Stan

Museum in een fort

Tijdens mijn zoektocht naar een kamer in de regio Amsterdam, popte 'De Zwarte Roos' ineens op. Ik had nog nooit van deze kamer gehoord, maar de beschrijving van deze kamer sprak me onwijs aan. Inbreken in een pand waar nog een bewaker binnen is, count me in! Toen ik zag dat het ook nog eens in een oud fort was, was ik helemaal om. Boeken dus en die kant op rijden vanuit het verre Brabant.

Deze kamer is van Turf Aalsmeer, hier was ik al eens eerder geweest voor Gold Creek en daar heb ik me toen best vermaakt. Wees even scherp, want deze kamer is op een andere locatie. De bevestigingsmail die je ontvangt, lijkt op een simpele "je hebt geboekt" mail, maar onderin staat nog best wat belangrijke informatie. Enerzijds dus het adres en anderzijds ook dat de kamer meteen begint (buiten) en dat je je spullen in de auto kunt laten liggen.

We lopen richting het fort en daar begint je escape inderdaad meteen. We zien een kist liggen en daarmee begint ons avontuur. We openen de kist en krijgen hiermee de briefing van wat ons te wachten staat. Het hintsysteem is hierdoor ook meteen duidelijk. Twee iPads waarmee gecommuniceerd gaat worden. Als er iets is wat ik verschrikkelijk vind, is dat het wel. Je loopt continu rond met die té grote dingen en niemand wil ze eigenlijk echt bijhouden. Altijd onhandig die dingen. Ergens past het wel weer in het verhaal, dat dan weer wel. Ja, dat verhaal.. We moeten inbreken in een privé galerie om daar 9 kunstwerken te stelen. Lijkt allemaal vrij logisch dus. Terwijl we bezig zijn met de briefing, kunnen we ook al de eerste puzzel voorbereiden. We splitsen op en daardoor zijn we binnen een mum van tijd binnen.

De puzzel die we hebben voorbereid, leek nog niet helemaal goed te zijn. Hierdoor komen we in een knullige situatie te zitten. Er moet een bepaalde 'druk' opgevoerd worden in de kamer. Maar die druk is eigenlijk meteen weg omdat we zien dat 'het toch niets doet'. Klinkt allemaal cryptisch, maar als je de kamer eenmaal gespeeld hebt, ga je begrijpen wat ik bedoel. De eerste puzzel is daarna opgelost en we kunnen nu echt aan de slag.

Ik zie nu pas echt waar we staan en het valt me op dat deze locatie oprecht groot is. Wel voelt het meteen wat 'gekkig' aan, je staat in een soort museum, maar tegelijkertijd ook in een schimmelig fort. Je voelt aan alles dat deze kamer eerst ergens anders heeft gestaan, dat die is opgetild en in deze locatie is gestopt. Ik begrijp die keuze, maar ergens is het ook jammer. Het is een locatie met zoveel potentie en die wordt momenteel, naar mijn mening, niet benut.

Enfin, we kunnen gaan puzzelen. De missie is duidelijk, 9 kunstwerken. We besluiten met z'n viertjes op te splitsen en vliegen als een malle door de puzzels heen. Meteen een volgend puntje; de puzzels. Tsja, wat moet ik daarover zeggen. Die voelen voor mij aan als veel van hetzelfde. Het is veelal; "tel dit" of "kijk naar dat", daarnaast krijgen we delen van puzzels ook weer binnen op de iPad. Hierdoor voelt het voor mij af en toe alsof we van die Facebook puzzels op staan te lossen.

Toen we een tijdje bezig waren, ging de bewaker zijn rondje doen door de galerie. Ook hier zit véél meer potentie in. Aan de hand van licht en geluid zou je de perfecte dreiging op kunnen zetten. Helaas hebben ze hier voor een andere manier gekozen. Je krijgt een appje op de iPad dat het mogelijk is dat de bewaker eraan komt. Ook hier denk ik weer: zo'n zonde, hier had zoveel meer uitgehaald kunnen worden. We verstoppen ons in de viezige hoekjes in het fort en na een tijdje kunnen we weer gaan puzzelen. Dit gebeurt een aantal keer en het voelt daarom een beetje repetitief.

We zitten er met z'n vieren onwijs lekker in, want we vliegen door de kamer heen. We werken naar de finale toe en daar volgt eindelijk dat stukje dreiging wat tof is. De bewaker zit ons op de hielen en het voelt nu pas écht alsof we op een locatie zijn waar we niet aanwezig mogen zijn. Echter is dan het spel, plots klaar. Met nog dik 30 minuten op de klok, zijn we 'ontsnapt'. Een klein beetje een deceptie.

De Zwarte Roos is voor mij prima samen te vatten als een kamer waar onwijs veel potentie in zit. Potentie die er nu helaas niet uitgehaald wordt. Dat zit hem voor mij enerzijds in het gebruik van de locatie én het gebruik van de acteur. Ondanks dat deze review misschien wat 'negatief' klinkt, hebben we met z'n vieren wel onwijs veel plezier gehad. We hadden een perfecte flow en hebben z'n best gelachen. Dat is wat telt, toch? Toch kan ik de potentie van deze kamer niet loslaten... Zou ik deze kamer afraden? Nee, dat niet. Als je in de buurt bent, zou ik hem zeker meepakken. Ga echter gewoon met de juiste verwachtingen. Speel deze kamer niet omdat het een toffe experience is. Speel hem gewoon om even lekker te kunnen puzzelen.

Brandladder in Tokio

Tijd voor locatie twee in Budapest. Tijdens een ochtendje escapen besluiten we drie kamers te doen. Na een prima eerste room, lopen we 10 minuutjes naar deze locatie. Het was even zoeken waar deze locatie nu precies was. Check op voorhand ook even goed je mail. 'Aroom' heeft inmiddels 19 escaperooms verspreid over de stad. Toen we eenmaal de ingang gevonden hadden, was het wel duidelijk waar we precies naartoe moesten.

Aroom is een locatie die in veel lijstjes voorbijkomt. Ze hebben een nette website met mooie foto's van de kamers. Hopelijk ziet het er in het echt ook zo uit. Wanneer je een kamer boekt, krijg je direct na je boeking een e-mail met de mededeling dat je 20% korting krijgt wanneer je een tweede kamer die dag speelt. Prima, doen we dat gewoon! Het was een flinke zoektocht tussen alle verschillende thema's welke twee kamers we nu precies wilde spelen. Neon Hawk sprak ons niet per se héél erg aan, maar het was de nieuwste kamer van de locatie. Omdat het in de planning niet anders paste, speelden we die als eerst.

Binnen merk je aan alles dat deze locatie is gebouwd om flink wat mensen 'doorheen te jagen'. We komen binnen en een andere groep krijgt de introductie aan de hand van een video. Wij worden meteen doorgestuurd naar de kluisjes en kunnen daarna meteen de video ook bekijken. Hierna is het eigenlijk meteen tijd om naar de kamer te gaan. De service voelt daarom niet heel persoonlijk, maar prima...

We staan in de kamer en ook daar krijgen we nog een nieuw filmpje, ditmaal over het verhaal van de kamer. Het is een beetje een standaard verhaal. We staan in een Japans straatje en we moeten het geheime HQ vinden van een bedrijf en daar een computer hacken. Simple as that. We kunnen eindelijk van start. Wat meteen opvalt, is dat het decor er oprecht netjes uit ziet. De kamer is aan de kleine kant, maar alle hoekjes zijn netjes gedecoreerd. Het voelt wel als een thema & decor wat je inmiddels vaker hebt gezien. Dat mag echter de pret niet drukken.

We zien al veel (onderdelen van) puzzels en in het begin is het daarom even zoeken waar we nu precies moeten beginnen. Al snel wordt duidelijk dat we voor veel puzzels nog niet alles hebben en wordt het dus toch een lineaire kamer. De eerste puzzel die we voor onze kiezen krijgen, is meteen een taaie. Je moet in deze kamer écht op de kleinste details letten om de puzzels op te kunnen lossen. Nadat we een kleine hint hebben gekregen voor de eerste puzzel, komen we gelukkig in een fijne flow te zitten.

Deze puzzelflow blijft eigenlijk de gehele kamer wel op een hoog niveau voor ons. Er zit één flinke breinbreker tussen, maar na even flink nadenken lossen we die ook vlekkeloos op. Me maken qua puzzels dus flinke stappen. Ook qua verhaal komen we steeds verder. Alhoewel, het verhaal is amper aanwezig verder in de kamer. Ja je vindt (spoiler ;)) uiteindelijk het HQ, maar heel veel meer verhaal dan dit ga je niet tegenkomen. Waar deze kamer daarnaast nog op kan verbeteren is het gebruik van geluid en muziek. Op de momenten dat het aanwezig is, is de kwaliteit slecht. Maar grotendeels sta je een beetje sfeerloos te puzzelen in de stilte.

Met nog ruim 20 minuten op de klok staan we weer buiten. Qua decor doet deze kamer wat goed, ook qua puzzels hebben we een leuke tijd gehad. Verder is de kamer vrij basic en zit er niet veel bijzonders in. Het is een onwijs kleine kamer (met een hele vervelende brandtrap waar je continu op en af moet), speel deze kamer dus écht niet met meer dan 3 personen. We hebben met z'n tweetjes heerlijk gepuzzeld voor ongeveer 60 euro. Prima meepakker dus als je toch daar bent!

Brandladder in Zombieland

Tijd voor kamer twee op deze locatie. Wanneer je namelijk je kamer boekt, krijg je meteen een mail met de mededeling: "Boek een kamer bij op dezelfde dag en ontvang 20% korting", dat hoef je ons geen twee keer te zeggen natuurlijk. We besloten daarom Deadland bij te boeken. Jammere is wel dat de korting niet verrekend werd door een foutje van de host, maar we hebben een nieuwe voucher gekregen als tegemoetkoming. Enfin, we hebben net al goed opgewarmd bij Neon Hawk, tijd voor de laatste kamer voor ons in Budapest.

Samen met onze host lopen we naar de kamer. Deze locatie bevindt zich in de binnenplaats van een appartementencomplex en zo te zien hebben ze hier flink wat ruimte. Over de binnenplaats lopen we namelijk naar een deur aan de andere kant van deze binnenplaats en hier blijkt dus ook een kamer te zitten. We stappen de kamer binnen en krijgen hier eenzelfde soort intro als bij Neon Hawk. Via een filmpje krijgen we het verhaal mee, dat is simpel; er is een zombie uitbraak en we hebben een uur om te ontsnappen aan deze stad.

We starten in een donker straatje en hebben zicht op 'de rest van de kamer'. Dat ziet er qua decor weer best prima uit. Deze kamer is ook een stuk groter dan Neon Hawk. Enfin, we lossen de eerste puzzel eigenlijk vrij snel op en staan al snel in het hoofddeel van de kamer. Zoals gezegd ziet het decor er prima uit. Een beetje de standaard apocalypse vibe. Niet helemaal mijn ding, maar beter dan een kale ruimte zonder enig decor. In tegenstelling tot Neon Hawk, horen we hier wat muziek, dat doet de sfeer wel ten goede. We beginnen met puzzelen en ook hier is het weer even zoeken waar we precies moeten beginnen.

Je merkt wel dat deze kamer wat ouder is dan Neon Hawk die we zojuist hebben gespeeld. De puzzels voelen vrij old school aan en vaak vraag ik me echt af wat we nu eigenlijk aan het doen zijn. Super logisch natuurlijk dat je een draaipuzzel aan het oplossen bent om van de zombies te ontsnappen. Dat is verhaaltechnisch sowieso wel een dingetje. Er moet een soort dreiging zijn, maar die voel je totaal niet. Zelfs net in het geluid. Op een bepaald moment proberen ze iets van dreiging neer te zetten, maar dat is op zo'n knullige manier gedaan dat het meer voelt als een soort meme.

De puzzelflow zit er bij ons goed in en we vliegen door de kamer heen. Na een tijdje puzzelen, is hij er weer... de brandladder. Bij Neon Hawk zat deze er ook al in en ook bij deze kamer komt hij weer tevoorschijn. Op zich past hij goed in thema, het is alleen irritant dat je 100x op en neer moet klimmen over een gammel trapje. Goed, we blijven stappen maken en komen uit op het punt dat we lijken te ontsnappen. Hier lossen we per ongeluk een puzzel op (die volgens ons kapot was). Het punt waar wel leken te ontsnappen, blijkt toch niet dat punt te zijn en er blijkt nóg een extra ruimte verscholen te zijn in het pand. Deze ruimte vond ik er écht vet uitzien. We puzzelen ook daar weer flink doorheen en komen uit bij het einde van de kamer (wat een beetje een anticlimax was). Met nog ruim 20 minuten over, staan we weer op de binnenplaats van het appartementcomplex.

Deadland is een wat oudere kamer, maar qua puzzelplezier ga je hier echt wel aan je trekken komen. Zeker voor twee personen zit deze kamer bomvol puzzels. In deze kamer moet je je minder vasthouden aan het verhaal en de totaal experience. Ga je hierheen met het idee lekker te gaan puzzelen? Dan ga je een leuke tijd hebben in een net decor. En die zombies, die ga je helaas niet tegenkomen...

Steampunk treintje

We zijn op vakantie in Budapest met het gezin. De standaard city trip planning wordt gedeeld en meteen zien mijn vriendin en ik de mogelijkheid om "even een ochtendje wat te doen voor onszelf", daar wordt vanuit de groep mee ingestemd. Voor ons dus de perfecte optie om wat kamers te spelen. Dan kan het zoeken beginnen. In elk lijstje (en van andere spelers) krijgen we eigenlijk steeds dezelfde namen te horen. Secret Subway is een kamer die eigenlijk altijd wel terugkomt, ondanks dat het thema ons niet helemaal ligt (steampunk), besluiten we hem toch maar te boeken en te starten met deze kamer.

Op locatie voelt het als een old school escape room locatie. Barretje met een host erachter, wat random puzzels hier en daar verspreid, voorbeeld slotjes, alle chlichés waren aanwezig. Tijdens het opbergen van onze spullen (en het toiletbezoek), kregen we een papiertje met daarop het verhaal. Dat was simpel; er is een ondergrondse metro gebouwd, wij moeten deze metro vinden en uitzoeken wie de maker is van deze metro. Simple as that. Vóór we echt naar de kamer gingen, besloot onze host vast wat tips te geven. "In de eerste kamer is het je missie om ... te doen. In de tweede kamer moet je ... doen". Niet zo'n fan van, maar enfin, we dalen af in het pand om te gaan spelen.

Via een levensgevaarlijk trapje komen we terecht in de kelder van het pand. Hier kan ons puzzelavontuur beginnen. Eerste missie: licht. Online hadden we al gelezen dat deze kamer écht pittig was, laat staan met twee personen in een thema wat ons totaal niet ligt. Maar ondanks dat, lossen we de eerste puzzel vrij snel op. We zien nu het 'decor' van deze kamer en dat is niets bijzonders. Het is een mix tussen de oude kelder van het pand gecombineerd met de standaard steampunk decorstukken.

We puzzelen lekker verder en er komt zelf een prima flow in de kamer te zitten. Alle puzzels zien we meteen en gaan echt vlot door de kamer heen. Het is af en toe een beetje zoeken wat ze precies van ons verwachten. Zeker omdat je bepaalde dingen vaker nodig kunt hebben. Als we dat eenmaal doorhebben, gaan we als een speer. In de volgende ruimte zien we de standaard steampunk machines op ons afkomen. Hier hebben we als team onwijs veel geluk (of we zijn gewoon genieën). Dit zijn allemaal puzzels die voor onwijs veel frustratie kunnen zorgen als je het simpelweg niet ziet óf wanneer het niet 'lukt'. Gelukkig zien we alles meteen en lukt alles vrij snel. Door dus!

We blijven door de kamer vliegen en er zit zelfs een bepaalde ruimte in deze kamer die er oprecht best netjes uitziet qua decor. Zelf wat dingetjes waarvan ik denk: ah, dat had ik hier niet verwacht. Richting het einde worden de puzzels wel wat minder voor mij. Ze voelen echt totaal random aan, zeker wanneer ze wat minder binnen het thema passen. Uiteindelijk weten we te vinden wie de maker is van de metro en klimmen we de kamer uit via een levensgevaarlijk trapje.

Hier staat onze host op ons te wachten en hij is wat ongemakkelijk. Met nog ongeveer 20 minuten op de klok hebben we hintloos de kamer gehaald. We vragen om een foto en daarna kunnen we eigenlijk vertrekken. Echt ruimte voor een napraat was er voor ons niet echt. Secret Subway was voor ons een prima kamer. Het thema ligt ons niet echt, maar toch moet ik zeggen dat het best lekker ging. Het decor is niet heel goed, maar ook niet 100% afschuwelijk. De puzzelflow was fijn. Verhaaltechnisch hoef je niet over te beginnen, want het verhaal komt niet echt terug in de kamer. Voor de prijs van +/- 60 euro hebben we een prima tijd gehad!

Henry, dit is je verjaardag en je verjaardag, gaat zomaar niet voorbij

Als diehard escaper blijft het leuk om mensen te 'besmetten' met het escapevirus en daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen. Het zusje van mijn vriendin (14 jaar), heeft inmiddels een aantal kamers gespeeld. Begonnen bij Levenswater, toen Kamer 237 en vanaf dat moment wil ze "ook horrorkamers doen zoals jullie". Gekscherend heeft ze ooit gezegd: "ik wil mee naar Athene". Dat lijkt ons (uiteraard) nog geen slim plan, maar dat heeft ons wel aan het denken gezet. Wat zou nou een 'iets spannendere' kamer zijn, die tóch goed te doen is. We kwamen uit bij Henry's Birthday. In de auto naar België dus!

Op een vrijdagavond komen we aan bij The Missing Link. Het is voor mij al lang geleden dat ik hier was. Wat ik me er nog van kon herinneren was dat ik de kamer die ik speelde best leuk vond, maar dat ik vooral de afwerking van het decor ondermaats vond én de service was toen wat rommelig en niet zo persoonlijk. Enfin, we beginnen met een schone lij. Parkeren kan voor de deur en we komen binnen in de bekende ontvangstruimte bomvol bordspellen. Onze host heet ons welkom, terwijl ze tegelijkertijd een andere groep draait, we kunnen even plaatsnemen, naar het toilet en onze spullen opbergen. Hierna is het snel tijd om naar het feestje van Henry te gaan.

We worden door onze host mee naar boven genomen en krijgen van haar een introductie. Wat een onwijs leuke host hebben we! Er worden flink wat grapjes gemaakt (heel grappig dat de host zelf haar lach in moest houden door een scherpe opmerking van onze kant), de interactie was leuk én er werd zelfs gezongen voor Henry. Het was dan nu toch echt de tijd om naar het feestje zelf te gaan.

We stappen binnen in het steegje (die je ook op alle groepsfoto's ziet) en daar staan we voor het huis van Henry. Een manier zoeken dus om binnen te raken. Hier valt me meteen wel weer op waar ik bij de andere kamer ook tegenaan liep, afwerking. Op het eerste oog ziet het er allemaal erg goed uit, maar de afwerking laat hier en daar wel wat steken vallen. Vooral het 'hek' in deze ruimte, daar kan ik met mijn verstand niet bij. We hoeven hier volgens de host niets mee te doen, terwijl je dit 'hek' wel nodig hebt voor een puzzel. Daarnaast is de 'vrije ruimte' rondom dit hek niet ingevuld, waardoor ik zo sta te kijken naar een host die de andere kamer (waar je dus recht in kijkt) staat te resetten. Waar ik met de introductie echt wel ondergedompeld werd in het verhaal, ben ik er hier nu alweer uit.

Enfin, we stappen het huis van Henry binnen en daar zetten we de eerste stapjes binnen het verhaal. Ik moet zeggen dat het decor gedurende de kamer wel wat beter wordt. Nog steeds is de afwerking op sommige punten echt ondermaats. Het oplossen van puzzels wordt zelfs moeilijker door de staat van sommige decorstukken. Het verhaal van de kamer is wel prima te volgen. Sterker nog, ik vind het eigenlijk best leuk. Stapsgewijs kom je steeds meer te weten wat zich precies allemaal heeft afgespeeld, leuk.

De puzzels in de kamer vind ik persoonlijk niet zo sterk, dat kan smaak zijn. Af en toe vraag ik me echt af hoe we bepaalde puzzels zonder hint op hadden kunnen lossen. Hierdoor komen we eigenlijk tijdens het gehele spel niet echt lekker in een flow te zitten. We puzzelen op zich lekker door en frustreren ons niet, maar we hebben bij veel puzzels toch wel een duwtje in de rug nodig.

Dan komen we op een punt in de kamer dat de acteur zich laat zien, ik was heel benieuwd hoe ze dat hadden gedaan in deze kamer én of het zusje van mijn vriendin dit een beetje zou trekken. De adviesleeftijd is 14, dus dat zou goed moeten komen. De scene was 'wat spannend', maar zeker niet eng. Voor de bangerikken onder ons, kun je jezelf redelijk veiligstellen op het moment dat de acteur er is. Helemaal top gedaan dus! De spanning was dus zeker daar, maar achteraf gaf het schoonzusje aan dat ze het fantastisch vond.

De kamer vordert en we komen tot een bepaalde finale. De uitvoering hiervan vind ik ook tof gedaan. Het verhaal is rond, de puzzels opgelost en met een leuke twist verlaten we het huis van onze Henry. Hier staat onze host alweer op ons te wachten, we krijgen nog wat leuks mee en het feestje zit erop voor ons. We hebben ons vermaakt tijdens deze verjaardag. Het is voor mij denk ik de ideale kamer om aan mensen aan te raden wanneer zij voor het eerst met een acteur willen spelen. De kamer heeft een spannend tintje, maar wordt nooit echt eng. Voor mij persoonlijk kan er nog veel winst behaald worden op het gebied van puzzels, afwerking én geluid in de kamer. Maar al met al hebben we ons kostelijk vermaakt!

Uitgeslapen

Na jaren is het weer tijd om af te reizen naar Voorburg. Jarenlang heeft Loran ons in spanning laten wachten, waar is hij allemaal mee bezig? Al vanaf het eerste moment dat de eerste reviews online druppelden, wisten we zeker: deze moeten we zo snel mogelijk spelen. Toen de eerste tijdsloten online kwamen, hebben we in alle paniek snel snel de agenda's naast elkaar gelegd en zo snel als we konden een tijdslot geboekt. Tickets kopen voor een concert is er niets bij. Enfin, tijdslot bemachtigd en met z'n drietjes op naar Voorburg!

We komen aanrijden op het welbekende industrieterrein en meteen begint het weer te kriebelen. Diezelfde spanning als die ik bij Molly's Game destijds had. Een kamer die hoog aangeschreven staat, doet toch altijd weer wat met je als diehard escaper. Hier hebben we echt weken naar uitgekeken. Wel moet ik zeggen dat ik één aspect een beetje spannend vond vóór we de kamer uberhaupt begonnen, de speeltijd. Slechts een aantal keer eerder speelde ik kamers die zo lang duurde, dat was altijd een beetje een deceptie. Daar bleek dat het als maker écht moeilijk is om iemand zo lang te boeien. Teleurgesteld kwamen we die kamers eigenlijk altijd uit. Hopelijk gaat dat hier beter tot zijn recht komen.

We stappen het slaapcentrum binnen en daar wordt al meteen duidelijk waarom het zo lang geduurd heeft voordat deze kamer opende. Het decor is, zoals je gewend bent van Loran, fenomenaal. Iedere hoek van de kamer, elke vierkante milimeter, is gedecoreerd en netjes ingeschaduwd. Daar ga ik wel lekker op. We bergen onze spullen op, gaan nog even naar het toilet en dan kan ons avontuur beginnen. Alsof de kamer ons continu precies aanvoelt, gaat het licht aan, de muziek start en we maken hier de eerste stappen in ons verhaal. Laat maar komen!

Buiten dat het decor fenomenaal is, weet je op voorhand ook dat de hand van Loran ook in de puzzels terug gaan komen. En ja, dat gebeurde ook hier weer. Het is moeilijk om deze kamer niet te vergelijken met Molly, want dat gebeurt ergens een beetje automatisch. Waar ik bij Molly onder de indruk was van het niveau van de puzzels, was ik dat ook hier weer. Je zult hier geen simpele puzzels vinden à la: "pak dit voorwerp en zet het hier neer". Je gaat hier duiken in gelaagde puzzels, waar je eerst denkt: "dit is het", volgt dan de volgende laag en ik houd ervan!

Ik weet, ik moet het niet doen, maar daar komt de volgende vergelijking met Molly weer; het verhaal. Waar ik dit bij Molly soms wat warrig vond, zit het bij 'Sleep' echt heel goed in elkaar. Ik heb het verhaal volledig begrepen en de puzzels (en het acteerwerk) geven die diepere laag aan het verhaal. Ik zou echt adviseren om de tijd te nemen alle teksten, etc. goed te lezen. Dit gaat je helpen met de gehele verhaalflow in de kamer. Het is een meeslepend verhaal waar je écht in meegenomen wordt. Je wordt onderdeel van het verhaal, mede door het geweldige acteerwerk. Je ziet aan alles dat alles dat er zó veel passie in deze kamer zit. In zowel decor, puzzels én dus het acteerwerk.

Het verhaal blijft zichzelf maar voortzetten, de puzzels blijven ons om de oren vliegen, het pand lijkt maar groter en groter te worden en na 3 uur zit ons verhaal erop. Het verhaal ontvouwt zich op een mooie en bijzondere manier. Met een voldaan gevoel verlaten we het Slaapcentrum en komen terug in de 'ontvangstruimte'. Applaus, dat is het enige wat op dat moment gepast is.

Ja, we hebben er weer een topper bij in Nederland. Met Sleep laat Loran maar weer zien tot waar hij in staat is. Zoals ik al aangegeven heb, maak je de vergelijking met Molly al heel snel. Terwijl dat eigenlijk appels met peren vergelijken is. Deze kamer is héél anders dan wat hij voorheen gebouwd heeft, maar des te meer respect heb ik ervoor dat je dat als maker kan. Het decor is de gehele kamer van wereldniveau, de puzzels zijn heerlijk uitdagen en het verhaal is meeslepend en goed te volgen. Het is te zien dat alle energie in deze kamer is gegaan en dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Het is te hopen dat we 'die hand van Loran' vaker terug gaan zien, misschien niet meer voor hemzelf, maar laat iemand met een flinke zak geld alsjeblieft op zijn pad komen!

Uitgespeeld

We hebben een etentje met vrienden en Tilburg ligt op de route. Daarom besluiten we met z'n tweetjes 'The Boogeyman' mee te pakken. Ik heb persoonlijk een beetje een haat- liefdeverhouding met Escape World Tilburg. De kamers zijn over het algemeen prima, maar ook niet heel goed. Wel is het een fijne locatie waar je voor een redelijk schappelijke prijs met twee personen kunt spelen. Toen we hoorde dat 'The Boogeyman' opende, besloten we deze achter de hand te houden om met twee personen te spelen als het uit zou komen. Die dag was dus eindelijk gekomen.

In de auto hadden we het al even kort over de service. Al onze vorige bezoeken was de service niet echt geweldig. Een host die meerdere groepen tegelijk draait, er is geen oog voor je als speler, lang wachten op hints, etc. Het zou ons dus benieuwen wat we vandaag mee zouden gaan maken. We kwamen erg vroeg (30 minuten voor het spelen) al aan op locatie. Omdat we naar het toilet moesten, besloten we maar naar binnen te gaan. Hier werden we vriendelijk ontvangen door onze host Jarno. We maakten gezellig een praatje en hij gaf aan dat de kamer nog even gereset moest worden. Geen probleem uiteraard. Dit is de service die ik hier altijd hoopte te krijgen. Persoonlijk contact en een host die zelf ook enthousiast is over escape rooms in het algemeen. Top!

Na even gezeten te hebben in de ontvangstruimte, krijgen we een korte uitleg over de soorten slotjes en een begin van het verhaal. Tijd voor ons om te gaan onderzoeken wat er nu precies gebeurd is met Lucas. We stappen de kamer binnen en heel eerlijk was ik best een beetje verbaasd. Over het algemeen was ik nooit zo te spreken over de decors bij Escape World Tilburg. Maar hier laten ze zien dat ze het écht wel kunnen. Het beginstuk waar we starten, ziet er oprecht netjes uit. Wel is het aan de kleine kant, dat blijft de gehele kamer ook zo. Achteraf hoorde ik dat je deze kamer tot max 6 personen kunt spelen. Ik zou echt max 3 personen aanraden in deze kleine kamer.

We komen eigenlijk meteen in een prima flow terecht en wurmen ons door een aantal goede puzzels. Als dit de tendens van de kamer gaat worden, dan ben ik echt tevreden. De kamer vordert en daar komen we meer in de 'Escape World Tilburg vibe'. Waar we in het begin nog in een tof gedecoreerde ruimte stonden, staan we hier wel weer in een old school escape room voor mijn gevoel. Ook de puzzels zijn hier wat meer standaard.

Enfin, het verhaal vordert en het decor wordt wel weer iets beter richting het einde. Waar we hier beginnen met een fantastische puzzel, kakt het daarna wat is. Voor ons is het onduidelijk wat er nu precies van ons verwacht wordt. Dat in combinatie met wat ruis rondom die puzzel, maakt het niet de ideale eindpuzzel voor ons. Met nog 19 minuten op de klok hebben we het verhaal ontrafeld en staat onze host weer op ons te wachten. Hij stond erg open voor feedback omdat ze een dag later zouden sluiten om wat veranderingen door te voeren. Na nog even gezellig gekletst te hebben, zijn we weer uitgespeeld bij Escape World Tilburg.

The Boogeyman is geen hoogvlieger, maar wel een kamer waar potentie in zit. En heel eerlijk, voor mij is dit de beste kamer op deze locatie. We speelden met twee personen voor een zachte prijs en hebben ons echt wel vermaakt. De service was deze keer ook goed. Speel deze kamer gewoon met de juiste verwachtingen en dan zul je je echt wel vermaken. Geef tijdens het boeken aan dat je Jarno wil als host, dan is je service ook goed! ;) Voor nu zijn we uitgespeeld op deze locatie, maar hopelijk kunnen we in de toekomst hier weer een kamertje meepakken op de route.

Je mag me ook 'uil' noemen

Recent zagen we flink wat reviews voorbijkomen van de nieuwe kamer bij IntoTheGame in Tiel. Ik wist dat ze hier met een nieuwe kamer bezig waren, maar voor mijn gevoel waren ze 'ineens' open. Fijn wel, want dan kunnen we weer eens een kamer spelen die relatief dicht in de buurt is. We besloten te boeken en af te reizen naar Tiel!

Na een korte wandeling van de parkeergarage naar de kamer, kwamen we aan bij de inmiddels bekende locatie. De eigenaar van de kamer verwelkomde ons vriendelijk. Samen met een andere groep namen we plaats in de ontvangstruimte. We hadden nog tijd om een drankje te doen, even bij te kletsen en ons klaar te maken voor ons nieuwe avontuur hier in Tiel. Na een paar minuten werden we meegenomen naar Waldeck, waar ons avontuur kon gaan beginnen.

We stappen binnen in het stadje en het decor ziet er op het eerste oog erg netjes uit. Het verhaal wordt ons verteld en hierna kunnen we écht beginnen. We gaan in het begin van deze kamer nog niet heel vlot, het duurt even voordat we er echt in komen. Dat komt omdat je in de kamer vrij veel moet lezen. Een deel van de teksten heb je voor je spel ook niet nodig. Dit zorgt bij ons voor wat ruis. De afbeeldingen en onderdelen van de puzzels zijn gemaakt met AI wat ook op sommige punten erg onduidelijk overkomt. Hebben we dit nu wel of niet nodig? Toen eenmaal duidelijk was wat er van ons verwacht werd, vlogen we door de puzzels heen.

De kamer ontvouwt zich en we komen in een betere flow terecht. Sterker nog, we lossen een aantal hele toffe puzzels op. De kamer vordert alleen dan, op een bepaald punt, loopt het voor mij een beetje mis. We komen in een ruimte bomvol details en wederom een lap tekst en veel verschillende AI gegenereerde afbeeldingen. Het is hier voor ons niet duidelijk wat we nu wel of niet nodig hebben. De generieke afbeeldingen die worden gebruikt, bevatten ook onderdelen van de puzzel waar we mee bezig zijn, maar later blijkt dat we die totaal niet nodig hebben. Verder is de grote puzzel in deze ruimte erg gevoelig voor eigen interpretatie en daar lopen we dan ook op vast. Gelukkig komen we uiteindelijk weer terug in een bepaalde flow en vervolgen we onze route naar het einde van de kamer.

De puzzels in de laatste ruimte zijn prima, maar voelen allemaal als puzzels die we al vaker hebben gezien. Het verhaal van de kamer ontvouwt zich, we vinden het elixer en gaan terug naar Waldeck om ons avontuur af te sluiten. Hier worden we weer onthaald door de host en de eigenaar, kletsen we nog wat na en maken we een foto.

The Elixer of Shadows is een kamer die, op het moment van spelen, pas een week open is. Ik denk dat het een kamer is waar best wat potentie in zit. Mijn review klinkt misschien wat negatief, maar we hebben ons echt wel vermaakt tijdens de kamer. Ik denk dat dit een kamer is waar je met de juiste verwachtingen naartoe moet gaan. De tienen die binnenstromen geven je wellicht de verkeerde verwachtingen. Het is een prima kamer om mee te pakken, zeker voor de prijs die voor de kamer gevraagd wordt. Is het een absolute 10? Voor mij niet. Is het een leuke kamer om te spelen? Dat wel! Huur een goede vormgever in, gooi die AI troep eruit en je hebt al zo'n betere kamer. Het voelt hierdoor als een kamer die je al eens gezien hebt, omdat meerdere locaties ervoor kiezen met AI te werken. Dat heeft deze kamer niet nodig. Dus; speel deze kamer met de juiste verwachtingen en je gaat een leuke tijd hebben!

Escape room? Nee. Plezier? JA!

Op pinkstermaandag een dagje weg plannen? Ja, leuk! In de ochtend speelden we al een escape room en op de route terug naar huis lag 'The Temple Challenge'. Ik had er persoonlijk nog nooit van gehoord, maar een van onze teamgenoten kwam hiermee op de proppen. Op nog geen half uur van ons huis. Meepakken dus! Op een zonnige maandagmiddag kwamen we aan op locatie. De enthousiaste eigenaar groette ons en we konden eigenlijk vrij snel starten.

We lopen naar de achterkant van de kroeg en daar bevindt zich 'The Temple Challenge'. We dwalen als team af naar de tempel, daar bevinden zich 11 ruimtes, waar je telkens 6 minuten de tijd krijgt om een opdracht te voltooien. De eigenaar gaf aan dat dit normaal vaak gespeeld wordt in groepen tegen elkaar. Maar dat wij met z'n drieën dan maar ons best moesten gaan doen om de maandscore te behalen. Ons doel was dus duidelijk!

We stappen de eerste ruimte binnen waar we nog wat uitleg kregen, daarna begint ons spel. Spel is denk ik ook meteen het juiste woord voor deze ervaring. Je speelt niet echt een escape room, maar meer een rits aan verschillende soorten spellen. De een is wat meer behendigheid, de ander komt neer op denkvermogen of ruimtelijk inzicht. Maar eerlijk, ik heb me best vermaakt tijdens deze knotsgekke spellen. We werden fanatiek en continu werd er gecheckt hoeveel punten we hadden. Toen één spel technisch niet werkte, waren we daarom best teleurgesteld. Dat scheelt weer punten voor die eindscore. De eigenaar fixte ondertussen de techniek en achteraf konden we dit spel toch nog spelen.

Je legt best een flink stuk af en ik verbaasde me er nog over hoe groot dit eigenlijk was. Zeker gezien het zich in een soort café bevindt. Per ruimte werden we fanatieker en na 66 minuten was het spel voorbij. Wat een feest was dit. Vol spanning zaten we te wachten op onze score. En ja hoor, het was ons gelukt om op de maandlijst terecht te komen. Wat was dit leuk om te doen.

The Temple Challenge mag echt niet gezien worden als een escape room. Ook hier heb je weer te maken met verwachtingsmanagement. Ga je spelen met de juiste verwachtingen? Dan ga je echt een leuke tijd hebben. Het is wel een concept wat je moet liggen. Het decor is best prima voor een ervaring als dit, zeker wanneer je kijkt wat je per persoon betaald voor deze activiteit (20 euro p.p.). Al met al, ben je in de buurt, of ligt Nistelrode op de route, pak dit gerust mee (met de juiste verwachtingen)!

Het team van Epic Escape doet het weer!

Epic Escape heeft een speciaal plekje in mijn hart. Mijn liefde voor escaperooms is begonnen bij ‘Illusion’. De manier van storytelling, de prachtige muziek, de details in het decor… dat heeft mij laten zien dat het óók zo kan. Toen ze aankondigde bezig te gaan met een nieuwe kamer, kon ik natuurlijk niet wachten tot deze zou openen. Dat moment is nu hier. Hopelijk kunnen ze de hoge verwachtingen overtreffen.

De eerste review schrijven van een kamer is spannend. Je schept als speler dan meteen een bepaalde verwachting over een kamer. Gaan die verwachtingen dan niet hoog zijn als je hem goed waardeert? Kleine spoiler vast; mijn verwachtingen zijn omvergeblazen.

Op een doordeweekse avond rijden we naar Waalwijk, niet naar het vertrouwde pand van Epic, maar naar een compleet nieuw pand. Onderweg hebben we al wat voorpret. Wat staat ons allemaal te wachten? Kleine tip; bezoek de website en socials van de curiosawinkel waar je naartoe gaat en speur daar even lekker rond. Op voorhand al op kunnen gaan in de beleving, daar houd ik van. Na wat theorieën gedeeld te hebben, komen we aan op locatie.

De ontvangst is in de naastgelegen evenementlocatie. Hier drinken we nog wat en worden kort daarna, volledig in thema, opgehaald door een medewerker van de curiosawinkel. Hier hebben we al wat leuke interactie en dompelen we al onder in het ‘verhaal’. Samen met onze host lopen we, luid fantaserend over de mooiste producten, naar de winkel. Eenmaal aangekomen zit ik er al helemaal in, de vibe is weer fantastisch.

We betreden de winkel en kijken hier al onze ogen uit. Je ogen schieten naar elke hoek van de kamer, je oren luisteren naar de fantastische muziek en je neus ruikt de heerlijke geuren. Al met al, je zintuigen worden goed geprikkeld. Helaas is de eigenaresse verhinderd, dus we zullen het moeten doen met onze host. Hij neemt ons mee door de winkel. Op fantastische wijze, want daar zijn ze goed in bij Epic Escape, wordt het grotere verhaal ons verteld. Ons avontuur kan gaan beginnen!

Waar ik destijds verliefd ben geworden op Illusion, ben ik dat hier weer geworden op Curiosa. Het niveau van detaillering is weer ontzettend hoog. Neem de tijd in deze kamer. Lees alle kleine tekstjes, kijk naar mooie decors en durf af en toe net dat stapje extra te zetten om de ene na de andere easter egg te ontdekken.

Gedurende de kamer wordt het decor alsmaar mooier en de muziek geeft me meermaals kippenvel. Dat in combinatie met een goed lichtplan, maakt het voor mij weer een geweldige beleving. De reis die je aflegt blijft maar gaan, elke ruimte is weer even prachtig. De puzzels zijn daarnaast erg sterk, goed gelaagd en passen perfect in thema. De flow die we in de kamer hadden, was voor ons vier ook perfect. We gingen vlot door de kamer heen, zonder echt grote hints nodig gehad te hebben.

Dan het verhaal, een van de sterke punten van deze kamer. Wat ik zo onwijs knap vind (en dat vond ik bij Illusion destijds ook), is dat het verhaal van Curiosa best uitgebreid is. Je hoeft echter nooit heel veel moeite te doen om dit verhaal te begrijpen en te snappen. Het verhaal komt in allerlei vormen op je af. Waar het in het begin nog wat vaag lijkt (als in: “wat gaat er toch allemaal gebeuren?”), kun je stapsgewijs de puzzelstukjes op de juiste plek neerleggen. Beetje bij beetje kom je erachter wat er allemaal gebeurd is in ‘Le Corbeau’.

Het verhaal, de puzzels, het decor én de muziek komen samen in een fantastische finale. Het is wederom een feest voor je zintuigen. Techniek, licht, geluid, alles komt samen en is voor mij het perfecte einde van deze kamer. Onze host haalt ons volledig in thema weer op, het verhaal is rond en de experience is helaas voorbij. Met het team van Epic Escape hebben we daarna nog lang nagekletst.

Nederland is weer een topkamer rijker, Curiosa is linea recta naar mijn toplijst geschoten. Na Illusion waren mijn verwachtingen hoog, maar zoals al eerder gezegd in deze review, hebben ze die verwachtingen volledig waargemaakt. Het niveau van detail, het verhaal, de liefde en passie die in deze kamer zit en bovenal de geweldige muziek. Ik wil eenieder die dit leest niet met hoge verwachtingen die kant op sturen, maar denk dat ik dat na deze review toch al heb gedaan. Ben jij als speler op zoek naar een kamer die alles heeft? Jouw zoektocht eindigt hier!

Ai caramba

We hadden weer een zaterdag vrij, dus gingen we weer op pad om wat kamers te spelen. Het is steeds moeilijker om kamers dicht bij huis te vinden, maar kwamen al snel uit bij Roosendaal. Slechts een uurtje rijden vanuit ons én een jaar eerder hebben we ons hier enorm vermaakt op deze locatie. We boekten de Poppendokter en reisden dus af naar Roosendaal.

