de effecten. Wat heb ik weer genoten van een aantal (ja, niet één, maar meerdere!) elementen die ik totaal niet aan zag komen. De kamer is overigens niet eng, dus laat je vooral niet afschrikken. Met momenten is het zeker spannend genoeg om een teamgenoot niet iets alleen te laten doen, maar ach. Zelfs hij heeft het er goed vanaf gebracht.

Ja, jongens. Dit is er weer een he. Hiervoor mag je rustig de auto pakken en naar Rijswijk rijzen (ha). Ongeacht hoe lang je onderweg bent. Oprecht: dit is het totaalplaatje. De kamer is nog geen maand open en is AF. Niet langer wachten dus, want dat is nergens voor nodig. Ik kan je garanderen dat je er geen spijt van krijgt. Wij in ieder geval niet. Het gezellige praatje achteraf was zeker nog eens de kers op de spreekwoordelijke taart. Kortom: dit zijn mijn lievelings vrijdagavonden. Wat worden wij escapers toch weer verwend. Bedankt daarvoor! Hopelijk tot snel.

Alle Ramen Kunnen Open

Op een willekeurige dinsdagavond haasten wij ons naar Mechelen om twee kamers te spelen. Eén om ons op te warmen (pun intended) en één kamer die snel een plekje op onze wishlist én toplijsten wist te bemachtigen. Vandaar niet voor niets de willekeurige dinsdagavond, want de weekenden zitten propvol bij onze Han. Tijd om te ontdekken waarom!

De Gouden Kooi heeft een toffe ontvangstruimte waar we een korte, duidelijke intro in thema krijgen. Leuk man. Daarna genieten we van een film en de high production value spat ervan af. Dit is ook weer gaaf gedaan en biedt ons een mooie start van de kamer. Ja en dan… hier kan ik heel erg blij van worden. Het decor ziet er keinetjes uit en is tot op de kleine details uitgewerkt. We blijven verrast worden doormiddel van setting en effecten. De kamer is groot en je proeft dat er over alles is nagedacht.

Qua puzzels beginnen we wat stroefjes. Gelukkig hebben we een fijne host die een duwtje in de juiste richting geeft. We kunnen los! De flow zit dermate goed dat we de kamer verder hintloos (maar op het nippertje) uitspelen. Tof hoe de puzzels in het thema zijn verwerkt en bijdragen aan het verhaal.

Kijk, en daar wil ik ook even over uitwijden. Bankovervallen, drugs, politie en moord of heisa zijn thema's die geregeld terugkomen in kamers. En begrijp me alsjeblieft niet verkeerd, want de uitvoering daarvan is wat telt. Maar een aircomonteur? What the hell moet je daar nou bij verwachten? Heerlijk vind ik het. Het is luchtig, bijzonder, niet te moeilijk en absoluut origineel. Ik heb gegierd om de poster en het fotomoment. Ik was misschien stiekem bang dat het zou eindigen in een van bovenstaande clichés, maar nee joh. Alles gaat helemaal left en ik hou ervan. Stay extra!

Een geweldig decor? Check. Een kamer die maar blijft duren? Check. Ondanks de experience toch aan de bak met puzzels? Dubbelcheck. De Wraak van Han mag terecht aansluiten bij de toppers. We hebben gelachen, genoten en flink ons best gedaan. Ik vind de puzzels dan ook niet moeilijk, maar het zijn er veel. Aan de bak dus! Vier personen is overigens het max aantal spelers wat ik zou aanraden qua spelverloop.

Naderhand hebben we nog nagekletst met onze host. Super fijn dat we hier nog tijd voor hadden en de passie rondom deze kamer aan te horen. Doen we graag! Jullie mogen terecht trots zijn op wat hier staat en ik rijd met plezier weer terug wanneer er een nieuwe kamer opent. Fun fact: Helmond en Mechelen hebben een stedenband en ik denk dat deze zojuist nog meer gegroeid is.

The Imitation Hints

Een poos geleden hoorden we over een nieuwe kamer bij Villa BreTil. Nice! Voornamelijk HannaH was in de smaak gevallen en ik was dan ook benieuwd naar The Imitation Room op deze sfeervolle locatie.

Een relatief nieuwe kamer spelen is altijd een risico. Ik heb dan ook begrip voor eventuele ‘foutjes' of dingen die nog ge-finetuned moeten worden. Anderzijds mag je natuurlijk ook wat verwachten voor de volle prijs. Ach, we gaan het meemaken. We knallen er een dagje Efteling tegenaan (altijd goed) en sluiten af in Rijen.

We stappen binnen en worden vriendelijk ontvangen. Na een tijdje wachten kunnen we beginnen en start er een toffe introductie. Love it! Ik ben fan van dit soort creatieve suggesties en onze host deed het geweldig. +1!

De zin om te starten is op dit punt dus alleen maar groter. Als we dan écht starten, loopt het een klein beetje stroef, maar goed. Tot dusver mogen we niet klagen. We staan in een mooi decor. Het ziet er écht allemaal kei netjes uit. De kamer ademt sfeer en er zit toffe techniek in verwerkt. Soms subtiel, soms ook niet. Ik waardeer het in ieder geval.

Nu komt helaas het mindere nieuws: ik heb werkelijk waar geen flauw idee wat we gedaan hebben. De flow kakt vrijwel direct in en die vinden we helaas ook nooit meer terug. We lopen tegen het eerste nadeel van een nieuwere kamer aan, namelijk de hints. Deze waren er op het moment van spelen niet voldoende aanwezig, waardoor je herhaaldelijk hetzelfde krijgt tot ieders grote frustratie. Ik heb ook het idee dat we niets zelfs opgelost hebben.

Richting het einde van de kamer wordt de frustratie en verwarring alleen maar groter. We zijn het helemaal kwijt. Er is ontzettend veel ruis en helaas helpen wederom de hints hier ook niet echt mee. Het is onduidelijk wat we nu nodig hebben en wat er van ons verwacht wordt. Veel puzzels zijn in ons opzicht multi-interpretabel. Dus dat er wellicht meerdere manieren zijn om tot op een oplossing te komen waardoor de puzzellijn niet te volgen is. Uiteindelijk komen we de kamer uit met ontzettend veel vragen waar onze host niet direct een antwoord op heeft.

Gelukkig wordt er naderhand de tijd genomen om even samen te zitten met de eigenaresse. Hopelijk krijgen we wat duidelijkheid. Nu wil ik even een kanttekening maken dat het absoluut niet de bedoeling is vanuit onze kant om maar random wat frustratie te spouwen. Misschien lag het écht aan ons dat we niet mee hebben gekregen wat de maker bedoeld heeft. Helaas voelde de nabespreking een tikkeltje defensief, waardoor er antwoord kwam op onze vragen, maar niet de duidelijkheid die we gehoopt hadden.

Uiteindelijk begrijp ik goed waarom die niet kwam. Van een groepje andere spelers hoorden we dat zij zowat een andere kamer hebben gespeeld. Oke, dat is overdreven, maar wel andere puzzels waardoor ineens alles op z'n plek valt. Waarom is hier dan niet over gecommuniceerd? We hebben nu zeker twee puzzels gemist waardoor het logisch is het dat het voor ons niet te volgen was. Super jammer!

The Imitation Room is een kamer met potentie. Dat klinkt misschien een beetje flauw, maar hier valt zoveel meer uit te halen. Ik begrijp dat er nog veel aangepast gaat worden, maar wij hebben daardoor naar mijn idee niet de ervaring gehad die we horen te krijgen.

Hoe ik NS conducteurs voor altijd met een scheef oog aan zal kijken

Vandaag is de dag aanbebroken: Demise of the Gricers. Die naam slingert al enige tijd rond in onze groepsapp. Zo ongeduldig als we waren, boekten we na de béta periode direct ons tijdslot. Verwachtingen? Niet aanwezig. We gaan het meemaken!

Nu is het algemeen bekend dat dit geen escaperoom ging zijn, maar daar komen we ook niet voor. Wel gaat het naar mijn idee hand in hand samen. Maar dan een paar schepjes erbovenop. Helaas hebben we nooit I Can Hear You kunnen spelen, dus vergelijkingsmateriaal op Entered-gebied hadden we niet. We konden alleen afgaan op de positieve verhalen van de voorgaande experiences.

Je wordt vooraf al op toffe wijze meegetrokken in het verhaal. De start op locatie is ook in thema en al snel wordt duidelijk dat er behoorlijk wat op ons af gaat komen. Ach, wij kunnen inmiddels wel wat hebben. Toch? Er volgt een nuttige introductie waar de immersie vanaf spat. Af en toe een behoorlijke infodump, maar daar kom ik later op terug. We hebben in ieder geval vet veel zin om te starten.

Ja. En dan de locatie he. Wat had je anders verwacht? Dit is niet normaal. Ik maak nog net geen sprongetje over het feit dat we hierin losgelaten worden. Gelukkig heeft niemand dit aan hoeven zien, want er zal gefocust moeten worden. En dat is wat we gedaan hebben. Vraag me daarom niet hoe lang en hoe of wat. Ik verwacht nog een belletje van de afdeling gevonden voorwerpen. Dat ze m'n besef van reali-tijd hebben gevonden, want die ben ik daar verloren.

Ik weiger iets te vertellen over het spel. Uiteraard spoilergewijs, maar vooral omdat je er zo min mogelijk over moet willen weten. Eigenlijk gewoon niks. Neem de informatie die bekend is letterlijk: jij hebt een ‘wereld' tot beschikking en ga maar ontdekken! Dit is wellicht even wennen voor de die-hard escapers onder ons. Ook wij hebben niet alles gezien/gedaan wat we wilden, maar dat is ook onmogelijk. “Ja maar dan heb ik het niet gehaald.” Nee snap ik, maar dat is ook het punt. Jij hebt de regie! Voor de mede-gameliefhebbers onder ons: you'll love this.

Er is tijdens het spel zo ontzettend veel informatie. Op het moment zelf kreeg ik er ooit best wat stress van. “Shit ik had hier op moeten letten”. Maar achteraf viel voor mij het kwartje. Dit spel valt op zoveel manieren te spelen waardoor je ooit keuzes zult moeten maken waar je je aandacht op gaat vestigen. Dit maakte dat we als groep flink wat na te kletsen hadden. Laat je hier in ieder geval niet door afschrikken. Ga vooral genieten!

Ook dankzij het napraten met de eigenaren vielen er veel dingen op z'n plek. Super fijn dat hier aandacht aan besteed werd! Zeggen dat hier een basis ligt, is niet eerlijk. Er ligt namelijk méér dan dat. Wel ben ik benieuwd hoe deze experience nóg meer gaat groeien. Ik wil sowieso nog een keer. En misschien daarna nog een keer. Oh ja en dan is daar nog missie 2. Voor mij is het elke cent waard. Nu nog even een strategie bedenken hoe we het de volgende keer gaan doen haha.

De engheid van deze experience is relatief. Ik denk persoonlijk dat dit het meest intense wat ik tot nu toe gespeeld heb, maar dat heeft te maken met een aantal specifieke factoren. Ik kan me dus voorstellen dat een gemiddelde bangerik hieronder kan bezwijken. Dat is wellicht overdreven, want ik denk vooral dat je dit gewoon moet doen. Laat de adrenaline je leiden!

En dan de acteurs: wow. Wat hebben jullie het fantastisch gedaan. Iedereen zat goed in z'n rol. Ze wisten briljant op ons in te spelen als groep. Heerlijk. Naderhand was ook nog even tijd om na te kletsen. Ik waardeer het zo ontzettend als hier tijd voor wordt genomen. Ze bleken stiekem dus toch keivriendelijk te zijn én super gepassioneerd. Applaus voor jullie!

Dan nog het stukje techniek en spel: WTF. Niet normaal. Ik ben 100% een leek hierin, maar wat ze hier neer hebben gezet… Ik vind het bizar. Zó knap. Een behoorlijk aantal elementen maken deze experience uniek. Hoe krijg je het bedacht?

Als je het hebt over een begin-tot-eindexperience, dan is die benaming bij DOTG op z'n plek. Vanaf het moment voordat je überhaupt start tot ver daarna. Extra credits voor de toffe groepsfoto en al helemaal voor de mail. If you know, you know.

Dit is zoiets ja. Ik ben hier weer een week ondersteboven van. Treinritjes richting kantoor zijn voorlopig niet hetzelfde. Ik schaam me bijna tegenover de eigenaren die hier vet veel werk aan hebben gehad, maar: please. Meer van dit. Ik kan er geen genoeg van krijgen. See you soon!

Ge-dis-qua-li-fi-ceerd

We zijn goed en wel een maandje terug van onze Athene trip en ik heb geen honger, maar dorst. Dorst naar meer! (See what I did there?) Toen ik een appje kreeg van een mede-ontsnapverslaafde of we een horrorkamer in Duitsland wilde doen was het antwoord dan ook direct ‘ja'. Dat gezegd hebbende was het wellicht slimmer geweest om me eerst in te lezen en dan pas in te stemmen. Ik leer het ook nooit.

Deze kamer heeft namelijk nogal een gebruiksaanwijzing. Er is een behoorlijke lijst aan elementen waar je rekening mee moet houden. Anyway, nu was er nog geen man overboord. Toch? Zo onschuldig als de aanwijzingen leken, des te erger ze werden naarmate deze dag dichterbij kwam. Van: ‘Je kan een beetje nat worden' naar ‘Neem zwemkleding mee'. Of: ‘Er wordt de illusie gewekt dat je in gevaar bent' naar ‘Je gaat eigenlijk gewoon hartstikke dood.' Klinkt goed.

Na een mental breakdown van een teamgenoot met een baard wiens naam ik niet zal noemen, begon ik toch te twijfelen. Heb ik hier wel zin in? Kom ik gelijk op m'n eerste puntje: marketing. Alles is zo'n overkill aan ‘Het ERGSTE wat je ooit mee gaat maken' dat ik me alleen maar kon voorstellen dat het mee zou vallen. Ja en nee overigens. Na eerst een andere kamer gespeeld te hebben bij Geheim Depot, konden we starten met Qualen.

Het ontvangst vind ik hier een gevalletje zware mixed feelings. Je wordt eerst in de ene ruimte ontvangen en daarna meegenomen naar een andere ruimte en daar nóg een keer ontvangen. Daar start een soort pre-show. In essentie is dit super vet, alleen snapte ik er daadwerkelijk helemaal niks van. Waar zitten we nou eigenlijk naar te kijken? Het is half in thema, maar ook weer niet. Dezelfde guy waar je 2 minuten geleden nog mee stond te buurten over het verschil tussen Brabant en Limburg staat nu ineens dol te doen. Er gebeurt daadwerkelijk zo ontzettend veel, maar waar het op slaat? Al sla je me dood.