Na even goed gegeten te hebben (hou je van leuke themabelevingen, bezoek dan zeker 'Tom's Diner), waren we helemaal klaar om te gaan escapen met z'n drietjes. Onze host belde ons op voorhand op dat we stipt op tijd konden komen, omdat ze zelf ook uit eten waren. Dus stipt om half 7 belden we aan. De eigenaresse opende de deur en konden we eigenlijk vrij snel beginnen. De ontvangstruimte is erg sfeervol. De gang naar de kamers (die wij dus al gespeeld hadden) heeft ook een flinke upgrade gekregen. Na deze sfeervolle gang ook gezien te hebben, mochten we dan echt gaan beginnen.

We krijgen een korte introductie van de host, maar zij geeft meteen aan dat we binnen het verhaal verder uitgelegd krijgen. We stappen de sfeervolle ruimte binnen en nemen plaats in de praktijk van de dokter. Na enkele seconden gaat het licht uit en krijgen we het verhaal van de dokter te horen. Overduidelijk is er gebruik gemaakt van een AI stem, dat hoeft in de basis geen probleem te zijn. Voor mij werd het gedurende de kamer dit echter wel. Kom ik op terug...

Het licht gaat aan en dan zien we pas écht goed waar we zijn. De kamer ziet er over het algemeen best sfeervol uit. De ruimtes zijn erg klein, dus speel deze kamer alsjeblieft niet met meer dan 3 personen. De vorige twee kamers op deze locatie die we speelde, speelden we met 2. Met drie was, in mijn ogen, misschien zelfs al te veel. Is het niet voor de ruimte, dan is het wel voor de puzzels. Daarover gesproken (wat een bruggetje hè?), de puzzels in de kamer zijn allemaal prima in thema. Wel waren ze erg gemakkelijk. Als drie doorgewinterde escapers vlogen we door de kamer heen, de flow was daardoor erg goed, maar hintloos stonden we (met nog dik 18 minuten op de klok) weer buiten.

Deze kamer is voor mij persoonlijk de minste van de kamers die we gespeeld hebben. Ja het decor is best netjes, de ruimte was klein, maar er zitten best wat (makkelijke) puzzels in. Waar loop het dan toch mis voor mij deze kamer? Dat is echt het gebruik van AI. Het haalt mij als speler helemaal uit de beleving. De foto's in de kamer zien er allemaal erg onrealistisch uit, de teksten kloppen en lopen niet, de stemmen die gebruikt worden hebben 0 emotie en de muziek is dertien in een dozijn. Ondanks dat de gameflow goed was, werden we continu uit de flow gehaald door de AI vertelstem. Je moet al veel luisteren in deze kamer, maar als het dan ook nog een zielloze AI stem is, ben je mij als speler snel kwijt. Toen ik zag dat zelfs kleine potlood tekeningen met AI gemaakt waren, brak mijn klomp. Ik zie mensen hier schrijven dat er flink wat passie in deze kamer zit, dat kan ik echter totaal niet zeggen. Voor mij voelt het als een escaperoom waar potentie in zit, maar deze kamer heeft momenteel echt geen ziel. Jammer dat de potentie niet volledig wordt benut...

Leuke old school puzzelkamer in fantastisch pand

Overdag deden we een leuke escapetour in Bergen op Zoom en doken we helemaal in de geschiedenis van dit stadje. Hier waren we al voorbij de 'Gevangenenpoort' gelopen, wetende dat we in de avond dit prachtige pand binnen mochten om een escaperoom te doen. Een aantal uur later was het zo ver. Het schemerde al een beetje en maakt het gevoel bij het binnentreden van zo'n oud pand toch nét wat specialer. Tijd voor ons om 'De Vergeten Cel' te betreden.

We werden ontvangen door de enthousiaste eigenaar van deze kamer. Deze locatie ademt historiek, ik ga daar altijd wel goed op. In de 'ontvangstruimte' kletsen we al gezellig nog voor we de kamer in gingen. Toen we op de klok keken, was er al een half uur verstreken, gezellig was het dus zeker! Omdat we in zo'n oud gebouw zaten, kregen we wat extra informatie over waar we ons nu eigenlijk bevonden. Een korte uitleg die net wat meer diepgang geeft over waar je nu eigenlijk bent, zonder dat dit een saai standaard praatje wordt.

Het verhaal van de kamer wordt versterkt door een, goed uitziende en gemaakte, video. Deze geeft ons alle input om te starten aan ons avontuur. We dalen af in de gevangenenpoort en stappen met z'n tweeën de 'Vergeten Cel' binnen. De eerste puzzel die je hier voor je kiezen krijgt, vind ik al leuk gedaan. Je krijgt hierdoor meteen een bepaald gevoel bij het soort kamer dat het is.

Het decor is simplistisch, maar precies wat je bij een kamer als dit kunt verwachten. Het bevindt zich in een historisch pand, dus ze kunnen gebruikmaken van het 'decor' wat er al is. Verwacht hier dus niets geks, maar wel een authentieke ruimte waar je je in bevindt. Wat tevens meteen duidelijk is, is dat het voor ons twee flink aanpoten wordt. Weer helemaal back to the basics. Geen grote showeffecten, schuivende muren of acteurs. Nee, even lekker een uur old school puzzelen. En daar kan ik zo nu en dan onwijs van genieten.

Dat het aanpoten is, dat merken we al snel. Zeker in het begin is het even goed zoeken wat we nu wel en niet kunnen gebruiken. Ondanks dat de ruimte niet heel groot is, zitten er best wat puzzels verstopt in deze kamer. Deze kamer voelt voor mij als een old school, 1.0, escaperoom, maar net met dat 'modernere twistje' eraan. Het zijn net die kleine details die voor mij het meest opvallen. De mooie video in het begin, de geluidjes die je hoort tijdens de kamer, ik hou er wel van.

Heel veel meer is er over de kamer zelf niet echt te zeggen. Met een aantal hints (en een aantal extra secondes die we kregen van de eigenaar) wisten we te ontsnappen uit de gevangenencel. Naderhand hebben we nog lang met de eigenaar nagepraat en liepen we een ronde door het pand zelf.

Ja, ik heb me echt vermaakt tijdens het spelen van 'de Vergeten Cel'. Ik denk dat dit zo'n typische kamer is dat je er met de juiste verwachtingen heen moet gaan. Ga je met het idee dat je een geweldige experience gaat hebben met perfecte decors en vernieuwde puzzels, dan ga je misschien wat teleurgesteld zijn. Maar ga je voor een uur lekker puzzelen in een fantastisch pand, dan ga je echt een leuke tijd hebben. Dat in combinatie met een zeer nette prijs voor deze kamer, maakt het voor mij echt wel een meepakker als je in de buurt bent van Bergen op Zoom. Oh en als ervaren escaper is deze kamer met 2 personen een mooie uitdaging! ;)

Niet mijn ding

Na online 100 keer getarged te zijn door online advertenties, is het nu toch eens tijd om af te reizen naar Moordrecht om House of Nowhere te gaan spelen van Skunx Escape Room. Ik lees veel positieve reacties, maar van medespelers die we kennen hoorde we dat we de verwachtingen niet té hoog moesten leggen. We zitten in de auto en hebben het erover wat we mee zouden gaan maken. Vaak heb je bij een kamer daar best een goed beeld bij, ik moet zeggen dat ik dat hier 0 heb. Ook wel eens lekker om ergens volledig bleu in te gaan. Op naar Moordrecht!

We komen aan op een industrieterrein en het is even zoeken waar we nu precies moesten zijn. We hebben de ingang gevonden en kunnen binnen plaatsnemen in de ontvangstruimte. We wachten daar even en daar komt onze host ons gedag zeggen. Na even kort gekletst te hebben, krijgen we een introductievideo te zien. De achtergrond van de eigenaren, liggen bij animaties. Dat zie je in het beeldmateriaal terug. Deze is van hoge kwaliteit en ziet er oprecht netjes uit. Hier wordt ons het verhaal ook wat uitgelegd. Wij gaan naar een vakantiehuis van een gezin, omdat zij al een tijd niet gezien zijn. Aan ons de taak te achterhalen wat er is gebeurd.

Ons avontuur kan dus beginnen, we lopen met de host mee naar de achterkant van het pand en daar begint ons avontuur. We staan in de kamer en het eerste wat ik denk is: "ik ben blij dat we maar met drie zijn". De ruimte waar we staan is erg klein. Ben je met meer dan drie personen? Dan sta je hier echt op elkaar lippen. Gelukkig duurde dit niet lang en maken we meteen progressie in de kamer. Daar wordt al snel duidelijk wat onze eerste taak is. En daar lopen we onwijs tegen de lamp. Ons zoekvermogen wordt getest en als we ergens slecht in zijn, is dat het. We staan te zoeken, maar krijgen een bepaald iets niet gevonden. Op dat moment komt de host binnen en geeft ons de hint die we nodig hadden. Stom stom stom. Achteraf hoorde we dat er ook een ingesproken hint voor was. Had dat dan gedaan, het inbreken in iemands spel haalt je volledig uit de ervaring. Maar goed, we kunnen wel verder.

De eigenaren zijn een kei in het maken van video's en animaties. Ook tijdens de kamer zijn deze echt on point. Ondanks dat, krijg ik het verhaal maar moeilijk mee. Ik vraag me continu af waar we nu eigenlijk zijn en wat we aan het doen zijn in het verhaal. Wat ik vooral jammer vind is het decor in combinatie met het verhaal. Het mag geen geheim zijn (als je de trailer, foto's en website hebt gezien) dat het hier draait om iets magisch. Iets grotesk wat gebeurt. Ook in de kamer zelf willen ze dat gevoel meegeven. We bevinden ons op een plek wat grootster is dan wijzelf. Gaaf zou je denken, dat triggert mij ook namelijk. Echter blijven we qua decor en plek op een wat "simpele" locatie. Ik wil juist die zelf bedachte wereld in. Daardoor blijf ik gedurende de kamer een beetje op mijn honger zitten.

Waar deze kamer het voor mij wel goed maakt is de uitwerking van het decor en het gebruik van beeld en geluid. Daar zijn ze goed in. Maar qua verhaal, en zeker qua puzzels, kan het echt een slag beter. We horen en zien dingen in de kamer waarvan ik continu denk: maar wie/wat hoor ik nu? En waar zijn we mee bezig? De puzzels zijn allemaal erg gemakkelijk en totaal niet vernieuwend. Bij sommige puzzels denk ik zelfs: kom je hier nog mee weg in 2026? Ook het einde voelt voor mij helemaal als een domper. Een trial and error puzzel en plots is het verhaal afgelopen. Hier had ik toch wat meer van gehoopt.

Nee, House of Nowhere was voor mij persoonlijk niet zo mijn ding. Ze proberen qua verhaal wat anders te doen, maar voor mij valt hij simpelweg niet. De kamer is te gemakkelijk voor de doorgewinterde escaper en voelt voor mij meer aan als een gezinskamer. Wel moet ik erbij zeggen dat ik kan begrijpen dat dit met een gezinnetje geweldig kan zijn. Ook de ruimtes zijn allemaal erg klein en ik ben heel blij dat we dit met 3 hebben gespeeld. Speel deze kamer echt niet met meer dan 3 personen, zeker als je wat ervaring hebt. Als je als maker een kamer als deze neerzet als deze kamer, weet ik daarentegen wel zeker dat er mogelijk toffe dingen op ons staan te wachten. Maar voor nu was het hem niet voor mij. Misschien dan toch te hoge verwachtingen gehad?

Wilskracht blijkt de sleutel

Na een tamme opwarmer in de ochtend, reizen we door naar Utrecht om daar 'The American Geisha Case' te spelen. Ook een kamer die ik de laatste tijd veel voorbij zie komen binnen de escape community. Veel goede verhalen, vooral dat ze bij deze kamer "wat anders proberen te doen". Dat vind ik altijd wat spannend, want eerder op de dagen zagen we al dat dat ook de verkeerde kant op kan slaan. Je hebt waarschijnlijk mijn cijfer van de review al gezien, hier ging dat gelukkig helemaal de goede kant op.

We staan op een spiksplinternieuw industrie terrein en staan voor de deur van Nocturn Academy. Wij zijn geselecteerd om te kijken of we waardig genoeg zijn als onderzoekers van deze academy. Als proef hebben ze daarom een cold-case voor ons opengesteld om te kijken wat voor vlees ze in de kuip hebben. Wij, als doorgewinterde escapers, hebben al flink wat geslaagde zaken op onze naam staan, dus dat moet wel lukken, toch?

We worden volledig in thema ontvangen door de eigenaar van de kamer. We lopen mee het pand in en nemen plaats in een soort briefingsruimte. Hier krijgen we wat uitleg over de kamer middels een video. Het verhaal is simpel; wij duiken de cold-case zaak in en het is aan ons om zo veel mogelijk bewijsmateriaal te verzamelen. Leuk! We worden meegenomen naar de bovenverdieping van het pand en gaan daar aan de slag met de American Geisha Case.

We staan in een netjes gedecoreerde ruimte vol met materiaal. Het eerste wat ik dacht was: hoe gaan we hier ooit de juiste informatie achterhalen. Ondanks dat er in de ruimte veel te zien is, is het continu heel duidelijk wat je wel/niet kan gebruiken. De tijdsdruk (die ik normaal verschrikkelijk vind in een kamer) werkt hier verrassend goed. Wel vervelend dat je allemaal leuke easter eggs in de kamer ziet, maar ergens ook de druk voelt 'door te moeten gaan' in het verhaal.

Veel kamers proberen tegenwoordig moeilijke verhalen te vertellen in een escape room. Vaak wordt een verhaal daardoor warrig of slecht te volgen. Bij Serial Thriller weten ze een goed gelaagd verhaal te vertellen, zonder dat je er al te veel moeite voor hoeft te doen. Het voelt echt alsof we midden in een detective film zitten of een goede crime scene game spelen. Beetje bij beetje krijg je steeds meer over het verhaal te weten. Dat aan de hand van puzzels, die tegelijkertijd óók nog wat over het verhaal vertellen. Ik houd ervan! De ruimtes blijven de gehele kamer erg netjes. Ook die ruimtes geven je steeds meer background informatie over de zaak die je aan het oplossen bent.

Met al onze informatie (die soms nog wat random aanvoelt), komen we terug bij het 'begin' van de kamer. Hier is het aan ons, om als meesteronderzoekers, de juiste linkjes te leggen. Alle informatie die hiervoor soms nog vaag voelde, vallen precies op zijn plek. Wat ik erg tof vond, is dat we met z'n drieën alle drie op hetzelfde moment dat "ahaa momentje" hadden. We hadden precies door wat er was gebeurd en hadden alle losse eindjes goed aan elkaar geknoopt. Met slechts één miniscule foutje (lang leven begrijpend lezen), wisten we de hoogste rang te behalen!

Ik vind het altijd erg gedurfd als een escape room wat nieuws probeert. Ga er maar aan staan, in een markt waar al zó veel kamers zijn. Serial Thriller heeft dit geprobeerd en wat mij betreft hebben ze dat genaild! Ik vond The American Geisha case fantastisch om te spelen. Het decor was gedurende het spel erg netjes, de puzzels waren goed en het verhaal was tof te volgen. Dat in combinatie met een hele nette kamerprijs, maakt het voor mij een absolute kamer die je gespeeld moet hebben. Hier en daar kan er nog een doorslag worden gemaakt qua decor én het nog verder verfijnen van details. Maar over het algemeen hebben ze hier iets nieuws én tofs neergezet. Achteraf kletsen we nog gezellig na met de eigenaren en krijgen daar een hele analyse van de groep. Dat laat ook weer zien hoe erg zij meeleven met de mensen die bij hen komen spelen. Wat mij betreft mogen ze lekker aan de slag met de volgende case! Wij zullen als Elite team uiteraard weer komen helpen!

Jij sprak toch Frans?

Tijd voor een nieuw bedrijf waar ik al veel over heb gehoord. Het is tijd voor de kamers van Panik room. We spelen beiden kamers. Voor mij was dit bedrijf voornamelijk bekend door de ‘Deveaux Family’ en was niet eens op de hoogte van een tweede kamer. Enfin, als er twee zijn, dan boeken we er twee, toch? Let’s go!

Omdat ik totaal niet wist wat dit voor kamer zou worden, besloot ik me op voorhand even in te lezen. Toen werd al gauw duidelijk dat deze kamer (op het moment van spelen) nog niet in het Engels te spelen was. Gelukkig spreekt iemand binnen de groep Frans en die zou voor ons alles vertalen, prima.

Eenmaal op locatie, worden we in thema onthaald door onze host. Zij staat in het Frans naar ons te schreeuwen en wij hebben werkelijk geen idee wat er nu eigenlijk aan de hand is. Vooral als onze Franssprekende vriend even naar het toilet is, is het bijna ongemakkelijk. De host blijft maar schreeuwen in het Frans en wij hebben totaal geen idee wat er nu precies aan de hand is. Nu blijkt onze grote Franssprekende vriend op voorhand niet te hebben gecommuniceerd dat wij eigenlijk allemaal geen Frans spreken op hem na. Gelukkig schakelde onze host snel naar goed Engels en hebben we het gehele verhaal prima meegekregen.

Nou goed, dat verhaal is simpel. We zijn in een onderzoeksfaciliteit en daar is een virus uitgebroken. We komen er al snel achter dat een van de patiënten nog binnen is en geïnfecteerd is. Aan ons om binnen in het onderzoekscentrum te kijken wat er aan de hand is. Om kruisbesmetting te voorkomen, gaan we een voor een naar binnen. De rest blijft achter in de controlroom om daar de persoon die binnen is te sturen. Het is inmiddels de zoveelste kamer met dit concept, dus echt nieuw is het niet meer.

Wat ze bij deze kamer wel goed doen, is dat je als ‘achterblijver’ niet enkel op een schermpje aan het kijken bent. Je hebt daadwerkelijk een rol. Ondanks dat veel van deze kamer gescript is, voel je jezelf in ieder geval iets nuttiger dan dat je maar zit te wachten. Er zijn eigenlijk drie rollen, dus ik zou sowieso aanraden met max 4 personen te spelen. Dan heeft iedereen wat te doen.

Eenmaal binnen valt op dat het decor er krakkemikkig uitziet. Ja, het past bij het thema. Maar ik had gehoopt dat ze hier wat toffers mee hadden gedaan. Het voelt wat makkelijk. Het is de zoveelste kamer waar weken geleden een virus is uitgebroken. Een slap excuus om een verwaarloosde kamer in de markt te zetten. Ik had het persoonlijk toffer gevonden als het virus net was uitgebroken en dat we in een mooi decor zouden staan.

De puzzels in deze kamer zijn simpele doe-opdrachten. Ga naar ruimte X en doe Y, dat is in de basis best prima voor een keertje. Maar voor mij werd het snel te veel van hetzelfde. De acteur deed goed zijn best en ging soms misschien net iets té ver. Niet zo zeer richtin ons, maar meer richting het decor. Het is een wonder dat het glas nog in de kozijnen zat.

Tsja heel veel meer in depth kan ik niet ingaan over de kamer zelf. Het is het zoveelste “je gaat alleen naar binnen”-concept, wat ze op zich wel een prima twist hebben gegeven. Ondanks dat je als achterblijver een rol hebt, zit je veel van de tijd maar wat voor je uit te staren. Je kunt als groep van 4 allemaal 1x naar binnen (twee van ons twee keer), maar de opdrachten die we uitvoeren zijn hiervoor veel te repetitief. Ik denk dat een concept als dit beter uit de verf zou komen als het onderdeel is van iets groters. Wel echt een shout out naar onze host en acteur, zij hebben onwijs hun best gedaan om alles goed te vertalen, echte helden! Als je de kans hebt zou ik hem wel meepakken, maar stel je verwachtingen wat bij. Hier had simpelweg meer in kunnen zitten.

Het was koud in het verlaten huis

Tijd voor de kamer waar ik al zo’n lange tijd naar uitkeek. The Mystery of the Deveaux Family. Dit was een kamer die al snel op mijn radar kwam te staan. Ik hoorde heftige verhalen van mensen die alleen naar binnen moesten, gestuurd worden in het donker door je teamgenoten en dat met een horrorsausje. Toen ik dat hoorde destijds, leek me dat zó tof. Inmiddels hebben we al meermaals dit soort concepten gespeeld. De eerste keer (RWD in Athene) vond ik het doodeng, maar merkte wel dat de keren daarna het eigenlijk steeds minder spannend wordt. De gimmick is er een beetje vanaf. Deze ochtend speelden we de andere kamer van Panik Room (Cobayes) met hetzelfde principe, hopelijk kan Devaux ons toch nog verrassen.

Qua thema ligt deze kamer me ook onwijs! We dalen af in de kelder van het pand, want daar zit een villa (verhaaltechnisch natuurlijk geweldig) van een familie. Er is wat met de dochter aan de hand en we zullen moeten onderzoeken wat er precies gebeurd is. Alle alarmbellen rinkelen alweer bij me. Verlaten huizen, excorcismes, enge meisjes. Blergh. Maar goed, vol goede moed beginnen we aan ons verhaal.

Ook hier start je ervaring meteen. We werden onthaald door een host die duidelijk aangaf dat ze erg moe was en dat ze er niet zo veel zin in had. Dat zou mogelijk in thema kunnen zijn, maar vond het wat vaag. Zij had in ieder geval eerder onderzoek gedaan in het pand en wist waar de woonkamer zat. Zij zou samen met ons het onderzoek leiden.

De eerste speler ging met haar mee naar beneden en kon met het avontuur gaan beginnen. Je krijgt een blinddoek om en een bril op met camera. Boven kunnen de achterblijvers dus zien wat er gebeurt en de persoon de juiste richting in sturen. Daar blijft het ook bij. Daar zit voor mij meteen het hekelpunt van deze kamer. Als achterblijvers boven heeft slechts één iemand een rol (communicatie met persoon binnen), de rest zit continu niets te doen. Met z’n vieren zijn we allemaal 1x binnen geweest (twee van ons 2x). De gehele ervaring duurt een uur. Maar eigenlijk ben je als individu slechts 10 minuutjes bezig ongeveer.

De kamer zelf ziet er wel oke uit, er is gekozen voor een vervallen landhuis. Hier en daar misschien wat gemakkelijk. Alle lokale kringloopwinkels zijn leeggekocht en dat is in de kelder van dit pand gegooid. Maar een creepy vibe hangt er wel. Zeker wanneer je binnen bent, wijst alles erop dat je niet alleen bent. Ondanks dat ik de gimmick best spannend vind én het thema wat me totaaaaal niet ligt, was ik best een beetje gespannen voor deze kamer. Echter heeft deze kamer me 0 moeite gekost (buiten het feit dat een teamlid aan mijn shirt zat te trekken). Maar op de een of andere manier heb ik echt 0 spanning gehad. Zo zie je maar dat het concept van deze kamer écht went.

Tsja ook het verhaal van deze kamer is niet heel boeiend. Je bent continu op zoek naar kleine artifacten en deze lezen we uit met een soort apparaat. Hierdoor krijgen we het verhaal te horen. Het is het standaard verhaal; meisje is bezeten, moeten een exorcisme uitvoeren, bla bla bla. Nee ook dit boeit me vrij weinig.

Na een klein uur staan we allemaal weer boven en is onze case ‘opgelost’. Onze host blijft goed in haar rol, wat dus achteraf geen rol bleek te zijn. Ze gaf aan dat ze slecht geslapen had en dat ze erg moe was. Fijn, maar wat moeten wij daarmee? Alles voelt ongeïnteresseerd en commercieel. Nee, deze kamer was het niet voor mij.

Ik had onwijs hoge verwachtingen, maar helaas was dit voor mij persoonlijk een beetje een domper. Ik heb de kamer geen seconde als spannend ervaren. Maar kan wel begrijpen dat dit spannend kan zijn voor je als dit ‘concept’ nieuw voor je is. De beelden die we achteraf kopen (voor 25 euro) zijn wel een leuk aandenken. Zou ik hem meepakken? Ik denk het wel, want de gimmick is echt wel tof. Heb je dit concept nog nooit gedaan? Dan ga je dit heel tof vinden en kan het écht spannend zijn. Ken je dit concept al wel, stel dan je verwachtingen gewoon bij.

Harry who?

Het is tijd voor twee kamers bij een bedrijf wat goed aangeschreven staat. We spelen hier één horrorkamer (wat redelijk uniek is in Parijs) én een kamer die, zoals anderen zeggen, helemaal wat anders doen dan we gewend zijn. Ik hoor termen als roleplaying en interactie en mijn hart gaat daar wel sneller van kloppen. Wel is het altijd lastig want dat hangt natuurlijk onwijs af van de acteur die je hebt. Dat in combinatie met het (voor ons) nieuwe bedrijf, hoop ik vooral dat het tof gaat worden.

We komen aan in een gezellig wijkje vol restaurants en barretjes. Het is dus geen straf om hier wat eerder aanwezig te zijn en wat te drinken in de buurt. Voor de kamer staan 2 andere groepen ook te wachten. Het is een chaotische bende. We worden door iemand binnengelaten en daar is het even zoeken wie bij welke host hoort. Ik hoop op dit punt vooral dat het geen fabriekswerk wordt. Na onze host te hebben gevonden, is het tijd om in ons verhaal te gaan duiken.

Deze kamer doet het inderdaad net allemaal wat anders dan andere kamers. Je stapt hier als speler echt in een who dunnit. Een klassieker zelfs; Murder on the orient express. Er is iemand vermoord op een rijdende trein. De dader is dus iemand in ons midden. We krijgen (nog voor we de kamer in gaan) allemaal een kaart. Hierop staat wie je bent, wat je hebt gedaan, wat je alibi is, wat extra opdrachten voor jou persoonlijk, etc. Ik ga hier onwijs goed op. We krijgen ongeveer een 20 minuutjes om ons volledig in te lezen. Hierna neemt onze host ons een voor een mee om nog wat extra toelichting te geven én om je kleding aan te trekken. Hierna is het tijd om af te dalen in het pand en de trein te betreden.

Wat volgt is een chaotisch spel wat zit tussen een toneelstuk waar je zelf onderdeel van bent en een escape room. Om heel eerlijk te zijn, hadden ze voor mij het escape gedeelte er best uit kunnen laten. Deze kamer staat wel echt op de groep met wie je speelt. Ga je hier volledig in mee, dan ga je de tijd van je leven hebben. Maar dat vergt dus wel wat inlevingsvermogen. Het was voor mij nu af en toe onduidelijk wat ik nu moest doen. Ga ik door in het toneelspel óf ga ik de standaard puzzels oplossen.

Onze host is continu aanwezig in de trein en hij is de enige die altijd de waarheid spreekt. Hij fungeert dus als hintsyteem, maar duwt je qua verhaal ook de goede richting in. En wat een fan-tas-tische host hadden we. Hij zat zo goed in zijn rol, het klopte gewoon. We hebben gelachen, elkaar (vals) beschuldigd, gelogen tegen elkaar, maar bovenal: onwijs genoten. Wel moet ik zeggen dat het als groep écht lastig is om de moordenaar te ontmaskeren. Het zit in kleine details die je vaak over het hoofd ziet omdat je tegelijkertijd bezig bent met puzzels oplossen. Maar wauw, ik vond dit concept echt geweldig. Qua decor ziet de kamer er overigens ook best netjes uit. Het is niet groot, maar voelt wel realistisch aan.

Ja wat mij betreft mogen ze dit soort concepten vaker uitvoeren. Lekker meespelen in je eigen toneelspel. Je weet van gekkigheid niet meer wie je wel of wie je niet moet geloven. Zoals gezegd was het voor mij soms wat onduidelijk of het nu een toneelspel was of een escaperoom. Ik had het denk ik persoonlijk sterker gevonden als ze hier één duidelijke weg in hadden genomen. Maar buiten dat, vond ik het een ervaring om nooit te vergeten. Al met al dus een mustplay als je groep hiervoor open staat! Oh en good to know: Wout van Torchdale is niet te vertrouwen! ;)

In de pen klimmen voor deze review

Op naar alweer een nieuwe dag. Omdat twee van onze teamleden kamers gingen spelen die wij al hadden gedaan (en die niet per se de moeite waren om een tweede keer te doen) besloten we met z'n tweetjes een andere kamer te boeken op dat tijdslot. Leuk, want we hadden nog nooit met z'n tweeën een kamer gespeeld. Als goede vriend besloot mijn teamgenoot een kamer te zoeken (op ongeveer een uurtje van Parijs) en die besloten we dan ook maar te boeken.

Eenmaal in de auto (mezelf totaal niet ingelezen) ging ik eens opzoeken hoe we aan deze kamer waren gekomen en wat het thema was. Deze kamer popte ineens op in Terpeca en het leek te gaan over een onderzoek in een jungle. Op de foto's zagen we wat klimtouwen en grapten we dat we naar een boulderhal zouden gaan. Zeker toen we voor het pand stonden (immens hoog) zeiden we nog tegen elkaar: daar moeten we straks naartoe klimmen. Het sarcasme kon niet op. Want dat zou mijn goede vriend mij toch niet aandoen met mijn slechte knieën?

Als de deur opent, begint je avontuur (soort van) meteen. We staan in een ruimte met alleen Franse tekst en daar blijkt een verborgen hint in te zitten. De kamer zelf is overigens volledig in het Engels, daarom was het begin wat vaag. We dachten dat we meteen zouden starten, maar na het oplossen van het 'puzzeltje' stonden we plots in de ontvangstruimte. Daar werden we ontvangen door de enthousiaste eigenaar.

Wat mij meteen zorgen baarde, was dat we klimgear kregen (helmen en kniebeschermers) & dat we een warming up kregen. Het gaat hier dus écht over een kamer waar je diehard moet klimmen. We bevinden ons daar in Champagne sur Seine, dat blijkt een van de bekendste klimregio's ter wereld te zijn. De eigenaar heeft klimmen gecombineerd met escapen. Dit kan tof worden, maar mijn knieën schreeuwden: "wegwezen hier".

Het verhaal van de kamer is simpel; Dr. Stone is verdwenen en wij moeten hem terugvinden. We reizen af naar de plaats waar hij het laatst is gezien. We stappen het vliegtuig in en (na wat vage puzzels) staan we in de jungle. Ja, dit gaat een staaltje klimmen worden. De grond bestaat uit een soort trampoline aan netten en we zien overal mogelijkheden om op te klimmen. Bij de meeste escaperooms hoor je tijdens de intro: "je hebt niets boven ooghoogte nodig", hier mag je dat laten vallen. Je klimt tot in de verre hoogte om puzzels op te lossen. Ik vraag me al snel af: hoe gaat dit ooit veilig zijn. Echter komt op dat moment onze redding; een extra teamlid. In het begin was dit wat ongemakkelijk. Maar hij speelde zijn rol leuk mee.

Tsja het is moeilijk om deze kamer te beoordelen, ze doen hier namelijk totaal wat anders dan wat andere kamers doen. Ik hou daar altijd wel van. Weet dus wel; je moet stevig klimmen en goed ter been zijn om deze kamer te kunnen spelen. Ik heb meermaals in de kamer, gelukkig, mijn teamgenoot dingen kunnen laten doen. Maar op sommige punten heb je écht alle spelers nodig, dus dan moet je wel. Qua decor ziet de kamer er wel echt netjes uit, ze hebben echt wel wat tofs neergezet. Het is een huge pand en daar hebben ze echt wel gebruik van gemaakt. Ook qua techniek en dergelijke zitten er wat leuke dingetjes in. Soms voelt het wat random aan, maar het is echt indrukwekkend wat ze neergezet hebben.

De puzzels in de kamer zijn vaak simpel, maar juist het klimelement maakt het dan weer wat lastiger. Je bent bezig met je eigen klimroutes maken, voorwerpen zoeken, etc. De vibe was wel echt uniek. Verhaaltechnisch is er wel nog veel te halen in deze kamer. Vooral het zoekwerk in de kamer is van het hoger niveau.

Met een goede flow kamen we uiteindelijk de kamer uit. Ook over het 'einde' van de kamer is nagedacht door de eigenaar. Vliegensvlug vlogen we naar het absolute einde en daar hebben we nog gezellig nagepraat met de eigenaar.

Tsja, het is moeilijk om deze kamer goed te ranken. Deze kamer is vooral tof door zijn unieke invalshoek. Weet dus wel; je moet wel stevig klimmen in deze kamer. Maar als je goed ter been bent, is het wel echt een unieke kamer om te spelen.

En toch, mis ik wat...

Het is na twee jaar weer eens tijd om af te dalen naar the city of Martyrs bij Deep Inside. Ruim twee jaar geleden speelde ik hier de full experience, de combinatie tussen de kamers ‘The Magician of Paris’ & ‘The Funhouse’. Ik vond het destijds kamers van uitersten, waar ik The Magician erg tof vond, vond ik The Funhouse wat tegenvallen. Sinds de aankondiging van hun nieuwe kamer, The Taxidermist, staat de kamer al op mijn whislist. Een tof thema bij een bedrijf die, als ze het goed doen, echt wat tofs neer kunnen zetten. Heel benieuwd hoe we dit gaan ervaren!

De introductie is identiek aan de andere kamers, ik kreeg meteen flashbacks. Op zich tof gedaan een intro als deze, maar zeker wanneer je meerdere kamers op een dag speelt, is het misschien wat too much. Met de lift dalen we af naar het stadje, om daar op zoek te gaan naar de dochter van de burgemeester. Zij is vermist en is als laatst gezien bij de taxidermist. Aan ons de taak om te achterhalen waar ze is en wat er precies gebeurd is.

De kamer begint sterk met een stukje interactie, dat is iets wat ik bij de vorige kamers ook erg tof vond. Gelukkig doen ze dat op een goede manier hier weer. Na deze korte interactie weten we waar we in het dorpje naartoe moeten. Daar krijgen we, op toffe wijze, een introductiefilmpje te zien met net wat meer uitleg over het verhaal. Hierna is het voor ons tijd om de winkel van de taxidermist te betreden.

Ook hier is het voor ons meteen duidelijk wat we moeten doen, dat doen we aan de hand van, wederom, een stuk interactie. En die interactie is weer heerlijk. De acteur zit goed in zijn rol en zijn kostuum geeft me de kriebels. Dat sfeertje is erg tof neergezet. Aan de hand van de interactie, weten we de eerste puzzel op te lossen. De flow zit er dus meteen goed in.

Dat blijft eigenlijk de gehele kamer zo, fijne flow aan puzzels. De puzzels zijn over het algemeen ook niet bijster moeilijk. Maar passen wel allemaal goed in het verhaal. Het versterkt het verhaal vooral. Terwijl we lekker doorpuzzelen, worden we (midden in een puzzel) onderbroken en moeten we de winkel van de taxidermist plots verlaten. We worden door onze grote vriend (van het begin) meegenomen naar een andere ruimte. Hier volgt een humoristische interactie met wat knipogen naar de andere twee kamers. Ondanks dat ik die interactie wel kan waarderen, voelt het wat random aan. Wat zitten we nu eigenlijk te doen. Maar meteen valt het kwartje. De ingang van ‘The Funhouse’ zit namelijk direct naast de winkel van de taxidermist. Hoogstwaarschijnlijk komt er op een bepaald punt een groep binnen en moeten wij dus de winkel uit. Dit voelt allemaal wat rommelig. Zeker wanneer we ook nog een host uit een nooddeur zien komen, die schiet uit stress meteen terug.

Enfin, na deze vage opstopping, kunnen we weer verder puzzelen. We vliegen door het verhaal heen en beetje bij beetje weten we wat er allemaal gebeurd is in het dorpje. Waar je in het begin meteen denkt: “dit is er gebeurd”, zitten er verhaaltechnisch wat leuke twistjes in. Vooral de scene richting het einde vind ik erg tof gedaan. Waar de gehele kamer een spannend tintje heeft, is het absolute einde bijna emotioneel te noemen. Het verhaal ontvouwt zich op een manier die ik niet had verwacht, mooi wel. Hierna worden we dor onze host weer onthaald en mee ‘naar boven’ genomen.

Waar ik in het begin wat bang was welke kant ze op zouden gaan met deze kamer, ben ik achteraf blij dat ze de juiste richting hebben gekozen. The Taxidermist zit goed in elkaar. Een goed verhaal, fijne puzzels en flow en het decor ziet er netjes uit. Toch mistte ik wat aan de kamer. Ik kan mijn vinger er maar niet op leggen wát ik dan precies mist, maar toch voelt het niet volledig. Het is een relatief kleine kamer, maar toch zit wel alles erin, maar ook weer niet. Dit klinkt misschien wat vaag, maar dat is het gevoel wat ik aan deze kamer heb overgehouden. Het vage middenstuk is ook wel een puntje van kritiek. Ik snap dat je wat met de stroom aan groepen moet doen, maar dat had denk ik ook anders opgelost kunnen worden. Buiten dat is The Taxidermist een van de absolute toppers in Parijs.

Zou dat hem zijn?

Toen was het tijd voor een kamer die al onwijs lang op mijn whislist stond: The Live Thriller. Een kamer waar ik al veel (verschillende) verhalen over gehoord heb. Het voelt voor mij een beetje als een “you hate is, or you love it” kamer. Wat we wel hebben gehoord, is dat je deze kamer het best in de avond kunt spelen. We kiezen er daarom voor het laatste tijdslot te boeken. Net om de hoek van de ‘kamer’ zit een Italiaans restaurant waar we nog even wat eten. We lezen hier onze briefing nog door en hebben al pret voor 10 met de voorpret aan deze kamer.

Tsja, wat kun je over deze kamer eigenlijk zeggen. Wat zijn spoiler, wat zijn geen spoilers. Heel lastig allemaal. Ik ga het allemaal zo cryptisch mogelijk proberen te omschrijven. Ik denk dat dit een van de kamers is die ik het meest realistisch in elkaar vond zitten. Het voelt net echt. Je bent écht onderdeel van een onderzoeksteam en zit midden in een actiefilm. Fantastisch.

Oke, waar begin ik? Je start niet bij een locatie van een escaperoom, laat ik daarmee beginnen. Het spel start vanaf de eerste seconde. Jij wordt onderdeel van een onderzoeksteam om een moordzaak op te lossen. We krijgen coördinaten doorgestuurd en daar zullen we kennismaken met de hoofdagent van deze case. We staan ongeveer 5 minuutjes te wachten op een hoek van een random straat in het centrum van Parijs. Bij iedere voorbijgangen, denken we: zou ie dat zijn? Op een gegeven moment zien we iemand staan en we grappen: zou dat hem zijn? Deze man zou té perfect passen in een rol als deze, maar dat zal wel niet. Nog geen seconde later wenkt hij naar ons. Hij hoort er dus toch wél bij. We kunnen beginnen.

Samen met onze nieuwe vriend lopen we richting ons hoofdkwartier van de avond. Hier krijgen we van hem een uitgebreide briefing over deze zaak. Om ons te testen, krijgen we tegelijkertijd ook een soort test die we uit moeten voeren. Onze grote vriend krijgt een spoedmelding, dus staan we er alleen voor. We krijgen nog een film te zien over het verhaal. Normaal zou ik zeggen ‘video’, maar het gaat hier echt om een ‘film’. Jeetje wat een kwaliteit zit er in deze beeldmaterialen. Hoe tof om jezelf op dat moment te beseffen: hier zitten we zo middenin.

Enfin, we zitten dus goed in het verhaal. Tijd om te kijken waar we nu heen moeten gaan. Het mag geen geheim zijn dat deze kamer zich (deels) buiten bevindt. De ‘weg’ naar onze eerste locatie is hilarisch realistisch. Ik heb me echt kapotgelachen. Je voelt je het ene moment die stoere detective, maar het volgende moment sta je weer te lachen wat er allemaal gebeurt. Het voelt zó realistisch aan. Eenmaal aangekomen bij de locatie, updaten we onze agent en stappen we een pand binnen. Alleen dat voelt al heel gek, we bevinden ons op best een stuk afstand van waar we begonnen. In het holst van de nacht duiken we een random pand in.

Daar begint voor ons het stukje escapen, deze kamer voelt erg realistisch aan. Dat merk je ook aan de puzzels. Het zijn wat minder ‘escaperoom puzzels’, maar meer opdrachten die je bij een casus als deze ook zou doen. Dat stoorde mij totaal niet, het voelt daardoor juist heel realistisch aan. De ruimtes waar je komt zijn wel een grote bende. Iets wat binnen het verhaal past, daar ben ik het mee eens, maar ik had het misschien wel toffer gevonden als ze hier een andere keus hadden gemaakt.

Het verhaal ontvouwt zich beetje bij beetje en we hebben leuke interactie met de acteurs. Ook hierdoor voelt alles zo realistisch aan. Telkens wanneer je nieuwe aanknopingspunten hebt in het verhaal, wordt het even kort voor je samengevat aan de hand van de film. Ook hier zit ik weer geboeid naar te kijken, wat een kwaliteit. Met onze nieuwe aanknopingspunten is het tijd om naar een volgende locatie te gaan.

Hier komt de kamer eigenlijk samen, waar het begin vooral spannend was, is deze locatie écht ingericht om creepy te zijn. Dat hebben ze ook op een goede manier gedaan. Ik ben een paar keer flink geschrokken (om niks). Het verhaal werkt naar een climax toe en je voelt die druk. Het einde heeft verschillende opties, aan de hand van je spel krijg je een bepaald einde. Ons einde was helaas niet wat we hadden gehoopt, maar toch was het erg tof.

Ja, ik vond de live thriller echt tof. Het is een echte meerwaarde om deze kamer in de avond te spelen. Het stukje combinatie tussen puzzelen en in een verhaal duiken vond ik erg tof. Kan er dan niets beter? Zeker wel. Ik vond het stukje decor echt ondermaats. Het voelt als een bij elkaar geraapt zooitje. Ondanks dat je beleving lang duurt, mistte ik verhaaltechnisch wel wat stappen. Het einde voelde plots en ik had het idee dat we hier echt tijd mistte. Maar over het algemeen was het een geweldige ervaring. Wat overigens een goede is, mocht je deze kamer nóg een spelen (met andere mensen), geef dat dan even bij je hosts aan op voorhand. Je ervaring wordt dan nóg toffer. Al met al is deze kamer voor mij echt een absolute topper om mee te pakken!

Je standaard steampunk kamer

Tijd voor weer een nieuwe dag in Parijs, we begonnen deze dag met een kamer die al best lang op mijn whishlist stond. Al eerder was ik in Parijs en daar speelde ik twee kamers. Alle eigenaren gingen onwijs aan over ‘Nautilus’. Dat het een van de mooiste kamers was die ze ooit hadden gezien. Helaas moest je bij deze kamer met 4 personen zijn, dus kwam het er toen niet van om hem bij te boeken, maar nu we met z’n viertjes zijn, lukt dat natuurlijk wel. Op dus naar de onderzeeër.

Vroeg in de ochtend komen we aan op de locatie, onze host geeft aan dat het voor haar ook erg vroeg is. Dat straalde er ook wel een beetje vanaf. Ondanks dat we op voorhand alle informatie van de kamer al hadden ontvangen via de mail, kregen we alsnog een (vrij lange) introductie over het verhaal van de kamer. Het verhaal is in de basis eigenlijk vrij simpel, we zijn op zoek naar de onderzeeër en moeten daar gaan kijken wat er allemaal loos is. Wat ik al zeg, in de basis vrij simpel. Toch krijgen ze het voor elkaar om er 100 twists in de verwerken waardoor het complete verhaal wat vaag aanvoelt. Enfin, op naar de onderzeeër dus.

De entree naar de kamer is tof, dat moet ik ze nageven. Je voelt je wel echt even een avonturier die een onderzeeër instapt. Eenmaal in deze onderzeeër begint er een extra stukje verhaal. In het begin dacht ik nog: “oh wat grappig gedaan”, maar later in de kamer kon ik dit wel vervloeken. Ze kiezen ervoor om het verhaal te laten vertellen aan de hand van een soort walkie-talkie systeem. Compleet in thema, maar daardoor ook wel erg onverstaanbaar. Continu wanneer je bezig was, was je eigenlijk verplicht om alles te laten vallen, terug te lopen naar de positie en om daar weer een stukje verhaal aan te horen, zonde…

Qua decor ziet de kamer er wel echt netjes uit, de afwerking is goed en de ruimtes erg sfeervol (in hoeverre dit kan in dit thema). Daar ligt voor mij ook wel meteen het hekelpunt aan deze kamer, het thema. Dit thema ligt me zó niet, dat het me echt moeite kost om in de flow van de kamer te komen. Het is je typische steampunk kamer, dus ondanks dat het decor erg mooi is, voelt het nog steeds alsof je het al 100x hebt gezien. Hetzelfde geldt voor de puzzels. Ja deze zijn in sommige gevallen erg mooi uitgewerkt, maar het is wel al de 80e keer dat we tandwielen op de juiste plek aan het plaatsen zijn.

Waar de kamer het voor mij vooral laat liggen is de onduidelijkheid, enerzijds in het verhaal, maar anderzijds ook in de puzzels. De kamer zit volledig parallel in elkaar. Je bepaalt als groep eigenlijk een beetje je route door de kamer. Maar hierdoor vind je vrij snel in het begin bijvoorbeeld dingen die je pas op het einde nodig hebt. Vervelende vooral is dat de kamer het zelf niet echt duidelijk aangeeft dat je deze spullen pas later nodig hebt. Al met al dus flink wat ruis.

Eigenlijk bleef dit gevoel de gehele kamer bij me hangen, ik kwam er gewoon niet in. Vond de ruimtes en puzzels weinig inspirerend en wat saai. Ja het ziet er allemaal netjes uit, maar wel iets wat ik al vaker heb gezien. Nee, Nautilus was helaas niet mijn kamer en was vooral erg frustrerend. Prima om mee te pakken en hopen dat deze kamer je ligt, maar voor mij niet per se een must play om mee te pakken in Parijs.

Heeft Wout z'n telefoon weer bij?

Op naar een nieuwe organisatie om drie kamers te spelen. We reisden af naar One Hour. Goed om te weten, ze hebben meerdere kamers, maar ook meerdere locaties. Let dus op voorhand even op of je op de juiste locatie staat! We starten op de eerste locatie met The Doomed Expedition & The Slaughterhouse. Toen onze navigatie aangaf dat we op de juiste bestemming waren, moest ik even goed kijken of dit wel klopte. Op de begane grond van een groot gebouw zit deze escaperoom verscholen.

Het ontvangst was hartelijk door onze host, maar wel moet ik zeggen dat ik meteen een beetje skeptisch was over deze kamer na het zien van de ontvangstruimte. Het voelde of we zaten te wachten bij de lokale studentenvereniging, koud en kill vooral. Maar goed, wellicht dat de kamer er dan juist toffer uit ziet, wie zal het zeggen.

Onze host neemt ons mee naar een klein hokje en daar krijgen we de briefing van onze kamer, dit ziet er qua decor al een stuk beter uit dan de ontvangstruimte waar we net zaten. De introductie van de kamer wordt gedaan aan de hand van een filmpje, die zat leuk in elkaar. Ik ben alleen fan van filmpjes als deze echt wat toevoegen en in dit geval was dat best tof. Leuke vorm van humor, maar tegelijkertijd was het plan ook meteen duidelijk wat we moesten gaan doen.

We gaan op expeditie naar een vergeten mijn, daar nemen we de schatten mee terug naar boven. Al met al heb je hier dus al je recept voor de standaard tombe/Indiana Jones kamer. Als dat maar goed gaat. We krijgen van onze host de uitrusting en dalen met de lift af naar de tombe.

Hier merken we al snel dat we niet alleen zijn in de tombe, spannend! Qua decor zien de ruimtes er echt wel prima uit. Het blijft natuurlijk in lastig thema om het realistisch neer te zetten, maar ik denk dat ze er hier best in zijn geslaagd. Het verhaal en de puzzels zijn eigenlijk vrij simpel, wat je kunt verwachten bij thema’s als dit.

Deze kamer vond ik wel leuk in elkaar zitten omdat er een aantal leuke elementen in de kamer verwerkt zijn. Van die kleine momentjes die je toch weer even scherp houden. Zo ook het absolute einde van de kamer. Net die kleine twist waarvan je denkt: “ah ja leuk”. Met een goede buit pakken we de lift weer naar boven. Meer kan ik er niet over zeggen…

The Doomed Expedition was voor mij een prima kamer om mee te pakken. Het is qua decor en verhaal echt niet heel bijzonder, maar mede door de fijne puzzelflow, de kleine onverwachte momentjes en de inzet van de acteur, maakt het voor mij toch een leuke kamer om mee te pakken. Voor mij zelfs de leukste kamer van dit bedrijf…

Slachthuis spookhuis

Nadat we zojuist flink buit hadden gemaakt op onze expeditie, was het nu tijd om als urbexers een oude slagerij te gaan bezoeken. Tijd dus voor de eerste horrorkamer van de trip. Het is in een nieuw land altijd eventjes afwachten hoe het niveau gaat zijn, spannend. Met de kamer die we net hebben gespeeld, verwacht ik niet al te veel, maar ben ik vooral benieuwd hoe ze de horrorkamer vorm gaan geven.

We worden door onze host meegenomen naar de achterkant van het pand, hier zitten we in een soort schuur, voor de ingang van het slachthuis. Wij willen als urbexers dit pand betreden om te kijken wat er allemaal schuilgaat achter deze locatie. Maar, we moeten wel geblinddoekt naar binnen natuurlijk, want dat doen urbexers altijd… Een begin als dit vind ik altijd al een beetje moeilijk, het voelt goedkoop aan en krijgt daardoor al snel de standaard spookhuis vibe. Je raad het al, nog vóór we de blinddoeken afhebben, gaat het helemaal mis en blijken we niet alleen te zijn in het slachthuis.

Eindelijk, de blinddoeken mogen af en waar ik al bang voor was, bleek werkelijkheid te zijn. Qua decor is het gewoon het standaard spookhuis waar je in staat. Beeld je een bloederig slachthuis in, zo eentje uit een slechte horrorfilm, daar sta je nu middenin. Niet bijster origineel, maar qua uitvoering wel prima. Het verhaal is eigenlijk niet aanwezig, we zijn eigenlijk alleen op zoek naar een soort uitgang.

Na het oplossen van de eerste puzzeltjes, gaat er het een en ander mis, daaruit volgt ongemakkelijke communicatie via WhatsApp. Meteen het volgende punt waar ik écht geen fan van ben. Een telefoon met WhatsApp als hintsysteem. We kregen hier nu letterlijk hints als: “(even uit thema) deze deur mag nog niet open zijn”. We staan in verkeerde ruimtes en het is totaal niet duidelijk waar we nu wel of niet mogen zijn. Na 5 minuten staan we eindelijk weer op de juiste plek en kunnen we door. Echt lekker komen we er tot nu toe niet in.

De inzet van de acteur is ook een beetje wat je van een spookhuis kan verwachten. Hij is er niet per se voor het verhaal, maar vooral om gewoon eng te doen. Omdat we onze grote vriend eigenlijk al in de eerste 5 minuten hebben gezien, is de spanning er eigenlijk al meteen vanaf. Zonde, ik snap niet dat meer kamers niet wat meer tension inbouwen in kamers.

De puzzels zijn allemaal vrij simpel, maar daardoor is de gameflow wel prima. Wat de puzzels precies met het verhaal te maken hebben, dat is voor mij een raadsel, maar ze zijn wel prima om te doen.

Binnen het uur staan we weer buiten de kamer. Tsja, wat moet je hiervan vinden. Het is de eerste horrorkamer die we spelen tijdens deze trip in Parijs en het enige wat ik kan denken is: “ik hoop niet dat dit de standaard is”. Het is een 13 in een dozijn horrorkamer die alle clichés aantikt. Wat mij betreft niet per se de moeite om te spelen…

Zou die acteur dezelfde vent zijn als onze host?

Laatste kamer van de dag alweer, tijd voor een nieuwe horrorkamer van One Hour. Deze keer reizen we af naar de volgende locatie. Qua thema weer een onderwerp wat je tegenwoordig vaker ziet, een asylum. Ze zijn qua onderwerpen en thema’s niet mega origineel bij dit bedrijf. Ook qua verhaal is het niet heel vernieuwend; een asylum waar een patient in het verleden allerlei doctors heeft vermoord. Wij gaan onderzoek doen. Enfin, misschien valt het mee en wordt het wel mega eng.

We staan buiten te wachten en worden door onze host opgehaald. Deze man oogt vrij chagrijnig en heeft er weinig zin in. Later bleek dit een soort typetje te zijn, maar ik weet niet of ik dit heel passend vond. Iedereen had nog de tijd om naar het toilet te gaan, maar onze host nam deze tijd om iedereen even apart te nemen. Hier werden vragen gesteld over elkaar. Als in; wie vertrouw je het meest, etc. Wel leuk, want hierdoor ga je ineens met andere gedachten de kamer in. Want; heeft iedereen dezelfde vragen gekregen? Ik hoorde vrij snel dat er iemand in de groep mij genaaid had en werd daarom als eerste in de kamer gezet. Ik wilde eigenlijk wel weten wie dit was. Voor mij persoonlijk dus een soort sidequest in de kamer.

Gelukkig kwamen mijn teamgenoten me snel ‘redden’ want erg comfortabel zat ik niet. Qua decor is de kamer niet mega boeiend. Ja het ziet er wel netjes uit, dat wel, maar het is wel het standaard asylum wat je al kent. Een vervallen ruimte, een kantoortje en een isoleercel, zoiets?

We beginnen met puzzelen en hebben best een goede flow te pakken, de puzzels passen allemaal binnen het thema van het gekkenhuis, maar qua verhaal doet het allemaal vrij weinig. Dan komt plots de acteur ineens binnen. Hier hebben we best om moeten lachen. Onze host had, hoe zeg ik dit netjes, een vrij herkenbaar uiterlijk. De sarcastische opmerking: “zou dit onze host zijn?”, brak me op dat moment haha.

De kamer vordert en er komt eigenlijk niet heel veel bijzonders voorbij. Het decor blijft gewoon prima. Het verhaal is amper aanwezig. De puzzels zijn allemaal erg basic en het acteerwerk voegt weinig toe. Het enige waar deze kamer nog enigszins punten scoort, is het einde. Ze doen hier wat leuks, waarvan ik eigenlijk hoopte dat het de gehele kamer zo zou zijn. Ze spelen met je gedachten en daar ga ik persoonlijk wel goed op. Jammer dat de uitvoering matig was en dat het zo kort was. Hier had echt wel potentie in gezeten.

Met een prima flow stonden we ruim voor tijd weer buiten. Onze host bleek een superlieve gast te zijn en we hebben nog even na staan kletsen. Wel moesten we snel weer door want de volgende groep stond alweer bijna klaar om te beginnen. Tsja, deze kamer is voor mij ook niet echt een hoogvlieger, alles wat je je in deze kamer ziet, heb je al ooit gezien. Het stukje wat enigszins vernieuwend had kunnen zijn, wordt slecht uitgewerkt. Zonde, want daar had echt potentie in gezeten. Wat mij betreft mag je deze kamer gerust overslaan tijdens je tripje in Parijs.

Geen Terpeca waardige kamer

Yes, we mogen weer. Tijd voor een nieuwe escapetrip. Voor een week reisden we af naar Parijs om wat kamers te spelen. We hadden een ochtend vrij gepland (om Parijs te kunnen zien), maar toen kwam een van onze teamleden met ‘Alpha District’ op de proppen. Een kamer op ongeveer 3 uurtjes rijden van Parijs af die (op het moment van spelen) nummer 16 van de wereld is. We besloten dus in de vroege ochtend af te reizen naar Le Mans om te kijken wat we daar mee zouden gaan maken.

We komen aan op een industrieterrein bij een groot pand waar de kamers prijken op de gevel. Alleen op deze locatie al hebben ze 5 kamers. Eenmaal binnen blijkt dat deze partij ook een keten is die op meerdere plekken in Frankrijk zit. Het is tijd om nog even naar het toilet te gaan en daarna neemt onze host ons mee naar een soort ‘briefingsruimte’. Een gemiddelde zaal in een crematorium heeft meer sfeer dan de vergaderzaal waar we toen stonden. Wat ik niet begrijp, want de gangen in dit pand zien er allemaal mooi gedecoreerd uit. Enfin, we krijgen uitleg over de kamer (iets over de wereld redden in een post apocalyptische wereld) en we kunnen van start.

Daar begint de kamer voor ons, we staan in een netjes gedecoreerde ruimte, maar qua thema is dit iets wat je altijd ziet bij kamers als deze. Een klein beetje afgezaagd dus. Ook de puzzels in deze eerste ruimte zijn voor mij een klein beetje dertien in een dozijn, maar de gameflow is over het algemeen wel erg goed. Wel heb ik hier soms al wat vraagtekens bij bepaalde puzzels. Als in; “hoe hadden we dit ooit zonder hint moeten weten?”, iets wat later in de kamer vaker voorkwam.

Het spel vordert en het decor blijft een beetje hetzelfde in het begin, iets wat ik jammer vond, want had het wel tof gevonden als ze eens een keer wat anders zouden doen met dit thema. Hier stuiten we ook op de eerste frustrerende puzzels. Hier heb ik echt vaak hardop gezegd: maar hoe moeten we dit weten? Vergezochte puzzels die (in mijn ogen) niet zelfstandig op te lossen zijn).

Qua decor wordt het gedurende het spel wel beter, als in; het thema wordt op een andere manier ingestoken. Niet dat we dit nog nooit hebben gezien, sterker nog; deze kamer deed me héél erg aan een andere kamer denken. Tot het gênante aan toe heel eerlijk te zijn. Sommige decorstukken, inzet van de acteur en zelfs puzzels zijn volledig gekopieerd uit ‘Cybercity’ in Barcelona. Het voelt voor mij heel erg alsof de eigenaren die kamer hebben gespeeld en hebben gedacht: dit willen wij ook. Ik moet dan wel toegeven dat de puzzelflow beter is dan dat ik die ervaren heb in Barcelona, dus daar doen ze dan wel weer iets goed.

Het absolute einde van de kamer hadden ze wat mij betreft ook linea recta uit d ekamer mogen gooien, jeetje wat was dit slecht. Ook de ruimte waar je op dat moment staat is niet afgewerkt, het verhaal wordt zonder rede heel vaag en moeilijk gemaakt én het duurt simpelweg te lang. Gelukkig hadden we wat leuke materialen meegekregen waarmee we ons toch konden vermaken. Wat, tot slot, een heldhaftig einde had moeten zijn, was niets minder dan een deur die opende en we stonden plots weer in de vergaderzaal.

Tsja, met een positie zo hoog op de wereldranglijst ga je natuurlijk met bepaalde verwachtingen naar een kamer toe en Alpha District heeft die verwachtingen niet waargemaakt. Begrijp me niet verkeerd, het is echt geen ‘slechte’ kamer, maar voor mij is er te veel mis met deze kamer om echt een topper te kunnen zijn. Buiten het feit dat de kamer aanvoelt als een copycat van een andere kamer, zijn er veel punten waar ze nog op kunnen verbeteren. Een kamer die leuk is om mee te pakken als je in de buurt bent, maar niet om 3 uur voor in de auto te zitten vanuit Parijs…

EDIT: Als reviewer pas ik mijn reviews eigenlijk vrijwel nooit aan. Ik denk namelijk dat een bepaalde review altijd in een tijdsgeest gezien moet kunnen worden. De review van dat moment is de momentopname die ik toen had. Toch zijn er sommige gevallen wanneer een review, in mijn ogen, toch aangepast moet worden. Ineens valt het kwartje waardoor een kamer beter te begrijpen is bijvoorbeeld, of je speelt een kamer een tweede keer en ziet andere dingen dan de eerste keer. Allemaal redenen waardoor een review aangepast zou kunnen worden. In het geval van Alpha District, heeft de wijziging van het punt een andere reden, waardoor er een grote smet hangt op de kamer die we gespeeld hebben.

We zijn inmiddels twee maanden verder na het spelen van deze kamer. De reviews zijn geschreven (in mijn geval een 7 met goede opbouwende kritiek) en alles lijkt koek en ei. Tot we een WhatsApp ontvangen van de eigenaar van deze kamer. Op een dreigende en scheldende manier vraagt hij zich af hoe wij deze kamer zo 'slecht' ranken. Zinnen als (en ik citeer) "you can go to hell" vormen de basis van dit appberichtje. In mijn bijna 500 kamers die ik heb gespeeld, heb ik nog nooit zoiets als dit meegemaakt.

Als je als eigenaar geen kritiek kunt verdragen, dan heb je denk ik het verkeerde vak gekozen. Mijns inziens hebben we de kamer netjes en eerlijk gereviewd en daar een logisch cijfer aan gekoppeld. We zijn dan ook met prima gevoel de locatie verlaten op dat moment. Maar nu, twee maanden later, zo'n appje ontvangen, daar lusten de honden echt geen brood van. Dit heeft voor mij zo'n smet op de kamer gedrukt, dat ik toch heb besloten mijn review aan te passen... Doe ermee wat je wil, maar service hoef je op deze locatie niet te verwachten.

Spellekes speulen in Gotham

Door naar de tweede locatie van de trip, vanuit Le Mans (hier speelde we hiervoor een kamer) reisden we terug naar Parijs om daar bij ‘Batman Escape’ 3 kamers te gaan spelen. Wat een reis had moeten zijn van 2,5 uur, werd een trip van 3,5 uur. Onze tijd om even wat te eten ging helaas verloren, maar goed om te weten, deze locatie bevindt zich in een groot winkelcentrum met genoeg gelegenheid om wat te eten (als je de tijd hebt). Benieuwd wat we hier mee zouden gaan maken.

In mijn ‘escape carrière’ heb ik al flink wat Batman kamers gespeeld en als echte fan vallen deze altijd wat tegen. Wat me vooral opviel waren de namen van de kamers en de locatie, ze steken het niet onder stoelen of banken om de merknamen te gebruiken. Nu blijkt, merkten we achteraf, dat deze kamers in samenwerking zijn gemaakt met DC Comics én Warner Bros, dus van ‘jatten’ is hier geen sprake. Wat goed is om te weten, is dat ik een liefde heb voor deze franchise, dat zal mijn ervaring misschien iets rooskleuriger maken, maar zal proberen het zo neutraal mogelijk in te schieten.

Via de merchandise shop gaan we naar boven en hier valt mijn mond al wel een beetje open. Alles ademt hier Batman. Overal zitten verwijzingen naar films en comics, heerlijk. We melden ons en kunnen plaatsnemen in het horeca gedeelte, hier worden we opgehaald wanneer het spel ready is. Qua decor ziet het horecagedeelte er al netjes uit, benieuwd hoe dit in de kamer zelf zou zijn.

We worden na eventjes wachten opgehaald en krijgen een introductie. We starten als journalisten en mogen iemand gaan interviewen in het Asylum van Arkham. We krijgen onze gear mee en lopen daarna Arkham in. En wauw, dat was tof. Ze hebben hier een heel deel van de stad opgebouwd waar we doorheen lopen naar onze kamer toe. De easter eggs vliegen je om de oren, ik kan daar wel van genieten.

We stappen de metro in om naar het Asylum te gaan en je raadt het al… het loopt helemaal mis. Een van de patiënten ontsnapt uit het asylum en aan ons om zijn snode plannen tegen te gaan. Het mag geen geheim zijn dat het hier om The Joker gaat. Onze metro komt helemaal ergens anders uit en daar begint ons avontuur.

Deze kamer is zo ingericht dat hij te spelen is met een klein team (zoals wij), maar ook met grote groepen. Dat merk je wel tijdens je spel. Het begin van deze ‘kamer’ is niet de doorsnee escape room en zie kiezen voor een compleet ander concept. Wat meer vergelijkbaar met Prison Island. Ik kan daar wel van genieten omdat ik het zo goed in het thema vind passen. Het decor ziet er erg goed uit en we hebben leuke interactie met de acteur. Wat je wel echt goed ziet is dat het decor is gemaakt door een partij die films maakt. De decorstukken zijn erg tof, maar verder is er alleen gedacht aan het oog wanneer je recht vooruit kijkt. Er zit bijvoorbeeld geen plafond in. Je loopt dus echt door een filmset.

Het tweede gedeelte van de kamer is wat meer een klassieke escaperoom. We werken daar naar een echt eindpunt toe. Het is aan ons de taak om The Joker te stoppen. Het is al snel duidelijk hoe we dat kunnen doen. Ook hier is het weer duidelijk dat deze kamer ook met grote groepen te spelen is. Het decor blijft, in mijn ogen, erg netjes en we vliegen door het einde heen. Uiteindelijk weten we The Joker te stoppen en is Gotham weer veilig.

Ja ondanks dat het begin niet de klassieke escaperoom is die we kennen, vond ik het echt heel tof en goed binnen het concept van deze kamer passen. Het decor van de kamer ziet er over het algemeen erg goed uit en de interactie met de acteur was wel grappig gedaan. Is het dan een absolute topkamer? Nee, daarvoor zijn er te veel steken die ze laten vallen. Maar over het algemeen heb ik me onwijs vermaakt. Zeker als Batman fan is deze kamer echt een feestje!

Comedy met Patrick

Tijd voor kamer twee op deze locatie. We speelden zojuist ‘The Joker: Joke’s on you” en die vond ik al erg tof. In die review heb ik al een kleine disclaimer gegeven en dat ga ik ook hier weer even doen. Ik zelf ben een groot liefhebber van de Batman franchise, ondanks dat probeer ik de review zo globaal mogelijk in de schieten. Enfin, na een kleine snack in het horeca gedeelte van deze locatie, konden we gaan starten aan ons tweede avontuur.

We hebben onze eerste werkdag bij de GCPD, het politiebureau in Gotham City. We worden opgehaald door Patrick, hij gaat ons inwerken. Samen met hem lopen we, door de prachtig gedecoreerde straten van Gotham, naar het politiebureau toe. En ja, ook dit is qua decor weer hoofdprijs. Wat ziet het er onwijs tof uit. Deze kamer voelt minder groots aan dan de vorige kamer die we speelde. Waar het bij de vorige kamer overduidelijk was dat deze ook ingericht is voor grote groepen, was dat hier een stuk minder. Dat is op een subtielere wijze gedaan, want later bleek dat we verschillende ruimtes amper nodig hadden. Waarschijnlijk dus om extra puzzels in te stoppen wanneer er een grotere groep speelt.

Tijdens onze eerste werkdag neemt Patrick ons mee door alle facetten van politiewerk, totdat de grote baas binnenkomt. Een stoere (en streng-ogende) vrouw komt binnen en de toon is gezet. Patrick krijgt meteen op zijn donder. Mooi voor ons om te kijken hoe ver we kunnen gaan met ‘meespelen’. Eindstand: Patrick moet push-ups doen en wij staan hem toe te juichen. De acteur heeft duidelijk moeite om zijn lach in te houden, zeker wanneer de vrouwelijke agent hem ook nog eens op zijn rug begint te duwen. De toon, qua acteerwerk, was gezet.

Wat volgde was een kamer die leuk in thema was, met leuke puzzels, maar bovenal geweldig acteerwerk. Het werd een heuse comedy voor ons. Patrick en zijn baas waren eigenlijk continu aanwezig, ook wanneer wij aan het ‘werk’ waren, liep hun acteerwerk door. We waren echt onderdeel van het grotere geheel. Daar ga ik wel goed op. De acteurs speelde goed in op ons als groep en wisten goed hoe ze de randjes op moesten zoeken.

Qua verhaal is het echt een classic Batman verhaal. Het normale leven wordt verstoord door ‘The Riddler’ die snode plannen heeft met de stad en aan de hand van puzzels en raadsels kunnen we hem onderscheppen. Uiteindelijk wordt het duidelijk dat we dit niet alleen kunnen doen, en we hebben dus hulp nodig… Dat kan natuurlijk maar één iemand zijn. Tot grote ergernis van de politiechef, moeten we Batman vragen te helpen.

We komen in een ruimte die er qua decor heel anders uitziet, ze hebben hier een toffe manier gekozen om een groter geheel te tonen. Ikzelf vond dit erg tof gedaan, maar kan begrijpen dat dit smaak is. Het stukje interactie, in combinatie met techniek, vond ik ook erg tof.

Waar de kamer voor mij dan wat steken laat vallen, zijn de laatste ruimtes. Waar het begin jolig was, met tof decor en leuke puzzels, is het einde een traditionele escaperoom die in 2015 niet had misstaan in het escapelandschap. Het voelt allemaal wat oud aan en het einde was er plots ineens.

Met een heerlijke gameflow staan we weer buiten. Ja ik vond dit dus geweldig. De interactie in deze kamer was echt perfect voor ons als groep. Je maakt dit spel zelf leuk als het ware. Wel hangt dat natuurlijk erg af of je als speler hierin meegaat én of je de juiste acteurs hebt hiervoor. Maar voor mij was dit een topervaring. Wel was het einde wat matig, maar dat kon voor mij de pret niet drukken.

Minste ervaring van de drie

Tijd voor de laatste kamer bij Batman Escape. De vorige twee ervaringen waren goed, dus ik was erg benieuwd wat ons bij de laatste kamer te wachten staat. En om heel eerlijk te zijn, keek ik hier met meeste naar uit. Als Batman fan hoop je natuurlijk altijd al eens in The Batcave te mogen zijn, nu gaat dit moment dan echt komen. Al twee keer eerder speelde ik een kamer in dit thema (in Barcelona en Boekarest) de uitvoering was bij de ene kamer wat beter dan bij de ander, dus heel benieuwd wat ze er hiervan gemaakt hebben. Zeker gezien het decor er bij de andere kamers erg goed uit zag, moest dat hier ook weer een feestje gaan worden.

We starten weer in de straten van Gotham en deze keer krijgen we de rol van de slechterik aangewezen. Als handlangers van The Penguin vinden we een manier om in te breken in The Batcave. De introductie naar de kamer is weer leuk gedaan. Hoewel onze ‘acteurs’ een beetje schrokken dat we een Engelse groep waren, blijft toche en dingetje, Fransen die Engels moeten praten. Echter paste het best prima in thema dat het allemaal wat gebrekkig Engels was. Na deze introductie staan we in de kamer.

Van de drie kamers die ze hebben op deze locatie, is deze kamer het meest een ‘escaperoom’. Waar de andere kamers meer op beleving en interactie zitten, kom je hier echt voor de puzzels. Qua decor ziet het er allemaal wel prima uit, maar niet zo groots als bij de andere twee kamers. Zeker wanneer we (na even gepuzzeld te hebben) de Batcave betreden…

Waar ik na de eerste twee kamers onwijs uitkeek om in de Batcave rond te dwarrelen, viel dat toch was tegen. Het was niet echt een ‘cave’ en voelde het allemaal wat koud en kill aan. Ja, er staan wel weer een aantal hele toffe props, maar meer dan dat is het niet. Ook de puzzels waren over het algemeen vrij simpel en niet heel uniek. Wat vooral frustreerde is dat je het een en ander op schermen moet doen en dat de Franse tekst was ingeladen in plaats van de Engelse. Dat soort kleine dingen halen je snel uit je spel.

We komen hierna in een ruimte terecht die er weer wat beter uitzag en waar de puzzels ook wel tof bedacht waren, hopelijk houdt deze stijgende lijn vast in de finale van de kamer. Deze finale is leuk bedacht, maar qua uitvoering echt jammer. Het idee viel een beetje in het water omdat het hier draait om tekst, en deze dus in het Frans stond. We hadden dus geen idee wat we aan het doen waren en plots hadden we “een keus gemaakt” die het spel beïnvloedde. Kort daarna stonden we eigenlijk alweer buiten.

Ondanks dat je in deze kamer meer kon puzzelen, vond ik deze kamer het minste van de drie kamers die we speelde op deze locatie. Ja het is meer ‘escaperoom’ dan de andere twee, maar geef mij dan maar liever de belevingen die we hiervoor hadden. Als je toch op deze locatie bent, kun je hem best meepakken, maar speel hem dan als eerste. Nu was het een beetje een domper voor ons.

De hype alles behalve waard

Het is alweer de laatste dag van onze trip in Parijs, er staat nog één (eigenlijk twee) kamer op de planning. Het traject voorafgaand aan het boeken van deze kamer is normaliter een ramp. Het scheelt dat wij spelen met een 'eigenaar' en dan is er vaak wel wat te regelen. Maar er heerst een enorme hype rondom deze kamer. Ze draaien weinig groepen en daarom is het bijna onmogelijk om deze kamer te kunnen boeken. Ze hebben nu een tweede kamer geopend (error 404) en we besluiten deze als totaalexperience te spelen. Allebei de kamers achter elkaar, 5 uur aan escape'plezier'. Waarom ik de review dan toch bij deze kamer schrijf? Kleine spoiler; maar ik heb de tweede kamer nooit gezien...

We reizen iets van Parijs af en daar bevindt zich deze kamer, het is even zoeken naar een parkeerplaats, maar na even zoeken vinden we een parkeergarage op ongeveer 5/6 minuutjes lopen. We lopen via een steegje tussen twee huizen door en staan op dat moment op de binnenplaats van een huis. We openen een tuindeur en staan dan écht bij iemand in de achtertuin. Door een lullig ingangetje gaan we naar binnen en daar begint onze 'experience' meteen.

Het mag geen geheim zijn dat deze kamer een hobbyproject is van een gezin. Ze hebben een (inmiddels dus twee) escaperoom gebouwd in hun achtertuin. Dat is wellicht ook waar het moeilijke boeken vandaan komt, ze draaien namelijk alles zelf. Enfin, we worden onthaald door de zoon van het gezin en krijgen daarna een van de meest tenenkrommende introducties van een kamer ooit door de moeder van het gezin. Op dit punt was ik er eigenlijk al een beetje klaar mee, maar goed, wie weet is de kamer beter...

Het verhaal is dat wij onderzoekers zijn en op zoek moeten gaan naar het artifact door middel van tijdreizen. We krijgen een outfit aan en mogen daarna de achtertuin in, op zoek naar de tijdreismachine. De toch naar deze machine slaat ook werkelijk alles. We wurmen ons door bamboebosjes heen en komen daar in een soort schuurtje. Een witte, kale ruimte vol met rook en via deze sluis komen we terecht in andere gang. Hier staan we oog in oog met de vader van het gezin, het hele gezin hebben we nu gezien. Hij lijdt ons naar de tijdmachine via een levensgevaarlijk trapje.

Hier mag het puzzelen gaan beginnen. De ruimte is een simpel schuurtje volgestouwd met oude printplaten en andere troep. De puzzels hier zijn alles behalve origineel, maar in principe nog redelijk vermakelijk. Na eindelijk afgereisd te zijn in het verleden, begint het echte afzien. We staan in een ruimte waarvan een gemiddelde escaperoom in 2012 jaloers zou worden. Echt een 1.0 puzzelkamer met puzzels. Meer dan dat is het niet. De flow kakt helemaal in, de puzzels worden onlogischer en we komen 0 vooruit in het verhaal. Het enige lichtpuntje hier is nog het hintsysteem.

Ook qua verhaal komen we niet heel veel verder naar mijn mening. We lossen wel puzzels op, maar of we nu dichter bij het artifact komen? Ik weet het niet. Tot we opeens een doorgang vinden en in een nieuwe ruimte terecht komen. Hier komt het verhaal samen en vinden we plots het artifact. We wandelen heel het stuk door de kamer terug, terug door de lelijke gang, terug de witte steriele ruimte in én weer terug door de bamboebossen. Na dik twee uur zijn we weer terug in het begin. Hier staat onze gerij voor de tweede missie al klaar. Ondanks dat we hier vol goede moed toch (soort van) aan beginnen. Wordt het voor de helft van ons team te veel en besluiten we met zn tweeën de kamer te verlaten. Achteraf hoorde we dat ook error 404 niet heel veel beter is (en deze duurt 3 uur). Heel blij dus dat we, ondanks alles, 3 uur hebben kunnen chillen bij de plaatselijke McDonalds.

Nee, The Prime Artifact was voor mij de slechtste kamer van de trip. Waarom deze kamer zo'n hoge cijfers scoort bij spelers, is voor mij een compleet raadsel. Het is een kamer rechtstreeks getrokken uit een oude tijdsgeest waar niets nieuws in zit. Is het dan dat de kamer moeilijk te boeken is? Dat spelers blij zijn dat ze een slot hebben kunnen bemachtigen en daardoor het toch wel goed vinden? Misschien... Zijn het de eigenaren? Misschien, het zijn superlieve mensen die met passie dit project hebben gebouwd. Maar dat neemt niet weg dat de kamer zelf echt niets voorstelt. Wat mij betreft mag je deze kamer lekker overslaan, je mist er niets aan...

Prima hotelletje, maar geen Grand Hotel

Tijd voor de laatste kamer van de dag alweer. We hadden zojuist al een kamer gespeeld bij The One escape en nu was het tijd voor hun nieuwste kamer: The Grand Hotel de Paris. De verwachtingen voor deze kamer schoten wel omhoog na het spelen van de Orient Express op deze locatie. Die was goed en had vooral een leuke twist die we nog niet vaker hadden gezien. Hopelijk doen ze dat bij deze kamer ook. In reviews lazen we al terug dat het niveau van horror in de buurt komt bij Atheense kamers. Dat kan nog wel eens spannend gaan worden.

We worden door onze host naar het hotel gestuurd en daar binnen begint je experience meteen. We checken in in een hotel waar in het verleden het een en ander is gebeurd. Hier wordt nogmaals benadrukt dat het niet gaat om een normaal hotel, maar om het Grand Hotel de Paris. De receptie van het hotel ziet er, qua decor, al netjes uit. Maar als ik denk aan een Grand Hotel, verwacht ik wel wat grootsers. Wellicht dat dat nog komt. De introductie van het verhaal is op sommige punten wat vaag, maar ook daar hoop ik later wat meer duidelijkheid over te krijgen. Enfin, na even gekletst te hebben met de medewerker in de lobby, mogen we met de lift naar onze kamer. Je raadt het al; hier gaat wat mis.

Het is moeilijk om de diepte te gaan over deze kamer, zonder te spreken over spoilers. Maar toch ga ik het proberen. Verhaaltechnisch hebben ze voor gekozen voor een verhaal waar het kwaad mee gemoeid is. Die komen we in het hotel dan ook zeker tegen. Het hotel ziet er erg netjes uit. Maar, ook hier, ik verwacht bij een 'Grand Hotel' wel wat meer grootsheid, meer grandeur. Dat mistte ik toch wel een beetje.

Waar de vorige kamer, Orient Express, nog uitblonk in zijn unieke speelvorm, is deze kamer wat meer een klassieke escaperoom. Wat hier wel weer heel anders is, is dat het echt een Athene like horrorkamer is, alleen dan wél in een mooi decor. Wat ze wel van Athene gepikt hebben, is het verhaal. Jeetje wat was dit onduidelijk. We hadden daarnaast wat kleine technische mankementen waardoor het verhaal iets onduidelijker waren. Dit is zo'n kamer die moet landen, want toen we het er een dag later over hadden, viel het kwartje wel ineens en was het verhaal best logisch, maar wel te moeilijk om in dat tijdsbestek te begrijpen.

Tsja het verhaal dendert voort, de puzzels blijven komen (die zijn allemaal overigens netjes in thema), maar vooral het acteerwerk en de effecten in de kamer zijn me blijven hangen. Goed acteerwerk, met leuke scares. Maar bovenal gaaf gebruik gemaakt van effecten die écht wat toevoegen aan de kamer. Het decor blijft over het algemeen erg goed (met uitzondering van één specifieke ruimte). Wel neemt het verhaal wat wendingen, dat ik denk: hoe zijn we nu ineens hier belandt. Maar over het algemeen is het oke te volgen.

Met een rotgang gaan we door de kamer heen en staan we even later weer terug bij het begin. Hier gebeurt het een en ander waardoor het vage begin wat meer body krijgt en iets meer te begrijpen is. Vrij kort daarna is het spel eigenlijk al over, zonde want we zaten er best lekker in. Grand Hotel de Paris is voor mij een absolute meepakker. Ik denk echter wel echt dat ze wat met die naam moeten doen. Die naam schreeuwt voor mij iets groots, qua oppervlakte had ik er dan namelijk wat meer van verwacht. Ook qua verhaal moest het allemaal even landen hoor. In de kamer zelf willen ze te veel, maar ze hebben wel een tof verhaal neergezet (als je hem begrijpt). Waar deze kamer wel echt in uitblinkt is de manier van horror én de effecten die daarvoor worden gebruikt. Een effect in het bijzonder was onwijs goed uitgevoerd en gaven me echt de kriebels. Tof. Al met al, absoluut meepakken deze kamer!

IkeAgrabah

Het is voor mij al een hele tijd geleden dat ik bij Mindescape in Rotterdam ben geweest. In het begin van mijn 'escapecarrière' was Anna's dollhouse een van mijn eerste kamers. Ik vond de stap die ze destijds hebben gemaakt naar de Expeditie erg netjes, dus na jaren van bouwen aan 1001 nachten, ben ik erg benieuwd wat ze hier hebben neergezet!

Op een zondagochtend om 09:30 komen we aan in Rotterdam, het is vroeg, maar we hebben er zin in! We worden vriendelijk welkom geheten door onze host, kunnen eigenlijk vrij vlot onze spullen opbergen en daarna starten aan de kamer. We reizen af naar Agrabah om daar de lamp van Genie te vinden in het paleis van de Sultan. Gemakkelijke missie, right? Tijd voor ons om af te reizen naar het Midden-Oosten.

We stappen de kamer binnen en daar valt me eigenlijk meteen op dat de kamer qua decor erg basic is. Ja, er zijn veel decorstukjes toegevoegd, maar de totale 'look & feel' is vrij basic, het voelt hier en daar misschien zelfs wat old school aan. De afwerking is op veel plekken niet goed, camera's en boxen overal in het zicht, hintschermpjes, etc. Allemaal zaken die je niet zou verwachten van een kamer waar zo lang over gedaan is.

Laten we ons dan maar volledig op de puzzels storten. De kamer voelt vrij lineair aan, maar het is continu wel heel duidelijk wat er gedaan moet worden. Puzzel X geeft als je hem opgelost hebt de start voor puzzel Y. Hierdoor is de gameflow in de kamer continu erg goed. Maar het niveau van de puzzels vind ik eigenlijk ook vrij basic. Het zijn continu puzzels die je al kent als je wat meer kamers gespeeld hebt. De standaard puzzels die je op meer plekken ziet. De puzzels hebben eigenlijk ook niets met het verhaal te maken en voelen vooral heel random aan.

Het verhaal van de kamer dan, die is vrij oppervlakkig, maar wel duidelijk. De ruimtes die we zien, zijn uiteindelijk wel de route die we afleggen naar ons einddoel. Maar over het algemeen blijft het niveau wat ik zojuist beschreef, de gehele kamer vasthouden. Het is allemaal prima, maar het is het ook allemaal 'net niet'. De oppervlakte van de kamer is daarnaast niet heel groot. Wij speelden met 3 en dat is denk ik ook echt meer dan genoeg. Zeker wanneer je wat meer ervaring hebt. Ik zou echt aanraden om met 2, max 3 personen te spelen.

Hintloos, en met nog wat tijd op de klok, staan we weer buiten. Tsja, een beetje beduusd sta ik buiten om heel eerlijk te zijn. Ik denk dat we hier weer een beetje te maken hebben met verwachtingsmanagement. Op het moment van schrijven staat de kamer een 8.9 gemiddeld op Escapetalk, dat vind ik echt te hoog voor wat er hier staat. De kamer voelt op alle vlakken vrij basic aan en als ervaren escaper ga je hier niet echt wat nieuws zien. Ik denk dat dit een perfecte kamer is voor beginners. Gewoon een kamer met een fijne puzzelflow die je goed kunt spelen als je nog niet heel veel ervaring hebt. Heb je wel wat meer ervaring, speel dan met 2, max 3 spelers. Voor mij blijft de Expeditie de leukste kamer op deze locatie, zonde.