Kijk en het is wel gaaf. Het ziet er allemaal tip-top uit, daar valt niks over te zeggen. Maar het draagt bij aan een hoop verwarring. Want kom ik op m'n volgende puntje: verhaal. Van begin tot eind heb ik afgevraagd wat we aan het doen zijn. En waarom? En hoezo? En wat gebeurt daar? Als ik dan kapot ga, wil ik op z'n minst weten hoe het zit. Het is mij nog altijd een raadsel.

Nou, op dit punt van m'n review zijn we eindelijk begonnen (he he) en heb ik al gauw in de gaten waar dit naartoe gaat. Het veranderd al snel in ‘Ah tof' naar ‘Oh oke dit gaan we doen'. Deze kamer is een grote show-off. ‘Kijk eens wat wij allemaal durven te doen'. Fine, we wisten enigszins waar we aan begonnen. Ik had stiekem gewoon gehoopt dat dit slechts een onderdeel zou zijn. Helaas dus niet. Ik had wel zin om de stuipen op het lijf gejaagd te worden door de acteur weet je wel, maar nee. Als je op een gegeven moment omdraait om te zien dat-ie een slangenmens-move wil imiteren, maar bijna z'n nek breekt. Ja sorry. Dan ken je me opvegen.

Het decor is mwaaaaah. Lastig. Het is niet lelijk of vervelend, maar ook niet fantastisch. Misschien had ik me er minder aan gestoord als ik het nut ervan begreep en wist wat ik er aan het doen was. Puzzels zijn vrijwel niet aanwezig op een enkele na. Nou ben ik de laatste persoon op aarde om daarover te zanniken, want beleving > puzzels. Is het niet dat de beleving bestond uit:

-Vies worden
-‘Pijn' lijden
-Nat worden
-Gore dingen doen
-Nog een keer vies worden
-Onaangename dingen ondernemen
-Aangeraakt worden
-Acteurs die in je nek gaan staan hijgen
-Je nek breken
-Viezerikken en vetzakken

Dit zijn oprecht geen spoilers, ik herhaal gewoon graag even wat er letterlijk op de site staat. Ik vind het lastig om te bepalen of je dat wat er staat met een korreltje zout mag nemen, maar hou er zeker rekening mee.

Nou wil ik de kamer niet eens afrekenen op dit allemaal. Nogmaals: we wisten letterlijk waar we aan zouden beginnen. Sommige dingen vind ik wel Qualijk (ha) zoals onder andere het feit dat we nergens hebben hoeven tekenen en een bepaald onderdeel waar ik wel vraagtekens bij heb. Maar dit is en blijft uiteindelijk een smaak dingetje. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat dat dus niet mijn ding is.

Positief ben ik zeker over de service van Geheim Depot. Er is alles op alles gezet om ons te ontvangen en in het Engels te laten spelen. We waren de eerste buitenlandse groep die ze (voor deze kamer) hebben ontvangen. Het personeel was hartstikke vriendelijk. Puntje eraf though dat je voor de groepsfoto moest betalen. Daar ben ik misschien te Nederlands voor. Kom op.

Met een duidelijk verhaal, wat sterker acteerwerk en het minder in-your-face principe zou dit tof kunnen zijn naar mijn idee. Ik geef ‘m geen onvoldoende, maar raad ‘m je ook zeker niet aan. Of je moet hier zin in hebben, dat kan. Gelukkig hebben we het ondanks dit alles prima naar ons zin gehad. (Niet te geloven eigenlijk he?) En hebben we het in ieder geval overleefd. En ja, origineel is het zeker. Ik heb nog nooit zoiets gespeeld.

“Hey baby…”

Op de laatste dag van onze Athene trip speelde we Don't Take a Breath, gebaseerd op het eerste deel van Don't Breathe. Je leest het hier vaker terug en ik zeg het nogmaals: kijk vantevoren de film! Voorpret gegarandeerd. Ook hier hadden we goede verhalen over gehoord en we hadden vet veel zin om te spelen. Wie daar misschien nog meer zin in had, was onze host. Maar daar kom ik later op terug.

Om 09.30 uur staan we voor de deur en eenmaal binnen volgt de introductie. Deze zorgt direct voor een flinke energieboost. Een informant geeft ons de nodige spullen om in te breken bij het huis van een blinde veteraan. What could possibly go wrong? Wat ik hier dus geniaal vind, is dat je onbewust wordt voorbereid op bepaalde zaken waar je in de kamer voor kan komen staan. Een beetje beduusd worden we achtergelaten en kunnen we aan de slag!

En dan begint het spel. Het begint rustig maar voor je het weet kun je maar beter maken dat je veilig bent. Hoe deze room de details van de film heeft nagebootst is bizaaaaar. Het acteerwerk is ijzersterk en het voelt alsof je de hoofdrolspeler bent in de desbetreffende film. Zo goed! Ik vond het oprecht lekker verfrissend om de kamer ook op de manier te spelen zoals Verone het wil. Na een week lang een bak Griekse-logica-puzzels in m'n smoel te hebben gekregen, was dit even optimaal genieten. De handelingen die je doet zijn passend in het spel en ondanks de porto voelde we ons vrij genoeg om ons ding te doen. Ook hier is er weer volle bak interactie met de acteur. Hij speelt fantastisch in op ons als groep en weet precies hoe ver-ie kan gaan.

Het einde is ook zó tof. De eigenaar heeft een eigen draai aan het spel en verhaal gegeven en daardoor blijft het verloop ook verrassend. We komen door het dolle heen uit de kamer en daar doet onze host nog een schepje bovenop. Deze man is zielsgelukkig en zegt zelf constant met een big smile rond te hebben gelopen. Mooi man.

Ik heb zoveel pret gehad in deze kamer en durf deze rustig aan iedereen aan te raden. Ook als je geen held bent met betrekking tot horror. De host is… bijzonder maar geweldig! Deze man weet dondersgoed waar hij mee bezig is. Wat een hoop passie. En terecht: er staat hier gewoon een dikke topkamer. Wanneer de tweede kamer af is ga ik vrolijk weer die kant op!

I killed a man

Onze laatste kamer van de trip alweer! Een paar uur voordat we het vliegtuig instappen spelen we M'ama: een kamertitel die voldoende is om voor sommige van ons de rillingen over de rug te doen lopen. Direct even een puntje voor de service. Via Whatsapp heb ik weken vantevoren contact gehad met een van de vriendelijke medewerkers die ervoor gezorgd heeft dat we buiten de reguliere tijden spelen en de kamer in het Engels kunnen doen. Helemaal top!

De kamer is makkelijk te vinden. Het is duidelijk dat we hier goed staan. Eenmaal binnen… Tja. Ik kan niet bepaald over een introductie spreken. Meteen beginnen kennen we inmiddels, maar M'ama neemt dit naar een hele nieuwe dimensie. Let's go dan maar! We beginnen te puzzelen en komen wat lastig op gang. Wanneer we eenmaal los zijn is het slechts in spanning afwachten wat ons staat te wachten.

Grappig, ik was erg benieuwd waar dit naartoe zou gaan. Vooral qua verhaal. Van de site wordt je nu niet persé wijzer. We gaan het meemaken dus. Ja en dan staan we in een ruimte waar ik als grote anti-held niet erg blij van word. Doei overzicht! Slim gedaan en uiterst geschikt voor lekker dramatische momenten. Die zéker zullen volgen.

Dan stagneert het even. Deze gaat er bij mij niet helemaal in. Je moet weten dat ik gek ben op Grieken, maar één ding blijft me een raadsel: waarom willen ze in Athene toch zo graag vroegtijdige gehoorproblemen? Kijk, mijn huisarts zou geregeld op me vloeken als-ie het volume van m'n koptelefoon in de trein zou horen, maar dit doet toch de deur dicht. De. Muziek. Staat. Zó. HARD. Hard als in: wij die schreeuwen of ze als-je-blieft het volume lager kunnen zetten, maar er niet bovenuit komen want de muziek staat veels te hard. Na een tijdje in een soort loop te hebben gezeten, komt de boodschap over en kunnen we door.

Wat ik super tof vind aan deze kamer, zijn de puzzels die sterk in thema zijn. Uiteraard zijn ze wat op de achtergrond, maar dat is niet erg. Ze dragen mooi bij aan het verhaal. Een verhaal wat hiet sowieso op een originele manier vertelt wordt. Na de eerste puzzel lopen we nooit écht muurvast, en lopen we dat wel krijgen we hints via een systeem waar ik iets minder van gecharmeerd ben. Vooral omdat alles zo mooi in thema is. Zonde!

De acteurs heb ik ook een klein beetje gemengde gevoelens over. Ze dragen regelmatig bij aan de sfeer, nemen je mee door alle ellende waar M'ama doorheen is gegaan en flikken het soms om me werkelijk dood te laten schrikken. En ook me soms lichtelijk te irriteren. Dat de muziek nu minder hard staat, lijkt een cue om dat met stemgeluid te compenseren. Nergens voor nodig joh. Het is dan soms ‘overdoing it' weetjewel. Vooral tegen het einde vind ik het storend. Kei jammer, want de meest effectieve scares en sfeervolle momenten zijn zonder gekrijs. En die zijn er genoeg! Scheelt hen ook weer een Fisherman's Friends zou je denken.

De afwerking is het ook net wel, of net niet. Voor Griekse standaarden ziet het er redelijk netjes uit. Voor ons is dus het dus met momenten even slikken. Ik klink nu overigens een beetje negatief, maar al bij al is het niet zó zwart-wit hoor! Ik heb me namelijk prima vermaakt. Ik blijf het zeggen: M'ama moet het hebben van de storytelling en dat doen ze naar mijn idee gewoon super goed! Bepaalde aspecten heb ik niet eerder zo gezien en vond ik origineel en gaaf bedacht. Daarom zou ik ‘m je zeker aanraden.

Deze laatste kamer was met recht even alle remmen los. Best wel lekker. Ik heb ‘m met momenten als vrij spannend ervaren wat ik ook een beetje stom vind. Want je zou denken toch wel wat te kunnen handelen na een week horror in je pretbek, niet? Dat is dan toch de achterliggende, en onderhuidse sfeer die ze hier neer weten te zetten. Daarvoor dus chapeau! Tel daar nog de superlieve eigenaresse en medewerkers bij op en je hebt gewoon een vette kamer om je trip mee uit te knallen!

Cata-kom-maar-op! Toch?

Daar staan we dan voor de deur van Lockhill. Binnen enkele ogenblikken mogen we Chapel and Catacombs gaan spelen. Mijn hart zit in m'n keel. De verwachtingen liggen torenhoog. Of die waar zijn gemaakt? JA.

Vanaf binnenkomst wordt je meegetrokken in een verhaal. Je betreedt het prachtige dorp Lockhill en je voelt direct dat het niet persé heel gezellig wonen is hier. Na een korte uitleg mogen we onze eerste taak volbrengen. Hier ben ik toch zo dol op. En melig als we zijn, tot dat we dan de kapel mogen betreden. Nee toen was het lachen me wel even vergaan. Maar waar je dan in terecht komt… Er hebben denk ik zelden zoveel emoties door m'n lijf gegierd. Verbaasd, haast emotioneel, overdonderd en bang!

Geen enkele hoek voelde veilig en die angst was niet persé heel onrealistisch. Gelukkig kon ik na een tijdje de spanning wat laten zakken. Dit neemt niet weg dat ik goed begrijp dat deze kamer als zeer spannend wordt beschouwd. Het is niet dat ik fluitend door de ruimtes liep zeg maar. Maar de kracht van de horror hier is dat je het in alle vormen treft. De scares zijn gedoseerd, en gewoon prachtig uitgevoerd waardoor ik ook kon genieten. Soms was ik gewoon blij dat ik een specifieke scare kreeg, omdat het zó vet was gedaan! Interactie wordt aangemoedigd en naar mijn idee lezen de acteurs ons perfect. ‘Oh je denkt slim te zijn door dit te doen? Dacht het niet!'

Ons avontuur blijft maar doorgaan en voor mijn gevoel komt er geen einde aan. De ruimtes zijn prachtig en slim uitgewerkt. Ook de puzzels liggen ons goed. Wanneer we een hint nodig hebben voelen ze dit perfect aan en ook op zo'n manier dat het niet vervelend wordt zeg maar. Ik ben erg fan van de manier van hints geven hier. Dit kan ook als een minpunt ervaren worden en dat begrijp ik. Gelukkig werd het door slimme keuzes van de host niet frustrerend. De puzzels die je doet zijn afwisselend. Van denk, doe tot zoek. Kortom: voor ieder wat wils. Als je nog in staat bent om helder te denken, is dat ontzettend leuk.

De manier waarop het verhaal verteld wordt is geniaal. Met momenten passief even genieten en het moment daarop wordt verwacht dat je actie onderneemt. Dan komt alles samen en naderen we langzaam de grande finale. Ik vind het heel tof hoe dit gedaan is. Ook zoiets heb ik nog nooit gezien en zorgt dat je met een flinke stoot adrenaline buiten komt. Ja en dan zit-ie er alweer op… Met z'n drieën moeten we even verwerken wat we zojuist meegemaakt hebben. We hebben gegild, gerend (al is dat niet de bedoeling maar hallo) toch nog een beetje gelachen en genoten. Ik voel me omvergeblazen door hetgeen wat ik zojuist allemaal gezien heb. Dan kom ik gelijk op het enige minpuntje: ook ik ben geen fan van het ‘in-character' napraten. Ik snap dat ze je hier vanaf begin tot eind in een ervaring mee willen trekken, maar hier werd ik er op een gegeven moment een beetje flauw van.

Desondanks: koop tickets, vlieg naar Athene en speel Chapel and Catacombs. Ook als je bang aangelegd bent, doe het nou gewoon! Je krijgt er geen spijt van. En denk maar zo: wat is het ergste wat kan gebeuren? (Ik geef daar na mijn Athene trip in ieder geval geen antwoord op, want het zal je gegarandeerd niet geruststellen.) Bedankt Lockhill, voor deze grandioze ervaring. See you in the House on the Hill!

“Is dat jouw broer?!”

Oke, dit wordt een moeilijke. Op onze één na laatste dag speelde we Mystic Project van Mystic Corporation. Ik ben groot fan van het concept: jij bent een journalist en gaat een kopie spelen van de eerst escaperoom ooit. 30 minuten lang even puzzelen en daarna maak je er een mooie reportage van. So far, so good. Tja. We wisten allemaal dat dat niet ging gebeuren, toch? Wat er wel gaat gebeuren moet je eigenlijk gewoon niet willen weten. Laat de trailer van de kamer dan ook voor wat hij is en stap zo blanco mogelijk deze kamer in.