Disney de bedoeling

Het is na jaren weer tijd om terug te keren naar Timed Adventures om een kamer te spelen. Vandaag lijkt wel in het teken te staan van nostalgie. Mijn liefde voor escaperooms begon een aantal jaar geleden en een van de eerste kamers die ik speelde was Inferno, dat vond ik toen echt een leuke kamer. Toen ze dus aankondigden dat ze bezig waren met een nieuwe kamer, ging die meteen op de wishlist. We zijn inmiddels een flinke tijd verder en de kamer is geopend. Na een zee van mooie reviews, was het tijd om zelf maar eens een kijkje te gaan nemen.

Mijn verwachtingen waren eerlijk gezegd best hoog voor deze kamer. Het is enerzijds het niveau wat ze in het verleden lieten zien, anderzijds de prijs. Een kamer van 190 euro (zonder acteur), daar mag je natuurlijk wel wat van verwachten. Enfin, na eindelijk een plekje gevonden te hebben van onze auto, melden we ons bij de bovenburen van Geppetto. Wij als familie komen langs om hem te gaan zoeken, want hij (en Pinokkio) zijn beiden vermist. De eigenaar van de kamer vertelt ons een klein verhaaltje en geeft daarna aan dat hij de kamer wel nog moet resetten. Uiteindelijk beginnen we de kamer ruim 20 minuten later dan gepland. Gelukkig hadden we niets meer op de planning vandaag.

We starten voor de gevel van de winkel van Geppetto, deze ziet er prima uit. Ons avontuur kan beginnen. De eerste puzzel die we voor onze kiezen krijgen, vind ik in de basis een leuke puzzel, maar de uitwerking hiervan echt ondermaats.. Als dit het niveau gaat zijn, oei. Maar goed, misschien hebben we gewoon een valse start. We maken stappen in het verhaal en komen tot het hoofddeel van de kamer. Het avontuur kan nu echt gaan beginnen!

De ruimte is donker en er staat één spot op een bepaalde plek (die overigens ook wat anders belicht waardoor het hele 'wtf moment' al verklapt). Het is voor ons dus logisch om op die plek te beginnen met puzzelen. Na minutenlang te zoeken wat we moeten doen, blijkt dat we wat anders moeten doen (met spullen die voor ons in het complete donker liggen). Ik vroeg me af hoe we dit ooit hadden moeten weten, maar oke, dit kan misschien weer aan ons liggen. We krijgen inmiddels wat meer licht en zien dan de werkplaats van Geppetto echt goed.

Tsja, dan wordt het decor zichtbaar, dat ziet er op zich best prima uit. Wat alleen jammer is, is dat het zojuist verklapte wtf-moment, ervoor zorgt dat de kamer vrij leeg aanvoelt. Dat hoort niet in een werkplaats. Die moet propvol met spullen staan, dat vond ik erg jammer. Enfin, we puzzelen lekker verder. Op de een of andere manier komen we niet helemaal lekker in de gameflow. Bij vrijwel elke puzzel lopen we vast en zien we de logica niet. Na het krijgen van wat verschillende hints, komen we wel vooruit, maar dan blijven we toch weer hangen op de volgende puzzel. Dat hintsysteem (en het manier van het vertellen van het verhaal), vind ik bijzonder. Het idee is leuk, maar de uitvoering erg jammer.

Qua verhaal volg je grotendeels de verhaallijn van het bekende Disneyverhaal. In de kamer zitten veel verwijzingen naar het Disneyverhaal, maar op sommige momenten kiezen ze ervoor het verhaal weer te vertellen aan de hand van AI afbeeldingen. We puzzelen door en maken stappen in het verhaal. Qua ruimtes ziet het er op het eerste oog echt leuk uit, en het idee van de ruimtes is ook best grappig. Omdat onze gameflow gewoon niet goed is, ga je wat meer rondkijken in de ruimtes, dan zie je dat het qua afwerking hier en daar ook echt niet heel goed is. Dat kan op verschillende plekken in de kamer écht beter. Na een zoveelste frusterende puzzel waar we niet goed weten wat we moeten doen, komen we gelukkig halverwege de kamer toch in een soort van betere flow te zitten.

Het verhaal volgt en we komen verschillende facetten van het originele verhaal tegen. Ik weet niet wat het is, maar het voelt steeds alsof de ruimtes en het verhaal het 'net niet' zijn. Het idee is leuk, maar hoe het uitgevoerd is, is dan minder. Ook wat betreft puzzels zie ik dat meermaals in de kamer terug. Waar het normale Pinokkio verhaal eindigt, maken ze in deze kamer er toch een bepaalde twist aan. Origineel, maar had van mij niet gehoeven. Het einde van de kamer is voor mij dan ook de grootste domper. We weten qua puzzels wat we moeten doen, maar snappen niet hoe we bij de juiste antwoorden hadden moeten komen. Ook kakt de flow weer in en mijn energie is een beetje op om heel eerlijk te zijn.

Voor Geppetto is er een apparte 'napraat ruimte' gemaakt, dat is leuk gedaan. Daar zitten we met de eigenaar nog even na te praten. Ik vind het tof dat hij veel passie in deze kamer heeft gestopt, maar voor mij is het hem gewoon net niet. Ik denk dat dit weer te maken heeft met verwachtingsmanagement. De eerste keer toen ik hier was, was ik erg enthousiast over Inferno, dat schept al een verwachting. Op het moment van schrijven staat Geppetto een 9.6 gemiddeld op ET, dat vind ik écht veel te hoog voor wat het is. Ik zie de potentie van deze kamer zeker, maar daarvoor moeten ze nog wat flinke stappen maken. Het is qua oppervlakte ook een kleine kamer, dus ik zou adviseren om met een zo klein mogelijke groep te spelen, maar dat laat de prijs eigenlijk niet toe. Dat is misschien nog wel mijn grootste kritiekpunt, de prijs van de kamer is écht te hoog voor wat deze kamer is. Voor 10 euro meer speel je Molly's Game (om het even in perspectief te zetten). Ik zie echt wel wat deze kamer doet dat mensen het leuk vinden, maar voor mij was het helaas een kamer met mixed feelings en een beetje een domper.

Geen stap, maar een sprong voorwaarts

Het is weer eens tijd om een escaperoom te doen die in de buurt ligt, Schijndel. Op nog geen 20 minuten afstand moet een geweldige nieuwe kamer liggen, als we Escapetalk mogen geloven. De afgelopen weken regent het prachtige reviews en om heel eerlijk te zijn wekte dat mijn interesse. De twee kamers die ik gespeeld heb van Escaperoom Schijndel, waren prima, maar verre van écht goed. Het kan toch niet dat ze nu ineens een kamer hebben gebouwd die zó fantastisch is? Enfin, een beetje sceptisch rijden we naar Schijndel. Kleine spoiler: ze hebben wel een fantastische kamer gebouwd!

De locatie bevindt zich eigenlijk vlak naast de andere locatie die ze hebben. Parkeren kan een dingetje zijn, dus probeer zo veel mogelijk te carpoolen. We stappen met z'n drietjes het café in Elderbroeck binnen, daar begint meteen ons avontuur. Het verhaal begint meteen en het onthaal is dus volledig in thema. Ja, hier ga ik al goed op. Het is tegen het ongemakkelijke aan en we vragen ons af of we niet al iets moeten doen. Onze host zit goed in zijn rol en loodst ons door de eerste stappen van het verhaal heen. Want dat verhaal is duidelijk; er is een verlaten snoepwinkel in het dorp, de dochter van de eigenaar (en hijzelf) zijn vermist en wij gaan kijken wat er nu precies aan de hand is. Het café waar we ons bevinden, ziet er overigens goed uit. Qua details en afwerking al een stuk beter dan de andere kamers die ze hebben, dat voorspelt veel goeds.

We stappen dan Elderbroeck in en hier begint ons avontuur dan écht. We krijgen (in thema) te horen dat we onze spullen kunnen opbergen en tegelijkertijd krijgen we nog meer input over het verhaal. De manier van speakergebruik laat al zien hoe er over deze kamer is nagedacht. Daar ga ik goed op. Na een aantal minuutjes staan we in Elderbroeck. Daar is echt te zien hoeveel passie en liefde er in deze kamer zit. En wauw, wat hebben ze een stap, nee zelfs een sprong gemaakt als je kijkt naar hun voorgaande kamers. Wow!

Het decor ziet er prachtig uit en is op bijna alle vlakken netjes afgewerkt, het gebruik van licht- en geluid is op goede wijze gedaan, het verhaal is tof én de puzzels (en de puzzelflow) zijn erg goed. Al met al dus een hele geslaagde kamer. Als groep gaan we dus met een heerlijke flow door de kamer heen. We maken stappen aan de hand van de puzzels en ontvouwen hiermee het verhaal, beetje bij beetje. Deze manier van storytelling vind ik persoonlijk altijd fijn. Een simpel verhaal wat zich steeds meer toont.

Tijdens onze reis door Elderbroeck, komen we wat leuke knipoogjes tegen. Van die easter eggs die leuk zijn als je ze ziet. Eentje in het bijzonder sprong er voor onze groep wel uit! Als een kind in een speelgoedwinkel, er s overal wel wat te zien. We puzzelen lekker door en maken stappen in het verhaal. Hier en daar zien we nog wat toffe technische effecten en kruipen helemaal in de rol van de personages van het verhaal. Het verhaal komt tot een climax en komt allemaal mooi samen. Met slechts een aantal kleine hintjes, staan we netjes op tijd weer 'buiten'.

Daar worden we vriendelijk welkom geheten door de gastvrije eigenaar & onze host. Een beetje beduusd moeten we alles laten verwerken wat we zojuist hebben meegemaakt, maar bovenal feliciteren we ze vooral met wat ze hier gebouwd hebben. Is er voor mij dan helemaal niets aan te merken op deze kamer? Ja, dat wel. Ik zelf ben op bepaalde momenten iets minder fan van de 'moderne' keuzes die gemaakt zijn in de kamer, die passen net niet helemaal in de tijdsflow. Daarnaast denk ik een aantal keer in de kamer "less is more", sommige dingen die gebeuren hebben geen functie (maar zijn wel tof). En tot slot, ik ben niet zo'n fan van AI, maar dat is puur persoonlijk. Maar, als dit de puntjes zijn die je op te merken hebt na het spelen van een kamer, dan heb je gewoon een steengoede kamer neergezet!

We kletsen nog na in het café en ook de eigenaresse is speciaal gekomen om nog even aan te sluiten. Wat een gastvrijheid! Wat mij betreft mogen ze hier in Schijndel trots zijn op de stappen die ze hebben gemaakt én mogen ze die lijn doortrekken in een eventuele nieuwe kamer! Chapeau voor wat er hier staat en voor alle lezers: boeken!

Was de kast maar dichtgebleven

Op de heenweg van onze trip naar Europa-Park besloten we een kamer mee te pakken in Strasbourg. Dat leek ons ook een prima plan voor de terugweg. Omdat we op de heenweg een kamer niet konden boeken (want volgeboekt op zaterdag), besloten we op de dinsdag deze kamer mee te pakken op onze weg terug naar huis. Op dus naar A-maze in Strasbourg om 'The monster in the closet' te spelen.

Het leek wel een spookstad waar we aankwamen, de kamer bevind zich in het centrum, echter bleken we op een feestdag in de stad te zijn. Er was niets te doen. Omdat deze locatie in het centrum ligt, kan parkeren een ding zijn. Op een paar minuutjes wandelen zit een parkeergarage. Eenmaal bij de locatie, kan ik je adviseren om de lift te pakken, het zijn best wat trappen omhoog! Enfin, we staan (hijgend) boven in de ontvangstruimte.

Hier worden we onthaald door onze host en krijgen we eigenlijk vrij snel onze basic uitleg over escaperooms. Daarna lopen we met onze host naar een soort voorporaaltje, voor we de kamer binnengaan. Hier stelt hij ons de vraag: willen jullie een foto? Die maken we voor de kamer. Achteraf kan dat niet meer. Oke, vreemd, maar prima. Benieuwd wat de reden gaat zijn dat dit achteraf niet meer kan. Spannend. Daarna krijgen we het verhaal uitgelegd van onze host en kunnen we beginnen.

We komen aan bij onze familie voor het familieweekend, omdat we vrij laat zijn, zijn alle slaapkamers al bezet. Wij krijgen de kinderkamer omdat de kids daar niet durfden te slapen. Zij gaven aan dat er een monster in de kast zou zitten. Aan ons om te ontdekken of dat echt zo is. De start van de kamer is precies wat je van een kamer als deze kunt verwachten. Je stapt weer helemaal terug je kindertijd in. Het is een feest van herkenning en de puzzels passen allemaal erg tof in het thema. Zelfs het hintsysteem heeft wat nostalgisch. Als dit zo doorzet, dan ben ik zeer tevreden.

Maar helaas, te vroeg gejuigd. De kamer maakt, of course, weer een onnodige wending waardoor we ineens in een kamer staan die helemaal buiten het thema van de eerste ruimte valt. Erg jammer dat ze hiervoor hebben gekozen, want dit is zo'n kamer met een thema wat je al 100x hebt gezien. Ook is het decor hier van mindere kwaliteit dan de eerste ruimte. De puzzels zijn oppervlakkig en het niveau (en flow) zwakken wat af.

Dan gaan we door naar de "laatste" ruimte van de kamer, hier maken ze het verhaal helemaal bond. Het valt terug in cliches die je kent uit een gemiddelde escaperoom. Het verhaal zijn we kwijt, de puzzels zijn matig en het decor is gewoon niet mooi. Een ontzettende domper, want het begin was erg tof. Dan komen we terug in de ruimte waar we gestart zijn en eindigen we het spel met een anticlimax.

Onze host komt de kamer binnen en is onder de indruk, we hebben de kamer hintloos gespeeld en hebben zelfs tijd over. Iets wat niet vaak gebeurd volgens onze host. Maar voor ons is er maar 1 vraag die we hebben: "Hoezo kun je nu geen foto maken in de kamer?", er is namelijk niets veranderd. Na lang wikken en wegen blijkt het antwoord te zijn: "Ja, als mensen de kamer niet leuk vonden, staan ze niet leuk op de foto". Dat is dus een beetje het niveau van de kamer.

The monster in the closet was een kamer die me erg aansprak, de groepsfotos zijn erg leuk en het verhaal sprak me erg aan. Dat is ook hoe je de kamer start. Maar na ongeveer 1/3e van de kamer komt dat thema eigenlijk niet meer terug en is de kwaliteit van de kamer beduidend minder. Jammer, want hier had echt potentie in gezeten.

Op de route naar Europa-Park, daar houdt het een beetje op

Toen we onze trip naar Europa-Park aan het plannen waren, kwamen we ineens op het idee om de rit (van ongeveer 6,5 uur) op te breken door onderweg ergens een kamertje mee te pakken. Na lang zoeken, kwamen we er eigenlijk achter dat er niet echte toppers op de route lagen. Toen we onze grote vriend ChatGPT vroegen, kwam hij met 'The Little Red Door' op de proppen, op ongeveer 45 minuten van Europa-Park. We besloten dus vroeg te vertrekken zodat we in de middag 'Ghost' konden gaan spelen in Strasbourg!

Deze locatie bevindt zich in het centrum van Strasbourg, het kan dus eventjes zoeken zijn met parkeren. Er zit een parkeergarage pal tegenover de escaperoom, deze was echter op de zaterdag dat wij gingen, helemaal vol. Na onze auto geparkeerd te hebben aan een straat om de hoek, liepen we richting de locatie. Hier was het meteen chaos. Qua inrichting hebben ze een minder slimme keuze gemaakt. Ze hebben best een ruimte ontvangstruimte, alleen het inkomhalletje is vrij krap. Hier staan de kluisjes. Toen we onszelf door een groep Duitsers hebben gewurmd, konden we onze spullen opbergen en plaatsnemen op de bank.

We werden onthaald door onze host en hij was lekker enthousiast, wat mij betreft net wat te enthousiast. Als het gaat om 'zenden' dan. In de ontvangstruimte kregen we al wat informatie (en een mooie ghosthuntersjas), daarna mochten we hem mee naar een soort voorportaal vóór de kamer. Hier kregen we een ellenlange uitleg over alles in de kamer: het verhaal, standaard regels, tips en tricks en ga zo maar door. Het was oprecht de langste uitleg die ik ooit gehoord heb. Vervelend vooral omdat hij elke zin begon met: "Okay and finally", na zo'n 25x finally te hebben gehoord, kunnen we de kamer binnen. Tot onze grootste ramp, ging onze vriend mee en kregen we in de kamer nóg meer uitleg. Na zo'n 25 minuten kunnen we eindelijk aan de kamer beginnen.

Het verhaal is simpel; we zijn in een landhuis wat vervloekt is en wij moeten als geestenjagers de geest vinden, opzuigen en meenemen de kamer uit. De kamer zelf ziet er vrij basic uit. Het is donker en we krijgen twee zaklampen mee (met drie personen). Dat is voor mij al een eerste hekelpunt. Je staat dus eigenlijk altijd te wachten tot iemand met een zaklamp even bij kunt schijnen. Er is veel te doen in de kamer en we krijgen zelfs hints dat we écht op moeten splitsen. Alleen puzzels oplossen met een zaklamp en bezig zijn met je handen, moeilijk...

Het decor van de kamer is, zoals gezegd, vrij basic. Je staat inderdaad wel in een landhuis, maar het voelt wel aan als een oude kamer. Classic met versleten decor en een enorme televisie waar we onze tijd weg zien tikken. Verder is er weinig sfeer. Zoals gezegd is het grotendeels in de kamer vrij donker en wordt er amper gebruik gemaakt van licht en geluid.

Dan hebben we natuurlijk de puzzels nog, ook deze zijn van vrij basic niveau. De ene puzzel is wat uitdagender dan de ander, maar over het algemeen zijn het allemaal puzzels die je al lang kent. Het is in deze kamer veel lezen. Een ding is zeker, de familie die in dit verlaten huis heeft gewoond, had een goed lamineerapparaat. Het is veelal geplastificeerde brieven lezen en die koppelen aan een puzzel. Ondanks dat, hebben we wel een prima flow te pakken.

Wat ik zojuist beschreef, blijft eigenlijk de gehele kamer zo. Het decor blijft basic, de puzzels blijven oke (maar niet bijzonder) en het licht en geluid blijft minimaal. De flow blijft tijdens de kamer wel goed voor ons. Met nog ongeveer tien minuutjes op de klok staan we weer buiten. Hier komt onze host ons ophalen, maken we een foto en is de service eigenlijk voorbij. Wel probeert hij nog een extra kamer te verkopen, maar dat lukt hem helaas niet. Wij waren niet echt omvergeblazen door deze old school kamer. Het idee is leuk, de uitvoering wat minder.

Weer een heerlijke ervaring

Het is tijd om weer af te reizen naar Utrecht om daar de derde (en laatset) kamer te spelen. Een aantal weken geleden waren we op deze locatie voor The Midnight Express & The Vanashing Act. Deze kamers hebben me toen zo verbaasd (in positieve zin), dat we met ons team afspraken snel terug te gaan wanneer hun derde kamer zou openen. Kort na ons vorige bezoek ging de nieuwe kamer open en aan ons dus de taak om een dag te plannen. Op naar Utrecht!

De locatie bevindt zich in het centrum van Utrecht, vorige keer hebben we in de buurt geparkeerd via de app Parkbee (dikke tip voor goedkoop parkeren). Vandaag speelde we 'maar' 1 kamer en parkeerde daarom in de nabijgelegen parkeergarage. Het kan wat drukker zijn in het centrum van Utrecht. Dus plan ruim! Na even wandelen komen we aan bij de locatie.

Hier stond onze host al op ons te wachten en ook de maker van de kamer was weer aanwezig, gezellig! Na een korte introductie van onze host, mogen we richting de kelder van het pand. Het verhaal van deze kamer is eigenlijk simpel; we gaan naar een hutje in het bos omdat er een journalist is verdwenen. Zij deed onderzoek naar een mysterieus beest in het bos. De duisternis in dus!

Vol goede moed stapten we de kamer binnen en daar zagen we eigenlijk weer hetzelfde als wat we bij de vorige twee kamers zagen... een goed uitgewerkt decor. Ook deze kamer ziet er weer geweldig uit. Het decor is netjes vormgegeven en de afwerking ziet er goed uit. Ja, dat kan deze bouwer wel! Enfin, naast een tof decor, zijn ook puzzels belangrijk in een kamer. Hoe zijn die?

De puzzels zijn qua niveau een beetje hetzelfde als bij de andere kamers, goed dus. Het niveau van gelaagdheid is in meerdere puzzels erg goed. Waar je in het begin denkt dat je een puzzel begrijpt, volgt er dan nog een tweede (of derde) laag in diezelfde puzzel. Ik houd hiervan! De puzzels passen allemaal goed binnen het thema.

Waar deze kamer me in verbaasd, is dat er wat leuke effectjes in de kamer zitten die ik niet had verwacht. Verwacht hier geen hele grootse filmische dingen. Maar voor mij wel net die druppel die de kamer wat bijzonderder maakt dan een simpele puzzelkamer. Het verhaal blijft lekker doorlopen en we maken merkbaar progressie binnen het verhaal. We zorgen er zelf voor dat het verhaal zich ontvouwd. Daar is goed over nagedacht.

Is er dan niets aan te merken op deze kamer? Dat wel. Ik persoonlijk vond het einde een klein beetje een anticlimax. Dit had voor mij grootser gemogen. Er heerst een bepaalde spanning gedurende het spel, maar op het einde komt dit niet helemaal lekker tot zijn recht. Het gevoel wat deze kamer geeft, zou de perfecte sfeer zijn voor een acteur. Daar is echter de ruimte niet voor. Dat is voor mij ook een puntje... de kamer is qua oppervlakte niet heel groot. Wij speelde met drie spelers en dat vond ik veel. Ga hier echt niet mer 4 of meer spelers rondlopen! Tot slot is er (zeker qua afbeeldingen) veel gebruikgemaakt van AI, hier ben ik persoonlijk gewoon geen fan van. Dit zijn echter allemaal hele kleine zaken, want de totaalbeleving van de kamer zelf is geweldig.

Met nog een aantal minuten op de klok staan we weer terug in de toffe ontvangstruimte. Ja ook deze keer heeft Escape World Utrecht me weer weten te verrassen met een geweldige kamer. Een kamer met een leuk verhaal, een mooi decor en leuke puzzels. Wat mij betreft wederom een verborgen parel! In het weekend speelden we met 3 personen voor 111 euro, de prijs kwaliteit verhouding is hier echt dik in orde! Al met al, lekker boeken die kamer!

Typische 'The Great Escape' kamer

Het is eindelijk weer eens tijd om af te reizen naar Zwolle om weer een kamer te spelen bij The Great Escape. De laatste (en enige) keer dat ik daar was, was alweer 3 jaar geleden. Toen meteen alle kamers 'afgetikt'. Na 3 jaar openen ze een nieuwe kamer met een geweldig thema, ik kon niet wachten om deze te gaan spelen. Tijd dus om richting Zwolle te gaan.

De ontvangst bij The Great Escape (en de service in het algemeen) vind ik altijd wat matig. Je merkt aan alles dat het een 'groot bedrijf' is en zo voelt dat ook. Je voelt net niet die passie of persoonlijke touch die je bij andere kamers wel hebt. Ook nu, we komen binnen en worden door alle mensen in de ontvangstruimte een beetje gek aangekeken. Een bedrijf die met hun medewerkers daar wat kamers spelen, vinden het kennelijk 'gek' dat wij daar ook zijn. Snel werden we door een host ontvangen en in een hoekje gestopt. Daar kun je dan wachten tot je opgehaald wordt. Onpersoonlijker kan bijna niet. Maar goed, we komen voor de kamer...

De introductie naar de kamer is zoals je kunt verwachten bij The Great Escape, leuk in thema en je zit er meteen in. Waar de service onpersoonlijk is, raken ze bij de introductie juist wel die persoonlijke snaar. Het kan dus klaarblijkelijk wel. We lopen met onze host mee naar de kamer en kunnen daar snel starten.

Het verhaal is simpel, iedereen die 'Home Alone' heeft gekeken zal weten wat het verhaal is. Je gaat op vakantie, maar je ouders vergeten jou mee te nemen. Simpel as that. Tijd om feest te vieren, want we zijn alleen thuis! Ook de kamer ziet er typisch uit als een The Great Escape kamer. Het decor ziet er oké uit, maar is niet heel bijzonder. Het voelt op sommige punten best realistisch en op andere momenten voelt het alsof de ontwerper een blinddoek om had.

Het verhaal is wel leuk verweven in de kamer, aan de hand van de puzzels maak je stappen in de kamer. De puzzels zijn voor mij ook wel het sterke punt aan deze kamer. Dit moet je liggen, maar wij hebben hier echt onwijs lol gehad. Het is een feest der herkenning en je ziet veel leuke easter eggs en grapjes in de kamer.

We vliegen door het begin van de kamer heen en de gameflow is erg goed. Alles past goed binnen het thema en binnen het verhaal. Totdat er een bepaalde 'twist' in de kamer komt. Het zal geen geheim zijn voor de Home Alone kenners, maar om het enigszins cryptisch te vermelden: het wordt op een gegeven moment wat spannender qua verhaal.

Kijkend naar het decor en de ruimtes is er hier een keuze gemaakt die ik persoonlijk totaal niet begrijp. Waar het gehele verhaal realistisch is ingestoken, wordt er hier een stap buiten deze realiteit gemaakt. Waar dit plots vandaan kwam snapte ik niet echt. De ruimte is niet mooi en de puzzel slaat eigenlijk nergens op. Wat mij betreft had dit deel van de kamer niet gehoeven. Zeker omdat je hierna wel weer in een sfeervolle ruimte staat. Laten we dat dus maar snel vergeten.

We puzzelen flink door en komen uiteindelijk richting het einde van de kamer. Deze ruimtes zien er erg netjes en sfeervol uit. Zeker het absolute einde vond ik geweldig. De puzzel voorafgaand aan het einde ligt mij persoonlijk wat minder qua uitvoering, maar dat is smaak natuurlijk. Het absolute einde vond ik fantastisch en heb ik nog nooit gezien op deze manier. Met nog een kwartier op de klok weten we te 'ontsnappen'.

Dan komen we terug in de ontvangstruimte, inmiddels leeg. Maar ook hier mis je net dat stukje persoonlijkheid. De hosts staan alles al op te ruimen en het gevoel heerst dat je eigenlijk zo snel mogelijk weer naar buiten moet gaan. Prima, een beetje beduusd staan we dus weer buiten.

De review klinkt wat negatief, maar dat ben ik absoluut niet over de kamer zelf. We hebben echt lol gehad, al denk ik wel dat jij als persoon zelf deze kamer maakt. Speel een beetje mee met de vibe van de kamer en dan ga je echt een leuke tijd hebben. Wel moet ik zeggen dat de kamer zelf te duur is voor wat hij is. 160 euro voor 60 minuten, zonder acteur is wel echt veel geld. De kamer is ook niet bijster moeilijk. Dus met wat ervaren spelers sta je eigenlijk zo buiten. Ik denk dat met wat aanpassingen deze kamer echt nog kan groeien in totaalbeleving. Maar plezier ga je hier zeker wel hebben!

Response by The Great Escape

2026 March 4

Leuk dat jullie na drie jaar weer eens richting Zwolle zijn gekomen om een nieuwe kamer te spelen. Fijn om te lezen dat jullie vooral plezier hebben gehad met de puzzels, de easter eggs en het einde, dat laatste is inderdaad iets waar we bewust een andere draai aan hebben gegeven dan de klassieke escape-room finale.

Over de ontvangst: interessant om te lezen dat jullie “in een hoekje werden gestopt”. Dat hoekje proberen we zelf nog steeds te vinden, want met de grote raampartij in onze horeca blijkt een plek zonder uitzicht of mensen om je heen verrassend lastig. En dat andere gasten jullie aankeken… tja, dat zou ook zomaar kunnen komen doordat er plots een groepje enthousiaste escapers binnenloopt. Dat gebeurt wel vaker.

Het punt over de twist in het midden van de kamer is een eerlijke. Daar kiezen we inderdaad bewust even voor een stapje buiten de realiteit. Escape rooms blijven uiteindelijk natuurlijk sowieso een kleine sprong uit de realiteit, maar we snappen dat zo’n moment voor sommige spelers beter werkt dan voor anderen.

Wat me wel het meest raakte was de opmerking over het ontbreken van passie. Alles wat hier staat; puzzels, techniek, decor, is door ons eigen team bedacht en gebouwd. Al ruim twaalf jaar wordt hier gebrainstormd, gesloopt, opnieuw gebouwd, getest en weer aangepast om gasten een leuke ervaring te geven. Soms lukt dat beter dan andere keren, maar passie is eigenlijk precies de reden dat we het nog steeds zelf doen.

Bedankt in ieder geval voor de uitgebreide review en goed om te lezen dat jullie ondanks de kanttekeningen vooral veel lol hebben gehad in de kamer.

Hopelijk tot een volgende keer in Zwolle. We zorgen dan dat we jullie niet meer in dat mysterieuze hoekje zetten en geven jullie met plezier wat extra persoonlijke aandacht.

Johan – The Great Escape

Chocolaaaate

Het is alweer de allerlaatste dag van onze trip, eigenlijk zouden we maar één kamer spelen voor we weer naar huis zouden gaan. Echter was Londium ons in het begin van de trip zo goed bevallen, dat we besloten de eerste kamer van deze maker ook bij te boeken. Fantastische service, want we konden eerder komen zodat hij in onze planning zou passen. Tijd dus voor Willy el Tuerto.

Deze kamer is volledig gebaseerd op 'The Goonies' een film die natuurlijk heel erg tot de verbeelding spreekt. Ondanks dat ik de film niet heel goed ken, ken ik alle karakters en de verhaallijn wel. Dus ik keek best uit naar deze kamer. We parkeerden de auto in de straat van de kamer. Goed om te weten is dat het hier (ondanks dat het niet zo lijkt) betaald parkeren. Enfin, de ingang van de kamer vinden was makkelijk. Deze ziet er qua decor al onwijs goed uit. Tijd voor ons avontuur!

We stappen binnen in de kamer en krijgen meteen een onwijs toffe introductie. Precies wat past binnen dit thema. Leuk, wat absurd, maar vooral grappig. Dat humoristische aspect blijft eigenlijk de gehele kamer aanwezig. Ik houd daar wel van. Het decor van de kamer ziet er ook erg goed uit, alles is netjes uitgewerkt. Qua thema hebben we deze vakantie al eerder een kamer gespeeld met hetzelfde idee, ik moet eerlijk zeggen dat ik het hier qua details beter uitgewerkt vond.

De puzzels passen allemaal erg goed in het thema en voegen ook toe aan het verhaal. Onze flow is erg goed en hebben eigenlijk nauwelijks hints nodig. En wanneer je wel hints nodig hebt, is dat op een leuke manier gedaan. Ook hier weer met een vleugje humor. Dat hebben ze bij deze kamer goed begrepen. De kamer zit verder boordevol easter eggs naar de film.

De kamer is qua oppervlakte niet heel groot, maar toch hebben ze slim gebruik gemaakt van de ruimtes en zie je stiekem best veel. De ruimte waar we op het laatst zijn vond ik erg tof vormgegeven. Het stukje interactie wat je hier hebt is ook weer geniaal bedacht. De acteur zat hier zo goed in zijn rol, wederom met die heerlijke humoristische saus erover. Geweldig.

Met een heerlijke flow staan we vrij snel weer 'buiten'. Onze enthousiaste host komt ons tegemoet gelopen en kletst honderduit over de kamer. Ja, ik vond Willy el Tuerto oprecht een leuke kamer om te spelen en zou hem zeker aanraden. Ook wanneer je de film minder goed kent.

Ik vraag me af of er meer kapot had kunnen zijn in deze kamer

Het moment is dan toch echt daar, de allerlaatste kamer tijdens ons weekendje Barcelona. Nakatomi Plaza is de kamer die de hekkensluiter gaat worden. Een kamer die (qua verhaal) gebaseerd is op de film 'Die Hard'. Nu heb ik die film nog nooit gezien, dus ik ben heel benieuwd of ik de kamer een beetje kan volgen. We parkeren de auto op loopafstand van de kamer en wandelen richting het hotel.

Buiten de kamer begint het spel eigenlijk al. We lezen hier een tekst (die helaas alleen in het Spaans was) en komen met een bepaalde rol de kamer binnen. Buiten kregen we van een teamgenoot nog even het verhaal van Die Hard te horen. Het is nieuwjaarsavond en er wordt een overval gepland aan ons om deze te stoppen. Blijkbaar houden hier ook de verwijzingen naar Die Hard op (van horen zeggen). Enfin, ons spel start meteen.

De ruimtes zijn niet echt mooi te noemen en het valt van begin af aan al op dat er veel in deze kamer kapot is. Onze host is een grappige gast (die wat deodorant had kunnen gebruiken) en is eigenlijk gedurende het gehele spel wel ergens aanwezig. Dat kan best grappig zijn, maar voor mij werd het een beetje flauw. Dat in combinatie met veel kapotte puzzels, kapot decor, resetfouten, etc. maakte het voor mij dat ik er vrij snel klaar mee was.

De puzzels zijn in sommige gevallen nog best prima, maar in andere gevallen echt amper te doen. Veel teksten in het Spaans die niet in het Engels vertaald waren. Het was echt even zoeken hoe we bepaalde dingen op zouden gaan lossen. Veel puzzels die we niet gebruikt hebben, die achteraf dus kapot waren. Nee, het overgrote deel van de kamer hebben we maar een beetje rondgekeken. Neem daar de zweetlucht van onze host nog bij en je hebt geen hele leuke tijd.

Het verhaal blijft maar doorgaan en op het einde komt denk ik wel de grootste domper. Een effect wat had moeten gebeuren, was er niet. Een doorgang had moeten openen, maar die was bij ons al open. Achteraf vertelde onze host dat dit zo hoorde. Dat ze de illusie wekken dat het opengegaan is, aan het einde van het jaar gingen ze het proberen echt te maken. Achteraf hoorde we echter van een andere speler (een verre kennis) dat het bij hun wel gewoon werkte een paar weken ervoor.

Nee Nakatomi Plaza was een domper in alle opzichten, matig decor, matige puzzels, een verhaal wat niet te volgen is, een host die stinkt, kapotte puzzels, kapotte effecten, geen sfeer en bovenal veel puzzels die wij niet in het Engels konden doen. Wat mij betreft lekker overslaan dus!

Ik herken het hier...

Nadat we zojuist Poison hebben gespeeld, komen we terecht bij Scubick-Doo, een kamer op nog geen 10 minuten lopen van Poison. De kamers bevinden zich in Mataro, een klein dorpje tegen Barcelona aan. Omdat de nieuwe kamer van Poison nog niet open was, gaven ze ons aan dat we het best een andere kamer konden boeken, na even zoeken kwamen we uit bij Scubick-Doo. In het verleden hebben we ooit 1 kamer met dit thema gespeeld in Athene, die was niet best. De verwachtingen waren niet heel hoog.

We komen binnen en worden in thema onthaald door onze host. Het is een clasic Scooby Doo verhaal. Wij komen met een smoes (als toeristen) terecht bij een verlaten huis. Hier gaan we onderzoek doen wat er precies gebeurd is. Het verlaten landhuis wordt momenteel gebruikt als trekpleister voor toeristen en is ingericht als museum. Het hinstysteem wat we meekrijgen ben ik normaal niet zo'n fan van, maar hier past het echt perfect in het thema.

Enfin, de intro is voorbij en we kunnen aan ons avontuur beginnen. We stappen de kamer binnen en het is een en al kleur wat we zien. We stappen écht in een comic van Scooby Doo. We beginnen eigenlijk meteen met puzzelen en binnen mum van tijd weten we ons in het huis te krijgen. Op dat moment hoor ik een van onze teamleden zeggen: "Ah dit is dat huis van de vorige kamer". Ik had even een paar werkdagen tijd nodig om dit te verwerken, want ik snapte niet goed wat hij bedoelde. Tot het kwartje viel. Deze kamer is gebouwd op de plek waar voorheen Nathael zat. Het huis waar we in lopen ziet er qua lay out nog hetzelfde uit, alleen iets kleurrijker nu. Achteraf hoorde we een andere host zeggen dat Nathael een té heftige horrorkamer was voor een klein dorpje als Mataro, vandaar dat ze er een ander thema van hebben gemaakt.

Oke, background informatie gehad, terug naar de kamer. Het is een kleurrijke feestelijke kamer. Eigenlijk alles wat je verwacht bij een thema als dit. De puzzels zijn allemaal leuk om te doen. Een aantal springen er voor mij oprecht uit qua creativiteit. Wel voelen de puzzels hier en daar wat random aan. Het decor ziet er netjes uit, dat hadden we in het verleden bij Nathael gezien. Maar de gezellige en kleurrijke overlay doet het ook goed. Het verhaal wat we volgen is simpel en we komen op het eind ook bij een soort van finale uit.

Waar ik Nathael in het verleden echt een hoogvlieger vond, is dat bij Scubick-Doo iets minder. Het is een wat meer doorsnee kamer, maar we hebben er wel echt plezier gehad. Als je toch naar Kadabra gaat om Poison te spelen (of binnenkort hun nieuwe kamer), dan kun je Scubick-Doo gerust meepakken. Het is slechts 10 minuutjes lopen en je gaat er gegarandeerd fun hebben!

Wat een verschrikking

Tijd voor een nieuwe dag escapen. En wat voor een. Vandaag hebben we een (als het goed is) sterke line-up op het programma staan. We beginnen bij Golden Pop met Catacumbas en Jurasico en gaan later op de dag naar KONG. Een dag vol filmplezier dus. Na even rondgereden te hebben in de buurt bij Golden Pop (parkeren is een hel), vonden we een parkeergarage om de hoek en konden we te voet naar Golden Pop toe. Na eventjes buiten gewacht te hebben, konden we beginnen aan ons eerste avontuur hier.

We worden leuk in thema onthaald, het bedrijf is vormgegeven als bioscoop (vandaar alle filmkamers). De eerste film die we zouden gaan kijken was 'Catacumbas', geïnspireerd op Indiana Jones. Nu was het probleem alleen dat de acteurs er nog niet waren, dus vroeg onze host of wij toevallig in de film mee wilde spelen. Leuk gegeven, daar hadden we wel zin in. We worden mee het pand in genomen en nemen plaats in een ruimte waar we onze introductie krijgen. Hier krijgen we een lange, maar goed gemaakte, film te zien. Een eigengemaakte Indiana Jones film waarin we zien wat onze missie is. Iets met een steen die we moeten vinden. Enfin, tijd om de catacombes in te duiken.

De start begint meteen dramatisch voor ons. De puzzel die we hier om onze oren krijgen blijkt zo onduidelijk, dat we met vier doorgewinterde escapers totaal geen idee hebben wat we nu eigenlijk moeten doen. Na een tiental minuten doelloos rond te blijven dwarrelen, krijgen we toch hulp van onze host. Fijn. Misschien is het alleen de eerste puzzel die minder is, we houden de moed erin en dwalen verder af de catacombes in.

Nou even een stap fast forward, de puzzels werden niet echt beter. Wat een verschrikking was dat zeg. Ik heb het gevoel gehad alsof wij in deze kamer amper zelf wat hebben opgelost. Veel puzzels zijn echt moeilijk zelf te doen. Een aantal puzzels zijn zó moeilijk verstopt, dat ik me afvraag of er groepen zijn die dit zelf vinden zonder hints. Maar goed, het zal wel aan ons hebben gelegen, denk ik...

Het decor in de kamer ziet er op zich oké uit. Zoals de naam al doet vermoeden, ben je in de catacombes van een grot. Dat hebben ze best oke neergezet. Je merkt wel dat de kamer hier en daar wat slijtage heeft, maar dat past op zich bij een grot als deze wel. Een bepaald element in deze kamer ben ik qua decor wat minder fan van. Het is verder veel kruipen en klimmen, dus zorg ervoor dat je spieren goed opgewarmd zijn. We merken daarnaast dat er wat dingetjes kapot zijn in de kamer. Althans, het was overduidelijk dat er op bepaalde momenten dingen zouden moeten gebeuren, die niet gebeurde. Jammer.

Het verhaal is eigenlijk simpel, je moet een steen vinden. Dat wordt tijdens het spel niet veel anders. Daar kan ik dus niets over zeggen. Wat ik daarnaast irritant vind in kamers (dat is persoonlijk, i know), zijn van die typische 'doordruk puzzels'. Je moet iets doen, de host klikt op een knopje en dan gaat de kamer door. Onze host zei achteraf dat dit echter niet zo was, dat alles in de kamer automatisch gaat. Zelfs de vloer zou sensoren bevatten die zou meten dat jij als speler geknield op de grond zou zitten. Je kan me veel wijsmaken, maar dat echt niet.

Met een belabberde flow en een beetje underwhelmed komen we de kamer uit. Het is in de basis best een mooie kamer en er zitten best wat toffe dingen in de kamer. Ondanks dat we een escape room spelen, had ik liever de puzzels volledig uit deze kamer gehaald. Want jeetje, wat waren die slecht. Of ik de kamer echt aan zou raden? Niet echt. Speel dan liever gewoon Jurasico op deze locatie, die was fantastisch!

On this island there's no such thing as safe

Tijd voor een kamer waar ik misschien wel het meeste naar uitkeek tijdens deze trip, en dat is lastig want dan kan een kamer eigenlijk alleen maar tegenvallen. Het is tijd voor Jurasico. We hebben net een mindere ervaring gehad bij Catacumbas, dus hopelijk maken ze het met deze kamer weer goed. We worden deze keer ontvangen door een andere host en worden meteen in thema meegenomen. Wij moeten afreizen naar Isla Nublar om daar naar het dinopark te gaan om daar een ei mee te nemen. Ofwel; alles ademt Jurassic Parc. Al eerder had ik online groepsfoto's voorbij zien komen van deze kamer en dat triggerde me meteen. Ik durf best te zeggen dat ik een liefhebber ben van de Jurassic Parc en World films. Dus daar gaan we!

Het lastige aan een thema als dit, is dat dit eigenlijk niet te doen is om realistisch na te maken. Al vaker hebben we kamers gespeeld met een thema waarvan ik dacht: "vet, hoe gaan ze dat doen". Vaak is het in de praktijk zo dat je alle ruimtes om dit thema heen te zien krijgt in de kamer zelf. Een beetje vaag, maar hopelijk begrijp je wat ik bedoel. Mijn verwachting was dus dat dat bij deze kamer ook zo zal zijn. Enfin, de start van de kamer is leuk. Iets waar ik normaal wat minder fan van ben, maar het past hier goed in thema. Eenmaal aangekomen op Isla Nublar, zetten we de eerste stappen op het eiland...

Ho-ly shit. Wat ze hier hebben gebouwd is echt insane. Waar ik een paar minuten geleden nog dacht: ze gaan nooit het park zelf bouwen, weet ik nu zeker: ze hebben het park gebouwd. Het mag geen geheim zijn dat ze hier een real life jungle hebben gebouwd. Het meerendeel van de planten zijn echt en dat maakt de kamer zo veel realistischer. Alles wat je hoopt te zien, zie je. De muziek zwelt op, de lampen gaan zachtjes aan en we zien die reusachtige poort voor ons verschijnen. Tijd dus om naar binnen te gaan. Om heel eerlijk te zijn, best een kippenvel momentje.

Daar kunnen we meteen door het park lopen en beginnen we met de eerste puzzels. De puzzels vond ik verrassend leuk in deze kamer. Ze hebben allemaal wat te maken met het verhaal en met de ruimte(s) waar je instaat. De puzzels zijn logisch in het verhaal en tof om te doen. We hebben een perfecte flow te pakken en vliegen echt door de kamer heen. Het is echt een feest der herkenning. Overal zijn kleine knipoogjes naar de films gemaakt.

Onze reis door het park verloopt vlot en de leuke puzzels vliegen om de oren. De ruimte waar je in bent blijft zich ontvouwen en ik voel me echt die avonturier die door het bekende park heenloopt. De effecten die ze hier gebruiken zijn ook fantastisch en heb ik nog nooit gezien in een kamer als dit. Tof voor de spelers, maar tegelijkertijd praktisch voor de kamer zelf. Op ongeveer de helft van de kamer valt mijn mond echt open. Wat je hoopt dat ze (goed) doen in deze kamer, gebeurt dan ook nog eens. Hier heb ik echt hardop. moeten lachen omdat het zo tof was.

Het verhaal en de kamer blijven doorgaan en het lukt ons uiteindelijk om het ei te bemachtigen. Nu zijn we klaar, toch? Uiteraard niet, er volgt nog een fantastische finale die perfect bij deze kamer en het thema past. Dit voelde echt perfect aan als het epische einde wat deze kamer nodig had. Wat was dit fantastisch!

Ook ik ga het zeggen: knoppen, knoppen, knoppen

Tijd voor een nieuwe kamer van Escape Barcelona. Tijdens onze vorige trip hebben we best wat kamers van hun gespeeld en heel eerllijk, alles viel een beetje tegen. Hopelijk wordt KONG Protocol de eerste kamer die ons omver gaat blazen. De reviews zijn wisselend, dus hopelijk valt de munt voor ons de juiste kant op.

De kamer start, zoals alle kamers bij Escape Barcelona, meteen wanneer de deur opent. We lezen een korte introductie, kunnen onze tassen opbergen en daar begint onze experience. De start van de kamer is op toffe wijze gedaan. Een beetje spannend op een bepaalde manier, maar wel tof. We zitten er meteen in. Na even aftasten, komen we in de eerste hoofdruimte van de kamer.

Online hadden we al gelezen dat deze kamer onwijs veel 'knoppen' had, ik zag een grote kamer voor me met van die gekleurde lichtgevende knoppen. Het zit iets anders in elkaar, maar veel knoppen zijn er wel, ja. Echter moet ik wel zeggen dat het enigszins in het thema past. Want wat is dat thema? Wij doen onderzoek in een pretpark met gemuteerde dieren. Het is precies een beetje wat ik in mijn review over Jurasico heb benoemd. Vaak is het bij dit soort thema's moeilijk het echt uit te werken, dus zie je alleen de 'backstage ruimtes' van het park. Waar ze dat bij Jurasico juist niet deden, hebben ze dat bij KONG (helaas) wel gedaan.

Het decor is erg netjes gebouwd en ziet er oprecht indrukwekkend uit. Het is in het begin even zoeken waar we nu precies moeten beginnen, want er zijn veel prikkels aanwezig. Maar toen we eenmaal de juiste flow te pakken hadden, bleef die er prima in zitten.

Ondanks dat de 'knoppen' mij niet heel erg stoorde in de kamer, moet ik wel zeggen dat iedere puzzel hetzelfde aanvoelt. Juist omdat je steeds op dezelfde manier de puzzels moet invoeren. Hierdoor voelt alles als een pot nat aan. Mede hierdoor kakte ik na een klein half uurtje in en kwam ik niet echt lekker terug in de flow van de kamer. Zonde.

Dan de acteur, deze vond ik tof qua toevoeging. Je loopt eigenlijk samen met hem door het verhaal heen. Je ziet hoe hij het gehele verhaal beleefd en hoe hij stappen maakt. Een bepaalde puzzel, waar je de acteur voor nodig hebt, springt er bij mij echt uit. Deze vond ik echt heel tof bedacht en dit soort interactie vind ik in een kamer geweldig.

De ruimtes in de kamer blijven zich maar opvolgen, het is een grote kamer. Eigenlijk ziet elke ruimte er qua decor netjes uit. Een ruimte vond ik qua decor wat minder in het verhaal passen. Deze ruimte was qua puzzels ook nog eens verschrikkelijk. Maar gelukkig kwam daar de grande finale van de kamer. Hier heb ik echt met open mond staan kijken wat er nu eigenlijk precies aan het gebeuren was. Het pas heel goed in thema en ik heb me echt kapot gelachen. Je voelt je echt als een avonturier die zich richting een uitgang aan het werken is.

Tsja en dan komt dat einde van de kamer. Dat viel dan weer heel erg tegen. We worden door onze host opgehaald in de kamer en krijgen daar te horen dat er maarliefst 16 eindes mogelijk zijn in deze kamer. Ik vind het altijd een beetje 'makkelijk' hoe zij dat aanpakken. De speler het idee geven dat zij zelf invloed hebben op het verhaal. Ik vraag me af of dit in de praktijk ook echt zo is. Onze host is verder niet heel enthousiast en werkt ons eigenlijk snel weer buiten. Tsja, zou ik deze kamer aanraden? Ik weet het niet zo goed, ik heb me best vermaakt. Maar persoonlijk waren de knoppen voor mij toch too much. Dat in combinatie met een storing die we in de kamer hadden, was ik na 30 minuten eigenlijk wel klaar. Kun je jezelf daaroverheen zetten? Dan denk ik dat je echt een toffe tijd gaat hebben.

Dit is een canon, zing je mee!?

Eigenlijk waren we na KONG Protocol uitgespeeld, maar na het verjaardagsetentje van onze kritische escaper, was er nog wat tijd over. We besloten met drie personen een kamer bij te boeken. Onze host bij Poison was onwijs enthousiast over 'Exodus', dus besloten we hen een berichtje te sturen. "Kunnen we over een uur spelen?", na een snelle aanbetaling, konden we richting de kamer. Let's go!

Het parkeren is een ramp in de kleine straatjes van Barcelona, omdat we al aan de late kant waren, besloten we onze host even te appen of er een parkeerplaats in de buurt was. Zij stuurde een parkeergarage op ongeveer 8 minuten lopen van de kamer door. Na daar geparkeerd te hebben, snelwandelen we richting de kamer. Na het invullen van een QR formulier, kunnen we beginnen aan ons avontuur.

Het verhaal van deze kamer is eigenlijk simpel, we leven in een soort post apocalyptische wereld en wij zijn lid van de resistance en proberen van de planeet te ontsnappen. Simpel as that. We staan in een vage ruimte waar onze host haar introductie doet. Deze meid zat goed in haar rol, het leek oprecht alsof ze helemaal kierewiet was. Na het verhaal aangehoord te hebben, mogen we de wereld zelf gaan betreden.

We stappen de post apocalyptische wereld binnen en dat hebben ze op een toffe manier neergezet. Alvast een waarschuwing, het is er stoffig. Niet een beetje, nee heul stoffig! We niezen ons door de kamer heen, zeg maar. Enfin, het decor ziet er prima uit en de eerste puzzels hebben we inmiddels ook al opgelost met z'n drietjes. De puzzels voelen allemaal wel vrij random aan moet ik zeggen, maar de flow is goed.

We maken stappen in het verhaal en maken eigenlijk een reis door deze wereld. Alles is houtje touwtje in elkaar gezet qua decor, maar dat past goed bij het verhaal. We komen op leuke plekken, die ik niet had verwacht in het verhaal. Zeker een bepaalde ruimte prikkelt bij mij alle zintuigen. Helaas was onze flow perfect en vlogen we door deze ruimte heen. Ik had hier gemakkelijk nog even rond willen 'nerden'.

We komen dan aan bij een stukje interactie wat we moeten hebben met onze host. Waar we in de auto al een hele week voor hebben getraind, onze stembanden zijn opgewarmd. Zonder ook maar even discussiëren zingen we uit volle borst Samson & Gert muziek. Fantastisch! Onze host vroeg ons achteraf ook: "Wtf was that song?". Onze repetities gedurende de gehele week hebben dus uiteindelijk zijn vruchten afgeworpen!

We komen richting het einde van de kamer en daar verandert de kamer volledig qua feeling. Het verhaal is op zich grappig bedacht, maar voelt ook een beetje vergezocht. De puzzels blijven op zich prima in thema, maar voelen nog steeds heel random aan. Uiteindelijk weten we met z'n drieën, hintloos, te ontsnappen van de planeet.

Ik denk dat als je met de juiste verwachtingen deze kamer gaat spelen, dat je echt wel plezier gaat hebben. Ondanks dat deze kamer echt geen hoogvlieger is, hebben we echt wel plezier gehad met z'n drieën. De puzzelflow was fantastisch, het decor prima, het verhaal aanwezig en onze host heel enthousiast. Lekker meepakken als je gewoon even lekke wil puzzelen in een lekkere flow.

Een flinke domper

Het is tijd voor een van de beste kamers van onze trip, althans als we iedereen moeten geloven die recent in Barcelona is geweest. Langs alle kanten wordt deze kamer opgehemeld: spelers uit de Benelux, andere eigenaren. Dit moet wel echt dé shit gaan worden. Hier speel je meteen weer met verwachtingen, ondanks dat ik me een beetje probeer in te dekken hiervoor, merk ik toch dat ik met een bepaalde verwachting naar deze kamer ga. Maar goed, wie weet worden die verwachtingen volledig ingelast.

We staan op een industrieterrein (tegenover een groot winkelcentrum) te wachten bij het pand van The City Escape Room. Dit pand is immens groot. We hoorden al van veel mensen dat La Taberna een onnoemelijk grote kamer zou moeten zijn. Na eventjes gewacht te hebben, worden we (in thema) onthaald door onze host. Zij neemt ons mee naar een (je raadt het waarschijnlijk al) tavern. De weg hier naartoe vond ik al wat apart. Het is een grote rotzooi binnen en terwijl we voor de tavern naar onze introductie staan te luisteren, is er in de ruimte links van ons een grote kookworkshop bezig. Ik moet me focussen op het verhaal, maar na een tijdje mogen we toch echt de tavern binnen.

Tsja, daar begint het voor mij eigenlijk al. Het decor zit er in principe best oke uit. Niets bijzonders, maar gewoon prima. Wat je kunt verwachten bij een tavern. Deze kamer vergt veel interactie met acteurs. Waaronder het begin in det taverne. Dat is leuk gedaan, als je wordt 'uitgekozen' door de acteur. Achteraf gaf de acteur aan dat hij vaak twee mensen uit de groep pikt en zich daar vooral op focust. Dat was bij ons ook het geval, als je niet een van deze twee personen bent, sta je eigenlijk een hele tijd niets te doen. Ik ben een enorme fan van interactie, maar het duurde hier écht te lang. Ik was blij dat ik na 30 minuten de muren bestuderen eindelijk door kon in het verhaal.

We stappen daar een ruimte binnen en daar viel mijn mond wel van open, ze hebben hier een onwijs toffe scene uitgewerkt. De grootsheid laten ze hier wel zien. De kamer leeft hier voor mij echt, ik hoopte dat het slappe begin (voor mij) een valse start van het verhaal zou zijn. In de ruimte waar we staan, laten ze meteen zien dat ze in deze kamer werken met uitersten. Sommige delen zijn onwijs mooi gemaakt, andere delen zijn zo lelijk als de nacht. Waar ik me echter vooral aan stoorde, dat merkte ik hier voor het eerst maar bleef de gehele kamer zo, is dat je deze kamer eigenlijk het beste met twee kunt spelen. Dit is geen kamer voor meer dan twee personen...

De puzzels zijn namelijk allemaal zo ingericht dat je deze met twee personen kunt doen. De rest staat er dan maar een beetje bij te kijken. De kamer is op veel plekken volledig lineair. Maar wanneer er een stukje paralel gedaan kan worden, word je door de acteurs meteen teruggefloten. "Nee hier hoef je nog niet te kijken", dan ben ik er vrij snel klaar mee. Meermaals heb ik in de kamer echt met mijn handen in mijn zakken gestaan met het idee: "ik ben benieuwd wanneer we wat met z'n vieren kunnen gaan doen". Ook de interactie gedurende het spel had heel tof kunnen zijn, maar voor mij voelde het té erg dat we continu gestuurd werden. Juist een stuk eigen interpretatie miste ik enorm.

De kamer blijft verder sukkelen en de gameflow is dramatisch. We worden elke keer (ongevraagd) geholpen en een richting ingeduwd. De reis die we afleggen is ook wederom in uitersten. We komen in toffe ruimtes, maar tegelijkertijd ook in ruimtes dat ik denk: dit kan de lokale carnavalsvereniging beter. Qua puzzels blijft het wat vlak, het verhaal is vaag en de gameflow blijft flut. Ik blijf hopen op dat ene moment waardoor ik stijl achterover val.

Dat moment komt helaas niet. Waar ik veel mensen hoor over het einde, vond ik dat een beetje een anticlimax. Ja, de ruimte is groot! Maar daar blijft het voor mij wat bij. Een ruimte die op het eerste oog mooi gedecoreerd lijkt, blijkt een vervallen en kapotte look te hebben als je wat beter kijkt. De puzzels blijven wat vaag en de absolute eindscene had voor mij vele maten epischer gekund. Nee, la taberna was not it...

We staan buiten en daar komt onze - net iets te enthousiaste - host aan. "Jullie hebben perfect gespeeld en hebben geen hints nodig gehad". Ook hij in elke ruimte: "je moet dit doen", "je mag nog niet aan die puzzel beginnen"... Na deze rare leugen, begint hij meteen al zijn andere kamers te verkopen en dat we deze binnen 24 uur moeten boeken omdat we dan korting krijgen. Ik houd niet zo van die salespraatjes. La Taberna was naar mijn mening de grootste domper van de vakantie omdat er gewoon te hoge verwachtingen waren. Deze kamer heeft al die verwachtingen niet waargemaakt. Oke, eentje dan misschien, de kamer is inderdaad aan de grote kant. Dat wel. Maar verder... Speel hem gewoon lekker met twee personen, dat maakt het al een stuk leuker...

Goede instap horrorkamer met geweldige twist

Tijd voor een horrorkamer in Barcelona. Eigenlijk zou deze kamer de afsluiter zijn van onze vakantie, maar omdat onze vlucht plots werd gecanceld, moesten we een vlucht eerder naar huis pakken. Hierdoor hebben we Nightshift een paar dagen naar voren moeten plaatsen en aan het einde van de dag moeten plakken. Toffe bijkomstigheid; het werd verhaaltechnisch wel beter want we hadden nu écht een nightshift met 23:30 als starttijd. Er was nog weinig bekend van deze kamer, dus zonder al te veel verwachtingen gingen we de kamer in.

De kamer start meteen en de sfeer zit er vanaf het eerste moment goed in. We kijken naar een mooie gevel van een ziekenhuis. Dat is immers het thema, jij gaat werken in het plaatselijke ziekenhuis als beveiliger. Al snel blijkt dat er het een en ander niet helemaal pluis is in dit ziekenhuis, spannend! Om heel eerlijk te zijn heb ik me echt vanaf de eerste seconde onwijs vermaakt in deze kamer. De puzzels zijn leuk en het decor zag er allemaal best netjes uit. Gaandeweg tijdens het spel merkten we wel dat er ook ruimtes in deze kamer zitten die onwijs lelijk waren, maar de grove lijnen zien er goed uit. De spanning is tijdens het spel ook zeker aanwezig, welk merkten we dat de kamer qua spanning een beetje inkakte na de helft ongeveer.

Waar deze kamer hoog scoort bij mij, is de twist die ze in deze kamer hebben gemaakt. Wat ze hier hebben gedaan, heb ik een jaar of 5 eens uitgeschreven op papier. Hoe grappig zou het zijn als dit in een escaperoom zou gebeuren... en hier gebeurt het gewoon. Het past verhaaltechnisch perfect in deze kamer en ik was echt fan van dit toffe momentje. Het spel vordert en met een perfecte flow vliegen we eigenlijk door de kamer heen. Het mag ook geen geheim zijn dat deze kamer een acteur bevat, onze host (een hele jonge meid die alles alleen draaide), deed het oprecht goed. Het masker wat gebruikt werd, was niet heel mooi. Maar hoe zij hier alles alleen draait is oprecht knap.

Ik heb me tijdens Nightshift oprecht vermaakt. Het decor was gedurende het spel best netjes, de puzzels waren leuk, de flow was goed maar vooral het verhaal in combinatie met de twist in de kamer vond ik erg leuk. Het is geen mega enge kamer, maar wat mij betreft een perfecte instap horrorkamer. Mocht je dus nog niet veel ervaring hebben met horror, speel deze dan om lekker in te komen. Wat mij betreft een kamer die je best mee kunt nemen op je escape tripje.

Dé verborgen parel van de afgelopen vijf jaar

Tijdens een escapetrip in het buitenland, plan je vaak een reisje om een aantal topkamers heen. Vaak vind je nog wel goed aangeschreven opvullers, maar het blijft altijd spannend om een volledig nieuwe kamer te boeken. Eentje die nog vrijwel niemand heeft gespeeld. Voor ons was Londium zo’n kamer. Vanuit de eigenaar van 11s (die je mag overslaan), kregen we deze kamer aangeraden. Er was nog een plekje vrij in de planning, dus boeken maar.

Om heel eerlijk te zijn had ik gewoon ‘ja’ gezegd en totaal niet gekeken wat deze kamer was. Londium was slechts een maand open, had nog geen reviews én heeft een website die volledig uit AI bestaat. Eigenlijk allemaal red flags dus. Toch besloten we maar vol goede moed, en met lage verwachtingen, die kant op te gaan.

Eenmaal aangekomen, ging de verwachting een klein beetje omhoog. We zagen een mooie gevel, volledig gedecoreerd. Tandwieltjes die draaide, mooi afgewerkt hout, een goed logo, nice! Echter was ik hier nog een beetje bang dat het gehele budget van de kamer in de voorgevel was gestopt. Zouden ze dit niveau van detail aan kunnen houden?

We stappen de kamer binnen en tot onze verbazing zag het er binnen nog steeds erg mooi uit. De eerste ruimte is netjes, maar valt vooral op door het detailwerk. Aan alles is gedacht, van vloer tot plafond. Alles is netjes geverfd, afgewerkt of juist weggewerkt. Na het opbergen van onze spullen, kunnen we beginnen. Het begin is meteen sterk. Een mooi staaltje techniek (dus dat kunnen ze ook hier) en een verhaal wat simpel en begrijpbaar is. Via een klein puzzeltje komen we verder in het verhaal. Hier krijgen we eigenlijk alle achtergrondinformatie die we nodig hebben voor het verhaal. Wederom in een prachtige ruimte. Het verhaal en de missie zijn inmiddels helemaal duidelijk. Tijd voor het echte avontuur.

Hier begint de echte experience eigenlijk. We stappen de ruimte uit en staan eigenlijk in de hoofdruimte van deze kamer. HOLY SHIT! Al onze monden vielen open. We begonnen oprecht te lachen hoe gestoord het is wat ze hier hebben neergezet. Wat een decor. Ik kan gemakkelijk zeggen dat deze kamer misschien wel het mooiste decor heeft wat ik ooit heb gezien. Vooral de afwerking is wederom van wereldklasse. Zelfs de ventilatiebuizen op het plafond van het gebouw zijn afgewerkt. Nadat we een aantal minuten hebben rondgelopen (en nadat het kippenvel wat was weggetrokken), beginnen we met puzzelen.

Ja ook hier scoort de kamer onwijs goed op. Het zijn puzzels die perfect in het verhaal passen. Ze zijn niet bijster moeilijk, maar ook niet te gemakkelijk. wat ik echter het sterkst vind aan de puzzels hier, ze zijn allemaal perfect met vier personen te doen. Je lost zelf je dingetjes op, maar hebt toch elkaar nodig voor het einde van de puzzel. Zo wordt parallel puzzelen ineens linear en heeft iedereen wat te doen.

De kamer blijft maar doorgaan, de decors blijven gedurende het gehele spel verbluffend en we blijven maar lachen als we weer om de hoek kijken va een nieuwe ruimte. Ook de puzzels blijven van goed niveau en het verhaal is daarnaast ook nog eens goed te volgen. Eindelijk weer eens een verhaal wat makkelijk te volgen is zonder daar veel inspanningen voor te hoeven leveren. We puzzelen als een malle door en de gameflow is perfect voor ons. Zonder hints weten we het verhaal te eindigen.

Zijn er dan nog minpunten aan deze kamer? Ja, dat hij was afgelopen. Want wat was dit gaaf. Ik ben er nog steeds ondersteboven van wat de eigenaren hier hebben gebouwd. Ik vind het altijd lastig om als eerste speler hier op Escapetalk een review online te zetten, want je hebt dan weer meteen te maken met verwachtingen. Maar eerlijk is eerlijk; dit is zo’n kamer waarvoor je zo het vliegtuig in stapt, dit is zo’n kamer waar je onwijs veel energie van krijgt. Londium is per direct naar mijn absolute top lijst ooit gesprongen. Het niveau van detail heb ik op dit vlak nog nooit gezien. Ons ‘gokje’ van deze onbekende kast heeft goed uitgepakt, ik heb er een persoonlijke topper bij!

Dit kan écht niet

Tijd voor een nieuwe escapetrip in Barcelona. Toen ik hier bijna 3 jaar geleden was, had ik gezegd niet snel terug te gaan naar Barcelona omdat ik toen het niveau wat vond tegenvallen. Maar gezien er toch flink wat nieuwe (goede) kamers zijn geopend, moesten we toch nog eens die kant op. Nadat we waren gestart bij een kamer die ik al had gespeeld (Outline), was het tijd voor de tweede kamer; 11s. Een kamer waar ik een beetje tegenop zag.

Het is gewoon zo dat je bepaalde thema's beter links kunt laten liggen wanneer je een escaperoom speelt. Ik heb in het verleden best wat kamers gespeeld waarvan ik op voorhand al dacht: moet je dit wel doen? Uiteindelijk vielen al deze kamers ook niet in de smaak omdat het thema gewoon smaakloos was uitgewerkt. Een thema als 9/11 valt voor mij precies in dit straatje. Op de website kondigen ze zelf aan dat ze dit met veel respect hebben gedaan en dat ze met deze kamer de spelers wat bij te leren over dit voorval. Nou, we zullen zien hoe respectvol deze kamer in elkaar zit.

Het begint al bij het begin, we worden onthaald door onze chef van de brandweer. Hij slaat meteen een geïrriteerde toon aan omdat onze shift eigenlijk om 8 uur in de ochtend zou beginnen. Bij de toon die hij opzet, heb ik al vraagtekens. Maar het Intertoys brandweerpak wat hij aanheeft zet wel echt de toon. Nou lang verhaal kort; ze zijn zojuist met een vliegtuig de Twin Towers in gevlogen en wij moeten als brandweerlieden naar binnen om mensen te redden.

Dan starten we met de kamer, tsja wat moet ik ervan zeggen. Over het algemeen ziet de kamer er qua decor best prima uit. Sommige stukken zijn oerlelijk, maar andere gedeeltes zijn best prima uitgewerkt. Het blijft gewoon een ding dat ze met dit thema spelen. Ja het is tof dat je door een ingestort gebouw kunt lopen. Het thema geeft alleen de lading dat het niet fijn voelt. Ja het is best tof om als brandweerman mensen te redden uit een gebouw. Het thema geeft echter weer de lading dat dit totaal niet goed voelt. Zo blijft het eigenlijk de gehele kamer doorsukkelen.

De puzzels zijn allemaal prima te doen, alleen onze flow is gewoon niet lekker. Dat komt (in mijn geval) ook wel echt omdat ik er gewoon niet in kan komen. Bij elke puzzel die we spelen denk ik: ik ben benieuwd wanneer het respectvolle deel gaat komen... Het absolute dieptepunt is voor mij een puzzel waarin je een vliegtuig moet starten. Vanaf dit punt was ik er wel echt klaar mee. En dan nog niet gesproken over de 'te redden persoon'. Ik heb in de kamer geen moment gedacht: hier leer ik wat bij over wat er gebeurd is...

De kamer duurt in mijn ogen lang en na een tijdje staan we (bezweet, want: geen airco) weer buiten. Of buiten... nee, je krijgt eerst nog een documentaire te zien over 9/11. De host zegt: dit is natuurlijk een andere escaperoom dan anders. We hebben dit met alle respect gedaan en daarom hier nog een filmpje. Wat ze hier laten zien zijn beelden van het tragische ongeval in 2001. Ze vonden het zó belangrijk dat alle spelers deze video te zien krijgen, dat de Engelse vertalingen zelfs ontbreken. Ik sta hier met open mond naar te kijken, hoe onsmakelijk ze dit gebracht hebben. Nee ze hadden heel ver weg moeten blijven van dit thema. De kamer zelf is nog niet eens zo heel verkeerd. Had de referenties naar een vliegtuig weggehaald, noem het 'de brandweer kamer' en het was prima geweest. Maar dit... dit kan echt niet...

Touwtrekken met mensen

De volgende kamer staat alweer op de planning, het is weer tijd voor een horrorkamer. De eerste nieuwe horrorkamer voor mij deze trip. Eerder op de dag speelden we al Outline, maar die had ik al gedaan. Altijd spannend om je eerste horrorkamer van zo'n trip te doen. Via veel wegen hoorden we dat deze kamer vrij pittig zou zijn, vooral qua fysiek contact. Normaal ben ik daar niet zo'n fan van, omdat ik vind dat fysiek contact wat moet toevoegen. Bij veel kamers is het gewoon maar duwen en trekken om het heftiger te laten zijn, maar heeft het niks met het verhaal te maken. Benieuwd hoe ze dit hier gaan doen.

Het begin van de kamer is komisch, we krijgen een onwijs lange intro van onze host, maar deze heeft geen moment verveeld. Hier wordt het verhaal uitgelegd. Dat verhaal is eigenlijk vrij simpel. We zijn op zoek naar Charlotte, zij is vermist. In het dorp waar we zijn is een copycat van Jack de Ripper actief en hij ontvoerd mensen. Aan ons de taak om in het huis van Charlotte te gaan kijken wat er met haar gebeurd is. Simpel as that. De interactie met de host in het begin blijft maar doorgaan, de grappen worden flauwer en flauwer en we hebben hier onwijs moeten lachen. Het probleem met dit soort intro's bij deze kamers is dat de horror dadelijk alleen maar harder in gaat kicken...

Tijdens de intro merken we al dat niet alles pluis is in dit dorp. We maken al een klein beetje kennis met wat ons te wachten staat. Onze host legt uit wat we moeten doen. Dit is eigenlijk meteen een introductie van de gimmick van deze kamer. En die is goed bedacht! Fysiek contact voegt hier echt wat toe en past binnen het verhaal. Gedurende het gehele spel is dit continu met respect uitgevoerd, maar was wel heftig. Ondanks dat, hebben we met z'n allen zo onwijs gelachen tijdens deze kamer. De spanning blijft het gehele spel goed op niveau. Net wanneer je denkt: oke nu kunnen we even puzzelen, is de acteur weer daar (op een goede manier, niet storend). De gimmick maakt deze kamer echt.

Want verder; de kamer is oerlelijk. Het is een geleefde kamer, dat valt al op als het licht uit is. Achteraf doen de hosts het licht aan en dan zie je pas hoe afgrijselijk deze kamer eigenlijk is. Het verhaal verder is ook wat vaag, wat is er nu eigenlijk precies gebeurd? Ik zou het tot op de dag van vandaag nog steeds niet in detail weten. De puzzels dan, zijn die goed? Muah, prima. Niets bijzonders om heel eerlijk te zijn. Deze kamer blinkt vooral uit in de gimmick van het spel én het acteerwerk. De acteur voegt echt toe in de kamer en haalt toffe capriolen uit.

Tsja het verdict van deze kamer is best lastig merk ik nu ik deze review schrijf. Om heel eerlijk te zijn is de kamer op zich niet zo bijzonder. Het decor is lelijk, de puzzels matig en alles is qua effecten en muziek vrij recht toe recht aan. Toch hebben we onwijs lol gehad in deze kamer puur door de gimmick die ze gebruiken en het acteerwerk. Zou ik deze kamer aanraden? Zeker weten! Ga er gewoon met de juiste verwachtingen in.

Rebecca heeft haar liefde ontvangen

In juli 2023 speelden we Rebecca, destijds heb ik deze kamer ook gereviewd. De titel van mijn review luidde: "Rebecca kan wat liefde gebruiken". Nu, in 2025, speelden we de kamer opnieuw omdat deze kamer voor 80% vernieuwd zou zijn. Omdat mijn ervaring onwijs is verbeterd ten opzichte van de vorige keer, herschrijf ik mijn review met alle liefde!

We reisden weer af naar Your Escape, een locatie waar ik telkens met een glimlach weer vertrok. Een aantal weken geleden waren we onwijs onder de indruk van Are You Lost, dus heel benieuwd hoe ze Rebecca opgeknapt zouden hebben. Eenmaal op locatie werden we ontvangen door een onwijs vriendelijke host. Na eventjes gekletst te hebben, konden we eigenlijk meteen beginnen aan ons avontuur.

De intro is erg tof gedaan, ik ben onwijs fan van de prachtige vertelstem die ze gebruiken. Enfin, het verhaal is geopend en wij stappen de kamer binnen. De lay out van de kamer is natuurlijk hetzelfde, dat is niets nieuws. Waar ik me meteen wee over verbaas, is de grote van deze kamer. Wat een oppervlakte! Wat me meteen opvalt is dat het decor er allemaal een stuk netter uitziet dan wat het voorheen was. Dit is precies wat ik bedoelde met de liefde die Rebecca nodig had.

De puzzels in de kamer zijn ook een stuk beter dan wat ze voorheen waren. Waar vorige keer de puzzels wat simpel waren, zijn de puzzels nu allemaal van goed niveau. Echt in lijn met de puzzels in de andere twee kamers op deze locatie. Vooral het feit dat alles er netjes uitziet, is een enorme verademing. Hij is weer helemaal van deze tijd. Waar deze kamer goed in scoort zijn de nieuwe elementjes en ingerichte ruimtes in deze kamer. De kamer leeft wat meer nu. Je stapt echt het verhaal binnen in plaats van een escape room!

Waar ik in 2023 zei dat Rebecca wat liefde kon gebruiken, zie je dat ze die nu heeft gehad. De kamer is helemaal opgefrist en ziet er weer netjes uit. De kamer kan weer meedraaien en is weer helemaal van deze tijd! Mocht je hem in het verleden al hebben gespeeld, is hij inderdaad goed herspeelbaar. Wel zou ik adviseren om hem dan te spelen met een groep die hem nog niet heeft gedaan, dan pak jij de wow-momenten mee van de spelers die de ruimtes voor het eerst zien. Maar al met al, leuk om nog eens te doen!

Filmpje pakken?

Hèhè eindelijk is het tijd om Midnite te gaan spelen. De kamer is eigenlijk pas net open, maar vanaf moment 1 heb ik al fomo gehad toen ik hoorde dat mensen deze kamer al gespeeld hadden. Gelukkig hebben we niet heel lang hoeven wachten en kunnen we de nieuwe experience van OuterGrounds gaan spelen!

De ontvangst is, zoals altijd, onwijs hartelijk. Het voelt altijd alsof je hier al jaren over de vloer komt. We worden hartelijk ontvangen en na even gekletst te hebben, is het tijd om te beginnen met ons filmavondje. De manier hoe hier jouw experience 'start' vind ik al onwijs tof bedacht. Het voelt echt aan en is meteen een leuke start van de daadwerkelijke kamer. Die start was voor ons ook erg tof, leuke interactie en meteen een goede vibe om de kamer mee te beginnen.

Het valt hier meteen op dat ze hier, qua decor, een onwijs toffe kamer hebben neergezet. Hier en daar kan denk ik de afwerking echt wat beter, maar dat past misschien ook wel een beetje binnen het thema. Ik mis hier en daar nog wat detailwerk en liefde, maar het is een van de realistische bioscoop die ik heb gezien. De puzzels starten ook best grappig, het zijn over het algemeen wat laagdrempeligere puzzels, maar passen allemaal goed in thema.

Uiteraard, zoals vaker in escaperooms, slaat het noodlot toe en veranderd de sfeer in de kamer. Dit hebben ze op een toffe wijze gedaan. De sfeer is meteen spannend en de reis door de bioscoop vond ik erg tof. Maar dan volgt er voor mij een stuk in de kamer waar ik iets minder enthousiast over ben. Ze hebben er bij Midnite voor gekozen om een soort parcours af te leggen in de kamer, je loopt als het ware vaak op en neer. Persoonlijk ben ik daar niet zo'n fan van, maar dat kan aan mij liggen. Er is echter een soort object in jouw spel waardoor je bij elkaar moet blijven. Hierdoor heb ik een aantal 'scares' gemist en voelt het af en toe een beetje 'lame'. Ik denk dat hier echt nog flinke winst te behalen valt. Ook het moeten lopen in het donker voelde een beetje vreemd. Zeker wanneer je meerdere horror escapes hebt gedaan.

Maar, desalniettemin, komt de kamer tot een mooi einde samen. Ze hebben bij Outerground echt weer een pareltje neergezet. Ik denk dat de kamer qua decor her en der nog wat liefde kan gebruiken én er kunnen nog wat stappen worden gemaakt wat betreft acteerwerk & jouw route als speler door de kamer. Maar dat zijn slechts kleine dingen. Verder hebben ze een realistisch decor gebouwd met prima puzzeltjes. Het verhaal is mij wat afzijdig gebleven, maar dat kan aan mij hebben gelegen. Ik zou zeggen, trek een comfy outfit aan en ga lekker een avondje naar de film!

Bestemming bereikt

Nog zo'n kamer waar ik al van begin af aan hyped voor was. Vanaf het moment dat Your Escape aankondigde dat ze een nieuwe kamer zouden openen, was ik enthousiast. Toen ik hoorde dat het een tweepersoons kamer zou gaan worden, was ik nóg enthousiaster. Niets is leuker dan spelen met twee personen, je krijgt immers alles goed mee. Maar ook weet ik dat het lastig is om een kamer te maken voor twee personen. Benieuwd hoe ze dat hier aangepakt hebben. Al met al; met hoge verwachtingen reizen we af naar Leiden.

Nog voor we starten, kletsen we al gezellig bij met Jordin en Claudia. Je merkt gewoon vanaf het eerste moment dat zij zo'n passie hebben voor de escapewereld. Enfin, na even gekletst te hebben buiten, kunnen we aan ons avontuur gaan beginnen. We lopen door het pand en komen aan bij de kamer. Na een korte sanitaire stop, kunnen we de kamer betreden.

Wat voor mij het grootste pluspunt van deze kamer is, is dat er eigenlijk weinig bekend is over deze kamer. Ik had geen flauw benul wat we aan zouden treffen. Ik moet ook zeggen dat ik op voorhand express geen reviews heb gelezen en dat vond ik eigenlijk wel tof. Dus zit je nu deze review te lezen en moet je de kamer nog gaan spelen? Sluit nu Escapetalk af en ga er carte blanche in!

Ja waar moet ik beginnen, de intro is erg leuk gedaan. Een mooie vertelstem maakt ons duidelijk wat het verhaal is en middels toffe licht en geluidseffecten starten we met ons avontuur. We stappen binnen in een prachtig decor, dat kunnen ze wel. Bij The Non Believers was ik hier al onder de indruk van, maar bij Are You Lost hebben ze wat mij betreft echt stappen gemaakt. Met kippenvel stappen we de kamer binnen.

En op dat moment maak je eigenlijk een hele mooie reis door het verhaal. Je loopt door een wereld die echt aanvoelt. Wat ik onwijs knap vind, is dat Rebecca en The Non Believers beiden kamers zijn die qua verhaal en thematiek 'wat spannender' zijn. Your Escape heeft met Are You Lost laten zien dat ze ook de andere kant van de medaille perfect kunnen uitvoeren. Geen spanning, maar een magische trip die je maakt. Wauw!

De puzzels zijn allemaal erg leuk, echt van die typische twee persoonspuzzels. Om heel eerlijk te zijn, zijn dit vaak mijn favoriete puzzels. Een tweetal puzzels sprongen er voor mij echt uit. Je merkt ook duidelijk dat puzzels gedifferentieerd kunnen worden. Ga je wat sneller? Dan kunnen puzzels langer gemaakt worden. Als ik dan toch een puntje van kritiek mag hebben, voelde dat soms wat te lang aan. Je weet hoe een puzzel werkt en moet dan verschillende sequenties doen. Maar ach, dat resulteert natuurlijk wel in langer speelplezier. En eerlijk is eerlijk, in dit decor is dat echt geen ramp.

Het verhaal blijft zich ontvouwen, het decor blijft verbluffen en de effecten die worden gebruikt zijn ook weer fenomenaal. Hier en daar kan denk ik nog wat puntjes op de i worden gezet, maar er is echt weer een topbeleving neergezet hier. Het einde is een mooie samenvatting van het hele verhaal en voldaan komen we terug in de ontvangst. Ik had een soort flashback naar The Non Believers. We stapten de kamer uit en het enige wat ik kon doen; applaudisseren. Heb je deze kamer nog niet op je planning staan? Shame on you! Ga hem boeken!

Op tweede Quest in Emlia

Op een zonnige zomerdag leek het de schoonfamilie een leuk idee om een escaperoom met zijn allen te gaan doen. Er is natuurlijk geen beter idee dan dat. Toen kwam meteen de vraag: welke dan? Het zusje van mijn vriendin (12 jaar) zou meegaan en dit zou haar eerste escaperoom worden, dan moet dat natuurlijk wel een goede zijn! Toen schoot ineens Levenswater te binnen. Een kamer met fantasy thema wat natuurlijk heel erg tot de verbeelding spreekt. Ik was al erg onder de indruk van de 1.0 versie en dus erg benieuwd wat er veranderd zou zijn. Lang verhaal kort, Emmeloord it is!

Na een lange autorit vanuit het verre Brabant kwamen we aan bij het nieuwe pand waar Emmelocked zich in bevindt. Hier werden we welkom geheten door onze enthousiaste host. Het was vanaf minuut 1 al onwijs gezellig. Zo'n host waarbij het lijkt alsof je elkaar al langer kent. Laat ik het zo zeggen, het kletste lekker weg voordat we aan onze quest konden beginnen. Na een tijdje gekletst te hebben, konden we beginnen aan ons avontuur in Emlia.

De introductie is volledig anders dan bij de vorige variant, ik moet zeggen dat ik de nieuwe introductie tof gedaan vond. Je zit meteen in het verhaal. Zeker wanneer je speelt met een gezelschap die wat minder ervaring hebben dan dat wij dat hebben, is het best indrukwekkend om zo je verhaal te starten. Hierna stappen we de wereld van Emlia binnen.

Het begin is ook weer anders dan dat ik me van voorheen kan herinneren. Wel was ik meteen onder de indruk van het decor. Ook op deze locatie zien de ruimtes er netjes uitgewerkt uit. De puzzels zijn leuk (en nieuw voor mij). Hierna stappen we eigenlijk via een soort tussenruimte de hoofdruimte van de kamer in. De grote lijnen qua decor ga je hier herkennen als je de eerste variant hebt gespeeld. Je mist net dat 'wow-moment' omdat je al een beetje weet wat er gaat komen. Maar ik moet zeggen dat ik net zo veel heb genoten van het 'wow-moment' van mijn medespelers.

Waar ik me op dat moment vooral over verbaasde, is het feit dat ze best wat nieuwe puzzels in Levenswater hebben gestopt. Je gaat een aantal puzzels wel herkennen, maar het fijne is dat deze kamer paralel is opgebouwd. Je kunt dus zelf de puzzels eruit pikken die je nog niet hebt gedaan. Er zitten echt wel een aantal puzzels tussen die ik onwijs tof bedacht vond.

Het einde van de kamer is ook net wat anders ingericht dan voorheen. Deze ruimte ziet er op het eerste oog best tof uit, maar voelt wat flets aan. Waar de rest van de kamer zo levendig is, is dat hier net wat minder. Wel moet ik zeggen dat mijn lievelingspuzzels zich wel op het einde van de kamer bevinden. Met een triomfantelijke paar minuten op de klok, redden we Emlia net voor de bloedmaan volledig is.