De introductie is erg sterk. Jezus wat werd ik hier ongemakkelijk van. Het deugt allemaal van geen kanten en het acteerwerk is ijzersterk. We gaan van start en stukje bij beetje komen we er achter wat zich allemaal achter deze gesloten deuren afspeelt. Ik pak even door op het acteerwerk. Deze blijft de gehele room niet teleurstellen. Bij Mystic werken ze met professionele acteurs en dat merk je wel. Ze zijn slim ingezet en geven energie voor tien waardoor je hier gave showelementen tegen komt. Hier ben ik dan ook fan van en maakt voor mij de kamer.

Waar ik helaas niet zo vrolijk van werd zijn de puzzels. Bijna bij iedere puzzel stonden we als een stel schapen te kijken. “HOE hadden we dit zelf op kunnen lossen?” De logica is naar ons idee ver te zoeken. Als je denkt “Pffff nóg een kamer,” in plaats van “Yes! Nog een kamer,” dan zit er iets niet goed. Alle voorwaarden eromheen maakte dat we het wel naar ons zin hadden, maar als je bij iedere handeling die je moet doen blijft steken. Ja, dan wordt je daar wel simpel van. In Griekenland werkt het concept ‘tijd' net even anders, en daardoor liepen we gigantisch uit. Uiteraard waarderen we dat we de kamer wel uit mogen spelen.

Dan de afwerking. Alles is geheel in het steampunk thema. Sommige onderdelen zijn gaaf uitgewerkt en specifiek één onderdeel vind ik nice en creatief. Maar ook daar stopt het. Het kan net allemaal wat verfijnder. In Griekenland lijken ze een kamer te bouwen, spelers erin te duwen en that's it. Geen onderhoud of überhaupt een doekje erdoorheen. Zonde! Tegen het einde vind je een onderdeel waarbij we als Nederlandse spelers ons hand voor ons hoofd slaan. Dit voelt bijna illegaal om te doen.

Dan het verhaal: vet! Maar ook daar weer een sidenote. In essentie is het een simpel verhaal. Maar ook hebben ze er hier een handje van aan om iedereen en z'n moeder erbij te betrekken. Het is echt geen hogere wiskunde, maar zo onnodig soms. Less is more. Ik blijf het gaaf en origineel vinden wat ze hier doen, maar met wat meer finesse was het allemaal beter uit de verf gekomen.

Overall ben ik echt wel enthousiast over deze kamer, alleen zitten er te veel ‘maarrrre' aan. Ieder voordeel heb z'n nadeel zeg maar. Toch zou ik ‘m wel aanraden om te spelen. Ik ben vroeger altijd gepest en zoek het daarom altijd bij mezelf. En ik denk dan; liggen de puzzels jou wel? Dat scheelt weer de helft. De kamer is niet eng maar met momenten spannend. De vriendelijke eigenaar beschouwd de kamer niet als horror, al zal dat voor spelers die niets van een eng thema moeten hebben anders voelen.

Al bij al hebben we onszelf prima vermaakt, ook naderhand met de gastvrije eigenaar en acteurs. Het concept voor zijn nieuwe kamer klinkt weer net zo origineel, dus ik zal zeker terugkomen!

Net op Funda: landelijk huis mét stal in behekst dorpje

Geregeld vraag ik mezelf af of de landing van ons vliegtuig goed is gegaan. Ik bevind me namelijk de afgelopen dagen vaker in Britse dorpjes dan die keer dat ik in Engeland was. Je kunt wel concluderen dat ze daar fan van zijn in Athene. Hey, geeft niks he! Ik ook. En al helemaal van het sfeervolle Torryburn van Disappear Escape.

Tip 1: never skip legday. Na een flinke dosis traplopen staan we voor de deur van The Sacrifice. Ook hier worden we in thema ontvangen. We krijgen de nodige informatie en die pakt me direct. We hebben een simpele taak: vind 5 objecten en bonjour uiteindelijk de heksen het dorp uit. Want ja, die zitten er nog wel. Je dacht niet dat het zó eenvoudig zou zijn toch? Dit is op een super leuke manier gedaan en draagt bij aan het verhaal.

Laten we beginnen! Na een lekker spannende intro van de kamer staan we in het hart van het dorp. Direct starten met de puzzels doen we niet. Eerst even rondgapen en de omgeving in ons opnemen. Want: wat gaaaaaaf! Waar veel escaperooms een dorp als introductie gebruiken, is dit gewoon je decor waar je de komende twee uur in mag zijn. Wil je ontdekken wat er achter dat hoekje verstopt zit? Geen probleem. Wat er achter die deur schuilgaat? Ik weet het niet! Maar je gaat erachter komen. Oh en je mag daarin, en die deur kan misschien open en…Daarom alleen al is dit voor mij geen escaperoom. Dit is een avontuur.

Ondanks dat het decor dus zo groot is, blijft het spel ten alle tijden overzichtelijk. Ik was misschien een beetje bang dat we doelloos rond zouden dwalen, maar dit is geen moment aan de orde geweest. Door slim gebruik van licht en indeling van de ruimte weet je waar je moet zijn. De puzzels zijn logisch en goed te doen. Niets bijzonders of baanbrekends, wel passend bij het uiteindelijke doel waar je naartoe werkt. Er zat een lekkere flow in en het (leuke) hintsysteem hielp ons doeltreffend waar nodig.

Er kwam voor mijn gevoel geen einde aan. De ruimtes bleven maar komen en komen. Ditmaal niet op een vervelende manier overigens. Er zaten zelfs een paar toffe verrassingen in waar we de grootste lol mee hebben gehad.

Ja en dan zitten er dus nog heksen op je hielen. Qua horror is-ie prima te doen, je weet intussen hoe het er in Athene aan toe gaat. De scares waren super ‘simpel' maar toch is dit bijvoorbeeld voor een teamgenoot van me een van de kamers waar hij het meest geschrokken is. Het acteerwerk was tof, en werd vooral naarmate het einde een dikke vette meerwaarde. Krijg je gelijk gratis en voor niets tip 2: wellicht is deze escaperoom goed geschikt als horror-in-Athene-instap-kamer. Doe er je voordeel mee. Ik heb in ieder geval genoten van onze (achteraf erg lieve) witches!

Dit is wederom een van mijn favoriete kamers die we hier gespeeld hebben. Om eerlijk te zijn is deze ‘zomaar' toegevoegd aan het lijstje omdat één kamer wegviel. Dit maakte dat ik er zonder verwachtingen inging. Dat dit een rol speelt ga ik ontkennen, want dit is gewoon een topper. Change my mind. Duidelijk toch? Fijne puzzels, kei vet decor, goed verhaal, dikke finale en lovely acteerwerk. Ga naar Torryburn! En doe ze meteen de groeten daar van me alsjeblieft.

The story about the translator, the big guy and the broken olive tree

Dag vier hebben we een streak te pakken. Nu heb ik me oprecht bij elke kamer vermaakt, maar de succesmomenten blijven deze donderdag maar komen. We sluiten de avond af met drie horrorkamers waar The Litchver Woodland als grande finale dient. Ik mag wel zeggen dat we na Monika's Diary met hoge verwachtingen naar binnen gaan.

Op de stoep staat George ons op te wachten. Ik sprak hem een paar maanden geleden met betrekking tot de vertaler in het spel en het boeken van de kamer. Dikke +1 voor de vriendelijke en persoonlijke service vooraf. Nu zouden we elkaar dan eindelijk ontmoeten in de rol van translator. Als je m'n andere review hebt gelezen, kun je concluderen dat ik hier behoorlijk fan van ben. Maar deze man, die spant helemaal de kroon…

Eenmaal binnen krijgen we een toffe introductie. Je ziet een bepaald patroon wanneer je beide kamers van Ban Bang Theory hebt gespeeld, maar dat is helemaal niet erg. Juist niet, ik ben er dol op, want ze weten wat ze hier aan het doen zijn. Onze acteur is geloofwaardig en het verhaal wordt langzaam duidelijk. Wij gaan kamperen in het bos (“Are you sure?”) maar natuurlijk speelt er een hoop gekkigheid, waardoor we diep van binnen weten dat we dit beter niet kunnen doen. Ach, we zijn er nu toch. Kom maar op!

We worden op een prachtige manier de kamer ingeleid. Het zet gelijk de toon en het beloofd weer gezellig te worden. Ik weiger om ook maar het kleinste detail hierover te vertellen, maar pfffff…… Wat was dit goed. We zijn getuige van één van de vetste scenes die ik ooit heb gezien. Eigenlijk zo simpel, maar bril-jant. Dit is één van de redenen waarom ik van escapen houd. Het gevoel alsof je de hoofdrolspeler bent van je eigen film, dat is helemaal mijn stijl. Ik word er gewoon sentimenteel van jongens.

We krijgen wederom een ‘simpele' taak mee die kracht bij het verhaal zet. Daarbij wil ik vermelden dat je niet persé puzzels oplost in deze room, maar eerder opdrachten uitvoert. Mijn voorkeur gaat uit naar belevingskamers boven puzzelkamers en als jij net als ik dus een fantastische smaak hebt, ga je dit geweldig vinden. Overigens niks tegen puzzels hoor, vind ik ook lachen maar daar kom ik niet voor naar Athene. “VoOr Wat dAn WeL sTePhaNiE? DIT!!!!!

Want: dit decor dan. Holy shit. Kijk we zijn natuurlijk strontverwend als speler zijnde. Ik kom er ook eerlijk voor uit dat ik gewoon goed ga op omvergeblazen worden door decor. Dat kan dramatisch, en groots. Maar soms ook creatief, zoals hier. Ik vind het werkelijk geniaaaaal wat ze hier gedaan hebben. Moet je ook al niet willen weten. Wel mag je weten dat je in een bos bent. En dan bedoel ik niet graffiti-op-de-muur-en-camouflagenetten-bos. Maar een bos. Got it?

Zo'n scene als waar ik het eerder over heb, dat doen ze gewoon nog een keer he. Wauw. Licht, geluid, acteerwerk… Ik mis alleen de “Camera. Actie!” Ik blijf het knap vinden als je een verhaal kan vertellen zonder papierwerk en filmpjes tussendoor. Maar deze manier slaat voor mij alles. Een verhaal wat duidelijk en mooi is. Niet te gek, soms totale escalatie en een klein twistje. Wat wil een mens nog meer? De acteurs in de kamer zijn er niet alleen om jou bang te maken. Zij bepalen het spelverloop en laten op een prachtige manier zien wat er allemaal gebeurt in het bos.

Dan wijd ik nog even een apart kopje aan onze George. Ofwel, de man die 100% bij heeft gedragen aan ons spelplezier. Hij voelde perfect aan “That I could have some fun with you guys.” Nou George, dat klopt. Ik heb me werkelijk waar doodgelachen in het Litchver bos. Hoe dicht kunnen angst en comedy bij elkaar liggen? Zo dicht dus. Hij was de grote main character in het spel. Ineens waren we dan echt met z'n vieren. Het was zelfs afkicken bij de eerstvolgende kamer. Ik miste de “That's what she said.” Ge-wel-dig.

Na ons avontuur kletsen we nog gezellig na. Wat hebben zij hier iets fantastisch neergezet. Vol trots en passie vertelt eigenaar/vertaler/cabaretier George over zijn kamer en visie. Ban Bang Theory voelt als één warme familie die met een bak enthousiasme twee topkamers draaien. Ik kan niet wachten op wat er nog gaat komen.

Ja ik ben enthousiast. Ik ben in staat om m'n 06 nummer onder de review te plaatsen zodat je me kunt bellen, en ik er ongegeneerd een uur over kan lullen. Ik wil benadrukken dat dit een horrorkamer is, ja. Maar dankzij de hilarische acties van onze vertaler hebben we dat misschien anders ervaren. Ik kan dat zo waarderen. Ik ben ooit begonnen met escapen voor m'n plezier en wat heb ik dat hier gehad. Het was lachen, gieren, brullen en genieten. Ga dit gewoon doen. Niet zeggen van “Ja maar ik ben bang”, Nergens voor nodig! Gewoon lekker achter de plaatselijke vertaler schuilen en dan komt alles goed. Dit mag je voor geen goud missen.

Hoe ik mijn kledingstijl zou omschrijven

Joehoe! Dag vier is gaande. We gaan richting de avond en hebben drie horrorkamers op de planning. God, wat kan dat een mens gelukkig maken. We starten bij Woman in Black. Een kamer waar we veel over hadden gehoord en dus zeker niet mocht ontbreken. Met een dosis gezonde spanning staan we voor de deur. Let's do this!

Of ja, ‘toen stonden we voor de deur'. Het was wel even zoeken hoor. Eenmaal op de juiste verdieping van het gebouw konden we lekker in de stemming komen met een kerstboom vol knipperende lampjes en de discobal die speciaal werd aangezet. Is toch lief! Je denkt dat ik dit verzin, maar is echt waar. Toen konden we écht beginnen. Eenmaal de deur door, staan we in een sfeervol decor. We bergen onze spullen op en krijgen een duidelijke uitleg: zoek het testament in een vervloekt huis en breng het terug. Het liefst zonder kleerscheuren. Zo dapper als we zijn, zeggen we daar natuurlijk geen nee tegen.

De kamer start rustig. Té rustig. Het is wachten totdat het een keer fout gaat. Dat moment laat akelig lang op zich wachten en dat waardeer ik wel. Het begin van de kamer is tof en logisch in het verhaal. Door de afwisseling van ruimtes lijkt de kamer naar mijn idee veel groter dan dat-ie is en dat is slim. Al snel staan we in Grithin Gifford en genieten we van een tof decor. Dorpen in escaperooms hebben echt m'n hartje sinds Athene. Ook hier weer vet gedaan!

Dan staan we voor het bewuste huis en ineens voel ik toch een partij lood in m'n schoenen. Waaaaaarom doe ik mezelf dit aan? We lopen binnen en ontmoeten dan eindelijk ons obstakel in dit avontuur: een man in een spierwit pak! Nee, sorry weer een hoop flauwekul. Anyway, gezellig is anders en we merken al gauw dat ze hier goed begrepen hebben hoe je vette en gedoseerde scares neerzet. Kleine kanttekening wel. Daar kom ik later op terug.

De toon is gezet en rondom deze omstandigheden zal er gepuzzeld moeten worden. Gelukkig zijn deze goed te doen. Ik heb niet het idee dat we muurvast hebben gezeten dus dat is fijn. Wat daar in ieder geval aan heeft bijgedragen zijn de hints. Ja en hoe deze gegeven worden….You'll hate it or you'll love it. Geen tussenweg. Ik val in die laatste categorie. Dit resulteert in een hoop toestanden en werkt op de lachspieren. In ieder geval bij ons. Feit is, het is creatief bedacht en zeker in thema!

We botsen op nog een aantal mooie momenten in zowel spelverloop als acteerwerk gedurende de kamer. Ja, er zit hier oprecht zo'n kei-harde-vette-mooie scare in waarvoor je alleen al deze kant op moet komen, maar bij sommige momenten zien we zó het tegenovergestelde. In het dagelijks leven heb ik het talent om in de weg te staan. In de keuken bijvoorbeeld. Dat dan net iemand bij een kastje moet zijn waar ik sta weetjewel. Precies dat gevoel had ik hier ook. Ooit werden we letterlijk op onze plek gezet. Onze Woman in Black is niet bang om hier en daar even een zetje uit te delen. (“Hey gek, ik word geduwd!”) Ah joh. Niet de bedoeling, maar ook wel weer een beetje grappig.

Ik ben écht fan van bepaalde settings hier. Helaas niet altijd. Zo jammer! Ik denk dat met onderhoud en een klein beetje liefde er zoveel te halen valt. Het contrast is immens groot ook. Van indrukwekkend tot (sorry) gewoonweg lelijk. Ja, het is negen van de tien keer donker, maar de dikste scare is toch wel wanneer er in een bepaalde kamer een lichtje aan gaat. Oei, dat is niet best. Bepaalde onderdelen vallen letterlijk van ellende uit elkaar. Dus al bij al: het kan zéker. Ik mis alleen net de volle 100%.

We blijven in ieder geval lekker door flowen en slaan onszelf er tot het bittere einde doorheen. Het slot is precies alles waar ik van houd: genieten van een grande finale die ik héél nice vind. We weten onze taak succesvol te volbrengen en eindigen waar we ooit begonnen zijn.

Zo. Even bijkomen en kletsen met onze vriendelijke host. Love het enthousiasme en de passie die hier van alle kanten vanaf straalt. Hij vertelt ons wat over de plannen voor de volgende kamer en wij zullen zeker terugkeren!

Al bij al: Woman in Black is een kamer die je zeer zeker mee moet nemen in je escapetrip. Er zitten goede dingen in en ik ben van mening dat ze duidelijk doorhebben hoe je horror toepast in een kamer. Heerlijke spanning, niet te in-your-face en een aantal vette scares. Daarbij zijn de puzzels prima en het decor met momenten erg mooi. Wij hebben ons goed vermaakt, dus ik zeg: gewoon doen!

“Love what you've done with the place!”

Ik zit achterin de auto terwijl de taxichauffeur verbaasd de rem intrapt. “Are you sure this is the right place?” “Uh… I guess?” De lieve man is bezorgd, maar ondanks onze twijfel trekken we dapper ten strijd. Komt goed. Eenmaal uit de taxi valt er aan letterlijk niets te zien dat we voor een escaperoom staan. En laat dat nou net zijn waarom ik zo van Monika's Diary houd.

Voor het huis wacht een jongeman ons op. Daardoor viel het bij ons op z'n plaats. We staan goed! Het zit namelijk zo: deze escaperoom speel je met een vertaler. Of je moet vloeiend Grieks kunnen spreken/lezen, maar dat was voor ons een beetje te hoog gegrepen. Wij zijn vanuit het verre buitenland speciaal naar Athene gekomen om de mysterieuze zaak rondom Frank te onderzoeken. Zijn vrouw is overleden en zijn dochter hartstikke zoek. “What could possibly go wrong?” is dan ook mijn mantra in Athene geworden. Met goede zin, een huiszoekingsbevel en onze vertaler gaan we naar binnen. Let's go!

Bij de introductie wordt de toon gezet. Het onderdeel ‘vertaler' beviel me wel. Oke cool, complete monologen worden voor onze neus vertaalt. Knap! Maar daar blijft het niet bij… Ik was erg benieuwd waar dit verhaal naar toe zou gaan. Na de introductie kon ik niet bepaald zeggen dat ik zin had om een kijkje in het huis te nemen. En die zin werd ook niet groter naarmate het spel vorderde.

Ohhhh wat hebben ze hier goed begrepen hoe je een sterke horrorkamer maakt. Niks geen krijsende mensen die in je nek springen om de drie minuten, geen muziek waarbij je trommelvliezen uit elkaar knappen. Nee. Gewoon een onderhuids, verschrikkelijk gevoel van spanning doormiddel van gedoseerde scares, een super realistische setting en gebruik van licht en geluid. Wat een gave showelementen zitten hierin en knap hoe de acteurs hun bijdrage leveren aan een kei sterk verhaal. Zo moet ‘t!

Ik kom nog even terug op de vertaler. Want die is het volledige spel bij ons gebleven. Ineens zijn we met z'n 4en (of ja… he) en kom je erachter dat deze guy meer doet dan alleen vertalen. Ik ben me ervan bewust hoe zoiets je ervaring kan maken of breken. In ons geval 100% maken! Ook hij draagt bij aan een nog authentiekere sfeer. Ik vind het haast jammer dat onze Griekse vrienden dit moeten missen. Je hebt er een maatje, hintmachine en zelfs een menselijk schild aan. Bril-jant.

Aan het einde escaleert het compleet. Deze kwam voor mij volledig uit de lucht vallen en als ik eerlijk ben hou ik d'r wel van hoor. Achteraf is het voor mij logisch, en voelt het zelfs bijna als een soort ontlading na de intensiteit die ik door de kamer heen heb ervaren. Na het spel komen we even op adem en kletsen we gezellig na met onze acteurs en vertaler. Wat een geweldige mensen, en wat een geweldige kamer. Ik denk dat je wel begrijpt dat ik enthousiast ben. Ja, ik vond ‘m heftig, maar dat mag geen rede zijn om dit onderzoek over te slaan.

Deze kamer moet mij niet

Ken je dat gevoel dat je je hele leven aan het overdenken bent en je jezelf afvraagt “Waar is het in godsnaam fout gegaan?” Ja nou ja ik wel. En ik denk dat ik dat nog nooit zo sterk heb ervaren als bij Stigmata. Ik ga je meenemen waarom.

We kennen onze tweede dag in Athene geen genade. We janken er vijf kamers doorheen waarvan twee horror alsof het niks is. Vanuit Escapepolis racen we door naar Dark Maze om Stigmata te spelen. Je wordt in thema ontvangen. Iets met een priester, dochter, ellende en wij die het op moeten komen lossen. Is goed jonge! Het ziet er allemaal netjes uit en hier word ik wel vrolijk van. We worden mee naar binnen genomen in het huis van de bezorgde vader en komen al snel tot de conclusie dat het beter is om te blijven slapen. Of ja ‘we'. Net voor ik wilde uitleggen dat ik m'n tandenborstel en schoon ondergoed niet bij had, liepen we al naar boven. Vooral dat laatste was geen overbodige luxe.

Ik wil niks spoilen maar godnondeju wat heb ik hier angstige momenten gekend. Wat je eng vind, is natuurlijk heel persoonlijk en laat dit nou net hetgeen zijn waar ik iets minder van gecharmeerd ben. Goed, ik heb mezelf uiteindelijk herpakt dus we gaan er voor! Net toen ik besloten had dat het allemaal wel goed zou komen, ging het lampje bij m'n andere teamgenoot uit. We houden van afwisseling.

De puzzels zijn passend bij de sfeer. Geen revolutionaire hersenkrakers maar dat hoeft ook niet als er constant iemand in je nek vliegt. De afwerking van de kamer vind ik verschillen per ruimte. Waar de ene redelijk gedetailleerd is, laat de andere het wat afweten. Het acteerwerk is goed, maar naar mijn idee ken je op een geveven moment het grapje wel. Stigmata moet gehoord hebben dat ik dit dacht, want precies toen besloten ze te gaan zieken. Bedankt he, gaan we weer.

Intussen vergeet ik wel eens dat we met z'n drieën in Athene zijn in plaats van met twee en is het aardig stil rondom het gasfornuis. Dat angst persoonlijk is, merk je wederom hier wel terug.

De finale is echt heeeeel erg gaaf. Origineel en episch. Hier heb ik volop van genoten. Zo goed bedacht en we genieten weer even van een showtje. Of dit in Nederland door de keuring komt, vraag ik me af, maar hey! We leven nog. En dan staan we weer buiten en kletsen we nog even na met de vriendelijke host.

Ik vond Stigmata een leuke kamer met een paar originele en verrassende aspecten. We speelde deze kamer natuurlijk vrij in het begin, dus ik kan me voorstellen dat wanneer je meer horrorkamers hebt gespeeld in Athene, je dit wel kent. Desondanks heb ik me vermaakt en raad ik ‘m je zeker aan!

Als je denkt alles te hebben meegemaakt…

Dag 2, kamer 5. Nog vol adrenaline van Stigmata staan we voor de deur van Last Wish. In tegenstelling tot sommige escaperooms is het duidelijk dat je hier goed staat. Hier en daar horen we wat verhalen over The Cellar. Iets met ‘physical contact' en zo. Oke, ben benieuwd.

Voor we naar binnen mogen schiet er snel een van de medewerkers naar buiten om dit nogmaals te bevestigen. Dan mogen we eindelijk naar binnen. We worden volledig ontvangen in thema. Het decor en het sleazy mannetje die ons naar de lokale kroeg leidt dragen hier sterk aan bij. Eenmaal in de bar zet het mooie decor door. Het ziet er netjes uit en er zitten een aantal verrassende elementen in. Ik wilde bijna zelf een wijntje d'r bij pakken, is het niet dat de sfeer dat niet bepaald toeliet.

Het begint relatief rustig. Je voelt je niet persé heel welkom. Dat de bewoners niet gelukkig zijn met jouw komst wordt steeds duidelijker. Niet gelukkig is zeg maar zelfs zacht uitgedrukt. Dit is een vorm van horror die we nog nooit eerder tegen zijn gekomen. Een zeer agressieve vorm. Spullen om je heen gaan kapot en je vraagt jezelf af hoelang jij nog heel blijft. Dit niet alleen door wat ‘simpele' scares, maar door intimidatie doormiddel van acteerwerk en sfeer.

Er zal ook nog gepuzzeld moeten worden jongens! Gelukkig zijn deze goed te doen. Hier en daar hebben we wat hints nodig. We worden dan ook redelijk goed op weg geholpen door het systeem. (Wat naar mijn idee wel wat uit thema is.) Jammer want deze escaperoom is wel een van de beter afgewerkte die we tijdens onze trip tegenkomen. Het decor stelt niet teleur, ook niet naarmate we het einde vorderen. Het verhaal is me overigens met momenten een beetje ontgaan. Wellicht dat de intensiteit van het spel hierbij een rol speelde.

Ja en dan loopt het allemaal weer uit de klauwen. Ik wil je niet vertellen wat er precies gebeurt maar houd er rekening mee dat het niet flauw is. Ik wil dit graag benoemd hebben omdat er meer dan genoeg mensen zijn die hier niet goed op gaan. Zo ook in ons eigen team. Daarbij wil ik dus ook benoemen dat ik me geen enkel moment onveilig gevoeld heb. De desbetreffende teamgenoot is volledig met rust gelaten, de acteurs voelden aan dat dit niet handig was. Wat overigens wel resulteerde in dat wij het doelwit werden. Van je vrienden moet je het hebben zeg.

Ik kon het goed hebben. Mijn familie denkt dat ik een psychopaat ben, maar ik heb hier van genoten. Bepaalde extreem bizarre situaties resulteerde in pure hilariteit. “WTF gebeurt hier jongens?!” Het eindspel is tof, lekker alle remmen los. Naar mijn idee onmogelijk zelf op te lossen maar ‘gelukkig' sta je er niet alleen voor. Uiteindelijk weten we te ontsnappen en staan de lieve mensen van Last Wish voor ons klaar met de nodige “Are you guys okay?” en een recap van het verhaal. Uiteindelijk valt het allemaal op z'n plek.

Ga ik je deze kamer aanraden? Lastig. Tussen de regels door snap je heus waar ik op doel. Ik vind het een toffe kamer om mee te pakken en heb me er ontzettend vermaakt. Alleen al vanwege het decor en de unieke sfeer zou ik het doen. Of je de randvoorwaarden trekt, kan alleen jijzelf bepalen. Weet dat het een toffe toevoeging is en bijdraagt aan iets wat ik nog niet eerder heb beleefd.

Hoe het feminisme in mij langzaam m'n lichaam verlaat

De afsluiter bij Escapepolis. De enige kamer die we hier spelen met acteur. En dat blijft iedere keer toch weer een beetje spannend. Gelukkig hebben we een échte slager in ons team, dus ik zie geen obstakels.

Nou, laten die er nou net wel zijn. Toevallig zijn we ontvoerd door de Butcher en moeten we zien te ontsnappen. Dat klinkt als muziek in m'n oren. Één ‘simpele' opdracht staat vast: zorg dat je niet gezien wordt. Kijk en ik ben dan meteen weer helemaal gelukkig. Ik hou van dit concept, dus kom maar op!
De manier waarop je de kamer betreedt is leuk en past in het verhaal. We beginnen goed, en lossen zelfs een puzzel bij Escapepolis hintloos op. Hoera!

We staan in een gaaf decor. Eenvoudig, maar passend bij het thema. Er hangt een spannende sfeer. Door goed gebruik van licht en (soms een klein beetje irritant) geluid ben je niet op je gemak. Het is wachten tot het een keer fout gaat en laten ze dat nou net lekker lang uitstellen. Grappig hoe je dan achteraf denkt “Ha, leuk!” Maar op dat moment totaal niet.

De puzzels zijn leuk in thema, alleen soms een beetje onlogisch of te repetitief naar mijn smaak. Gelukkig wel te doen en passend in de situatie. Ja en voor je het weet kun je maar beter maken dat je wegkomt. Het is met dit soort spellen altijd afwachten wat we gaan doen en als je het eenmaal door hebt…. Nou dat is hier niet het geval. The Butcher speelt slim in op bepaalde verwachtingen waardoor het verloop niet te voorspellen is. Lekker verfrissend en iets minder goed voor je hart.

Nu rijmt het niet altijd met elkaar maar ik vind het wel een geinige toevoeging op het bekende spel. Het toffe vind ik hier (überhaupt in Athene) de consequenties. Het maakt dat je nog meer je best wil doen. Zoals we in Brabant zeggen: “Ginne flauwekul!”