Toen we terugkwamen in de gezellige ontvangstruimte, stond daar plots de eigenaar. Hij had gehoord van de host dat wij aan het spelen waren en was speciaal langsgekomen om te vragen wat we van de kamer vonden. Dat resulteerde in gezellige gesprekken, een geweldige groepsfoto en een rondje door het pand. Wat een gastvrijheid!

Ook de tweede keer was Levenswater een leuke kamer om te spelen. Heb je de eerste versie gespeeld, dan ga je wel wat dingetjes tegenkomen die je al kent. Maar voor mij waren er genoeg nieuwe ruimtes én nieuwe puzzels om deze kamer nog eens te spelen. Je mist net dat kleine 'wow-moment' omdat je natuurlijk al weet wat je aan gaat treffen. Mijn tip is dus, speel deze kamer met mensen die hem nog niet hebben gedaan en laat je meeslepen door hun 'wow-momenten'. Ik denk dat Levenswater 2 nog net wat puntjes op de 'i' kan zetten als het gaat om wat afwerking in bepaalde ruimtes en puzzelkeuze, maar verder is het een heerlijke kamer om te spelen. En misschien nog wel het allerbelangrijkst, het zusje van mijn vriendin vond het geweldig. Wellicht hebben we een nieuwe 'escape-gekkie' in ons midden! ;)

Heerlijke treinrit zonder vertraging

Het was eindelijk tijd om naar Escape World in Utrecht te gaan. Ik hoorde van verschillende andere escapers dat de kamers die daar geopend waren erg tof zouden zijn. Om heel eerlijk te zijn was ik een beetje sceptisch om daar te gaan spelen. Ik kende Escape World alleen van de kamers in Tilburg en om heel eerlijk te zijn, is het niveau van de kamers daar erg belabberd. Maar goed, toch maar uitgaan op de ervaringen van andere escapers. Op naar Utrecht dus!

Omdat we pas vrij laat boekte, hadden we twee tijdsloten weten te bemachtigen met flink wat tijd tussen de kamers. Wat bij deze locatie niet erg is want ze bevinden zich in hartje Utrecht. Parkeren kan inderdaad bij de parkeergarages om de hoek. Tip van Flip: check ook even de app 'ParkBee'. Wij parkeerde op 10 minuutjes lopen voor 15 euro voor de gehele dag. Doe ermee wat je wil! ;)

Eenmaal op locatie aangekomen, worden we welkom geheten door onze enthousiaste host. De ontvangstruimte ziet er al erg leuk gedecoreerd uit. Als ik dat dan moet vergelijken met de locatie in Tilburg, zie je hier in Utrecht meteen dat er zo veel meer liefde in de locatie zelf zit. Hopelijk wordt dat in de kamer ook doorgetrokken! Na een korte introductie over de basisregels én het verhaal, kunnen we eindelijk beginnen aan onze treinrit van Utrecht naar Constantinopel.

De deuren van de trein openen en waar ik op hoopte, werd gelukkig werkelijkheid. We staan in een prachtig gedecoreerde trein. Het verhaal begint en we zijn vanaf het eerste moment volledig mee in dat verhaal. Het is meteen duidelijk wat we moeten doen en beginnen dan ook vol goede moed aan de eerste puzzels. We merken meteen dat deze kamer ons goed ligt. De puzzels zijn in onze ogen onwijs logisch en we hebben de kamer dan ook hintloos kunnen spelen.

Waar ik vooral door gecharmeerd was, was het detail wat ze in deze kamer hebben verwerkt. Mooi afgewerkt decor, toffe muziek en geluidseffecten en er wordt goed gebruik gemaakt van licht. Zelfs de manier hoe je jouw 'tijd' kunt zien is in het thema verwerkt, tof. Waar ik daarnaast mezelf over verbaasde, was hoe groot de kamer eigenlijk is. Waar ik bij Escape World Tilburg gewend was om kleine kamers te spelen, bleef The Midnight Express zich maar ontvouwen. We maakte echt progressie in de trein.

Het verhaal van de kamer is ook tof, beetje bij beetje kom je meer te weten wat er zich in de trein heeft afgespeeld. Helemaal op het einde, wanneer alles samenkomt, is het aan jou om het verhaal af te maken. Met nog ongeveer een kwartier op de klok stappen we de trein weer uit. Helemaal voldaan kwamen we buiten.

Ja, dit was een toffe kamer! Ik moet zeggen dat ik niet echt verwachtingen had bij deze kamer, maar wat hebben we ons hier vermaakt. We hadden een perfecte flow, speelde in een mooi decor en we loste een verhaal op. Is er dan helemaal niets aan te merken op deze kamer? Jawel, ik denk dat ze een bepaalde ruimte anders hadden moeten doen. Dat wordt qua verhaal wat onlogisch. Daarnaast vond ik één specifieke puzzel een beetje lame en niet mooi in het thema passen. Maar dat zijn slechts kleine dingen op een hele toffe ervaring. Mijn verwachtingen voor de tweede kamer schieten omhoog!

Yes, illusies!

Na een langere break na de eerste kamer hier op locatie, konden we gaan beginnen aan The Vanishing Act bij Escape World Utrecht. Ik heb het ook in mijn andere review gezegd, maar ga het ook hier weer vermelden. Ik kende Escape World alleen van de locatie in Tilburg. Mede hierom ging ik wat sceptisch naar de locatie in Utrecht toe omdat de kamers in Tilburg nou niet echt om over naar huis te schrijven zijn. Ik was bij de eerste kamer die we hier in Utrecht speelde oprecht erg enthousiast. De verwachtingen waren dus wel hoog.

Tijd dus voor kamer twee, we werden op de locatie weer vriendelijk welkom geheten door onze host in de mooi vormgegeven ontvangstruimte. Na weer een kort introductiepraatje, konden we gaan beginnen aan ' The Vanishing Act'. Hopelijk hebben ze bij deze kamer hetzelfde niveau van decoratie en puzzels als bij de andere kamer. Een ding is zeker; het thema ligt me onwijs. Dus daar staat deze kamer al 1-0 voor.

We starten wederom in een tof gedecoreerde ruimte waar we, net als bij The Midnight express, meteen in een heerlijke flow zitten. Het is continu duidelijk wat we moeten doen en de puzzels zijn allemaal erg logisch. De kamers op deze locatie zijn eigenlijk qua niveau gelijk aan elkaar. Waar ik bij de eerste kamer hier erg onder de indruk was van de grootte van de kamer, was dat ook hier weer het geval. De kamers die ik van dit bedrijf in Tilburg speelde, waren namelijk allemaal onwijs klein. Dat is hier wel anders. Het verhaal ontvouwt zich en zo ook de ruimtes.

Het niveau van afwerking is ook bij deze kamer weer van hoge kwaliteit. Mooi afgewerkt decor, de doorgangen zijn amper zichtbaar, goed gebruik van licht en geluid en ook bij deze kamer maken ze gebruik van showelementen. Iets wat bij deze kamer natuurlijk onwijs goed werkt. Op voorhand hadden we binnen ons team het nog over het thema van deze kamer. Iets met goochelaars of illusionisten is tof, maar toch hoop je vaak op bepaalde dingen die simpelweg niet kunnen. Heel cryptisch omschreven dit, i know. Maar ik kan het niet zonder te spoilen zeggen. Wat ik wel kan zeggen is dat het in deze kamer wél gebeurde.

Waar ik verder over verbaasd was, was het detail wat in de puzzels verwerkt zit. Zeker als je wat meer weet van goochelen of de trucs die door illusionisten worden uitgevoerd, dan zijn sommige puzzels echt tof bedacht. Ze gebruiken onderdelen uit zo'n truc om bepaalde puzzels op te lossen. Geniaal!

Ja ook hier kan ik verder kort zijn, we hadden ook hier weer een heerlijke tijd. De flow was wederom perfect en ook deze kamer speelde we hintloos met nog ongeveer een kwartier op de klok. Het decor was gedurende de gehele kamer erg goed en er is tof gebruik gemaakt van verschillende effecten in de kamer. Naderhand kletsten we nog lang na met onze host en de bouwer van deze kamer. Waar deze kamer nog op kan plussen is het verhaal, dat is nu wat dunnetjes.

Ja, verder ben ik oprecht enthousiast. Als ze bij Escape World Utrecht dit niveau kunnen behouden, kijk ik er oprecht naar uit om snel weer die kant op te gaan voor nieuwe kamers. Gelukkig kunnen we binnenkort al langs voor hun nieuwe kamer. Zin in!

Ja, geweldig!

Onze allerlaatste dag van de escapetrip door Duitsland alweer, we rijden naar Bad Salzuflen om daar de drie kamers te gaan spelen bij 'Salzufler Unterwelt'. De locatie van deze kamer is geweldig, onder een stationsgebouw. Fantastisch! We beginnen onze dag met 'The Hidden Chamber', achteraf bleek deze kamer velen malen beter te zijn dan de andere oude kamer. Dus als je alle kamers speelt, speel deze dan in het midden. Enfin, we melden ons bij het station en worden in thema onthaald.

We worden door onze host meegenomen naar de locatie onder het station, we komen binnen in een sfeervolle ruimte en daar krijgen we, geheel in thema, de uitleg van ons verhaal. Ook dit verhaal, wat we al vaker hebben gezien deze vakantie, schreeuwt: Indiana Jones. We breken in in een Duitse Bunker ten tijde van de tweede wereldoorlog. Het schijnt dat hier kunst moet liggen en aan ons om deze terug te vinden.

Onze host doet zijn intro sterk, je zit meteen in het verhaal. We krijgen allemaal een helm op (ik ben blij dat we die hebben gekregen) en dan is het aan ons om de kamer te betreden. Het decor ziet er erg goed uit. Het voordeel van een verborgen bunker op deze locatie is natuurlijk dat ze gebruik hebben kunnen maken van de ruimtes die ze al hadden. Maar dat hebben ze op slimme wijze gedaan. Waar de kamer nog klein begint, ontvouwt het verhaal (en de ruimtes) zich beetje bij beetje.

Wat ik vooral heel tof vond, waren de puzzels. Deze passen allemaal erg goed in thema en vereisen hier en daar het hardere denkwerk. Ik ga daar wel goed op. De puzzels ondersteunen het verhaal en we maken stilletjes aan stappen in het verhaal. De echte ontknoping zit voor mij aan het eind. De opbouw van deze kamer is echt goed! Waar namelijk de kamer in het begin wat kalmpjes aanvoelt, halen ze op het einde wat meer uit de kast.

Er wordt gebruik gemaakt van toffe licht- en geluidseffecten en er zit zelfs een heus "wtf-momentje" in deze kamer. Dat had ik hier niet verwacht, maar de afwerking hiervan hebben ze erg goed gedaan. Ik heb echt eventjes staan kijken van "huh, hoe hebben ze dit gedaan?". Verwacht hier aub niet iets heel groots, maar hetgeen wat ze gedaan hebben, hebben ze op leuke wijze gedaan.

Met een prima flow staan we eigenlijk vrij snel alweer buiten. Daar staan een aantal hosts ons op te wachten. Enerzijds om gezellig na te kletsen en allerlei dingen in de kamer te laten zien. Anderzijds om een onwijs gave foto te maken. Ik vond The Hidden Chamber echt een toffe kamer. Het is een mooie kamer met prima puzzels, wat leuke effecten en een kamer met een thema wat mij persoonlijk wel lag. Al met al voor mij een echte meepakker op je heen- of terugreis van Berlijn.

Oude meuk

Tussen de eerste en de tweede kamer zouden we tijd hebben om wat te eten, dat hadden we ook afgestemd met onze host van de eerste kamer. Toen we echter net onze pizza hadden besteld bij de lokale pizzeria, werden we gebeld dat we al hadden moeten beginnen. Lekkere miscommunicatie. We namen onze pizza maar mee, dropte deze in de auto en sprinten naar de kamer. 10 minuten later dan gepland konden we starten. De host was super aardig en dacht met ons mee. De intro die je normaal krijgt bij deze kamer, hebben wij niet gehad. Dat is namelijk niet mogelijk in verband met de start van een andere kamer. Lang verhaal kort, we werden door de achteringang meegenomen om toch de kamer te kunnen spelen.

We staan weer in dezelfde gang als waar we zojuist gestart waren voor The Hidden Chamber. Echter gaan we nu naar de workshop van de Alchemist om daar iets te doen (?), wat precies is me nog steeds onduidelijk. Enfin, eenmaal binnen kan het puzzelen beginnen. Wat meteen opvalt, is het decor. Waar ze bij The Hidden Chamber goed gebruik konden maken van de locatie die ze hebben, valt dat hier wat weg. Je merkt dat ze wat hebben willen bouwen in een kelder van een pand. Dat past hier wat minder goed in het verhaal en in het thema.

We zien ook meteen dat dit de oudste kamer van het stel is, dus mocht je alle drie de kamers op deze locatie willen spelen, begin dan met deze kamer. De puzzels zijn allemaal onwijs basic en hebben eigenlijk niets met het decor en het verhaal te maken. Het zijn veelal random puzzels die aanwezig zijn. Dat blijft gedurende de gehele kamer zo.

De gameflow is helaas ook niet top. Dit is echt een 1.0 escape room met veel hang- en cijfersloten. Echter is het vaak niet duidelijk wat nou bij wat hoort en welke code je op welk slot in moet vullen. Dat resulteert in wat frustratie en de gameflow kakte verder in. Een aantal puzzels hebben we met trial and error op moeten lossen omdat er nou ook niet echt duidelijke hints kwamen. Al met al was ik blij dat we uit deze kamer waren.

Achteraf werden we door onze host weer opgehaald en was ze zo vriendelijk om de introductie van de kamer, die we gemist hadden, toch te laten zien. Om heel eerlijk te zijn, was ik blij dat we die introductie niet gehad hebben. Die was namelijk best tof. Als je met het idee van de introductie de kamer instapt, weet ik zeker dat de kamer nog meer tegenvalt. Die Werkstatt der Alchemisten is een old school puzzelkamer zonder al te veel poespas. Wanneer je weinig tot geen ervaring hebt, denk ik dat je best plezier kunt hebben. Maar verder zou ik zeggen: sla deze kamer gerust over.

Niet Brandon Darkmoor waardig helaas...

Tijd voor de laatste kamer van onze trip en dit is er eentje waar we al een paar dagen lang naar uitkijken. Een tweetal dagen voor het spelen van deze kamer, speelden we namelijk de originele Brandon Darkmoor kamer in Berlijn. Die kamer staat hoog in ieders lijstje, dus een nieuwe kamer van dit kaliber zien wij wel zitten! Op naar deze fantastische experience dus!

Om heel eerlijk te zijn was ik best benieuwd hoe ze dit zouden gaan doen. De originele Brandon Darkmoor kamer (ja je gaat nu eenmaal vergelijken als het eenzelfde titel is), staat bekend om zijn vernuftigheid in decor en gebruik van licht- en geluid. Dat is op een locatie als deze natuurlijk moeilijk. Enfin, we zullen zien. We worden in thema opgehaald door onze host en mogen plaatsnemen in de ruimte waar we vandaag al twee maal eerder doorheen zijn gewandeld.

Onze host zegt dat ze bericht heeft gehad voor ons van Brandon Darkmoor, een bekende voor ons inmiddels. De stijl van het introductiefilmpje is soortgelijk als in Berlijn. Lekker old school met een heerlijk humoristisch randje. Onze missie is duidelijk; we gaan naar een oud winkeltje omdat daar een Afrikaans beeldje vervloekt zou zijn. Aan ons, als echte geestenjagers de taak om de geesten op te jagen.

Waar je bij de originele Brandon Darkmoor natuurlijk naar binnen gaat met de juiste equipment, valt dat hier een beetje tegen. We stappen naar binnen met wat spullen, maar het voelt niet echt alsof je onderdeel bent van een team van geestenjagers. Juist dat gevoel vond ik in Berlijn zo goed. Enfin, we staan in het Afrikaanse winkeltje en daar valt me meteen op dat het decor niet helemaal klopt voor mijn gevoel. Ja, het decor is mooi gemaakt, maar past gewoon niet in de ruimte. Dat is het lastige met een locatie als dit. Een winkeltje met verkoopwaar hoort niet in een kelder... Vreemd.

De puzzels zijn wel allemaal leuk in thema, dat moet ik toegeven. Het verhaal begint stilletjes aan ook te lopen en we maken daar kennis met ons hintsysteem. Hier heb ik eigenlijk twee dingen over te zeggen. 1. Wauw, wat een geweldig hintsysteem. Fantastisch! Ik heb me echt kapot gelachen. 2. Wtf, wat doet dit hintsysteem in een kamer met dit thema? Ik snap er niet zo heel veel van. En daar zit voor mij het tweede euvel van de kamer; het verhaal...

Waar je bij Brandon Darkmoor in Berlijn continu bezig bent met hetzelfde verhaal wat zich steeds meer ontvouwd, is het hier een ratjetoe aan storylines en wordt iedereen er met de haren bijgetrokken. We zijn al lang niet meer bezig met het Afrikaanse beeldje en hebben ineens te maken met iemand anders. Die iemand anders zien we even later in de kamer weer, wat een vette prop is, maar ook hier: wtf doet dat in deze kamer? Om vervolgens alles weer te laten vallen en om bezig te zijn met het Afrikaans beeldje. Eerlijk is eerlijk, is snap er heeeelemaal niets van.

Het decor blijft over het algemeen best prima, maar het blijft een rare plaatsing in deze kelder waar we zijn. De puzzels zijn oke en prima in thema, maar toch kan de kamer mij niet helemaal bekoren. Je bent hier écht in een gemiddelde escape room en niet onderdeel van een groter verhaal zoals ze dat in Berlijn doen. Ook het echte 'geestenjagen' komt amper terug. Het absolute einde van de kamer had een grote reveal moeten zijn, maar dat viel een klein beetje tegen. Het verhaal wordt daarna afgemaakt door onze host op een leuke wijze.

Tsja, wat moet ik over deze kamer nou zeggen. Dat vind ik een lastige. Het is op zich best een prima kamer. Echter schep je met de titel van deze kamer zo'n verwachtingen en die maken ze totaal niet waar. Het gevoel wat je hebt bij de gelijknamige kamer in Berlijn heb je hier totaal niet. Het verhaal is warrig en gaat alle kanten op, je bent in principe niet aan het geestenjagen én je hebt continu het gevoel dat je 'gewoon' in een escaperoom staat. Nee deze kamer is de titel 'Brandon Darkmoor' niet waardig. Had het een andere titel gegeven, haal het stukje 'geestenjagen' eruit en je hebt oprecht een prima kamer staan. Ik snap dat het marketingtechnisch misschien heel slim is, maar ons hebben ze helaas niet omver geblazen. De foto's zijn wel tof! ;)

Dorst!

Op onze route van Berlijn naar Bad Salzuflen, komen we zo goed als door Braunsweig gereden. Dik een jaar geleden was ik in deze stad voor werk en zag toen dat ze een aantal escaperooms hadden met best prima cijfers. Toen was er helaas geen tijd voor, maar nu uiteraard wel. We besloten een dagje te stoppen hier en drie kamers mee te pakken, te beginnen bij 'The Secret Elixer'.

Hidden in Braunschweig is een locatie die onderdeel is van een keten. Eerder deze trip speelden we bijvoorbeeld al bij Hidden in Hamburg. Het is gelukkig niet zo dat ze al hun kamers kopiëren naar verschillende locaties. Het zijn wel unieke kamers per locatie, dat scheelt. Je merkt wel aan de service en ontvangst dat het gaat om een keten. Het voelt iets minder persoonlijk dan bij andere locaties. Gelukkig hadden we wel een hele vriendelijke host die de gehele dag gezellig met ons was. Na een flinke uitleg over escaperooms, konden we beginnen aan de eerste kamer.

In 'The Secret Elixer' dwalen we af naar een bos om daar een hut binnen te dringen. Hier woont namelijk de maker van het heerlijke drankje "Jägermeister", wij dringen hier binnen om het geheime recept te ontrafelen. Leuk! Qua decor ziet de kamer er eigenlijk nog best prima uit, dat had ik niet verwacht. Het is een beetje je standaard 'cabin in the woods' kamer, maar het ziet er wel leuk uit. Waar ik minder van gecharmeerd was, waren de puzzels.

We komen simpelweg niet goed in de flow, de puzzels zijn in onze ogen erg onlogisch en het is steeds onduidelijk wat we nu eigenlijk moeten doen. Een aantal puzzels zijn ook kapot en werken niet lekker mee. Het begin was simpelweg frustrerend. Ondanks dat, komen we op een gegeven moment in een grote ruimte uit. Je ruikt hier de Jägermeister al. Onze missie is overigens onwijs belangrijk, want als we de kamer binnen de tijd zouden halen, zouden we getrakteerd worden op iets lekkers. Spannend!

Ondanks dat het begin niet zo soepel liep, pakken we de flow richting het einde goed op. Ik moet zeggen dat ik deze ruimte ook het leukst vond qua puzzels. Het is een goede mix tussen puzzels én wat bijleren over het bekende kruidendrankje. Het decor ziet er authentiek uit en de flow is prima. Toen we de eindsprint uiteindelijk afgerond hadden, werden we beloond met een heerlijk shotje Jäger, fantastisch!

The Secret Elixer was best een prima kamer om mee te pakken, het is echt geen hoogstaande kamer die je gespeeld MOET hebben. Maar als je toch in de buurt bent, is hij prima om mee te pakken. Zeker wanneer je in het begin een goede flow te pakken hebt, ga je echt een leuke tijd hebben. Er zijn in ieder geval genoeg puzzels in deze kamer!

Wederom een droevige flow

Tijd voor kamer twee bij Hidden in Braunsweig, we komen net uit The Secret Elixer en kunnen eigenlijk meteen door naar de volgende kamer. Grappig wel, want eigenlijk hadden we nog wat tijd tussen de kamers in. Omdat we echter om een maandag, overdag, speelden, waren we de enige op locatie. Af en toe wat ongemakkelijk, maar verder helemaal prima. Omdat we deze vakantie nog eigenlijk geen horrorkamer op de planning hadden staan, vonden we dat we deze toch toe moesten voegen. Daarom viel ons oog op 'Morrah Island' een spannende kamer met acteur. Heel benieuwd dus...

Het decor van de kamer is 'oke'. We staan in een asylum waarvan je ziet dat dit een gekocht decor is. Ook de puzzels zijn van een laagdrempelig niveau. We staan nog geen paar seconde binnen en krijgen daar onze eerste 'scare' om de oren. Toen wist ik al heel snel; dit gaat niet zo tof worden. Het was duidelijk onze host van zojuist met een lelijk masker op, die een keer schreeuwt. Nee niet fantastisch dus.

De kamer zelf is een ratjetoe aan puzzels, verhaallijnen en stijlen decor. Het ene moment voelt het heel clinisch aan, terwijl we even later in een soort kerker staan. Verhaallijntechnisch weet ik totaal niet meer wat er allemaal gebeurd. Waar ik me vooral aan stoor, is de puzzelflow. Eigenlijk is deze kamer het tegenovergestelde van de vorige kamer die we hier speelde. Daar begon de flow dramatisch en werd het daarna wat beter. Hier begonnen we goed, maar is het einde verschrikkelijk qua puzzels. Hier was ik er dan ook echt klaar mee. In het lelijke, gekochte, decor ben ik dan ook maar op de grond gaan zitten, wachtend tot deze marteling klaar was.

Nee, Morrah Island is een kamer die je lekker over mag slaan. Ze weten zelf totaal niet wat ze willen met de kamer. Het is een ratjetoe aan stijlen en verhalen met een belabberd einde, kapotte puzzels en acteerwerk dat ze beter weg hadden kunnen laten. In de basis is het helemaal geen verkeerde kamer, maar toch zou ik hem lekker overslaan!

Beste van de drie

Tijd voor alweer de laatste kamer voor ons op deze locatie. Hiervoor hebben we twee andere kamers gespeeld en die waren niet echt de moeite. Prima om mee te pakken, maar nou niet echt als aanrader om mee te pakken. Dragons of Dublin is onze laatste kamer die we gaan doen, deze heeft qua cijfer wel de hoogste potentie. Hopelijk wordt dit dus de redder van deze dag!

Waar de andere twee kamers (The Secret Elixer & Morrah Island) vrij recht toe recht aan waren, krijgen we hier eindelijk een verhaal om ons oren. We komen in een Iers havenstadje terecht waar van alles aan de hand is, aan ons de taak om dat te gaan onderzoeken... Het decor ziet er in ieder geval al een stuk beter uit dan bij de andere kamers. Alles is prima afgewerkt en er wordt zelfs gebruik gemaakt van licht- en geluidseffecten. Pluspunt daarvoor!

We maken de eerste stappen in het verhaal en het wordt ons duidelijk dat het verhaal zich beetje bij beetje ontvouwd. Iets wat ik persoonlijk altijd wel leuk vind. Dat je in de kamer merkbaar stappen maakt in het verhaal, dat je steeds meer te weten komt over wat er allemaal gebeurd. De puzzels in de kamer ondersteunen dit verhaal ook. Leuk aan gedacht!

Die puzzels dan, die zijn over het algemeen best basic. Het zijn er wel veel! Alle puzzels zijn leuk in thema en passen goed binnen de sfeer van de kamer. Maar waar ik vooral fan van ben: ze doen wat met het verhaal in combinatie met de puzzels. Sterker nog, de grote eindpuzzel is eigenlijk een puzzel waar je alle andere puzzeltjes weer voor nodig hebt, dat vond ik erg leuk gedaan. Het verhaal krijgt op dit moment ook een leuke en grappige twist, wat het einde in ons geval hilarisch maakt. Met een heerlijke flow lossen we de eindpuzzel op en staat we weer buiten.

Ja, deze kamer was echt wel de moeite waard om de tussenstop te maken. Waar de andere twee kamers vrij basic waren, loop je hier echt door een verhaal heen. Het decor zag er netjes uit en de puzzels waren ook nog eens goed. Bovenal hadden we ook nog eens een hele fijne gameflow. Dit is geen kamer die je op je lijst moet zetten om meteen te gaan spelen, maar ligt hij op de route, dan kun je hem goed meepakken!

Wat staan we nu eigenlijk te doen?

Tijd voor de volgende kamer bij The Room, we hebben zojuist een goede warming up gehad bij 'Go West', nu is het tijd om 'The Beast of Berlin: Inferno' te gaan spelen. Na even wat gedronken te hebben in de ontvangstruimte, worden we door onze host terug het pand in genomen om naar de volgende kamer te gaan. De hosts zijn goed op elkaar ingespeeld, want een uitleg over wat een escaperoom nu eigenlijk is, wordt gelukkig overgeslagen, meteen het verhaal in dus!

Dat verhaal is eigenlijk heel duidelijk. Er wordt gesproken over een 'Beast of Berlin' die een spoor van moorden achterlaat. Aan ons de taak om te onderzoeken wie/wat het is. We stappen de kamer binnen en daar begint het verhaal. Ze hebben geprobeerd iets leuks neer te zetten door de werken met een vertelstem. Dat komt alleen niet helemaal lekker uit de verf. Een kamer als Ernie Hudson doet dat 1000 maal beter. Enfin, de stem praat ons (in het begin) een beetje door het verhaal heen. Het zal mij benieuwen.

Wat me meteen opvalt, is dat de kamer ontzettend oud oogt. Het is natuurlijk ook een kamer die al wat ouder is. Maar als je had gezegd dat het een kamer van 10 jaar oud is, had ik het geloofd. Veel puzzels zijn versleten, teksten slecht leesbaar, speakers die net niet lekker werken, etc. Nu hoorden we achteraf dat het verhaal en de kamer zijn geupgrade een tijdje geleden. Ik kan er met mijn verstand niet bij dat ze deze kamer wat meer liefde hebben gegeven.

Onze puzzelflow is over het algemeen best prima, op het diehard zoekwerk na. Er zitten hier en daar echt wat goede hersenkrakers tussen. Maar over het algemeen is het niveau van de puzzels wat gemakkelijker. Ook de puzzels zijn een beetje in lijn met het decor wat ik zojuist beschreef. Het voelt allemaal wat oud en versleten aan. Dat blijft eigenlijk de gehele kamer zo.

Plots maakt de kamer qua sfeer (en qua verhaal) een twist, een twist die in mijn ogen niet had gehoeven. Je valt terug in chliches die je al 100x hebt gezien. We staan weer in een bepaald type ruimte. De puzzels zijn flauw, gemakkelijk en afgezaagd. Het decor wordt er ook niet heel veel beter op. Wat wel goed blijft is onze puzzelflow. Eigenlijk staan we al vrij snel in de (vernieuwde) eindruimte. Ik had verwacht dat het verhaal hier een nieuwe twist zou krijgen. Toen de deur openging, stond daar plots onze host met een ringlight om een foto te maken. Blijkbaar was de kamer al klaar...

Hmm, nee. Deze kamer was het net niet helemaal. Hij voelt oud en versleten aan. Zowel qua decor als de puzzels. Wat mij betreft kun je deze kamer links laten liggen. Voor mij persoonlijk was dit de minste van de dag. Ik kan begrijpen dat deze kamer ooit vooruitstrevend was, nu is het een 13 in een dozijn kamer die je gerust over kunt slaan.

The Holy Grail

Tijd voor de laatste, nieuwe, kamer voor mij bij The Room. In het verleden speelde ik Brandon Darkmoor hier al eens, daar was ik laaiend enthousiast over. Vandaag heeft The Room mij nog niet echt omver geblazen met de twee kamers die we hebben gespeeld. Ze waren prima, maar niet heel bijzonder. Hopelijk gaat 'The Lost Treasure' daar verandering in brengen.

We dwalen weer af in het pand en komen terecht bij onze kamer. Waar de vorige twee kamers een simpele introductie hadden, is de introductie van deze kamer leuk in thema. Het verhaal wordt ons uitgelegd en we stappen eigenlijk snel ons avontuur in. We dwalen af in het pand omdat er daar een verborgen oude ruimte is gevonden. Wij moeten dit als team gaan onderzoeken.

Het decor van de kamer ziet er goed uit, waar de vorige twee kamers wat basic waren (en vooral wat oud aanvoelden), is deze kamer netjes uitgewerkt en ziet er verfrissend uit. Het verhaal wat we volgen voelt heel erg 'Indiana Jones' aan. We staan in een centrale 'hub' en daar start ons avontuur. Hoe ze werken met deze ruimte gedurende het gehele spel, vind ik tof gedaan!

We starten ons spel en merken eigenlijk meteen dat we best een goede flow hebben, wat daarentegen wel gek is, is dat onze host continu over de portofoon aan het roepen is. Er wordt op voorhand verteld dat er een bepaalde prop in de kamer zit, die mag je niet aanraken. Toen ik er van een afstand naar wees, kregen we meteen op ons donder dat we er niet aan mochten zitten, we waren letterlijk niet in de buurt. Helaas bleef dit de gehele kamer zo. De host die we hadden was echt ondermaats. Hints geven voor puzzels die we al opgelost hadden, communicatie verliep niet heel lekker, dat was erg jammer omdat we de rest van de dag juist zo te spreken waren over de hosting.

Enfin, de kamer zelf. Ja de gameflow is goed, het decor ziet er netjes uit, dus wat dat betreft zit het wel goed. Wel merken we dat 4 personen in deze kamer best veel is. Je hebt te maken met kleinere ruimtes, dus in bepaalde ruimtes sta je vaak met 2 personen niets te doen. De kamer heeft verder veel leuke verwijzingen naar films, series en pop-culture in het algemeen. Daar maak je mij wel gelukkig mee.

Tsja, meer kan ik eigenlijk niet echt zeggen over de kamer. Het is gewoon een goede steady kamer. De flow en het decor blijven erg goed. Helaas hadden we een technisch mankement richting het einde van de kamer waardoor onze flow even inkakte. Maar dat pakte we gelukkig snel weer op. Wat ik overigens ook goed vind is dat deze kamer een goed einde heeft. Je staat niet plots ineens buiten. The Lost Temple is een leuke kamer om mee te pakken. Maar gelukkig hebben we de absolute topper nog in ons verschiet. Op naar Brandon Darkmoor voor de tweede keer!

Mooie ode aan het verleden

Het is voor mij, na 3 jaar, weer tijd om terug te keren naar 'The Room' in Berlijn. In 2022 speelde ik met collega's Brandon Darkmoor en die kamer is me altijd bijgebleven. Tijdens ons tripje door Duitsland was dit dus de uitgelezen kans om die topper nog eens te spelen en dan meteen de andere kamers ook mee te pakken.

Vroeg in de ochtend komen we aan op de locatie waar we de rest van de dag zouden zijn. Wat overigens erg netjes was, is dat we de gehele dag gratis mochten drinken omdat we alle kamers spelen. Plus een voor de service dus. De eerste kamer die we zouden gaan spelen, was 'Go West'. Een kamer die over het oude Berlijn in de koude oorlog gaat. Een dag eerder maakte we al een grote stadstour en doken we al een beetje in die geschiedenis, heel benieuwd hoe ze dat in een escaperoom zouden gaan vertalen.

We lopen met onze host door het enorme pand en komen aan bij de kamer. Het verhaal is simpel we zijn in Oost-Berlijn en willen naar West-Berlijn toe om daar oudjaarsavond te gaan vieren. Simpel as that. We stappen de kamer binnen en maken echt een stap terug in de tijd. We staan in een sfeerloos Oost-Berlijns appartement. Die sfeerloze ruimte hebben ze hier echt goed neergezet. De kamer zelf is overigens een tijd geleden volledig opgeknapt en heeft een nieuw jasje gekregen. Dat zag ik in het begin niet helemaal terug om heel eerlijk te zijn. Het voelde echt aan als een 1.0 escaperoom van 10 jaar oud. Iets wat enigszins wel bij de sfeer past, maar toch kwam ik er niet helemaal lekker in.

De puzzels zijn allemaal vrij random en het decor is simpel en ondanks dat de ruimte erg sfeerloos is ingericht, is het op de een of andere manier ook wel weer sfeervol in thema. Lastig uit te leggen. Na een draak van een puzzel tijdens de start van het spel, komen we gelukkig (na een valse start dus) in een goede flow te zitten en maken we meters in het verhaal. Het lukt ons om een doorgang te vinden naar de Oostkant van de stad.

De overgang (en de manier waarop) is op een erg toffe wijze gedaan! Er wordt goed gebruik gemaakt van soundscaping en je voelt echt dat je naar een ander deel van de stad gaat. Waar de ene kant wat kil en sfeerloos is, komen we terecht in een kleurrijke en hele sfeervolle ruimte. Het is daarnaast echt een feest van herkenning. Als je een beetje een liefhebber bent van pop culture, dan kijk je hier echt je ogen uit. Heerlijk!

Het verhaal blijft heel simpel en we blijven wederom in een goede flow verder puzzelen. In deze ruimte zie je wel echt dat de kamer wat extra aandacht heeft gekregen. De ruimte is erg sfeervol en ziet er qua decor netjes uitgewerkt uit. Er wordt goed gebruik gemaakt van licht en geluid en de puzzels zijn ook beter in thema (en verhaal) dan in de vorige ruimte. Lang verhaal kort, we vliegen door de kamer heen en weten oudjaarsavond te vieren in het Oosten!

Go West is een bijzondere kamer, ze hebben een stukje geschiedenis op een mooie, authentieke en respectvolle wijze weten te tonen. Je waant je echt even terug in de tijd. Het begin van de kamer was voor mij even in komen, maar toen we eenmaal de juiste flow te pakken hadden, ging ik wel mee met de kamer. Het einde heeft voor mij wel veel goed gemaakt. Het is een wat meer old school escape room. Dus verwacht geen grootste decors, gave technieken of puzzels die je nog nooit hebt gezien. Ga hier gewoon heen met het idee om lekker een uurtje te puzzelen in een prima decor, dan ga je echt plezier hebben!

Grappig kamertje voor eventjes plezier

Het is tijd om te vertrekken naar een nieuwe stad. Nadat we in twee dagen tijd Hamburg zo goed als hadden uitgespeeld, reisden we naar Berlijn om daar 7 kamers te spelen. We beginnen onze eerste dag in Berlijn met de drie kamers van Miraculum. Op voorhand hadden we alle kamers 'gewoon' met vier personen gepland. Meerdere mede-escapers waarschuwden ons echter voor 'The Elevator': "Speel deze alsjeblieft niet met 4". Omgeboekt dus, dat scheelde qua prijs eigenlijk ook niets. Achteraf waren we heel blij dat we deze met max 2 personen hebben gespeeld!

Enfin, we komen aan bij de locatie en worden daar, geheel in thema, ontvangen door onze host. Wij komen langs voor een stage bij dit bedrijf en dat gaat niet geheel volgens plan. Omdat de tocht naar de juiste verdieping nogal ver is, geeft onze stagebegeleider aan dat we beter met de lift kunnen gaan. Je raadt het al; deze komt vast te staan. Tijd om te puzzelen!

Eenmaal (vast) in de lift, zien we meteen dat dit inderdaad GEEN kamer is voor 4 personen. Je staat echt in een lift, heel veel meer dan dat is het niet. Het ziet er qua decor wel cute uit. Nou onze lift staat stil, aan ons dus de taak om hem weer werkend te krijgen. De manier waarop is aan de hand van puzzels; interessante lift dus. Ik sta er wel nog van te kijken hoeveel puzzels ze nog in deze kleine ruimte hebben kunnen proppen. De puzzels voelen allemaal vrij random aan, maar zijn wel leuk om te doen. Achteraf vernam ik dat deze kamer gekocht is en dat merk je aan de puzzels ook wel.

We vliegen als een speer door de kamer heen en na iets meer dan 20 minuten staan we al hintloos buiten. Onze host staat er zelf een beetje versteld van. Hoe snel dat we gingen. Ja heel veel meer is er eigenlijk niet te vertellen over deze kamer. We hebben echt 20 minuten plezier gehad, met leuke puzzeltjes in een prima decor. Het idee van een kleine singleroom vond ik best grappig. De flow was goed, maar om dit een absolute topper te noemen? Dat niet. Als je toch op deze locatie bent, kun je hem gerust meepakken, maar alsjeblieft niet met meer dan 2 personen!

Ja, geweldig!

Tijd voor de andere twee kamers bij Miraculum. We zijn als team hiervoor even opgesplitst in twee teams van 2 personen om The Elevator te doen. We waren dus warm voor de overige twee kamers. We beginnen met The Golden Phoenix en daarna zouden we Frankenstein gaan doen. Op dus naar de magische wereld van Potter!

Ja want mocht je het nog niet weten, dit is de zoveelste kamer gebaseerd op Harry Potter. En ik ga nu weer hetzelfde verhaaltje ophangen zoals ik altijd doe bij kamers met dit thema: het schept een bepaalde verwachting en die verwachting is eigenlijk nooit goed waar te maken. Maar goed, ik ben een groot fan van de Wizarding World. Dus aan de ene kant hebben ze ook wel weer een streepje voor. Enfin, naar de kamer...

We worden leuk in thema onthaald, we komen langs voor een bijzonder boek en onze host neemt ons volledig mee in het verhaal. De introductie naar de kamer is uniek en bevat meteen een stukje interactie. Ik houd hier wel van! Lang verhaal kort, we stappen ineens de toverwereld in en moeten op de toverschool onze examens halen. Simpel, toch?

Wat deze kamer goed doet, is net het stukje wat ik hiervoor benoemde. Je hebt een bepaalde verwachting bij het thema en dat wordt eigenlijk nooit waargemaakt. Hier doen ze dat wel goed op een bepaalde manier. Je leert dingen in de kamer, die je later in het spel nodig hebt. Niet alleen als een gimmick, maar daadwerkelijk voor het oplossen van puzzels. Die uitvoering daarvan is geweldig gedaan! Het decor in de kamer ziet er ook erg netjes uit en de puzzels zijn leuk in thema. De start van het verhaal is eigenlijk ook goed te volgen, omdat er amper verhaal is. Prima dus.

Uiteraard volgt er een bepaalde twist in de kamer, die ik overigens goed uitgewerkt vindt. Het verhaal krijgt een kleine wending en onze missie veranderd ook ineens. We maken hierdoor ook wat stappen in de kamer. Het decor blijft eigenlij gedurende het gehele spel erg netjes. De verwijzingen naar de films en boeken zijn leuk, maar niet overdreven. De puzzels zijn tof gedaan. Zeker een aantal springen er bij mij echt uit wat betreft creativiteit. Het zijn geen moeilijke puzzels, maar je wordt wel getriggerd om creatief na te denken. Zeker wanneer er een stukje interactie in het verhaal terugkomt.

Onze flow is daarnaast ook nog eens super. We vliegen door de kamer heen en komen eigenlijk vlekkeloos door het einde heen. Het einde past goed bij een kamer als deze. Netjes binnen de tijd staan we weer buiten en krijgen we onze befaamde oorkonde mee. Ja, ik vond deze kamer echt fantastisch. Een leuk thema, wat ook nog eens goed is uitgewerkt, leuk verhaal, prima puzzels, goed decor (specifiek 1 onderdeel in de kamer is echt geweldig!). Ik denk dat er qua hoeveelheid puzzels nog wel wat te halen is, maar verder is de kamer erg goed. Wat mij betreft een no-brainer om deze mee te pakken tijdens jouw bezoek aan Berlijn. Of je nu een Harry Potter fan bent, of niet. Nox.

Oke, wat doen we?

Tijd voor alweer de laatste kamer bij Miraculum. Tot nu toe vond ik beiden kamers erg leuk. The Elevator is een cute kamer en op zijn eigen manier heel tof. The Golden Phoenix heeft bij mij de verwachtingen omhoog geschroefd voor de laatste kamer: Frankenstein. Een ander thema wat ik onwijs vet vind. Op naar ons laatste avontuur hier!

De start van de kamer is eigenlijk identiek aan de start van The Golden Phoenix. We komen voor een boek en stappen eigenlijk zo het verhaal in. Wederom is de introductie naar de kamer volledig in thema gedaan en er zit leuke interactie in. Ze werken met een soort gimmick, die voor beiden kamers hetzelfde is. Je mist dus net dat 'wow moment' omdat je het net, bij het spelen van de vorige kamer, het ook al hebt gezien. Enfin, dat mocht de pret niet drukken, want de introductie zet ook bij deze kamer weer goed de toon!