Dan ineens zijn we getuige van zo iets vets. Wauw! Heerlijk dramatisch, love it. Het echte einde is een beetje chaotisch maar geeft wel het gevoel van echt ontsnappen. Gelukkig staan we zonder kleerscheuren weer buiten. We kletsen nog even gezellig na met de eigenaar die ook heeft genoten van onze fratsen. En dan zit ons avontuur bij Escapepolis er alweer op.

Voor de verandering komt het verhaal hier prima uit de verf. Het is ook allemaal niet te moeilijk. Hoeft ook helemaal niet joh. Toch zitten er wat leuke twists in en weten ze hoe ze dat hier op een gave manier aan jou als speler moeten vertellen.

Ik ben enthousiast over deze kamer! Voor mij persoonlijk de beste die we bij dit bedrijf hebben gespeeld. Qua engheid is hij oké te doen. Als je net als ik überhaupt al fan bent van dit soort games, mag je deze zeker niet overslaan!

“We're so sorry father…”

De eerste dag in Athene staat in het teken van No Exit. De afsluiter van de avond: El Exorcista. Tussen de kamers door zaten we even buiten te wachten en hoorde we een hoop herrie uit de kamer komen. Waaronder de speakers die van de muur trilde en een hoop gegil. Zin in!

We krijgen een korte introductie door de eigenaresse die ons uitlegt dat ze dikke schijt aan ‘panic buttons' heeft (korreltje zout I guess) dus met een zeer gerustgesteld gevoel mogen we aankloppen bij huisnummer 13. Naar binnen gaan gaat gepaard met “IK ZIE NIKS!” Maar gelukkig staat father ons op te wachten om ons dan echt binnen te laten. Het is een mooie kerel, want hij besluit zelf achter te blijven. Is goed he.

Nou en dan gaat het los. Binnen de kortste keer liggen we op de grond de schrik. Deze actrice is niet normaal. De scares gaan gepaard met lomp geweld in de vorm van licht en geluid. Soms ‘aangekondigd', soms compleet onverwachts. We rapen onszelf (letterlijk) enigzins bij elkaar en gaan aan de slag. De puzzels zijn in tegenstelling tot sommige andere horrorkamers in Athene oké te doen. Er zit afwisseling in en ze passen redelijk in het verhaal. Af en toe vraag ik me wel af waarom we nou een bepaalde handeling aan het doen zijn, maar wat ik me nog meer af vraag is waarom ik dit überhaupt doe.

Gelukkig is daar een tof hintsysteem die ons mee door de kamer loodst. Ik wil het haast interactief noemen, want het reageert zelfs op de stomme dingen die wij ooit uitspreken. Lachen man. Wat ze hier dus heel erg goed doen, is anticiperen op ons als groep. We hangen nooit frustrerend lang vast en kunnen lekker doorpakken.

Iets minder enthousiast ben ik dan toch weer over de afwerking. Naar mijn idee neemt dit steeds meer af. Ik vind het niet verschrikkelijk lelijk, maar mist net dat beetje meer waardoor het realistische er af gaat.

Dan het ‘WOW' gehalte bij deze kamer. Een aantal keer sta ik met open mond te kijken wat er gebeurt. Hoe dan? Tegen het einde zit er een fantastische scene in die ik weer erg sterk vind uitgevoerd. Wat mij betreft was dit dan ook een mooie finale geweest. Het gaat nét iets te lang door. Je moet stoppen op je hoogtepunt toch? Op zich kan ik verder de twist aan het verhaal wel waarderen dus extreem storen doe ik me er niet aan.

Ja. Het was een hele bevalling zeg, El Exorcista. Met een blauwe knie en m'n hart in m'n keel sta ik buiten. De eerste horrorkamer in Athene is een feit. En wat voor één. Gelukkig zijn daar de fantastische eigenaresse en haar dochter die ons opvangen. Wat een lieve en gastvrije mensen. We krijgen zelfs merch mee! En er was ook een hond, dus alle ellende is gauw vergeten.

Ik vond deze kamer écht gaaf. Ik vind het moeilijk om in te schatten hoe eng hij daadwerkelijk is. Nogmaals, het is onze eerste kamer hier en wellicht heb ik het daardoor allemaal wat heftiger ervaren. (Ik hoop dat er nu iemand zegt: “Nee hoor Stephanie, en het is ook helemaal niet gek dat je over een bijzettafel bent gevallen van de schrik”) maar het zal wel weer niet. Wat ik wel ga doen, is deze kamer aanraden. Hoe vet is het dat je al puzzelend door de ultieme horrorclassic kan lopen inclusief bizar acteerwerk? Ik zou het wel weten. Neem oordoppen mee, en ga genieten!

Polter-Gei moet voorop!

3 kamers gepland in Düsseldorf vandaag. Al spelen we regelmatig in België, deze voelt toch als een ‘eerste keer over de grens'. Hoofdrede: deze kamer. Regelmatig voeg ik buitenlandse kamers aan mijn wishlist toe, alsof ik van plan ben om op een dinsdagavond ff de auto naar Praag te pakken. Des te vrolijk werd ik van het feit dat er een alternatief op zo'n anderhalf uur rijden van ons vandaan zit! Met andere woorden: Helaas heb ik dus de originele variant van The Chamber in Praag niet gespeeld, dus ik kan niet meepraten over de verschillen. Maar na het spelen van deze heb ik in ieder geval nog meer zin gekregen om alsnog ooit die kant op te gaan!

Na het spelen van de twee andere kamers die momenteel in het Engels worden aangeboden, hadden we even tijd om wat te eten en ons mentaal voor te bereiden. Eenmaal weer binnen werden we onthaald door onze gamehost. Bij iedere kamer die we speelde, kregen we een nieuwe host. Over het algemeen verliep het voor mijn gevoel een beetje chaotisch en is het bij Code Agency lopende band werk. Er is geen tijd voor een gezellig praatje tussendoor. Desalniettemin vond ik de hosts stuk voor stuk vriendelijk, beheerste ze de Engelse taal erg goed en hebben ze bij alle kamers goed op ons gelet. Na een passende introductie konden we van start.

Ik lieg niet als ik vertel dat ik toch wel een beetje gespannen was. Eenmaal binnen werd ik er nou niet persé relaxter op. Ondanks dat we op onderzoek gingen in de kelder van het gebouw, was het er bloedheet. Dit was overigens bij alle kamers van vandaag het geval, dus het lag zeker niet alleen aan de spanning.

Over dat gesproken, de spanning werd goed opgevoerd. Er zaten een paar briljante elementen in, waardoor je je soms flink machteloos kan voelen. Het decor is passend bij de situatie, je bevind je ten slotte in een oude onderzoekskelder. En het (gebrek aan) licht maakt dat je je nooit 100% op je gemak voelt. Ook zaten er een paar effecten in die ik niet had verwacht, echt heel vet gedaan!

Ook de puzzels zijn passend bij de situatie. Verwacht geen hersenkrakers, want daar heb je op dat moment écht even geen tijd voor. Ze zijn ondersteunend aan het verhaal en meer gebaseerd op daadwerkelijk dingen doen. Even klein uitstapje naar het verhaal, deze ligt er en is mooi en helder. Het is mij alleen in de kamer niet altijd duidelijk, en ik denk dat daar nog iets meer te halen valt.

Dan de actrice. Ze speelde haar rol ontzettend goed. Ze is er mooi in geslaagd om ons allemaal de kriebels te geven. De gamehost vertelde ons achteraf dat ze vantevoren telleurgesteld tegen onze actrice vertelde dat wij weer zo'n groep zouden zijn die niet bang waren. Nouuuuuuu…. En dan vooral specifiek één scare. Ik kan niet eens meer navertellen wat er nou precies gebeurde, maar ik lag ineens in een nieuw uitgevonden yoga positie in de nek van een teamgenoot. Best knap.

Als ik dan een klein kritiekpuntje mag geven, had ik het vetter gevonden als dat soort scares meer ingezet zouden worden. Lekker makkelijk achteraf, want op dat moment was ik er natuurlijk niet blij mee geweest, maar ik vind dat wel heel erg vet. Zonder te spoilen, voelt de rol van de actrice nu wat tammer aan. Bijna altijd als ze er is, voel je je ‘veilig' door de positie waar je je bevind. Dat maakt het soms wat voorspelbaar, maar hey! Alsnog vond ik ze vet gedaan en maakte wel dat ik me wat comfortabeler voelde om daadwerkelijk actief mee te puzzelen.

Al bij al ben ik positief verrast door deze kamer! We hadden deze als afsluiter gepland en zijn het er unaniem over eens dat dit onze favoriet van de dag was. Ik wil de andere kamers daar niet mee onder doen, maar horror heeft onze voorkeur en dit was wel alles waar we op hadden gehoopt. Ik vind het de engste kamer die ik tot nu toe gespeeld heb, en denk ook dat je dichterbij huis niets engers gaat vinden, al is angst natuurlijk persoonlijk. Als je in ieder geval zin hebt in een uurtje lang spanning, zou ik deze zeker aanraden!

Molly's-terechte wereldwijde top 3-Game

Ik review helaas niet zo veel als wat ik zelf zou willen (iets met inconsequent zijn) maar ben vooral te laat begonnen, waardoor tussen het reviewen en spelen té lang tussen zit. Nu snap je natuurlijk waar dit naartoe gaat…Rede genoeg om een kamer zoals deze gewoon nog een keer te doen. Wat een straf!

Dit is zo'n kamer waarbij we meteen riepen, ‘Deze MOETEN we nog een keer doen!' 1 jaar later mochten we deze bijzondere escape nog eens ervaren. En (spoiler) het blijft geweldig.

De entree is fenomenaal, wat een manier om binnen te komen en een kamer te starten. Tel daar een hartelijk ontvangst bij op, en de zin om te beginnen wordt alleen maar groter. Voor mij zit een grote kracht in deze room aan het feit dat je totaal niet weet wat je te wachten staat. Dat moet je ook niet willen weten, dat ga je stukje bij beetje ervaren. Na een spectaculaire introductie mag je op ontdekkingsreis, en ontvouwt het verhaal zich verder.

Het decor is prachtig. Alles voelt zó realistisch aan. De tweede keer speelde wij deze kamer met twee onervaren (lees: 1 en 0 kamers) spelers, en ook zij vielen van de ene verbazing in de andere. Ik vind dat echt tof. Als je je eerste kamer speelt gaat alles (naar mijn ervaring) als een soort roes voorbij en ben je niet persé altijd bezig met de kleine details binnen het decor. Maar als zo'n teamgenoot tijdens het spelen wijst naar een klein onderdeel en roept: ‘Wauw, dat is gaaf gedaan!' Zegt dat voor mij genoeg. Van geur, tot licht, afwerking en ook het geluid en de muziek; ik snap niet hoe je het uit je handen krijgt. Ongelooflijk.

Puzzels zijn er genoeg te doen. Logisch op te lossen, maar ook logisch waarom je ze doet. Zij versterken het verhaal. Soms merk je in belevingskamers dat deze ‘ook zijn toegevoegd -want escaperoom' maar hier zijn ze het middel. En dat is knap. Er zit variatie in, iedereen kon even uitblinken en de lijn tussen parallel en lineair is divers. Sommige momenten even samen nadenken, en dan weer allemaal iets om handen hebben. De feedback wanneer iets opgelost is, is duidelijk en vaak op een mooie manier uitgevoerd.

Dan het verhaal. God, wat hou ik hiervan. Al krijg je niet direct alles mee, alles ademt dat over elk klein detail is nagedacht, niets is zomaar. Het voelde als een rollercoaster van emoties en zelden heb ik zoveel verschillende dingen gevoeld in 80 minuten tijd! Het is origineel, soms spannend (zeg maar oprecht niet heel gezellig) maar nooit horror. En zelfs een klein beetje emotioneel. Wat ik eerder benoemde is het feit dat het verhaal zich zo perfect ontvouwt. Elke stap die je zet is er weer eentje dichter bij hoe het zit. Ik heb mezelf heerlijk overgegeven aan de beleving en dat zou ik ook iedereen aanraden. Al denk ik dat je daarin geen keuze hebt. Er zitten onderdelen in die niemand koud laat, dat geloof ik niet. Zo ja, dan ben jij de rede waarom ik steeds plaatjes van stoplichten aan moet klikken om te bevestigen dat ik ‘echt' ben. Sorry.

Ik kan nog wel even doorgaan. Dit is niet voor niets mijn (en van vele anderen) een favoriet. Ik ben omver geblazen toen we ‘m de eerste keer speelde, en stiekem de tweede keer gewoon weer. Heerlijk om achterover te leunen, om je heen te kijken en gewoon te genieten. En ook dat zegt iets over iemand met de gemiddelde spanningsboog van een visstick. Het is het zo waard!

Bedankt Loran, voor het bouwen van deze parel, voor je ontvangst en napraten. Voor alle extra toelichting die je vol passie met ons wil delen en het bedenken en uitvoeren van dit bijzondere verhaal.

Ik kan nog wel uren doorgaan. Maar ik denk dat het wel duidelijk moge zijn. Op naar Voorburg, en ga deze terechte topkamer meemaken! Of voor de 2e keer, of 3e keer of…..

De Pain is niet persé gekilled

Al een tijdje dwaalt PainKiller in Almere op mijn wishlist. Over deze kamer heb ik heel wat wisselende verhalen gehoord, des te liever ga ik zelf even een kijkje nemen over hoe en wat. Kortgeleden werd ons team deze bij een andere kamer aangeraden, dus let's go dan maar!

Ik kan nu niet goed zeggen wat mijn verwachtingen waren. Deze kamer hadden we als afsluiter van onze dag gepland, dus op zich vrij hoog. Met een 9.3 op EscapeTalk op het moment van boeken ging ik uit dat dit een goede zet was. Natuurlijk wil dit niet altijd iets zeggen, en is het een kwestie van smaak. Maar dit was niet helemaal wat ik had gehoopt te zien…

Laat ik eens wat concreter zijn. Het begin is tof. Écht heel tof. Het zet meteen de toon en vormt de sfeer die passend is bij het verhaal. Het zet je flink op scherp en zorgt dat je zin hebt om meegenomen te worden in de beleving. De eerste (en wat mij betreft enige) puzzel is prima, maar dan zwakt het naar mijn idee ontzettend af. Vanaf dat moment is het me allemaal een beetje vaag. Het verhaal kwam niet lekker uit de verf, de opdrachten (want puzzels zijn het niet echt) verliepen bij ons ontzettend chaotisch. Daarbij was het ook zo dat ik me niet erg comfortabel heb gevoeld in de kamer. Ik durf gerust eerlijk te zeggen dat we nog een fikse discussie onderling hadden wie wat moest doen. Kijk en ik ben geen held, maar de geruchten die ik overal en nergens een beetje heb gehoord spookte wel door m'n achterhoofd. Maar goed. Ik kon alleen maar hopen dat die niet waar zijn, dus off we go.