We starten met het Frankenstein verhaal en zitten meteen in een tof gedecoreerde ruimte. Net als bij de vorige kamer, moeten we er in het begin even in komen. Het begin verloopt qua puzzels wat stroef, maar we staan wel weer in een tof gedecoreerde ruimte. Knap hoe ze met deze kamer het compleet tegenovergestelde neer weten te zetten van hun vorige kamer. Een magische kleurrijke kamer tegenover een donkere kamer waar de spanning overal te voelen is.

Het verhaal is ook net wat zwaarder dan bij The Golden Phoenix. Het is af en toe een beetje zoeken waar we nu precies naartoe gaan, maar uiteindelijk weten we het verhaal goed te volgen. Deze kamer voelt in zijn totaliteit iets kleiner en krapper aan dan de andere kamer die we zojuist speelde. Iets wat goed in het thema van de kamer past, maar houd hier wel rekening mee qua groepsgrootte. Wij speelden met vier personen en dat vond ik in sommige ruimtes best veel.

We komen uiteindelijk in de hoofdruimte van de kamer terecht en dit schreeuwt echt 'Frankenstein'. Ik vond deze ruimte echt fantastisch. Ik kan best begrijpen dat deze ruimte je wel moet liggen qua decor, puzzels en vibe. Maar ik voelde hem wel! De puzzels zijn allemaal erg leuk in thema en vooral de 'grote opdracht' waar we mee bezig zijn, past heel goed binnen het verhaal.

Na de moeizame start hebben we een goede flow te pakken en vliegen we door de kamer heen. We maken flinke progressie en staan eigenlijk zonder dat we het doorhebben bij het einde van de kamer. Het einde is onwijs tof gedaan, wederom iets wat perfect past bij het thema. Ik heb echt met open mond staan kijken wat hier nu precies gebeurde allemaal.

Ik heb heel lang na zitten denken welke van de twee kamers ik nu eigenlijk het tofste vond. Daar kan ik eigenlijk niet echt antwoord op geven. Ik vond beiden kamers erg sterk in zowel decor, puzzels en verhaal en denk dat beiden kamers nog wat stapjes kunnen maken. Al met al is ook Frankenstein een absolute topkamer om mee te pakken tijdens jouw Berlijn trip!

Indiana Jones op een boot

Het is tijd voor de tweede dag in Hamburg. We starten onze dag in het havengebied bij 'Hidden in Hamburg'. Vooraf had ik al contact met wat collega-escapers. Zij gaven aan dat de kamers op deze locatie erg tof waren, maar dat je ze niet allemaal hoeft te spelen. De kamers bevinden zich namelijk op twee verschillende boten. De kamers per boot lijken erg op elkaar. We besloten daarom op beiden boten de beste kamer te reserveren. Achteraf zijn we hier heel blij mee. We beginnen op de Cap San Diego om daar 'The Golden Skull' te gaan doen.

Om heel eerlijk te zijn, waren mijn verwachtingen niet heel groot. Ja, de locatie is gaaf. Maar dat betekent vaak wel dat er restricties zijn. Niets in de muren mogen boren, geen hard geluid (want er zit ook een museum op het schip), allemaal van dat soort dingetjes. Met gematigde verwachtingen liepen we de kade op en betreden we het schip. Je loopt een klein stuk door het museum en je daalt verder af op het schip. De tocht naar de kamer toe was wat mij betreft al een beleving. Wat ook leuk is, is dat bij je 'ticket' voor de escaperoom ook een entree krijgt voor het museum. Mocht je dus tijd overhebben, loop dan lekker een rondje. Net op het moment dat ik dacht: "zitten we wel goed?", zien we de naam van de escaperoom opduiken. De ingang is al tof gedaan.

Eenmaal binnen worden we welkom geheten door onze enthousiaste host, na een kort introductiepraatje (ze voelde perfect aan dat we al veel kamers gespeeld hadden), mochten we de kamer in. Onze host liep even mee en in de kamer kregen we van haar de introductie van het verhaal. Het verhaal is eigenlijk simpel; we moeten op zoek naar een bepaalde schat. Hierna sloot ze de deur en kon het avontuur gaan beginnen.

Een avontuur was het zeker. En wat voor eentje! Eigenlijk waren mijn verwachtingen al overtroffen toen we de ontvangstruimte binnenliepen, deze zag er netjes en tof gedecoreerd uit. Nu we hier in de kamer stonden, was het eigenlijk nóg toffer. Een mooi gedecoreerde ruimte. We starten met een (goed) audiofragment en het puzzelen kan dan echt beginnen.

De kamer voelde heel erg 'Indiana Jones' aan, je gaat op avontuur en komt beetje bij beetje meer te weten over de schat die je moet zoeken. Waar dr. Jones lange avonturen meemaakt, deden we dat hier eigenlijk ook. De ene na de andere, prachtig gedecoreerde, ruimte popte op. De puzzels waren allemaal goed in thema en de gameflow was ook nog eens tof. Voeg hier nog wat toffe effecten aan toe en je hebt een goede kamer!

Tsja, meer kan ik eigenlijk niet zeggen. Het niveau van de kamer bleef eigenlijk gedurende het gehele spel goed. De puzzels waren tof, het verhaal was erg goed te volgen en het verhaal ontvouwde zich beetje bij beetje. Ik was oprecht best omvergeblazen door het niveau van deze kamer. Met nog flink wat tijd op de klok, stonden we weer in de ontvangstruimte waar we werden verwelkomt door onze host. Zij misschien nog wel enthousiaster dan wijzelf. Ja, dit was een toffe ervaring!

Onverwacht goed

We waren deze dag al gestart op een boot (The Golden Skull) en na deze kamer is het voor ons tijd om een wandeling te maken naar de nieuwe boot. We lopen over de kade van de have naar de 'Rickmer Rickmer' om hier Neptuns Curse te spelen. Wederom komen we binnen op de boot en lopen door een soort museum heen. Mocht je tijd hebben, je ticket voor het museum zit inbegrepen bij de kamerprijs. We gaan even rustig zitten op de plek waar groot 'escape room' staat. Na eventjes gezeten te hebben, worden we hier onthaald door onze host.

Deze boot ziet er net wat anders uit dan de vorige boot waar we waren. Waar de vorige boot meteen imposant aanvoelde, voelde het hier wat gemoedelijker. Een old school schip, met eikenhouten meubels, je snapt misschien wat ik bedoel. Onze host is een gezellige gast en praat honderd uit over de boot en al zijn verhaaltjes. Eenmaal bij de kamer, stappen we een kajuit binnen (onderdeel van het museum zoals hij aangaf). Het verhaal is eigenlijk simpel, we stappen het museum binnen waar vroeger ooit de drietand van Neptunes lag, deze is kwijt. Succes.

De kamer ziet er qua decor (in het begin) wat basic uit. Je staat in zo'n typisch opgezette museumscene van een kajuit. Een bedje, wat hout, etc. Cute, maar we kwamen net af van een boot met toffe decors. Benieuwd hoe dat zich hier gaat ontplooien. De puzzels passen hier allemaal wel goed in het verhaal. Het zijn simpele puzzels, maar passen goed bij deze 'knullige museum setting'. Maar dan...

Het verhaal ontvouwt zich en de kamer blijft zich maar voortzetten. De ene ruimte volgt na de andere ruimte. Het decor is weer tof gemaakt en je maakt echt een toffe reis door het schip (of boot?). De puzzels zijn allemaal leuk in thema, maar het zijn voor mij vooral de ruimtes die de kamer maken. We vliegen door de kamer heen en weten uiteindelijk de curse van Neptunus te verbreken.

Naderhand staat onze enthousiaste host ons weer op te wachten en kletsen we nog gezellig na. Ja wat een heerlijke kamer was dit. In het begin was ik wat sceptisch, want ik vond het er allemaal maar gekkig uit zien. Maar deze kamer ontvouwd zich echt. Het verhaal is simpel, maar prima te volgen, de puzzels zijn leuk, maar vooral de ruimtes en de reis die je aflegt is geweldig. Wat mij betreft een echte aanrader. Wel hoor ik als je meerdere kamers per schip speelt, dat ze heel erg op elkaar lijken. Daarom hebben wij ervoor gekozen per schip maar één kamer te doen. Dat was voor ons perfect.

Fan-tas-tisch

Tijdens onze tweede dag in Hamburg, komen we terug bij Skurrilum. Gisteren speelde we hier al hun twee 'basic' rooms, maar vandaag komen we terug voor de twee 'Ernie Hudson' kamers. Deze kamers staan al een aantal jaar op mijn lijst. Sinds ik de artwork (een soort cover van een boek) eens tegenkwam, was ik verkocht. Dit zag er tof uit. Omdat het thema van de dierentuin ons meer aanstond (en omdat we hoorde dat deze toffer was), besloten we Ernie Hudson und die weinende frau als eerste te spelen.

Door onze host werden we erop geattendeerd dat het een andere escaperoom is dan anderen. We stappen namelijk een luisterboek in, dat mag geen geheim zijn aangezien ze dit zelf ook groot uitmeten op hun website. Aan de hand van dit luisterboek stappen we een avontuur in van Ernie Hudson, een geestenjager. Het verhaal is simpel; er is een huis waar ze continu een krijsende vrouw horen. Aan ons om te onderzoeken wat er is gebeurd.

We lopen vanuit de ontvangstruimte naar een vage achteringang op het balkon van het bedrij en hier starten we de kamer. De introductie is inderdaad de introductie van een luisterboek. Aan de hand van een Britse vertelstem, word je door de kamer geloodst. Nou, alleen dit al vond ik echt fan-tas-tisch. Je loopt als een hoofdpersonage in het boek rond. Ook de hints zijn perfect in dit thema verwerkt. Geniaal!

Al snel wordt ook duidelijk dat deze kamer een flinke dosis humor bevat. Precies de humor die ik grappig vind. Droge, dad-joke-achtige, flauwekul. Heerlijk. Dat in combinatie met een spooky verhaal, maakt het voor mij de perfecte beleving. We stappen het verhaal binnen en aan de hand van de puzzels komen we steeds meer te weten over wat er zich heeft afgespeeld in en rondom het huis. Tof dat de puzzels zo'n onderdeel zijn van het verhaal.

Het decor in de kamer ziet er ook erg netjes uit. Je staat (voor mijn gevoel) wel heel erg in een filmset. In bepaalde ruimtes hebben ze ervoor gekozen om geen plafond toe te voegen en vanuit daar alles te verlichten. Dit geeft een soort filmisch gevoel, maar mij stoort het voornamelijk heel erg. De puzzels zijn verder allemaal prima, de een wat beter dan de ander. Wat wel vervelend was, was dat een van de puzzels bij ons kapot was gegaan door de vorige groep. Geen probleem uiteraard, kan gebeuren. Echter had onze host ervoor gekozen om alle spullen die we konden vinden voor deze puzzel, in de kamer te laten liggen. Dat zorgde heel eventjes voor wat ruis.

Het verhaal blijft volgen, het decor blijft netjes en we krijgen zelfs wat toffe 'wtf-momenten' te zien. Eentje in het bijzonder had ik totaal niet verwacht en verbaasd mij tot op de dag van vandaag nog steeds. Hier en daar wat spannende momentjes, maar vooral heel veel flauwe grapjes. Uiteindelijk komt het gehele verhaal samen en weten we precies wat zich heeft afgespeeld in dit huis.

Dit was voor mij zo'n kamer die de lange reis naar Hamburg volledig waarmaakte. Alleen al voor deze kamer zou ik in de auto stappen. Kleine spoiler naar de kamer die we hierna speelde (Ernie Hudson und der Zoo des Todes), die was minder goed dan deze. Ik zou zeker aanraden om beiden kamers te spelen, maar begin met de Zoo en eindig met deze. Als ze hier en daar nog wat puntjes op de 'i' zetten (voornamelijk het plafond) is het voor mij een absolute 10. Het hele idee van 'in een luisterboek stappen' vond ik fenomenaal! Absolute must play dus!

Maar; ik kom toch voor de dierentuin!?

Als leerlingen van Ernie Hudson hebben we hem zojuist al geholpen om een schreeuwende vrouwenstem te achterhalen in een groot landhuis. Tijd om te kijken wat er mis is bij zijn volgende klusje. Na even een korte pauze te hebben gehad, kunnen we meteen door met het volgende mysterie van deze geestenjager.

Ook hier is het verhaal eigenlijk heel simpel; we gaan naar een verlaten dierentuin waar allerlei geluiden vandaan komen. Succes. De kamer is qua principe hetzelfde als de vorige (en daar was ik onwijs fan van). Je doorloopt het verhaal als het ware als een luisterboek. Aan de hand van een Britse vertelstem, worden we door de kamer geleid. Ook hier wederom verzien van hier en daar een spooky sfeer, maar veelal flauwe grapjes en leuke humor. Geweldig!

Ik was vooral heel benieuwd naar het thema van deze kamer. Hoe gaan ze ooit, op realistische wijze, een dierentuin bouwen? Eenmaal binnen laten ze zien hoe ze dat hebben gedaan. Voor de ruimte die ze voor deze kamer hebben, hebben ze dat oprecht op een leuke manier gedaan. Origineel! Het verhaal begint weer goed, aan de hand van de puzzels krijgen we beetje bij beetje te horen wat er nou precies is gebeurd in deze dierentuin.

Waar ik in het begin nog zo enthousiast wordt van het thema, neemt dat stilletjes aan wat af gedurende de kamer. Je komt in wat 'algemene ruimtes' van de dierentuin. Oke dat kan, maar ik wil juist die dierentuin verder verkennen. Waar ze mij eigenlijk volledig kwijt waren, was op het punt dat het verhaal een aparte wending neemt die totaal niet had gehoeven. Hier vallen we terug in een thema wat we al 100x hebben gezien in een escape room. Zo'n zonde. Want, opnieuw, wij komen voor de dierentuin!!

De puzzels worden richting het einde van de kamer ook wat minder en het verhaal is wat minder goed te volgen. Wel blijft de vertelstem ons sturen, wat het voor mij grotendeels goedmaakt, want die stem is geweldig. Ondanks dat ik het wat minder vond worden, bleef ik de moed erin houden. Tot we op een bepaald moment bij een draak van een 'puzzel' uitkomen. Daar was het klaar voor mij. Het totale einde van de kamer vond ik persoonlijk ook minder.

Tsja, ik denk dat we zojuist onwijs verwend zijn geweest bij de vorige missie van Ernie Hudson. Speel je ze allebei? Doe dan de dierentuin als eerste. Ik baal enorm dat ze een bepaalde wending in het verhaal hebben genomen. Want het begin voorspelde voor mij veel goeds. Toch heeft de kamer mij niet tot het einde weten te pakken. Neemt niet weg dat het alsnog een geweldige kamer is om te spelen. Maar ik had wel een grotere voorkeur voor de andere Ernie Hudson missie.

Te hoge verwachtingen

Tijd voor de laatste kamer op de tweede dag van onze trip. Dit was de kamer waar ik misschien wel het meeste naar uitkeek. Het thema stond me aan, hij heeft hoog in Terpeca gestaan en zelfs een mede escaper heeft ooit tegen me gezegd: dit wordt misschien wel jouw favoriete kamer ooit. De verwachtingen waren dus torenhoog. Op naar The Toymaker.

Het was even zoeken waar we nu precies moesten zijn (en waar we de auto konden parkeren), maar na even zoeken hadden we het juiste kantoortje in het grote bedrijfspand gevonden. Binnen werden we onthaald door een host die haar laatste werkdag had en het leuk vond om ons als groepje enthousiastelingen als laatste keer door de kamer te begeleiden. Na een korte sanitaire stop, konden we beginnen aan het avontuur. In de wachtruimte was de 'gevel' van de kamer al te zien en het was een feest der herkenning met al het speelgoed wat in de ontvangst lag. Dit kon wel eens heel tof gaan worden.

Het introductiefilmpje wordt op een toffe manier afgespeeld, helemaal in thema. Hier scoren ze al punten mee. Voor mij echter wel lastig om me hierop te focussen omdat ik véél te veel prikkels had om me heen. Het verhaal was meteen duidelijk. De Toymaker zelf was helaas overleden, maar wij hadden 60 minuten de tijd om zijn ultieme speeltje te gaan maken. Dat zullen we dan maar gaan doen!

Het decor ziet er tof uit, maar het was alles behalve wat ik had verwacht van deze kamer en de visual van deze kamer. Wel is het een feest der herkenning. Bijna nostalgisch. De puzzels zijn eigenlijk allemaal random (tijdens de gehele kamer overigens), maar passen wel goed binnen het thema. Het verhaal is eigenlijk ook de gehele kamer een beetje zoek, maar we maken flinke stappen. Hier en daar hebben ze leuke effectjes in de kamer gestopt. Maar alles voelt voor mij als een old school escaperoom.

Dan komt voor mij eigenlijk vrij snel een kentering in het verhaal die ik niet had verwacht én die onwijs raar is op de plek waar dit plaatsvindt. De eigenaren hebben hier geprobeerd een 'wtf moment' te bouwen. Maar voor mij zorgt dit eigenlijk vanaf moment 1 al voor verwarring. Gelukkig lag het niet aan mij, want meerdere mensen in onze groep stoorde zich eraan. Achteraf vroegen we de host: "waarom gebeurt dit op dat moment eigenlijk?", waarop we als antwoord kregen: "Ja, dat weet ik eigenlijk ook niet. Misschien weet de eigenaar het wel, maar die is er niet.". Oke, vaag dus...

Enfin, het decor ziet er in deze nieuwe ruimte wel een stuk mooier uit. Niet dat het begin niet mooi was, maar het voelt hier wat meer als een moderne escaperoom/experience. Ondanks dat ik me afvraag wat we hier staan te doen en hoe we hier terecht zijn gekomen, ziet het decor er netjes uit. De puzzels zijn weer compleet random, maar leuk in thema.

Alsof 1 vaag moment in de kamer niet genoeg is, doen ze het halverwege de kamer weer. Een knotsgekke twist in het verhaal die mij compleet kwijtraakt. Wtf!? Waarom? Hoe? Huh? De ruimtes waar we in komen zijn niet mooi, maar ze leunen hier vooral op: kijk eens wat wij gebouwd hebben. Zonde zonde zonde...

Toen we deze verschrikkelijke ruimtes uit waren, toen kwamen we bij een prachtige ruimte uit. Dit was eigenlijk een beetje wat ik verwacht had van deze kamer. Het jammere is alleen dat we hier maar één puzzel hoefden op te lossen (die overigens erg tof was) en toen stonden we weer terug bij het begin. Zo'n zonde want deze ruimte zat vol met details. Gelukkig mochten we achteraf nog even terug. Enfin, we staan dus weer in het begin en vanuit daar lossen we de laatste puzzel op. Wat mij betreft was het einde ook een klein beetje een anticlimax, maar goed. We hebben het weer gered.

The Toymaker was een kamer waar ik onwijs naar uitkeek. Ik had goede reviews gelezen en was door alles en iedereen 'opgehyped' voor deze kamer. Zo zie je maar wat verwachtingen doen met een mens. Begrijp me niet verkeerd, het is absoluut een goede kamer. Ik had er alleen net wat meer van verwacht. De rare keuzes in het verhaal en decor begrijp ik niet zo goed en vond ik heel jammer. Maar het is absoluut een kamer die je mee moet pakken!

Prima old school opwarmer

Het is tijd voor een nieuwe trip, deze keer reizen we door Duitsland. Onze eerste stop; Hamburg. Na een lange autorit van ongeveer 6 uur, starten we in de avond bij Skurrilum. Hier spelen we twee kamers op de eerste dag. We starten met Malvini's Vermachtnis. Een thema wat mij ligt, dus ik was erg benieuwd.

Het is even zoeken waar we nu precies moeten zijn. Skurrilum bevindt zich namelijk op twee verdiepingen in hetzelfde pand. Na even zoeken, staan we te wachten voor de voordeur. Het duurt even voordat deze open wordt gedaan, maar gelukkig werden we na een aantal minuten ontvangen door onze (wat stillen en ongemakkelijke) host. Na een simpel intropraatje, is het eindelijk tijd voor onze eerste kamer deze trip.

Het verhaal van deze kamer is simpel; we gaan naar het kantoor van een verdwenen illusionist die op zoek was naar het boek der onsterfelijkheid. Heel veel meer dan dat is het niet. De kamer start met een introductievideo en daarna kan het puzzelen echt beginnen. De lampen schieten aan en we kunnen eindelijk rondkijken in wat voor decor we staan. Malvini zou, qua reviews, de minste kamer moeten zijn op deze locatie. Als ik kijk naar het decor, ziet het er best netjes uit. Er staan wat toffe decorstukken en de muren, plafonds, etc. zijn netjes afgewerkt. Dat viel me al mee.

Het verhaal is simpel en ontvouwd zich gedurende de kamer. De ruimte is voor ons met zijn vieren precies groot genoeg. Wat deze kamer vooral tof maakt, is dat je aan puzzels geen gebrek hebt. Er zitten veel puzzels in deze single room! Allemaal leuk in thema en sommige puzzels ook echt van meerwaarde aan het verhaal. Uiteindelijk weten we het boek te vinden en staan onze namen nu ook in het boek der onsterfelijkheid!

Om heel eerlijk te zijn had ik weinig van deze kamer verwacht, maar mede hierom is de kamer me misschien ook wel meegevallen. Ik vond het decor er best prima uitzien. De puzzels waren leuk en het verhaal was prima te volgen. Er is zelfs gebruik gemaakt van licht- en geluidseffecten. Dat had ik in een kamer als deze helemaal niet verwacht. Al met al was Malvini's Vermachtnis een prima kamer om mee te starten. Even lekker in de puzzelflow komen. De toon is gezet!

Je standaard 'piraten-eiland-grot-tempel' kamer

Na een korte break na het spelen van Malvini's Vermachtnis, is het tijd voor de tweede kamer bij Skurrilum. We gaan nu Die Phantominsel spelen. We worden ontvangen door een nieuwe (deze keer iets spraakzamere) host en kunnen eigenlijk vrij snel van start. Gelukkig hebben ze hier goed door dat ze de intro wat korter kunnen maken omdat je de standaard uitleg inmiddels wel kent. Enfin, na even kort gekletst te hebben, kunnen we afreizen naar 'The Phantom Island'.

Op dit eiland zou namelijk een grote schat moeten liggen, aan ons de taak om deze schat te vinden. Tsja, een storyline die je in escaperooms inmiddels 100x hebt gezien. Maar toch ben ik weer benieuwd hoe dat ze het hier uitgewerkt hebben. We starten de kamer en meteen valt op dat het decor er oprecht netjes uitziet. Ze hebben hier op een leuke manier een weg naar een scheepswrak proberen uit te beelden, wat in mijn ogen goed gelukt is.

Na even puzzelen, staan we op het schip waar de schat zou moeten liggen. Ook hier ziet het decor er prima uit. Een beetje jammer wel dat er een resetfout is gemaakt, waardoor we de volgende ruimte al konden betreden. Maar goed, dat mocht de pret niet drukken. Het decor is een beetje de standaard piratenkamer die je waarschijnlijk wel kent, maar dan misschien net een tandje beter. Veel hout vooral...

De puzzels in de kamer zijn allemaal goed te doen en passen ook allemaal goed in het thema. Er is maar een puzzel die ik minder vind, eentje waar je je vingers niet voor mag gebruiken. Iedereen die de kamer gespeeld heeft, weet over welke puzzel het gaat. Dit is zo'n puzzel waarvan ik denk: dan is je puzzel dus verkeerd ontworpen. Maar goed, als slechts een puzzel in een kamer minder is, betekent het dat je gewoon een leuke tijd hebt. We vliegen door de kamer heen en met nog ruim 20 minuten op de klok staan we weer buiten met de schat in onze handen.

Die Phantominsel is een prima kamer om mee te pakken. Verwacht geen hele gekke dingen, maar gewoon een leuke puzzelkamer met prima thema. Wij speelde met vier ervaren escapers, dan is de kamer wel wat aan de gemakkelijke kant. Eigenlijk is de kamer gewoon je standaard piraten-eiland-grot-tempel kamer. Prima om mee te pakken!

Niet echt meer van deze tijd

Het is weer tijd om een avondje te gaan escapen, deze keer reizen we af naar Dordrecht om twee kamertjes te spelen. Omdat we Ordo Sanctus veel voorbij zagen komen, leek het ons een goed idee om deze te combineren met The Mad Magician van MJ escape. Deze kamers zitten praktisch naast elkaar. Op de een of andere manier is The Mad Magician ooit op mijn wishlist gekomen, dus ik was heel blij om deze kamer eens te gaan spelen.

Het is even zoeken waar de kamer zich precies bevindt, maar uiteindelijk vinden we het pand. We worden vriendelijk welkom geheten en krijgen een uitleg over escaperooms in het algemeen. Hierna krijgen we een korte uitleg van het verhaal. Het verhaal is eigenlijk simpel; er is een goochelaar in het pand getrokken, maar telkens als er mensen naar zijn show gaan kijken, komen ze beteuterd buiten. Aan ons de taak om te onderzoeken wat er precies aan de hand is. Het thema ligt mij heel erg, dus ik was erg benieuwd wat ons te wachten stond.

Eenmaal in de kamer valt me meteen op dat het decor niet echt meer van deze tijd is. Het ziet er allemaal wat ouder uit en er mist wat sfeer in de kamer. Ondanks dat het decor niet super was, starten we vol goede moed aan de kamer. We krijgen een filmpje te zien en kunnen daarna meteen van start.

De puzzels in deze kamer passen allemaal goed binnen het 'goochel thema', de puzzels zijn wel erg gemakkelijk en we vliegen dan ook met z'n drieën door de puzzels heen. Dat resulteerde wel in een goede gameflow! Tot een bepaalde puzzel, vermaakte ik me best redelijk. Die ene puzzel haalde de flow er een beetje uit, maar daar kwamen we gelukkig snel weer op terug.

De kamer blijft een bepaalde sfeer of ziel missen. Het is allemaal te strak en kill gedurende het gehele spel. Ik mistte hier en daar was showelementen, wat natuurlijk goed bij dit thema zou passen. Je merkt dat dit een wat oudere kamer is die niet meer meekan met de dingen die je tegenwoordig in kamers ziet. De kamer neemt dan ook qua verhaal een wending die je van mijlenver aan ziet komen. Met nog 13 minuten op de klok staan we weer buiten.

The Mad Magician is een kamer die op alle vlakken oud oogt. Het decor is oke, maar mist wat sfeer. De puzzels zijn niet echt vernieuwend en het verhaal is ook erg dunnetjes. De gameflow in deze kamer is wel erg fijn. Wil je gewoon eventjes een uurtje puzzelen, dan kun je deze kamer echt wel meepakken. Maar wil je ook kunnen genieten van een indrukwekkend decor, kijk dan beter bij de buren! ;)

Dat had ik niet verwacht...

Tijd om Ordo Sanctus te gaan spelen. Als ik ergens veel van heb gehoord/voorbij heb zien komen, is het deze kamer wel. Ik kon er de afgelopen maanden niet omheen of deze kamer werd ergens wel genoemd, of je zag hem op Escapetalk voorbijkomen. Omdat ik zelf toch ook wel nieuwsgierig was geworden, besloten we te boeken en eindelijk deze kamer te kunnen spelen. Omdat het een 'nieuwe speler' in de markt is, ging ik zonder verwachtingen naar Dordrecht toe.

Eenmaal op locatie werden we ontvangen door een enthousiaste host, ik denk dat we hier te maken hadden met de eigenaar. De ontvangstruimte is ruim opgezet en ziet er al leuk gedecoreerd uit, dat zijn al pluspunten. Na het opbergen van onze spullen en een korte introductie, kunnen we de kamer betreden.

Eenmaal in de kamer stappen we een sfeervolle ruimte in, hier start een introductievideo. Ik ben zelf altijd wel fan van goede introductievideo's, maar deze video duurde mij echt veel te lang. Het verhaal bleef maar komen en voor mijn gevoel werd er vier keer hetzelfde gezegd. Ondanks dat het verhaal me al een beetje voorbij ging, konden we na een aantal minuten écht gaan beginnen.

Waar ik in het begin nog dacht: "Ah wat een leuk gedecoreerde ruimte", was ik een aantal tellen later oprecht impressed door het decor wat hier is neergezet. De ruimtes zijn erg groot opgezet en zien er allemaal erg sfeervol uit. Je ziet dat hier een toffe nieuwe kamer is neergezet. Wat mij betreft, verhaaltechnisch, alleen wat té nieuw. Het ziet er allemaal net wat te gelikt uit voor een plek waar iemand heeft geleefd.

Na een valse start (we konden weer eens wat niet vinden voor een puzzel), kregen we een klein duwtje in de rug (op een leuke manier) en kwamen we meteen in een heerlijke flow terecht. Er zitten veel puzzels in deze kamer, maar we vlogen er met ons drieën doorheen. Het verhaal is simpel en niet echt heel vernieuwend, maar het is wel logisch en volgt zichzelf logisch op gedurende het spel. De ruimtes blijven maar komen en de kamer is groter dan ik dacht.

Waar ik in het begin nog omvergeblazen was door het decor, werd dat later in de kamer wat minder. De ruimtes blijven erg groot en om grote ruimtes mooi te decoreren, heb je budget nodig! Het lijkt gedurende het spel wel of het budget een beetje opgeraakt is. Waar de eerste paar ruimtes barsten van details, voelt het richting het einde was kaal en kil aan. De flow blijft maar doorgaan en we gaan als een speer door de kamer heen. Uiteindelijk spelen we de kamer eigenlijk hintloos met nog dik 20 minuten op de klok.

Ordo Sanctus scoort daarnaast goed op het gebied van de showelementen. Het licht- en geluidsplan zijn dik in orde. Jammer alleen dat er gekozen is voor bestaande muziek, maar de muziekinstallatie is goed. Alles komt samen op het einde van de kamer, wat naar mijn mening anders ingestoken had kunnen worden. Ik zie wat ze hier geprobeerd hebben, maar het pakte me net niet eigenlijk.

Omdat ik zonder verwachtingen naar deze kamer ben gegaan, was ik eigenlijk best wel onder de indruk van deze kamer. Heel erg knap wat er hier is neergezet. Zeker als je in je achterhoofd houdt dat dit pas hun eerste kamer is. Ik was achteraf dan ook erg blij om te horen dat er nog meer plek is op deze locatie. Ik denk dat Ordo Sanctus met wat kleine aanpassingen en toevoegingen echt wel een topkamer kan zijn. Ik ben in ieder geval benieuwd wat hier in de toekomst nog gaat gebeuren!

Misschien een cursus klantvriendelijkheid?

Het is tijd voor onze laatste dag escapen in Boekarest. We gaan terug naar The Void, waar we gisteren niet zo'n goede ervaring hebben gehad met hun eerste kamer 'Madhouse'. Nog voor we de kamer starten, maken we alweer wat mee... We spelen Tahicardia om 10:00 uur. We staan netjes om 09:45 uur voor de deur, deze is nog op slot. Om 09:53 komt er iemand aangelopen en loopt zonder wat te zeggen naar binnen. Omdat het bedrijf (volgens Google) om 10:00 uur pas opent, besluiten we buiten maar eventjes te wachten. Om 09:57 komt dezelfde dame die ons net negeerde boos naar buiten. "Wat staan jullie hier nu te doen? Jullie spelen om 10:00 uur, de intro duurt nog 5 minuten, dus jullie beginnen al te laat. Opschieten. Dan maar geen uitleg vooraf.". Ik hoopte dat dit een soort intro in thema was, maar het was gewoon een chagrijnige Roemeen die wel een cursusje klantvriendelijkheid kan gebruiken. Dat is al een lekker begin.

Dan de kamer, een verhaal hebben we niet gekregen, want daar hadden we geen tijd meer voor. We werden door de host de kamer ingeduwd en moesten maar gewoon beginnen. Wat ik ervan heb begrepen waren we in een fabriek en daar moesten we uit ontsnappen. Deze kamer is qua decor niet heel bijzonder. Veel metaal en dus veel mogelijkheden om jezelf te bezeren. Let in deze kamer echt op met wat je doet, want het kan hier onwijs misgaan als je een beetje pech hebt.

Wat wel goed is aan deze kamer, ten opzichte van Madhouse die we gisteren speelde, was dat er toch een bepaalde gameflow aanwezig was. Waar het bij Madhouse vaak onduidelijk was wat we moesten doen, was dat in deze kamer wel het geval. Ze maken hier goed gebruik van het 'Follow the light' principe. Dat werkt voor de gameflow wel lekker. De puzzels zelf zijn verder niet heel bijzonder. Het zijn allemaal behendigheidspuzzels die je in principe zo door hebt. De kamer duurt 100 minuten, maar dat komt vooral omdat verschillende puzzels veel tijd vergen omdat je een bepaalde handeling onwijs vaak moet doen.

Om heel eerlijk te zijn valt er weinig meer te vertellen over de kamer. Er is geen verhaal, het decor is matig en de puzzels blijven van hetzelfde niveau. Wel blijft de gameflow goed, dus hebben we ergens nog wel een fijne tijd gehad. Wat minder was, was dat diezelfde chagrijnige host ons weer even chagrijnig uit de kamer kwam halen. Ze begon meteen met resetten en hadden eigenlijk geen tijd voor een foto (terwijl we nog 15 minuten over hadden van onze tijd). Met een dubbel gevoel kwamen we de kamer dus uit... The Void weet ons maar niet te pakken.

De derde belabberde ervaring bij The Void

Het is tijd voor de laatste kamer bij The Void. Bij de andere twee kamers hadden we niet zo'n fijne ervaring gehad. Bij Madhouse hadden we de slechtste gameflow ooit en bij Tahacardia werden we door onze host afgeblaft en genegeerd. Hopelijk gaat Coven dan de kamer zijn die alles goedmaakt. We krijgen (gelukkig) voor deze kamer een andere host dan bij Tahacardia, maar ook deze host heeft er duidelijk geen zin in. We krijgen een vage uitleg over de kamer en er wordt 5x benadrukt dat we aan een bepaalde deur niet mogen komen. Deze deur zit vol techniek en het kost 100 euro om deze te repareren. Oke, prima. Blijven we daar vanaf.

We lopen naar de kamer en de host loopt met ons mee naar binnen. Ook in de kamer werd even gezegd welke deur het precies was. Het stukje 'deur vol techniek' was eigenlijk een simpel katrolletje met een touwtje die de deur zelfstandig openmaakt. Dat is ook wel een beetje het 'technisch niveau' wat je in Boekarest kunt verwachten.

Wat deze kamer wel goed doet, ten opzichte van hun andere twee kamers, is het decor. Dat ziet er in deze kamer nog wel prima uit. Waar de andere twee kamers een samenraapsel waren van random decorstukken, hebben ze hier wel geprobeerd wat tofs neer te zetten. Of het helemaal mijn vibe is, laat ik in het midden, maar het ziet er wel leuk uit.

Dan komt voor ons een beetje een flashback van 'Madhouse', waar we in het begin nog wel lekker gaan met de puzzels, lopen we na een puzzel of 3 volledig vast. Het is onduidelijk wat we nu precies moeten doen. De spullen die we gevonden hebben, kunnen we niet gebruiken en aantal puzzels zijn dermate versleten dat ze amper op te lossen zijn.

De gameflow is dramatisch en dat blijft eigenlijk de gehele kamer zo. Dan komen we weer neer op dat verschrikkelijke automatische hintsysteem hier. Het is heel simpel; je vraagt zelf om een hint. Je krijgt dan een hele vage en abstracte hint van een random puzzel (soms dus ook van een puzzel waar je op dat moment niet mee bezig bent). Wanneer je de puzzel dan nog steeds niet begrijpt, krijg je simpelweg meteen de uitkomst van de puzzel te zien. We hebben in deze kamer meer puzzels opgelost zonder te weten wat we nou precies gedaan hebben, dan dat we puzzels echt begrepen.

We worden door de chagrijnige host die we bij de vorige kamer hadden ook uit deze kamer gehaald. Ook hier begon ze eigenlijk meteen met resetten. Een simpele vraag als: "vonden jullie het leuk?" kon er niet vanaf. Omdat onze gameflow zo verschrikkelijk was, hebben ze ons lekker 13 minuten extra laten puzzelen om het einde van de kamer te zien. Heel eerlijk, ik had liever 13 minuten eerder op het terras gezeten. Nee, The Void heeft ons zwaar teleurgesteld deze trip. Zo zie je maar, een mooie website en toffe art van de kamers zegt niet altijd alles...

Heerlijke puzzelervaring

We gaan een beetje energieloos richting de vorige kamer. Zojuist hebben we twee mindere ervaringen gehad bij The Void en we hopen vooral op weer een fijne ervaring bij Evadat Escape Rooms. Deze kamers hebben we aangeraden gekregen van een eigenaar die helaas onze kamers had moeten annuleren omdat hij ging verhuizen. Hopelijk zijn deze kamers leuk, want we kennen niemand verder die ze gespeeld heeft, fingers crossed.

Eenmaal aangekomen op locatie (best een stukje buiten het centrum), worden we meteen ontzettend vriendelijk ontvangen door de eigenaresse van de kamers. Het is meteen gezellig en ze kletst over alle kamers die zelf gespeeld heeft. Je ziet hier meteen de passie voor het escapen naar voren komen, hopen dat de kamers ook tof zijn. We hebben beiden kamers op deze locatie geboekt (Da Vinci & Excalibur) en de eigenaresse laat ons kiezen met welke we willen starten. We besluiten te starten bij The Secret of Da Vinci.

Het verhaal is eigenlijk simpel, wij gaan toetreden tot de geheime Order van Da Vinci. Om te kijken of we waardig genoeg zijn, zijn er een berg aan puzzels voor ons voorbereid. Nou, die berg aan puzzels krijgen we zeker! Qua puzzelplezier ga je hier zeker aan je trekken komen!

We komen de kamer binnen en het valt meteen op dat het decor er erg netjes uit ziet. Over het algemeen is het decor niet heel boeiend hier in Boekarest, maar hier ziet het er netjes uit. Wat mij betreft zelf iets te netjes voor een thema als dit. Maar het is al een verademing dat we niet in een zwart geverfde ruimte staan deze keer.

Waar deze kamer sterk in is, zijn de puzzels. Het zijn er veel! Een kamer met 'Da Vinci' thema associeer ik al snel met moeilijke en gelaagde puzzels. Dat ga je hier ook terugvinden. De puzzels zijn niet heel hardcore, maar er zitten bij sommige puzzels echt wel leuke lagen verwerkt. Het decor blijft ook gedurende het gehele spel op netjes niveau.

Tsja uiteindelijk weten we met nog een half uur op de klok toe te treden tot de geheime Order van Da Vinci. Deze kamer heeft me best verrast. Ik ging er eigenlijk zonder al te veel verwachtingen in, maar heb me onwijs vermaakt. De puzzels waren leuk, het decor was netjes en het verhaal logisch. Combineer dat met een leuke enthousiaste eigenaar en je hebt gewoon een hele leuke tijd!

Lekker met zwaarden spelen

We hadden zojuist al een goede ervaring gehad bij 'The secret of Da Vinci' op deze locatie, maar nu was het tijd voor de volgende kamer 'Excalibur'. Op deze locatie is het mogelijk om wat drinken te bestellen, wat erg fijn was omdat we bij de vorige kamer nog 30 minuten over hadden. Na even buiten gezeten te hebben, konden we aan ons tweede avontuur beginnen op deze locatie.

Het verhaal is simpel; wij zijn een groepje archeologen en we reizen af naar Camelot omdat we naar het kasteel van King Arthur mogen. Aan ons de taak om te kijken of het zwaard van Excalibur nog op deze locatie te vinden is. We stappen de kamer binnen en staan in een mooi vormgegeven decor. Waar de vorige kamer misschien een beetje steriel en te netjes was, hebben ze hier echt een tof decortje neergezet.

Deze kamer scoort bij mij hoog omdat de puzzelflow echt heerlijk is. Je weet continu wat je moet doen en krijgt kleine subtiele hints vanuit de kamer om je de juiste richting in te duwen. We vlammen door de puzzels heen. Terwijl we aan het spelen waren, was ik echt bang dat we na 20 minuten al buiten zouden staan. Maar dan is er plots een twist in het verhaal, iets wat ik bij een kamer als deze niet had verwacht. We moeten even bijsturen maar pakken lekker door.

Richting het einde van de kamer blijft het decor netjes en de puzzels zijn allemaal erg tof in thema verwerkt. Je hebt echt het heldhaftige gevoel van een ridder wanneer je met allerlei zwaarden door de kamer loopt. Na flink puzzelen, is het ons dan ook gelukt om Excalibur te vinden. Wederom met dik 30 minuten op de klok, hebben we een heerlijke puzzeltijd gehad in Camelot.

De vriendelijke eigenaresse staat ons op te wachten en we kletsen nog een flinke tijd na. Mooi om te zien hoeveel passie ze heeft voor escaperooms. Iets wat je in de kamer ook zeker terugziet. Deze kamer is niet groots door megadecors of hele unieke puzzels. Maar de combinatie van een hele goede gameflow in een fijn decor, maakte dit een van de leukste kamers van de trip. Zeker meepakken als je in Boekarest bent!

Bloedhitte in Egypte

En toen was het moment daar, de allerlaatste kamer die we zouden gaan spelen in Boekarest. We hadden expres deze kamer als laatste bewaard. We hoorde namelijk van verschillende mensen dat dit écht een hele toffe kamer moest zijn. Vooral qua decor zou hij echt uitblinken. Om heel eerlijk te zijn ben ik tot dit moment niet echt omvergeblazen door de escaperooms in Boekarest, maar misschien brengt deze kamer daar verandering in.