Maar dan. Dan blijkt dat dus wel waar. Ik heb geluk dat ik twee teamgenoten bij me had die zich wel ‘op wilde offeren' want anders was voor mij oprecht het spel daar gestopt. Het is niet eens onderdeel van een puzzel, ‘gewoon omdat het kan' daar leek het meer op. 0 toevoeging wat mij betreft. Ik vind het ongelofelijk dat dit in een escaperoom verwerkt zit. Suggestie is leuk, en op een bepaalde manier in een beleving meegetrokken worden ook. Maar niet een onderdeel waardoor je daadwerkelijk pijn voelt. Maar he, dit kan persoonlijk zijn. Wel vind ik het absoluut niet oké dat dit nergens aangegeven staat. Ik, en ik kan zo nog 10 anderen opnoemen, zouden wellicht hierdoor de kamer overslaan, en ik vind dat je ook die keuze mag hebben. En niet op deze manier geconfronteerd mag worden. Het is niet persé aan mij om precies te vertellen wat het is, misschien kun je ‘m zelf invullen. Wees in ieder geval gewaarschuwd.

Niet veel later worden we weer geconfronteerd met hetgeen wat ik hierboven probeer te beschrijven. De zin om initiatief te nemen wordt binnen onze groep steeds kleiner maar uiteindelijk nam een teamlid het voortouw waardoor we bijna de kamer konden verlaten. Dit viel enigszins nog mee, maar hier kom ik later op terug.

Dan het verhaal. Dit is mij een beetje ontgaan. De grote lijnen lijken me duidelijk, maar door bijvoorbeeld een technisch foutje liepen er twee filmpjes door elkaar waardoor er geen touw aan vast te knopen was. Voor mij voelde het helaas wat onlogisch aan, en waren de filmpjes ook niet zo'n succes. Terugkomend op de totaalbeleving snap ik echt wel wat hier geprobeerd is. Ik vind het jammer het concept op deze manier is uitgevoerd, want potentie zou er zeker kunnen zijn. Bijvoorbeeld het begin, dat vond ik erg sterk. Daartegenover staat wel dat het daarna een klein beetje tegenvalt. De afwerking is het gewoon net niet, op enkele dingen na en dat is zonde.

Dan kom ik op mijn laatste stuk. Het napraten. Met een klein beetje een geïrriteerd gevoel speelde we de kamer uit. Meermaals heb ik benoemd dat ik het specifieke onderdeel écht niet tof vond, waarop ik als antwoord kreeg dat dat er voorheen nogmaals in zat. En toen ik dat hoorde zakte m'n broek helemaal tot aan m'n enkels af. Dan de puzzels maar, want hoe hadden we die in godsnaam op kunnen lossen? Nou, gokken. Of voorkennis. Als je die -en ik citeer- ‘basiskennis' niet had, was het sneller om maar gewoon te gokken. Op de vraag of er ook maar iets van die informatie terug te herleiden viel was het antwoord ‘Nee'. Dit liep dus allemaal niet heel lekker. Tijd om te gaan dus. Toen we dit wilde doen werd er gevraagd bij wie er afgerekend kon worden. Dit had ik vantevoren netjes gedaan, maar goed. Foutje kan altijd gebeuren, geen probleem. Maar om dit dan meermaals te blijven herhalen, zelfs na het zien van mijn bankafschrift, zonder ook maar een ‘Joh sorry'. Nee dat is een beetje jammer.

Je zou kunnen zeggen dat dit niet onze kamer was nee. Ik vind het uiteraard niet leuk om dit te moeten schrijven, ik had het natuurlijk ook liever anders gezien maar dit is wel mijn gevoel na PainKiller. Doe er mee wat je wil, misschien vind je het wel helemaal fantastisch. Dat we deze als laatste gepland hadden was niet eens zo stom, want het er over hebben zullen we nog lang doen.

UPDATE NA REACTIE:
ja same

Reactie door Sky High escape rooms

20 december 2022

.

Case closed

Toen mijn vriend en ik een hele tijd terug de Conciërge (Één van mijn lievelingskamers) gingen spelen hoorde we her en der wat verhalen over een nieuwe kamer. Vanaf dat moment hebben wij ons alleen maar verheugd op wat er komen zou, en vandaag was het dan eindelijk zo ver: Lost and Found!

We werden vriendelijk ontvangen en hadden nog even de tijd om wat te drinken voordat we onze koffer op konden halen. Want die wilde we natuurlijk wel terug hebben. Eenmaal binnen wordt je meteen herinnerd waarom je ook al weer fan bent van Kamer 237. Wat een prachtig decor! Alles ademt sfeer en je kijkt je ogen uit. Ik vind het bijzonder knap hoe hier gebruik wordt gemaakt van een bepaalde ruimte. Heerlijk om hier al puzzelend je weg naar buiten te vinden. Qua muziek, licht en effecten kom je ook zeker niets tekort. Voor mij is het totaalplaatje af.

Tijd om te genieten heb je zeker, maar de die-hard puzzelaars kunnen hier hun gang gaan. Vaak merk je dat belevingskamers wat minder nadruk leggen op de puzzels. Ik vind dit persoonlijk niet erg vervelend, maar het knappe aan deze kamer is dat je juist het totaalplaatje beleving meekrijgt door de puzzels. Deze zijn mooi in het thema verweven en stukje bij beetje krijg je hierdoor mee wat zich er allemaal afspeelt. Wel is het zo dat je parallel aan de slag kunt. Hierdoor zullen je teamgenoten die zich met een bepaald onderdeel bezig houden misschien wat meer meekrijgen dan jij, die net bij een andere puzzel bezig is. Dit is voor mij persoonlijk geen ramp, het verhaal ontvouwt zich aan het einde, en voor mij (die dus een andere puzzel aan het doen was) is het verhaal nog steeds helder. Verder vond ik ze origineel, leuk om te doen en logisch. Met een kleine 5 minuten over hebben we de kamer gehaald, en zijn we voor mijn idee nergens muurvast gelopen.

Kortom: Heerlijk puzzelen in een fantastisch decor, al lopend door een mooi verhaal. Kamer 237 did it again. Mochten er nog plannen zijn voor een volgende kamer, pakken wij met liefde de auto om terug te keren naar Volkel! We hebben genoten.

Oma weet raad

Wanneer je op een vrije zaterdagmiddag zit te lunchen en je jezelf afvraagt wat je kunt doen, is daar in ons geval eigenlijk maar één logisch antwoord op. Escapen natuurlijk! Even last minute op zoek naar een kamer in de buurt en daarbij kwamen we uit bij Break Out Room Den Bosch. Zij hebben de boekingsmodule zo open staan dat je tot 2 uur van te voren een kamer kan reserveren, heerlijk!

Family Secrets is echt zo'n kamer die al zolang ronddwaalt op onze wishlist, maar die er op een of andere rede maar niet van kwam. We hoorde veel lovende verhalen, en ik was benieuwd of deze waargemaakt gingen worden. Nu kan ik je vast verklappen dat dat zo is 🫢

We kwamen binnen en werden hartelijk ontvangen door twee hosts. We raakte gezellig aan de praat. Zo gezellig dat ik haast wilde vragen of ze niet mee naar binnen wilde 😂 We gingen toch maar met z'n drieën van start. We kregen een duidelijk verhaal mee en door de mooie entree konden we starten met de kamer.

We begonnen meteen goed, even twijfelde ik of ik wel goed stond, en niet bij m'n eigen oma maar die bleek achteraf gewoon nog in Helmond te zitten. Dus dat zegt wat over het uiterlijk van de kamer! En wat hebben we heerlijk gepuzzeld hier. De flow was top en dat had ik wel ff nodig. We hadden echt een aantal eureka momentjes waarbij er nogal wat ‘Aaaahs!' en ‘Oooohs!' voorbij kwamen. Één onderdeel lag ons totaal niet, en hierbij werden we goed optijd ondersteund door onze hosts en dat vind ik ook altijd erg prettig.

Het verhaal is duidelijk en wordt versterkt door licht en geluids effecten. Het einde is super gaaf gedaan en bedacht, echt heel nice. Naderhand werden we nog even de kamer ingenomen en was er tijd voor vragen en wat leuke feitjes. De sfeer was relaxed en we hebben nog lekker lang nagekletst onder het genot van een drankje.

Kortom, ik ben enthousiast en snap haast niet waarom ik deze kamer niet eerder heb gespeeld. Als je zin hebt in een sfeervolle kamer vol leuke puzzels en naderhand geen strakke planning hebt (want gezellig) zou ik zeggen, op naar Den Bosch! Tot heel binnenkort!

‘Uit de school klappen'

Nadat mijn vriend me er een tijdje geleden op geattendeerd heeft dat het Borgesius Mysterie zou openen, heb ik alles nauwlettend in de gaten gehouden, en was dan ook enthousiast om deze te boeken. Op een dinsdagavond was het dan zo ver, en mochten wij deze school gaan betreden!

Passend bij het thema zal ik mijn review indelen in een aantal onderdelen, als een soort verslag 😉 Beginnende bij:

Onthaal
De binnenkomst beloofd veel goeds. Een echte schoolkantine met lockers en wel. Tof gedaan. Gezien wij wat te vroeg waren zat er nog een groep na te kletsen en daarmee hadden we direct aansluiting. Super gezellig, die escape community! We kregen wat te drinken aangeboden en nadat de andere helft van ons team arriveerde, verplaatste we ons naar de bar, en kregen we door de vriendelijke eigenaar een welkomspraatje. Een praatje met veel informatie. Standaard escape-dingen, maar ook specifieke info waar we in het Borgesius rekening mee moeten houden. Prima, doen we. En vanuit daar door naar het straflokaal. En als ervaringsdeskundige kan ik zeggen dat dit wel heel oprecht aanvoelt 😁… Mooi bruggetje voor het volgende onderdeel:

Decor
Veel credits hier voor! Zoals genoemd lopen we daadwerkelijk door een school. Het ziet er netjes uit en er zitten hier en daar super gave ‘wow' effecten in. Ik mis alleen met momenten wat muziek, er is tenslotte niets zo luid als stilte. Dat de eigenaar geluid in de vingers heeft laat hij meerdere malen zien (of ja, horen) en dat is dan weer vet! Qua decor scoort Borgesius dus voor mij het hoogst, want het is goed gedaan. Het zit ‘m o.a. in kleine geinige details, en dat waardeer ik ontzettend. Kleine valkuil is wel dat door de oprechtheid van de kamer, er is onwijs veel te zien, en mede daardoor wordt ie een stukje minder overzichtelijk en minder ‘hufter proof'. Dit heeft natuurlijk wel wat, maar in combinatie met de puzzels is dit niet altijd even handig. Ik begreep dat er een kleine aanpassing gedaan is waardoor hier onderscheid in gemaakt wordt en dit speelde wel wat prettiger. Om door te pakken op het volgende:

Spel
Om eerlijk te zijn, ben ik voor mijn gevoel de kamer met momenten moeilijker doorgekomen dan mijn eigen middelbare schooltijd. We hebben het niet binnen de gegeven tijd gehaald, en hebben 10 minuten extra speeltijd gekregen. Prima, en super nice dat dat kon! Maar ik heb me eens flink af zitten vragen hoe dat nou kon. Aan de ene kant hebben we geen moment muurvast gezeten op een puzzel. Die kans krijg je ook niet, en dat is dan ook weer fijn maar, dat betekent wel dat de flow niet lekker loopt. Ik kan nu niet echt zeggen dat het dan ook weer aan de puzzels zelf ligt, sommige zijn minder mijn ding, maar er zitten ook zeker leuke onderdelen bij. Het zit ‘m daar denk ik ook in de kleine dingen, zoals de momenten dat wij ons hardop afvroegen “Is het nu opgelost?” Of “Wat is er nu gebeurt?”Sowieso vind ik het super jammer dat je constant voor het dilemma puzzelen of verhaal wordt gezet. In een gemiddelde zogezegde belevingskamer vloeit dit lekker in elkaar over en krijg je door verschillende manieren al puzzelend het verhaal mee. De manier waarop dit in deze kamer wordt gedaan ben ik écht geen fan van.

Dus ja. Lastig… Ik ben van mening dat dit een kamer met bergen potentie is. De vormgeving is er, de ideeën zijn er. Nu nog even die puntjes op de i. Ik kan me oprecht voorstellen dat je overwhelmed de kamer uitkomt door de dingen die je hebt gezien. Maar voor mij persoonlijk gewoon nét niet. Mede door de eindpuzzel die me echt niet lag (en dat is natuurlijk ook persoonlijk) en de missende flow kwam ik een beetje matjes de kamer uit. We speelden de kamer dus met 4 personen en de meningen waren ook erg verdeeld binnen de groep. Desondanks ben ik benieuwd naar de volgende projecten van de eigenaar. We hebben naderhand nog even nagekletst en als ik de ideeën hoor ben ik nieuwsgierig geworden en kom ik graag nog een keer terug!

Maar zo zijn we niet getrouwd!

Met een zeker gevoel boekte voordat we überhaupt al naar Delft waren geweest ons dagje Zoetermeer. Alle 3 de kamers op de planning met deze kamer als aftrapper. We namen plaats in de nette ontvangstruimte en na de nodige toiletbezoekjes werden we onthaald door onze zeer enthousiaste gamehost. Gedurende de dag kregen we bij iedere kamer een andere host toegewezen, maar wat ik erg waardeer is hoe deze vriendelijke dame steeds tussendoor even een praatje kwam maken. Super lief! Maar dat komt later. Terug naar waar we aan zouden beginnen. The Honeymoon Hotel.

Na een korte introductie konden we de kamer betreden. Ik was direct onder de indruk van het decor. Je waant je in mooi afgewerkte ruimte waarbij je voelt dat er -zoals wij in Brabant zeggen- iets nie in d'n hoak is. We kwamen wat langzaam op gang met puzzelen, wellicht waren we misschien ook wat melig, wie zou het zeggen. Maar eenmaal in de flow konden we lekker aan de gang.

Om voort te borduren op de puzzels, deze waren mooi in het thema verweven en zaten goed weggewerkt in de ruimtes. Er zaten zeker een aantal zeer orginele dingen in. Bij één onderdeel waren we wel erg enthousiast, waardoor het mis ging. Dit werd meteen opgepakt door de host zodat we snel weer verder konden. Top! De kamer speel je verder lineair, maar daar heb ik persoonlijk geen hekel aan. Vooral bij kamer zoals deze, hierdoor krijg je alles duidelijk mee.

Dan de beleving. De spanningsopbouw zit hier voor mijn gevoel zo goed in elkaar. Bij iedere stap die je verder komt wacht je tot dat het een keer ‘mis' gaat. Ze weten daar naar mijn idee goed op in te spelen door ook niet met een overkill aan schreeuwerige scares werken, maar door licht, geluid en de algehele sfeer. En natuurlijk ook een beetje schrikken, maar dat hoort erbij 😉 Met momenten vond ik het goed spannend, één effect in het bijzonder had ik nog niet eerder gezien en daar kreeg ik toch wel even de rillingen van, super vet!

Ik krijg bij deze kamer sterk het gevoel dat je echt door een verhaal loopt. De ruimtes lopen logisch in elkaar over en de handelingen die je doet zetten juist kracht bij het verhaal in plaats van dat je jezelf afvraagt wat je nu aan het doen bent. Kortom, ik ben (wederom) hartstikke positief! Met nog enkele minuten op de klok wisten we te ontsnappen en werden weer opgevangen om vervolgens nog even een praatje te maken. En zo zat kamer nummer 1 van de dag er alweer op. Vol adrenaline op naar de volgende!

Een kind kan de was doen. Toch?

Nadat we gelukkig heelhuids uitgecheckt hadden bij The Honeymoon Hotel konden we ons dagje Sweet Lake City vervolgen. Of we even op onderzoek uit wilden gaan in een verlaten weeshuis wat voor geen meter deugt. Natuurlijk, we zijn de flauwste niet.

We konden even kort bijkomen in de ontvangstruimte tot de volgende host ons kwam ophalen. Als ik dan één minpuntje mag noemen is het toch het stukje ontvangst bij DarkPark. Begrijp me niet verkeerd, alle hostst die ons begeleid hebben waren vriendelijk en hebben het hartstikke goed gedaan. Maar toch voel je een bepaalde tijdsdruk (grappig want escapen ha) en een bepaalde gehaastheid waardoor het net niet helemaal uit de verf komt en dat is jammer. Het is druk, en zeker op zaterdag en dat begrijp ik. Maar wanneer we bijvoorbeeld naar huis gingen was er niemand te bekennen. We hebben toch een namiddag met elkaar doorgebracht en dan is een tot ziens wel op z'n plaats. Maar goed, dat is uiteindelijk opgelost. Ik wil ook niet meteen de service afstraffen want ook dit keer werden we vriendelijk onthaald. Ik benoem het nu één keer in z'n totaliteit en nogmaals, ik wil graag focussen op de positieve punten en die zijn er meer dan genoeg!

De kamer, daar wil ik het maar graag over hebben. Te beginnen bij de introductie. Deze begint al ruim van te voren en zorgt er direct voor dat je meer zin krijgt om aan dit avontuur te beginnen. Het werd duidelijk dat het niet niks is waar we aan gaan beginnen. Heel tof gedaan!

Eenmaal van start was het nog lastig te realiseren dat we niet daadwerkelijk in een verlaten weeshuis rondliepen. Het decor is wederom prachtig en voelt super authentiek aan. Ook hier hangt er weer dat altijd gezellige sfeertje. Zelfs al gebeurde er helemaal niets, niemand van onze groep voelde heel erg de behoefte om zijn of haar hoofd als eerste om een hoek te steken. En dan is het wachten tot je een keer gaat schrikken, want dat gaat natuurlijk gebeuren. Naar mijn idee pakken ze je hier écht wel op een moment of manier waar je het totaal niet verwacht. Klinkt misschien logisch maar we kennen allemaal de momenten in waarbij je denkt “Hier gaat dadelijk sowieso wat gebeuren… Ja…Zie je wel?” Dat had ik hier dus niet. Wederom weer geen overkill (dat woord gebruik ik graag sorry) of jumpscare op jumpscare op jumpscare…. Anyway, je snapt me. Gewoon een creepy sfeer en mooie verrassingseffecten. Ik ben gek op horror en waardeer het ontzettend wanneer je weg blijft van de kitsch en clichés, want dat is knap lastig en dat is wat DarkPark (overigens in iedere kamer) weer voor elkaar krijgt.

En dan de puzzels! Die zijn hier meeeeer dan genoeg. Ook deze kamer werkt lineair, en vergt met momenten een sterke samenwerking. Wederom erg orginele onderdelen. Een enkele puzzel lag ons totaal niet. We kwamen daardoor geen steek verder. De host voelde dat op tijd aan en greep in, zodat het niet in frustratie mondde, erg prettig. Mede daardoor hebben we het einde van de kamer mee kunnen krijgen. We stonden klaar om te doen wat nodig was, en soms is je enige vijand nog de tijd. Helaas de kamer nét niet gehaald, maar gelukkig dus wel alles gezien.

Ik persoonlijk denk dat dit wel dé puzzelkamer van DarkPark is, je hoeft je geen moment te vervelen. En dat hebben wij ook zeker niet gedaan. Al bij al opnieuw een aanrader. Op naar The End!

Het begin van het einde

Je moet begrijpen dat deze kamer al voordat ie gebouwd werd op m'n wishlist stond. Oke nu ben ik aan het overdrijven maar we snappen elkaar. De ultieme truc wat mij naar kamers trekt is het onbekende. Natuurlijk weet je nooit wat je in een escaperoom kan verwachten, maar o.a. bij The End heb je werkelijk geen idee wat je gaat meemaken. En dat is de grote kracht van dit avontuur. Dat, en meer. Daar ga ik nu over proberen te vertellen.

Na flink opgewarmd te zijn door de 2 andere kamers op deze locatie, konden we beginnen aan ons laatste avontuur. Wellicht wel écht het laatste, want de desbetreffende locatie bezoeken is vaak geen gunstig teken zeg maar. We zaten nog net niet op het puntje van onze stoel deze onder ons veelbesproken kamer te starten. Zoveel vragen, en nu gingen ze dan eindelijk beantwoord worden. Ook de manier waarop hier de kamer geïntroduceerd wordt is vrij bijzonder en zette ons meteen op scherp.

Eenmaal binnen was de spanning om te snijden. Ik merkte aan onze groep dat we allemaal wat aftastend waren. Zorg dat je groep niet alleen maar uit angshazen bestaat, anders ben ik bang dat er niet veel opgelost gaat worden. 🫢 Niemand was op zijn gemak. Alles klopt aan de ruimte waar je je in bevind, tot de geur aan toe. Zoals in vele reviews vermeld staat is dit geen echte puzzelkamer, maar ligt de nadruk op beleving. De puzzels die je oplost zijn echter wel in thema en orgineel uitgevoerd.

En dan slaat het verhaal plots 180 graden om en ga je er stap voor stap achter komen wat er achter de mysterieuze deuren van The End afspeelt. Niemand die deze kamer gespeeld heeft zonder enige voorkennis gaat mij vertellen dat ze dit aan zagen komen 😁… En oh, wat hou ik er van. De setting waar je doorheen loopt laat je geloven dat je echt even helemaal uit de ‘normale' wereld bent, zo goed gedaan. Achter elke deur vraag je jezelf af wat er nu gaat gebeuren en tot het einde blijf je jezelf afvragen waar je in bent beland.

En dan de acteur. Ja daar wijd ik even een aparte alinea aan. Wanneer ga je hem/haar voor het eerst ontmoeten? Wat gaat ie doen? Dit maakt vooral zoals ik boven al benoemde dat de spanning zeer hoog ligt. Ik vond het een geweldige toevoeging aan de kamer, sowieso heeft ie het fantastisch gedaan. Je wordt compleet uit je comfortzone getrokken waardoor het net even wat ongemakkelijker en creepier wordt. En om dan even in te haken op de veelgestelde vraag “Is het eng?” Dat dat voor iedereen ander is heb ik wel gezien. Waar de een vooral heeft genoten en goed de tijd heeft gehad om alles tot zich te nemen, zou je onze andere teamgenoot kunnen vragen naar de afwerking van de kamer. En dan voornamelijk de vloer, want deze heeft hij regelmatig van heel dichtbij gezien. 😂

En natuurlijk zou je bij een kamer genaamd The End wel een sterk einde verwachten. Ik vond het in ieder geval zeer geslaagd. Op een spectaculaire manier vallen alle puzzelstukjes samen. Je krijgt even de tijd om te beseffen wat je zojuist allemaal mee hebt gemaakt en dat is wel nodig! Vol adrenaline ontsnapte we binnen de tijd, en hadden we nog even tijd om na te praten met onze gamehost en acteur. En zo zat ons dagje DarkPark Zoetermeer er weer op.

Eindconclusie: Wat een kamer…Het wordt omschreven als een echte beleving en dat maakt ie zeker waar. Het is bij ons nog regelmatig het gesprek van de dag geweest, en eigenlijk stiekem nog steeds. Ik vond het erg lastig om een review te schrijven, probeer maar eens uit te leggen wat je zo goed vond zonder iets te veraden. Stop daarom maar gewoon met lezen, en ga The End spelen!

De sTANDaard ligt hoog

Na eindelijk een fijn gezelschap gevonden te hebben die het aandurven met ons mee te gaan, konden we de groepsapp ‘Rondje Darkpark' aanmaken. En die groepsnaam geeft exact weer wat we gaan doen. Te beginnen in Delft!

We gaan ze netjes in de volgorde van oud naar nieuw spelen. Dus the Dentist stond als eerste op het programma. Ik was zeer benieuwd naar deze kamer. Dit is de oudste kamer van Darkpark, en ik merk dat we vaak verwend zijn met de kamers van nu, en ook al probeer ik het altijd binnen de context van toen te bekijken, merk ik toch vaak dat de oudere kamers een beetje ondergesneeuwd worden. Ik kan alleen maar zeggen dat dat hier absoluut niet het geval is!

De intro is iets wat ik altijd al kan waarderen in escaperooms. Lekker suggestief en het zorgt dat je meteen op scherp staat. Het licht en geluid is echt top. Dit zet meteen de toon in een kamer en zorgt hier voor een lekker spannende sfeer. De puzzels zijn goed te doen. Slechts door onze groep die veel te moeilijk dacht liepen we op één onderdeel vast. Verder vlogen we door de kamer heen. Dit betekent alleen dat er een fijne flow is, en dat is een goed teken! Ik moet erbij zeggen dat we wat rekentalenten om ons heen hadden, en dat was zeker geen overbodige luxe. We speelden deze kamer met 5, en dat laat de ruimte ook toe.

Met een goed gevoel verlieten we The Dentist, en ik kon alleen maar denken ‘Als dit het begin is? Laat de rest maar komen!' Dus op naar The Freakshow!

De herinnering blijft…

Na positief verrast te zijn bij The Dentist is het dan nu tijd voor The Freakshow. Een kamer die al sinds ik op Escapetalk zit hoog op mijn lijstje stond. Dit thema heeft een speciaal plekje in m'n hart, dus wederom waren de verwachtingen hoog gespannen.
We konden even bijkomen onder het genot van een drankje terwijl de gamehosts wisselde van wacht. Na een korte introductie konden we gaan beginnen. En wat een start van de kamer! Die zagen we niet aankomen, fenomenaal! We zaten er al meteen helemaal in. De puzzels gingen erg vlot. Ik wil even melden dat we de kamer gehaald hebben met nog zo'n 20 minuten over. Tot onze grote verbazing, want zo voelde het totaal niet. Voor mij geeft dat aan dat de flow er dus super lekker in zat en dat is top.

Ik heb in de kamer heerlijk genoten van de sfeer, naast een klein stuk parallel puzzelen is het over het algemeen redelijk lineair, maar daar heb ik in kamers als deze absoluut geen hekel aan. Des te meer tijd heb ik om rustig rond te gapen, want er valt genoeg te zien!
Deze room heb ik regelmatig voorbij horen komen als een ‘doe-kamer' en er was misschien een klein beetje angst dat het af zou hangen van puur en alleen behendigheidsspellen (wat persoonlijk voor iemand met ADHD en het geduld van niks niet de voorkeur heeft) maar dat was zeker niet het geval. Ik heb het ervaren als een kamer waar ik zelden zoveel pret heb gehad. Zelfs voor de angsthazen onder ons zou ik deze zeker aanraden! Er hangt natuurlijk een creepy sfeertje en op een moment na waar ik bijna tegen het plafond zat (eigen schuld, ik had het moeten weten) mag je deze kamer zeker niet overslaan.

En dan nog even het einde, ook die zag ik niet aankomen. Fantastisch! Al met al lees je wellicht het enthousiasme van mijn review af. Misschien is het het stukje thema wat de voorkeur heeft, smaak, of het overal gevoel van plezier wat we met ons team hebben ervaren… Deze kamer wordt in ieder geval toegevoegd aan het lijstje ‘Persoonlijke favorieten' Ik zeg, op naar Zoetermeer!

Hou doet ie dat toch?

Twee kamers op de planning vandaag! Lekker impulsief vertrokken we met 4 man sterk naar Mol om te beginnen met de andere kamer op deze locatie, en af te sluiten met deze. Overigens ook de volgorde waarop ik ze zou aanraden.

Laat ik bij het begin beginnen. Of eigenlijk niet. Wat een toestanden. Dat is eigenlijk alles wat ik er over kwijt wil. Laat het vooral op je af komen. Ik vond het in ieder geval geweldig.

In meerdere reviews staat dikgedrukt: ‘Niets is wat het lijkt'. Ik ga me daar nog eens volledig bij aansluiten. Of je nu 1 of (zoals wij) 50 kamer(s) gespeeld hebt, dat maakt in ieder geval niets uit. Laat vooral even los wat je van escaperooms denkt te weten want daar ga je hier helemaal niets aan hebben. En hoe verfrissend werkt dat!

Ik heb vooral erg veel plezier gehad in deze kamer. Er zitten super leuke elementen in verwerkt en het verhaal komt duidelijk tot zijn recht. Ik kan het heel erg waarderen wanneer er net even wat anders van je gevraagd wordt dan verwacht. De aankleding is gaaf en het licht en geluid dragen bij aan een toffe sfeer in de kamer.

Voeg daar nog een super vriendelijke eigenaar, een gezellig ontvangst en een mooie startruimte aan toe en ik kan mezelf alleen maar afvragen, ‘Wat wil een mens nog meer? Bedankt voor deze middag!

Reactie door Exit Games Mol

7 juni 2022

Mooi hoor. Dank je wel voor deze review. Het was inderdaad een gezellige namiddag, zo gezellig zelfs dat ik jullie bijna niet meer liet vertrekken door de deur op slot te laten ;)

Onze Stay was behoorlijk Dark

Zo. Ik heb toch zeker twee dagen nodig gehad om even goed na te denken wat ik nu wil gaan schrijven. Ik ben er eigenlijk nog steeds niet uit, dus laat ik maar gewoon beginnen met typen.

Wat. Een. Ervaring. Al vanaf oktober vorig jaar verheugde ik me er op om af te reizen naar Vlaardingen. Helaas gooide the Big C roet in het eten, maar eindelijk was het dan zo ver! Last minute kon zich nog één teamlid aansluiten, super bedankt daarvoor! Hoe meer zielen, hoe meer vreugd, en vooral hoe meer mannen waar ik me achter kan verschuilen 😂.

De entree was al fantastisch. Het lachen was me snel vergaan wanneer we het immens grote pand mochten betreden. Wat een spanning… Als een treintje liepen wij helden achter elkaar door het donker. Wat moet dat er uit hebben gezien 😁… De spanning valt enigzins wat van de schouders na een tijdje, en maakt plaats voor volle bak adrenaline. Rennen, kruipen, klimmen, fluisteren, gillen… We bevonden ons in een ware achtbaan van emoties.

Natuurlijk moesten we een manier vinden om ook nog ooit te ontsnappen, en de opdrachten en puzzels we daarbij nodig hadden waren passend. Een specifiek element vind ik bril-jant. Wat heeft dat een toestanden opgeleverd haha!

Ik zou zo graag vertellen wat er binnen in de oude fabriek allemaal afspeelt. Eigenlijk ook niet, eigenlijk gun ik het iedereen om dit mee te maken. Zet je angst aan de kant, (ja ook ik heb momenten van angst gekend, en zelfs mijn stoere vriend liet mijn hand soms niet los 😜) maar laat je niet leiden door dat. Geef je over aan de ervaring, laat alles op je af komen en geniet! De uiteindelijke woorden die we allemaal stuk voor stuk konden uitkramen waren ‘Wow vet'. Het is zo ongelofelijk gaaf.

Dan nog even de acteur; Wat heb je het bizar goed gedaan, alleen maar lof en een dikke chapeau! Je hebt mij acties laten uitvoeren waarvan ik niet wist dat ik het kon. Geweldig!

Zoals je wellicht kunt concluderen ben ik laaiend enthousiast. Nu heb ik slechts nog maar last van een escape-kater. Nu heb ik ‘m gespeeld en kan ik mijn hoofd niet resetten om opnieuw deze film te beleven. Stom!!

De beer is los!

Eindelijk. Zo'n beetje sinds we zijn begonnen met escapen krijgen we bij iedere eigenaar het foldertje van Escaperoom Antwerp weer in onze handen gedrukt. Dat het zo lang heeft geduurd voordat we richting Zoersel zijn gereden vond ik helemaal niet erg. Dit betekende dat we deze recent geopende kamer meteen mee konden pakken. En wauw... Wat een ervaring!

Laat ik beginnen dat ik ontzettend van belevingskamers houdt. Ik kan er dan ook prima mee leven dat in sommige situaties de puzzels dan wat naar de achtergrond zijn gedrukt. Als je dan een kamer vind die beide zaken in huis hebben, ja. Dat is natuurlijk helemaal top!
Om verder te gaan op de puzzels, deze waren prima te doen. Al hebben we een paar keer staan sukkelen, ik kan nu achteraf niet zeggen dat ze onmogelijk of vergezocht zijn. Wel vond ik ze vooral erg leuk om te doen, één puzzel in het bijzonder zal me nog lang bijblijven. Hier en daar een lineaire puzzel maar ook opdrachten waarbij je tegelijkertijd flink aan de slag kan. Voor mij persoonlijk een mooie balans.

Dan de sfeer. Nog een keer wauw. Alleen het begin maakt dat je meteen in het verhaal gezogen wordt. Van geur tot licht en in het bijzonder geluid. Alles zit zo ontzettend goed in elkaar. Ik heb in de kamer ook echt een aantal keren een WTF momentje gehad. Het decor is prachtig en alles klopt tot in de puntjes.

Nadat we een beetje bekomen waren van ons enthousiasme heeft eigenaar nog een rondje met ons door de kamer gelopen en hebben we nog even gezellig na gekletst. Het blijft altijd leuk om zo'n passievolle en vriendelijke eigenaar te treffen!

Kortom, we hebben een fijne middag beleefd bij Escaperoom Antwerp, waarvoor dank!
Mocht je nog twijfelen, vooral niet doen. Speel (als je deze net als wij schandalig lang hebt uitgesteld) als eerste Hunting Season en als je dan nog denkt dat het niet beter kan, boek the Toy Factory!

Schiet mij maar lek

Hoppa, met 4 man in de auto en op naar Zoersel. Dit is zo'n kamer waar ik me al een behoorlijke tijd op heb verheugd. En terecht, is vandaag maar weer gebleken!

We werden kort ontvangen door een vriendelijke mevrouw en na een drankje mochten we dan de jagershut betreden. Daar werd onze oorspronkelijke host vervangen door (achteraf bleek) de eigenaar, die meteen een passend sfeertje wist neer te zetten. Al bij de entree van de kamer ben je direct op je hoede.

Nou, beginnen dan maar! Je waant je in een prachtig decor waarbij de puzzels subtiel in zijn verweven. Er hangt nou niet echt een gezellig sfeertje. Dit wordt krachtig neergezet doormiddel van licht en vooral geluid. Enige minpuntje hier is dat het op een bepaald moment wel érg donker was waardoor het naar ons idee relatief moeilijk was om een puzzel op te lossen. Maar goed, verder heb ik hier weinig last van gehad want het past natuurlijk wel in de spanning die de eigenaar hier neer wil zetten.

Ik vond de puzzels oprecht leuk om te doen, flink veel afwisseling en origineel. Ook zaten er een paar verrassende effecten in de kamer, echt heel tof. Het bleef tot het einde spannend of we hem zouden halen, en met iets minder dan 2 minuten op de klok zijn we ontsnapt. En dat terwijl ik niet persé het gevoel heb gehad dat we écht vast zaten. Genoeg te zien en te doen dus!

Al met al mag ik wel concluderen dat ons bezoek aan Zoersel flink geslaagd is. Ik ben blij dat ik eindelijk deze kamer heb kunnen spelen en zou ook zeker iedereen aanraden om deze te doen. Een echte escape klassieker!

Ik wil er niet uit!

Mijn eerste review op EscapeTalk en die draag ik graag op aan The Movies. En laat ik daar meteen een korte roman van maken 😉

Wat is er nu mooier dan het nieuwe jaar al escapend te beginnen? Na een flink ritje van dik 2 uur zijn we aangekomen in Dudzele. Als 4 escape én film liefhebbers lagen de verwachtingen vrij hoog. Maar, man… alles wat ik vantevoren had gehoopt werd overtroffen. En meer. Alleen al bij het ontvangst werd ik al enthousiast. Wat een mooie locatie en een vriendelijke en gepassioneerde host. Alleen hierdoor kregen we alleen maar meer zin om de kamer te gaan spelen. Eenmaal binnen was ik al direct omver geblazen door het prachtige decor. Deze ruimte ademt een en al sfeer, alles klopt! Van geur tot de indrukwekkende props. The Movies blijft verbazen. De spanningsopbouw zit perfect in elkaar. Steeds wanneer je denkt dat je alles hebt gezien volgt er weer een nieuwe verrassing. De puzzels waren gevarieerd. Samenwerken is een vereiste en hier en daar is de kamer soms wat liniar, wat ik heerlijk vind. Dit geeft alleen maar meer de tijd om alles in je op te nemen want er valt meer dan genoeg te zien. En ook zeker om te doen. Met momenten kwamen we er niet helemaal uit maar ik heb nooit het gevoel gehad dat we compleet vast zaten. Anthony voelt precies aan wanneer hij subtiel wat kan bijsturen. Kortom een super fijne flow waardoor er nog meer nadruk op de beleving valt. Ik durf met een gerust hart te zeggen dat dit onze nieuwe absolute nummer 1 is!

Niet alleen omdat wij filmliefhebbers zijn maakt het dat wij deze kamer zo ervaren hebben. Ik ben er van overtuigd dat iedereen met een beetje liefde voor escaperooms gaat waarderen wat Anthony hier voor elkaar heeft. Helaas zijn we hier nu uitgespeeld, maar mocht Anthony nog toekomstplannen voor een nieuwe room hebben, rijden we met liefde weer op en neer. Ik kan nog zoveel meer vertellen, maar waarom zou ik? Ga deze kamer doen. Je gaat er geen moment spijt van krijgen!

Reactie door The Push Mystery Rooms

4 januari 2022

Hey Stephanie! Wat een leuke review :-) Blij dat jullie met je leuke familie er van genoten hebben. Altijd leuk om echte enthousiaste enthousiastelingen over de vloer te krijgen ;-) Groetjes

Ik Hou(dini) d'r van

Soms heb je van die kamers waarvan je weet 'Dit gaat sowieso goed zijn'. Wat tevens natuurlijk ook een valkuil is. Je mag niet altijd alleen van je gevoel afgaan, dan kan het alleen maar tegenvallen. Behalve vandaag, vandaag mocht dat even wel.

Hoeveel zin ik ook had in deze kamer, we wisten natuurlijk van tevoren dat we meteen daarna The Movies gingen spelen. Ik had 'm geboekt onder het mom van perfect 'opwarmertje'. Alleen doet dat deze kamer geen eer aan. Hij is absoluut meer dan dat. Bij binnenkomst van de kamer was ik direct verwonderd over het prachtige decor.

Het meest bijzondere vond ik de kleine details die overal in de kamer verborgen zitten. Wel maakt dit de kamer wat fragieler. Hier valt in principe wat van te zeggen maar ik ervaar dit niet als iets negatiefs. Verwacht geen boekenkast waarbij je van 300 meter afstand kan zien wat vast zit en wat niet, maar een echte workshop met passende attributen waar zo mee omgegaan hoort te worden zoals je dat in het 'echt' zou doen. Dit doet los van het feit dat het er fantastisch uitziet, ook zeker iets met de beleving.

Het verhaal zit oprecht leuk in elkaar en de puzzels sluiten daar mooi bij aan. Of eerder raadsels. Geen ellenlange hoofdrekensommen, maar even in het hoofd kruipen van een ware ontsnappingskunstenaar. Na het spelen hebben we met de eigenaar een rondje gelopen door de kamer die ons enthousiast nog wees op de details die we niet hadden gezien en zonder ook maar een enkele vraag konden we zo door naar de volgende kamer.

Ik schreef het al bij The Movies, en ik ga het hier nogmaals doen. Wat een topkamers heeft eigenaar Anthony hier gebouwd en dat op zo'n prachtige locatie. Tel daar het enthousiasme en de passie van hem bij op en dan ga je hopelijk net zoals wij een hele fijne dag bij The Push beleven!

Reactie door The Push Mystery Rooms

1 februari 2022

Hey Sjephanie! een glimlach van oor tot oor geef je mij :-D DANK JE WEL!

Om door een ringetje te halen

Gezellig met z'n zessen vertrokken wij vandaag naar Bergen op Zoom om daar de twee kamers van Escaperoom 0164 te spelen. De escaperoom ligt midden in het centrum dus het is zeker een aanrader om meteen even een rondje te lopen en op onderzoek uit te gaan want het is er erg mooi!

Nadat we bij het genootschap aan mochten sluiten was het tijd voor het serieuzere werk: inbreken bij een heuse juwelier. En ik moet toegeven, zo voelde het ook. Bij binnenkomst was ik bijna vergeten dat we in een escaperoom stonden, dus dat horloge wat ik nog zo onschuldig voor mezelf wilde afrekenen, dat ging helaas niet door. Even terug naar waar we voor kwamen!

Met 6 man sterk vlogen we door de puzzels heen. Vrij in het begin verliep het allemaal nog parallel en later in de kamer werd het wat lineairder. Prima, je werkt natuurlijk ergens naartoe en het is wel zo fijn dat de gehele groep dit meekrijgt. Wel liepen we op één stuk muur en muurvast. Ik durf rustig te zeggen dat deze bij ons lag, we zagen het gewoon echt niet. Ik ben er geen voorstander van om overladen te worden met hints, maar hier had ik toch iets sneller gehoopt op een duwtje in de juiste richting. Dit duurde net iets te lang waardoor we met 5 man niks aan het doen waren en dat is jammer. Hadden we zelf misschien maar niet zo hard door de andere puzzels moeten gaan ;)

Verder kan ik er kort maar krachtig over zijn. Het verhaal, je rol in het verhaal en het decor sluiten perfect in elkaar aan. Ik vind het een leuk thema en ook duidelijk uitgewerkt. Er zitten wat leuke effectjes in die passen in de setting. Prima kamer!

Aaaah, nu zie ik 't!

Op naar Bergen op Zoom, wat dan toch nog stiekem anderhalf uur rijden is, maar hey! Dat hebben wij natuurlijk over om weer twee kamers te spelen die op het verlanglijstje stonden. Met 6 man sterk gaan we een dappere poging wagen om ons aan te sluiten bij het genootschap. Wie weet vinden ze ons nog aardig ook.

Aangekomen op de (mooie) locatie kunnen we direct starten met spelen. Zoals in andere reviews benoemd haalt deze room zijn inspiratie uit de film 'Now You See Me'. Niet persé een must, wel leuk om deze van tevoren te (her)bekijken. In de kamer is lekker veel te doen. De aangereikte 70 minuten ga je zeker nodig hebben! We kunnen lekker allemaal tegelijk aan de slag en ik zie geen moment om stil te staan. De puzzels zijn origineel en je wordt gedwongen om passend in het thema te denken. Je hebt tenslotte wel te maken met een stelletje illusionisten. Een paar puzzels in het bijzonder vind ik erg creatief gevonden!

Qua decor betreft valt hier en daar nog wat te halen. Dit wordt tegen het einde wel steeds beter, dus je werkt echt ergens naar toe. Vooral het einde vond ik erg vet gedaan. Vergeleken met de Juwelier is hier wat meer nadruk gelegd op de beleving. Er zitten wat meer effecten in en er wordt nog meer gebruik gemaakt van licht en muziek. één staaltje techniek in het bijzonder vind ik helemaal geweldig. De vriendelijke host nam daarna ook uitgebreid de tijd om dit aan ons uit te leggen, dus dank daarvoor! Dat kan ik altijd waarderen.
Hoe of wat zou ik zeker zelf gaan ontdekken, wie weet hebben ze bij het genootschap nog plek ;)