De locatie van deze kamer is in een wijk buiten het centrum. Wil je van tevoren wat eten? Dan kan dat niet echt in de buurt. Zorg dus dat je van tevoren wat gegeten hebt. Eenmaal op locatie staan we netjes 10 minuten van tevoren te wachten. Meermaals aanbellen, maar er werd niet open gedaan. Hier werd ik een beetje zenuwachtig, omdat we de kamer via de eigenaar hadden geboekt en niet via het boekingssysteem. Gelukkig stond het telefoonnummer van de eigenaar in de mail, dus netjes om 21:00 uur belde ik hem even op. Lang verhaal kort, de deurbel bleek kapot en we konden gelukkig 'gewoon' spelen.

We werden ontvangen door de andere vriendelijke eigenaar. Een klein Roemeens mannetje die amper Engels sprak, heel cute wel. We konden nog even naar het toilet en kregen daarna een introductiefilmpje te zien. Hierna was het tijd om de piramide te gaan betreden. Hier zouden we een artifact moeten gaan stelen uit de graftombe van de farao. Spannend!

Eenmaal in de kamer maken we meteen kennis met het vernuftige hintsysteem. Ze hebben gekozen voor een hintsysteem wat perfect in thema past! Dit hintsysteem hadden we ook meteen nodig, want de eerste puzzel hadden we nooit zelf opgelost. Achteraf bleek dit ook meteen de lastigste puzzel van de kamer.

We staan dus in een tempel, een thema wat moeilijk is om realistisch uit te werken. Dat vond ik ook hier het geval. Het decor is echt wel prima uitgewerkt. Maar om te spreken van een werelddecor... zeker niet. Het blijven voor mij simpele gipsplaten met wat reliëf en wat schilderingen. Niet dat het lelijk is, maar ik had er misschien wat meer van verwacht.

De puzzels gedurende de gehele kamer zijn vrij simpel, hierdoor hebben we wel een hele goede flow te pakken. De puzzels passen allemaal goed in thema. Het zijn daardoor wel puzzels die mij persoonlijk wat minder liggen, maar ik vond het bij deze kamer minder storend dan bij andere tempelkamers die ik gespeeld heb.

Toch weet deze kamer me qua decor ergens nog wel te verrassen. Overal is het decor een beetje hetzelfde qua kwaliteit, echter doen ze er op het einde nog een schepje bovenop. Wat me vooral ook opviel bij deze kamer, is de grootte van de kamer. Eigenlijk zijn alle kamers die we gespeeld hebben in Boekarest vrij klein qua oppervlakte. Maar deze kamer is groots opgezet. Iets wat natuurlijk goed past bij het thema. Je maakt echt een reis door de gangen van een piramide. Uitgerust met alles wat je verwacht.

De eindpuzzel is een leuke en ook de manier hoe je de kamer verlaat, past perfect in het beeld van een tempelroof. Met het artifact in de handen komen we terug in de ontvangstruimte. Hier staat onze vriendelijke eigenaar lachend op ons te wachten. Hier hebben we nog gezellig nagepraat met deze lieve man. We waren onder de indruk van wat hij hier gebouwd had, de props waren erg mooi uitgewerkt. Hierop lachte hij en zei hij: neem het artifact maar mee naar huis. Wij zijn dus trots eigenaar van een stukje escaperoom uit Boekarest. Leuk dat ze dit doen!

The Artefact was voor mij de favoriete kamer van deze trip. Is dat omdat deze kamer bij de absolute wereldtop hoort? Zeker niet. Ik denk dat een kamer als deze een prima toevoeging zou zijn aan het Nederlandse escapelandschap, maar hij zou geen hoogvlieger zijn. Als je deze kamer vergelijkt met het andere aanbod in Boekarest, dan steekt deze kamer er met kop en schouders bovenuit! Zeker spelen dus!

Die piepschuimen deurbel

Tijd voor dag twee alweer in Boekarest, vandaag staan er maar liefst 6 kamers op de planning. Een heerlijk vol programma. De dag trappen we af met twee kamers bij Locked Up, startende bij 'Chernobyl Reactor 4'. Een thema wat bij mij vaak al red flags naar boven brengt. Dit soort thema's geven vaak puzzels die mij niet zo liggen. Maar goed, wie weet is het deze keer anders.

Het verhaal is simpel, er is wat gebeurd in een van de reactors en wij moeten als monteurs naar binnen om het te regelen. De straling wordt na 60 minuten te veel, dus moeten we het voor die tijd opgelost hebben. Na het intropraatje krijgen we van de host een deurbel (verhuld in piepschuim) mee, dat blijkt het hintsysteem te zijn. Eenmaal in de kamer zagen we dat dit hintsysteem niet het enigste is wat ze van piepschuim hebben gemaakt. Het gehele decor is ermee gebouwd. Tsja, mooi is het niet. Maar het past wel enigszins bij het thema, denk ik...

Dan de puzzels, iets waar ik een beetje bang voor was als het gaat om het thema. Maar dat is me alles meegevallen. Er zaten opvallend leuke puzzels in deze kamer. Je komt er niet mee weg dat je dingen met machines, etc. moet doen, maar ze hebben hier wel voor een leuke insteek gekozen. We hebben het lelijke hintsysteem ook slechts een keer hoeven gebruiken, dus qua flow zat het ook wel echt goed.

We vliegen als een speer door de kamer heen en met nog 20 minuten op de klok staan we weer buiten. Moet je deze kamer nou spelen voor het mooie decor? Zeker niet! Wil je gewoon even lekker 40 minuten puzzelen? Neem deze kamer dan gerust mee.

Balen van de slechte flow

Tweede kamer van de dag. We startten deze dag al bij Locked Up, bij hun Chernobyl kamer. The Amulet bevindt zich op een andere locatie. Het is slechts een paar minuutjes lopen, dus besluiten we om de hoek nog even wat te drinken. Hierna gaan we naar The Amulet toe. Een kamer die me op voorhand best leuk leek, want het thema had ik nog nooit gezien. Een Zorro kamer, interessant. Verder had deze kamer een nóg bijzondere lading voor mij, want het was een jubileumkamer; mijn 400e! Feest!

We worden ontvangen door onze host, een jonge meid die pas net bij dit bedrijf werkte. Ze had nog niet veel Engelse groepen gedraaid, dus ze vroeg of ze de gehele intro mocht voorlezen van haar telefoon. Uiteraard geen probleem. We merkten aan alles dat deze meid onwijs zenuwachtig was, ik had het met haar te doen. Na nog even gekletst te hebben, konden we naar binnen.

Deze kamer staat qua decor een stuk hoger dan de vorige kamer die we bij dit bedrijf speelde. Waar ze bij Chernobyl nog alles van piepschuim hadden gemaakt, zag het decor er hier best netjes uit. Het zijn geen bijzondere decorstukken, maar het zag er 'gewoon' netjes uit. We staan in een soort schuur en van daaruit gaan we op zoek naar de geheime plaats van Zorro.

Waar het eigenlijk vanaf het eerste moment al mis ging, was met de flow. Deze kamer is volledig lineair, alleen het is steeds onduidelijk wat je nu precies moet doen. Zodra je een puzzel eindelijk hebt opgelost, vind je iets waar je totaal geen idee van hebt wat je ermee moet. Dat in combinatie met de dingen die misgingen in de kamer (ruimtes die al open stonden), resulteerde voor ons in een frustrerende flow gedurende de kamer.

Qua puzzels hebben ze echt wel wat leuke dingen proberen te doen, maar wat mij betreft is het het allemaal net niet. Vooral omdat de kamer in mijn ogen echt onduidelijk is. Veel puzzels zijn versleten en zijn daarom moeilijk op te lossen. Qua decor blijft het gedurende de gehele kamer wel erg netjes. De kamer was overigens ook groter dan ik op het eerste oog had verwacht.

Tsja, deze kamer vind ik moeilijk om een cijfer te geven. Over het algemeen hebben we ons best vermaakt. De flow was niet heel erg lekker, maar toch zaten er wel leuke puzzels in. Het decor was netjes. Het verhaal was flinterdun, maar wel te volgen. Hebben we plezier gehad? Jazeker! Maar we hebben ook betere kamers gespeeld op deze trip die ik liever als mijn jubileumkamer had gehad haha. Op naar de 500!

Franse Sherlock Holmes

Na al opgewarmd te zijn bij twee kamers, is het tijd voor de derde kamer van de dag. Arsene Lupin and the Farberge Heist. Deze kamer hadden we online gevonden omdat hetzelfde bedrijf ook een horrorkamer had. Als we dan toch daar zijn, kunnen we net zo goed deze kamer ook meepakken. Zonder echte verwachtingen die kant op dus!

We werden ontvangen door de enthousiaste eigenaar. Tot nu toe hadden we veel jonge hosts gehad die dit werk als bijbaantje deden (zo leek het althans). Nu hadden we eindelijk een host die vol passie over escaperooms kon meepraten. Ze had zelf ook al onwijs veel gespeeld in Roemenië en in andere Europese landen. Altijd leuk om zo het gesprek aan te gaan! Na even gekletst te hebben, mochten we beginnen met de kamer.

Deze kamer is qua verhaal heel simpel, jij bent een soort Franse Sherlock Holmes (maar in plaats van een detective ben je een dief) en je gaat naar een veilinghuis om daar een Faberge Egg te stelen. Simpel verhaal, maar wel lekker gemakkelijk te volgen. We komen binnen in het veilinghuis en we vlammen vanaf minuut 1 door de puzzels heen.

Het veilinghuis ziet er qua decor erg netjes uit! Alles is netjes afgewerkt en we wandelen echt door een klein veilinghuis heen. De verschillende ruimtes zien er allemaal goed en clean uit. Precies wat je bij een locatie als dat zou verwachten. Dan de puzzels, ook die waren erg tof. Ze pasten allemaal goed in het decor en het thema. De gameflow was ook erg goed. We speelde deze kamer met zijn tweetjes en dat was ook goed te doen. De puzzels vlogen om de oren.

Tot op zekere hoogte speelden we de kamer volledig hintloos en gingen we onwijs hard. Tot we een puzzel kregen waar we volledig op vastliepen. Gelukkig maar, want anders hadden we echt wel heel snel buiten gestaan. Toen de eigenaresse ons wat geholpen had, stonden we 5 minuten later ook buiten.

Ja, deze kamer vond ik persoonlijk erg leuk! De puzzels waren leuk, het decor zag er netjes uit en het verhaal was goed te volgen. Dat in combinatie met de leuke enthousiaste eigenaresse, maakte het voor ons een van de leukste kamers van deze trip. The Faberge Heist is gelukt! Nu nog een koper vinden voor dit oerlelijke ding! ;)

Oh, toch geen acteur

Nadat we zojuist een goede opwarmer hadden gehad bij de Arsene Lupin kamer van dit bedrijf, mochten we na een kleine pauze (en een flinke hoosbui) de volgende kamer gaan spelen. Eigenlijk hadden we puur door deze kamer dit bedrijf gevonden. Hotel Inferno zou een van de weinige horrorkamers met acteurs zijn. Omdat wij wel houden van een portie horror, besloten we deze kamer te boeken. Heel benieuwd wat we mee zouden gaan maken.

Omdat mijn vriendin op voorhand op TikTok al wat beelden van de kamer had gezien, waren we wat geschrokken. Hardhandig acteerwerk was er vooral te zien. Gaat dit wel leuk worden met zijn tweeën. Uiteraard werd er tegen de eigenaresse even vermeld dat ik doodsbang was. De eigenaresse zei: dat is niet nodig joh. Het is alleen een beetje spooky en er zijn geen acteurs. Wij gingen er op dat moment nog steeds vanuit dat dit een list zou zijn om ons in de kamer nóg banger te maken.

We lopen op een wenteltrap naar de kelder van het pand en gaan daar het Hotel Inferno binnen. Een vervloekt hotel waar we uit moeten ontsnappen. Deze kamer zag er qua decor verschrikkelijk uit. Het is een typische horrorkamer zoals ze hem op veel plekken hebben. Lelijk decor, overal bloed, kapotte puzzels, etc. Al met al, niet zo'n succes.

Tijdens de kamer loop je een rondje door het gehele hotel (lees: de kelder van het pand). Het voelt niet aan als hotel, maar meer als een gevangenis. Overal tralies en kleine ruimtes. Ik snap niet zo goed waarom ze voor dit thema hebben gekozen bij deze ruimte. Maar goed. In het begin waren we nog wat aftastend, maar na 15 à 20 minuten geen acteur te hebben gezien, gaan we ervan uit dat de eigenaresse niet loog tegen ons.

De puzzels zijn allemaal erg laagdrempelig en zijn erg simpel op te lossen. Op een enkeling na, zijn alle puzzels eigenlijk puzzels die je al lang kent. Al met al was deze kamer niet zo bijzonder. Met nog bijna 25 minuten op de klok staan we ook alweer buiten.

Toch zit het verhaal van die acteur (en de rare keus voor het thema met deze ruimte) me niet helemaal lekker, dus besloot de eigenaresse hiernaar te vragen. Toen viel het kwartje. Next Level Escape zat eerst op een andere (veel grotere) locatie. Ze zijn recent naar hier verhuist en hebben de kamers gewoon gekopieerd. Waar dat bij Arsene Lupin goed is gelukt, was dat bij deze kamer duidelijk minder. Ze hadden veel minder ruimte en hebben daarom besloten de acteur te skippen. Onze puzzelflow was erg fijn, maar deze kamer kun je verder gewoon overslaan. Speel lekker alleen de Arsene Lupin kamer!

Weg energie

Dan is het tijd voor een bedrijf waar ik best wel wat verwachtingen voor had. We reisden af naar 'The Void'. Verspreid over twee dagen zouden wij hier alle drie hun kamers gaan spelen. Waarom dan deze verwachtingen? Enerzijds door het aanraden van een vriend, anderzijds was de art van hun kamers + de website erg tof. Eenmaal op locatie prijkt de ledverlichting op een prachtige plantenmuur. Dit kan wel eens tof gaan worden!

We komen binnen in een oud pand en op de tweede verdieping bevindt zich de receptie. Hier konden we ons melden. Helaas werden we daar een beetje dood genegeerd. Niemand keek naar ons om en we zaten daar op het bankstel maar te wachten. Toen kwam gelukkig na een paar minuten onze host binnen. Die begroette ons vriendelijk en verzocht ons om de kamer vast te betalen. Dat is ook een goede, betaal hier op voorhand het beste online. Op locatie kun je alleen met cash betalen, of je moet (heel omslachtig) een nieuwe boeking maken. Toen ik bezig was met het maken van deze nieuwe boeking, zag ik dat een andere host de kamer die we zouden gaan spelen, 'Madhouse', aan het resetten was. Op dat moment zonken mijn verwachtingen meteen.

Enfin, na een kort introductiepraatje, konden we gaan beginnen. Het verhaal is wat vaag (zoals bij veel kamers hier in Boekarest). We gaan de gedachte in van iemand die 'mad' is geworden, of zoiets was het. De deur van de kamer gaat open en op dat moment zonk de moed eigenlijk al in mijn schoenen. Dit is een van de lelijkste decors die we op deze trip hebben gezien. Het is een bij elkaar geraapte zooi allemaal in één kamer gegooid.

Dan zullen de puzzels vast tof zijn, toch? Nee ook dat niet echt. We hebben de eerste puzzel zelf opgelost, daarna niets meer. Voor elke puzzel hebben we hints nodig gehad. En vaker heb ik me na deze hints afgevraagd: "hoe hadden we dit zelf kunnen weten?". Wat betreft deze hints, bij dit bedrijf hebben ze een irritante manier van hints vragen. Je drukt op een knop en krijgt dan een hele vage hint over een puzzel, weet je het dan nog niet? Dan druk je nogmaals op de knop en krijg je meteen de uitkomst van de puzzel. Dus echt veel zelf oplossen zat er voor ons niet in.

De puzzels zijn allemaal erg ver gezocht en de ene was nog meer versleten dan de ander. In sommige gevallen zelfs zo erg dat het bijna onmogelijk was om een puzzel op te lossen. Sommige puzzels konden zelfs op meerdere manieren opgelost worden, nice... Zo'n 100 hints verder, ontsnapten we uit de kamer met nog 30 seconde op de klok.

Nee deze kamer was het echt niet voor mij. Het is zo'n typische kamer die alle energie uit je zuigt. Het vervelende is wel dat we de dag erna nog terug moesten om de andere twee kamers te spelen. Gelukkig werden we verzekerd, door iemand die de kamers hier ook had gedaan, dat de andere twee een heel stuk beter waren. Laten we dat dan maar hopen.

Ja.. En nu?

Tijd voor de laatste kamer van de dag alweer, nadat we net een echte energiezuigende ervaring hebben gehad bij The Void, gaan we terug naar Breakout. Hier waren we gisteren ook al voor 'The Batcave', die kamer was niet geweldig, maar daar hadden we wel een fijne gameflow. Nu zijn we terug voor de Pirates kamer. De ingang van de kamer ziet er wel een stuk beter uit dan bij de vorige kamer die we hier speelde, dus wellicht ziet de kamer er van binnen ook beter uit.

Na een korte uitleg van de host, kunnen wet het schip op. Wat we nu eigenlijk komen doen op dit schip, is me tot op de dag van vandaag nog steeds onduidelijk. Waarschijnlijk zal het iets zijn geweest in de trend van 'ontsnappen van een vloek op het schip'. We stappen de kamer binnen en ik moet zeggen dat het decor er wel wat beter uit zag dan bij 'The Batcave'. Dan zul je denken: "fijn!", echter had The Batcave 0 decor, waardoor het decor hier ook niet al te best was.

Goed, misschien zijn de puzzels dan tof? Nee, ook dat helaas niet. Ook hier hadden we een belabberde flow te pakken. De puzzels zijn allemaal erg matig en meerdere puzzels zou je op verschillende manieren op kunnen lossen, wat uiteindelijk resulteert in flink wat frustratie. Meerdere puzzels werken niet lekker of blijven hangen. De host is twee keer binnen moeten komen om het een en ander te fixen.

Tsja, wat is er verder nog te vertellen? Vrij weinig. De puzzels blijven matig, het verhaal is niet aanwezig en het decor is ook niet geweldig. Wel hadden we richting het einde van de kamer nog een prima gameflow. Maar ik zou deze kamer lekker overslaan...

Accio airco

Het is tijd voor een nieuwe escapetrip. Waar we in het verleden al flink wat landen bezocht hebben (en dus weten wat de kwaliteit daar is), komen we nu terecht in een land waar we nog nooit gespeeld hebben; Roemenië. Via een vage kennis kregen we wat kamers aangeraden, dus tijd om af te reizen naar Boekarest om daar in totaal 14 kamers te spelen.

We starten onze trip bij Inside Rooms waar we twee kamers spelen, we beginnen bij The Wizarding World of Harry Potter, een thema wat eigenlijk vaak niet goed kan gaan. Waar het bij ons al niet goed ging, is het spelen van kamers in juli. Het is 36 graden buiten, de zon brandt flink en we hopen vooral dat er goede airco's in de kamer zijn. Fingers crossed.

Eenmaal op locatie worden we vriendelijk welkom geheten door onze host. We krijgen even kort alle standaard escape regels te horen (en of de kamer lineair of paralel is, dat is echt een ding hier, dat krijg je op voorhand al te horen). Na de introductie is het aan ons de taak om af te reizen naar de magische wereld van Harry Potter om daar een mysterie te ontdekken.

Eenmaal in de kamer zagen we dat er een airco hing, maar dat deze amper of niet werkte. Na nog geen 5 minuten puzzelen, liep het water over de rug. Maar dat mocht de pret uiteraard niet drukken. De kamer zelf was, qua decor, echt wat je van een typische Harry Potter kamer kunt verwachten. Het zag er wel oké uit, maar of je nu echt in de Harry Potter wereld stapt, dat niet.

Het verhaal vervalt in de kamer volledig en je bent eigenlijk gewoon aan het puzzelen zonder dat je echt door een verhaal loopt. Dat is overigens in heel Boekarest zo. Nergens hebben we echt een verhaal doorlopen. Enfin, Harry Potter dus. De puzzels vallen allemaal binnen het thema en zijn allemaal goed te doen (op één draak van een puzzel na).

We vliegen door de kamer en spelen eigenlijk hintloos, het decor gaat gedurende de kamer wel wat achteruit, maar we vermaken ons prima. Met nog 15 minuten op de klok staan we weer buiten.

Tsja, ik denk dat dit voor ons een prima opwarm kamer was. Het decor was niet echt om over naar huis de schrijven, maar de puzzelflow was wel heel fijn. Ik hoop vooral dat het qua niveau allemaal wat beter wordt, maar we hebben een prima opwarmer gehad.

Marvel of DC? Wat wil je?

X-Mutants United is de tweede kamer van onze trip in Boekarest. Hier hebben we meteen gemerkt wat er vervelend is aan de kamers in Boekarest (want we hadden dit probleem vaker). De kamers zijn over het algemeen erg 'makkelijk', wat betekent dat je vaker met 20/30 minuten over weer buiten staat. Zo ook bij Inside Rooms. Omdat we uit de eerste kamer snel waren ontsnapt, hadden we een uur en kwartier over. Gelukkig zijn er genoeg restaurants in de buurt bij alle kamers waar je even wat kunt drinken of eten. Bij Inside Rooms zelf hebben ze overigens zelf ook drankjes, we bestelde wat drinken en hebben buiten even heerlijk in de schaduw gezeten!

Tijd dus voor de tweede kamer van onze trip, een kamer met X-men thema. Om heel eerlijk te zijn ben ik niet helemaal mee in de lore van de films en series. De basis ken ik wel, maar hoop dus niet dat ze heel erg de diepte in gaan. Gelukkig bleek dat achteraf niet zo te zijn. Waar ik de eerste kamer qua decor niet bijzonder vond, vond ik het bij deze kamer juist heel erg netjes gedaan. Het decor zag er netjes en verzorgd uit. Het is misschien niet helemaal mijn ding, qua thema wat ze in de kamer hebben uitgewerkt, maar wat ze hebben gemaakt ziet er goed uit.

Vanaf het eerste moment komen we meteen weer in een heerlijke flow te zitten en die blijven we tot het einde vasthouden. Zoals we ook al bij de eerste kamer hadden gemerkt, was er bij deze kamer ook niet echt een diepliggend verhaal. We gaan naar een of andere danger room waar we wat moeten doen. Deze danger room bevindt zich in Arkham, wat vaag is want dat is juist weer van een andere filmtak. Maar goed, wat ik al zei: voor de verhalen moet je niet naar Boekarest gaan.

Deze kamer maakt gebruik van een bepaalde gimmick, wat overigens ook geen geheim is gezien het in de omschrijving van de kamer staat. Je krijgt een armbandje om die een superkracht representeert. In het begin van de kamer hoor je welke superheld je bent en wat je superkracht is. Ik vond dit onwijs tof, omdat ik hoopte dat je bepaalde krachten zou hebben waardoor je per persoon andere puzzels zou kunnen oplossen. Buiten het begin, komt dit later in de kamer helemaal niet meer terug, zonde.

De puzzels in de kamer zijn allemaal erg leuk (op een enkele behendigheid puzzel na). Er zitten echt wel wat stevige puzzels in deze kamer, met een aantal puzzels die ik nog nooit had gezien. Ook de gameflow was weer top in deze kamer. Met nog 22 minuten op de klok staan we weer buiten.

Ja dit was echt een toffe kamer om te spelen! Ondanks dat het verhaal wat zwak was, heb ik me onwijs vermaakt. Het decor zag er geweldig uit, de puzzels waren leuk en de flow was heel erg fijn. Verwacht geen kamer waarvoor je in het vliegtuig MOET springen, maar deze is echt wel leuk om mee te pakken!

Facebook puzzels in the Batcave

En dan zijn we alweer aanbeland bij onze laatste kamer van de eerste dag in Boekarest. Om heel eerlijk te zijn hebben we onze trip gebaseerd op verhalen van andere spelers die al eens in Boekarest geweest waren. Toen we echter aan het googlen waren wat voor kamers er meer waren, hebben we op de bonnefooi 'The Batcave' geboekt omdat we het Batman thema tof vonden. Hopelijk wordt de kamer ook leuk!

Op locatie moet je op voorhand betalen (en mag je aan een rad draaien voor korting op een andere kamer van dat bedrijf) en kun je daarna vrij snel de kamer in. De ingang van de kamer is een purschuim grotingang. Dat voorspelde al niet veel goeds. Eenmaal in de kamer wisten we meteen; qua decor gaat het niet veel beter worden dan dat. Het is een lelijke afgeragde zwarte ruimte waar een paar random puzzels ingegooid zijn.

De puzzels waren qua flow wel goed te doen, dat moet ik Breakout dan weer nageven. Maar deze puzzels... tsja, het was qua niveau nou ook niet 'je van het'. Het waren van die typische Facebook rekenpuzzels die je op een iPad aan het oplossen was. Nee deze kamer was het net niet helemaal.

Om heel eerlijk te zijn ga ik ook niet veel woorden meer vuil maken over deze kamer. Het is een regelrechte tourist trap die meelift op de populariteit van Batman. Het decor in de kamer is lelijk, er is geen verhaal, de puzzels zijn lame. Het enige positieve was dat deze kamer geen drol kostte en dat de gameflow goed was. Verder gewoon lekker overslaan! ;)

Atheense invloeden in Nederland

Het is weer tijd voor een avondje escapen! Ditmaal reizen we af naar Amersfoort om de nieuwe experience 'House of Twisted Minds' te spelen. Eerder was ik al twee keer op deze locatie. De eerste keer voor 'Crazy Mister Hunter' en de tweede keer voor 'The Time Machine'. Om heel eerlijk te zijn waren die kamers prima, maar hadden ze me niet per se omver geblazen. Mede hierom was ik benieuwd wat een 'experience' bij Escaperoom Amersfoort zou betekenen. Hoe gaat die kwaliteit zijn?

We worden ontvangen door de vriendelijke eigenaar, waar we in het verleden nog naar boven gingen voor de ontvangstruimte, is deze nu verplaatst naar beneden. Hier hebben ze al een flinke kwaliteitsslag doorgevoerd. Een nette, groot opgezette ruimte waar je nog even wat kunt drinken of naar het toilet kan gaan. Na een korte sanitaire stop, kunnen we eigenlijk meteen beginnen.

Het verhaal wordt door de eigenaar geïntroduceerd; we zijn journalisten en we gaan een verlaten huis binnen waar zich een familiedrama heeft afgespeeld. Wat is daar nu precies gebeurd? Aan ons om dat te onderzoeken en het artikel van ons leven te gaan schrijven. We zullen zien. We reizen af naar Oxestreet 26 en daar zal ons avontuur dan echt beginnen.

Als je naar een locatie gaat om te escapen waar je al eens bent geweest, heb je altijd te maken met verwachtingen. Die waren voor mij deze keer niet mega hoog om heel eerlijk te zijn. Toen we de kamer binnenstapte, stond ik meteen met open mond te kijken. Wat een kwaliteitsslag is er ook in de kamer gemaakt ten opzichte van de andere kamers op deze locatie. Dit ziet er echt gaaf uit!

De eerste puzzel die we om onze oren krijgen, die begint wat stroef, maar als deze eenmaal is opgelost, begint het spektakel. Hier zie je meteen de invloeden vanuit Athene. Het verhaal wordt uitgelegd aan de hand van toffe cinematics. Deze zijn goed uitgevoerd en het verhaal wordt beetje bij beetje uitgelegd. Waar deze kamer niet op heeft bezuinigd, is de acteur. De acteur die we hadden was on-wijs goed! Ik ga er altijd wel goed op als een acteur een verhaal kan vertellen zonder zijn stem te gebruiken, chapeau!

Het decor van deze kamer is ook oprecht subliem te noemen! Waar ik in het verleden op deze locatie me wel eens stoorde aan zichtbare kabels of lelijk afgewerkte decorstukken, is er op deze kamer amper wat aan te merken. Het verfijnde decor blijft de gehele kamer stand houden. Iets waar de kamer ook echt goed op scoort (wat mij betreft), zijn de puzzels. Deze zijn allemaal erg leuk bedacht en passen goed in het verhaal.

De mooi uitgewerkte cinematics blijven op goed niveau gedurende het gehele spel, de puzzels (en de puzzelflow) blijven goed, het decor blijft top uitgewerkt, ja... dit is echt gaaf! Is er dan helemaal niets aan te merken op deze kamer? Als ik eerlijk mag zijn, weinig. Het gaat hier echt om detailniveau. Ik denk dat het absolute einde van de kamer nog wat verfijning kan gebruiken en dat de muziekmix af en toe wat beter afgemixt kan worden, maar nogmaals, dat is echt muggenziften.

Escaperoom Amersfoort is duidelijk geïnspireerd door de kamers in Athene. Waar ze daar sterren zijn in het bedenken van mooie verhalen en het uitwerken van cinematics, merk je dat het in Griekenland vaak misgaat op het gebied van puzzels en decor. Escaperoom Amersfoort heeft de juiste sterke punten uit Athene naar hier gehaald, maar daar ook nog eens een prachtig decor aan toegevoegd én goede puzzels in verwerkt. Wat mij betreft mag hij deze tendens doortrekken! We hebben er een echte topkamer in Nederland bij!

Response by Escaperoom Amersfoort

2025 July 10

Stan, onwijs bedankt voor je mooie woorden! Het was erg gezellig na praten.

Tot de volgende keer.

Metaaaaa

Het is weer eens tijd om af te reizen naar Brussel. Na een aantal jaar geleden hier al 'uitgespeeld' te zijn, was ik toch wel heel erg benieuwd geworden naar hun nieuwe kamer. Een ding is zeker; decor bouwen kunnen ze daar, dat wist ik al. Wel ging ik redelijk sceptisch die kant op. De vorige keer was ik gematigd enthousiast over de kamers. Ja, het decor was tof. Maar zeker verhaal- en puzzeltechnisch waren er voor mij wat verbeterpunten. Heel benieuwd of ze hier stappen in gemaakt zouden hebben. Op naar het mooie Brussel!

Eenmaal aangekomen op locatie, was er genoeg parkeerplek in de straat (in de avond ook nog eens gratis). Na een paar passen lopen, stonden we al in de ontvangstruimte. Wauw, ik was weer een beetje omvergeblazen hoe tof dit eigenlijk is. Helaas zat er ook een andere groep (je snapt waarom het 'helaas' is als je er ooit bent geweest), maar dat mocht de pret niet drukken. Na een korte kennismaking met onze host, konden we naar de briefingruimte om onze missie aan te horen.

Omdat een van ons drie nog nooit op deze locatie was geweest, werd de volledige intro op hem betrokken. Leuk dat ze dat doen! Die intro is wel aan de lange kant, zeker wanneer er een video begint te spelen (overigens met slechte NL'e AI stemmen) en daarna je datzelfde verhaaltje nog eens hoort van de host. Dat had sneller gekund, zeker wanneer het bloedheet is in de ruimte. Hierna krijgen we ook nog de daadwerkelijke missie te horen en toen konden we starten met ons avontuur.

Het verhaal was ik op voorhand al heel benieuwd naar. Je gaat eigenlijk een escaperoom doen in een escaperoom. Heel meta voelt dat aan. Ik heb altijd al zoiets willen doen, dus hopelijk is de uitvoering hiervan goed. Toen we de kamer binnenstapte was ik meteen weer enthousiast over het decor. Dat hebben ze echt onwijs goed gedaan weer. De puzzels in deze ruimte zijn erg goed en de flow kwam er meteen in. Het verhaal is ook nog goed te volgen. Allemaal prima dus!

Toen we eenmaal binnenkwamen in het 'escaperoom gedeelte' van deze escaperoom, was ik me meteen bewust van het feit dat dit je moet liggen. Echt een smaak dingetje. Ik vond het heel grappig gedaan. Ja, de afwerking is hier wat minder, de puzzels zijn allemaal wat afgezaagder, maar voor mij paste dat zo goed in het thema. Het verhaal volgt zich logisch op en we vlammen door de puzzels heen.

Eigenlijk blijft dat de gehele kamer zo. De flow is perfect, de puzzels zijn leuk, het verhaal is goed te volgen en het decor blijft goed (op zijn eigen manier). Zeker wanneer er ook nog eens wat persoonlijke touches in de kamer verwerkt zijn en verschillende meta-plots, was het voor mij rond. Ja, ik heb me echt vermaakt. De grande finale was wat mij betreft wat over de top, maar het is echt onwijs gaaf wat ze hier hebben neergezet. Zonder hints (en met 18 minuten over) stonden we weer buiten. Ja, dit was leuk!

Botanist Manor is, wat mij betreft, de beste kamer van de vier op deze locatie. Deze kamer scoort hoog op het verhaal, het decor en de puzzels. Is deze kamer dan volledig perfect? Nee zeker niet. In sommige gevallen kunnen ze hier het 'less is more' principe wel gebruiken. Ook het overmatig gebruik van AI is heel goed in te kamer terug te zien. Voor mij geen absolute wereldtop, maar zeker een kamer die gespeeld moet hebben!

Komen niet tot de kern

Het was weer eens tijd voor een dagje escapen, dit keer wat dichter bij huis, om de nieuwe(re) kamers in Breda mee te pakken. Onze dag start bij Escaping om daar Professor Kepler and the Machine te spelen. Voor onze hele groep de laatste kamer die we op deze locatie nog moesten spelen. We parkeerden de auto in de buurt en liepen naar de locatie.

Hier werden we onthaald door een hele enthousiaste host, altijd leuk wanneer de host het leuk vindt dat je er bent (of heel goed acteert dat ze het leuk vinden haha). Na even gekletst te hebben, kunnen we naar de kamer toe. Het verhaal is eigenlijk vrij simpel; je gaat naar de kern van de aarde om daar de machine die de aarde laat draaien te repareren. Succes ermee!

Het concept van deze kamer is eigenlijk hetzelfde als bij de andere twee kamers op deze locatie. Je krijgt een X aantal minuten de tijd in een bepaalde ruimte om zo veel mogelijk puzzels op te lossen. Lukt dat, is dat mooi meegenomen. Lukt dat niet, ga je alsnog door in het verhaal. Ik heb bij alle drie de kamers het geluk gehad alle puzzels gedaan te hebben, maar kan begrijpen dat het minder leuk is als je 'door' moet terwijl je nog niet alles gedaan hebt.

Het decor is een beetje wat je kunt verwachten bij Escaping, in lijn met de andere kamers. Het zijn echt geen grootste decors, maar over het algemeen zien de kamers er netjes uit. Zo ook hier bij Kepler (zo noem ik de kamer maar even, want de titel is zo lang om steeds te typen). De puzzels volgen zich in hoog tempo op en zijn best leuk om te doen. De ene puzzel wat uitdagender dan de ander, maar dat mocht de pret niet drukken. Ondanks dat sommige puzzels net niet lekker werken, hebben we een prima flow te pakken.

Tot het 'middenstuk' van de kamer heb ik echt lol in wat we aan het doen zijn. Alleen kakt het voor mij daar in. Er is een keus gemaakt wat betreft puzzels en dat slaat voor mij de plank een beetje mis. Het lijkt alsof we op dat moment een soort mario party spel aan het spelen zijn waar maar geen eind aan komt. Ook het 'thema' van deze puzzeltjes is totaal niet in lijn met de andere puzzels in de kamer. Ook de ruimte waar we op dat moment in staan vind ik wat gemakkelijk.

Hierna komen we bij het eind van de kamer, ook hier vind ik de puzzels wat tegenvallen. Het zijn de standaard behendigheidspuzzels die voor beginners misschien wel leuk zijn, maar ik heb deze puzzels inmiddels te vaak gezien. Het verhaal blijft wel goed in lijn en ook het decor ziet er op het einde weer prima uit. Het absolute einde had ik ook wat anders gedaan dan hoe het nu gedaan is, maar we hebben de aarde gelukkig weer gered.

Ik heb me elke keer onwijs vermaakt bij Escaping. Het zijn kamers die voor een redelijke prijs erg leuk zijn om te doen. Kepler vond ik persoonlijk de minste van de drie kamers. De puzzels, het thema, het decor, etc. liggen ook wat minder in mijn straatje. Maar buiten dat heb ik me weer prima vermaakt. Achteraf hebben we nog geruime tijd met onze host nagekletst en kamers op haar wishlist gezet. Altijd fijn om met medespelers te kunnen geeken. Ik kijk uit naar een eventuele nieuwe room die hier nog gaat komen!

Motel of appartement?

Tijd voor kamer twee van vandaag, het Bellingcat Mysterie staat op het programma. We zijn inmiddels al opgewarmd, dus helemaal ready om dit mysterie op te lossen. De laatste keer dat ik hier was, speelde ik Vaudeville en daar was ik echt van onder de indruk, hopelijk gaat het Bellingcat Mysterie deze vorige ervaring overklassen!

Eenmaal op locatie werden we vriendelijk ontvangen door onze host. Na even bijgekletst te hebben met elkaar, kunnen we dan echt aan het mysterie gaan beginnen. Het verhaal is duidelijk want we waren al goed ingelezen! We gaan naar een appartement omdat daar een journalist met de noorderzon is vertrokken. Aan ons de taak om uit te zoeken wat er in het appartement van meneer Emmink heeft afgespeeld. Let's go!

Eenmaal binnen in de kamer maakt de kamer een paar leuke linkjes met het pand waar het bedrijf zich in bevindt, dat kan ik persoonlijk altijd wel waarderen. De eerste puzzel is binnen mum van tijd opgelost en we staan al snel in het appartement van dhr. Emmink. Hier is inderdaad iets niet pluis. Vanaf het eerste moment dat we binnen in de kamer staan, voel ik aan alles dat dit geen appartement is. De kamer is qua decor ingericht als een soort hotelkamer, maar wellicht spelen we nog meer vrij... De kamer voelt qua decor daarnaast wat oud aan. Hier en daar wat slijtage en het afwerkingsniveau kan op sommige plekken ook beter. Als je zou zeggen dat het een kamer is die 6 jaar oud is, had ik het ook geloofd.

Enfin, de puzzels dan. De puzzels passen prima in het verhaal, echter vraag ik me nog steeds af; zijn we nou in een hotelkamer of in een appartement. Ook de rest van de kamer blijft dat idee steeds in mijn hoofd dwalen. Het decor blijft maar 'hotel' schreeuwen. Wanneer we op een gegeven moment letterlijk de verwijzingen naar een motel terug zien in de kamer, snap ik er helemaal niets meer van. Qua verhaal kwam ik er in ieder geval totaal niet in.

We vlogen door de kamer heen, dus de flow van de kamer zat goed. Het decor is wat geleefd en de puzzels vielen me allemaal wat tegen. Vaker in de kamer vraag ik me af: "waarom zou ik dit moeten doen?". Puzzels die met stift ergens opgeschreven zijn, zijn wat mij betreft niet helemaal meer van deze tijd. Achteraf kletsen we nog wat met onze host en moesten we alweer door naar de volgende kamer. Ik heb me qua puzzels echt wel prima vermaakt, maar over het algemeen viel de kamer me wat tegen.

De rest van de avond zat me dat hele verhaal niet lekker, na wat online research viel ineens alles op zijn plek. Bellingcat is een gekochte kamer die van oorsprong een Motel kamer is. Ik snap niet zo heel goed waarom de keus is gemaakt om het verhaal aan te passen waardoor alles totaal onlogisch wordt. Voor mij was deze kamer helaas een beetje een domper.

Heerlijk puzzelplezier

Tijd voor de laatste kamer van de dag alweer. We sluiten vandaag af bij This is Escape. De laatste keer dat ik hier was, speelde ik Magic & Mysterie, daar heb ik me toen best vermaakt. This is Escape is zo'n locatie waar je gewoon naartoe moet gaan met de juiste verwachtingen en dan ga je echt een toptijd hebben. Dus ook deze keer, zonder al te hoge verwachtingen vertrekken we naar deze locatie om Jacht op de jager te spelen.

We worden onthaald door onze host en kunnen na een drankje snel beginnen. Het verhaal van de kamer wordt geïntroduceerd aan de hand van een filmpje. Hierin wordt het verhaal verteld en de laatste regels nog even doorgenomen. Dit wordt leuk in thema gedaan, prima start dus. De jager is ongeveer een uurtje van huis, aan ons de taak om in zijn woning onderzoek te doen naar zijn bijverdiensten.

We stappen de kamer in en ben meteen verrast door het decor. Het zijn echt geen grote werelddecors, maar de kamer ziet er oprecht netjes uit. Je waant je echt in een jagershutje. We starten met de eerste puzzels en wat me daar meteen opvalt is dat de puzzels van goede kwaliteit zijn. Lekkere gelaagde puzzels, daar ga ik persoonlijk altijd wel goed op. Een puzzel in het bijzonder vond ik erg leuk bedacht. Achteraf hoorde we dat dit een van de lastigere puzzels is, maar de gelaagdheid in deze specifieke puzzel vind ik erg tof.

Het verhaal is verder ook duidelijk en stapsgewijs komen we er beetje bij beetje achter wat er precies gebeurd is. De kamer is qua oppervlakte overigens niet heel groot. Wij speelden met 3 personen en voor mij persoonlijk was dat ook genoeg. Ik zou deze kamer niet met meer dan drie personen spelen. Zeker wanneer je wat meer ervaring hebt. We vliegen door de kamer heen en hebben eigenlijk amper echte hints nodig. Qua flow zit deze kamer dus ook erg goed.

Ja wat is er meer te zeggen over deze kamer? Weinig. Het is gewoon een heerlijke kamer om mee te pakken. Voor ons de leukste kamer van de dag. Het decor ziet er netjes uit, het verhaal is goed te volgen, maar vooral de puzzels vond ik in deze kamer van hoog niveau! Achteraf kletsen we nog lang na met de eigenaar en diep in de avond trekken we weer naar huis. Ben je in Breda, of in de buurt van Breda, pak dan deze kamer zeker mee!

Old school 1.0 puzzelen

Omdat we toch in de buurt waren, na een dagje Plopsaland, besloten we Hotel California te spelen. Om heel eerlijk te zijn, stond deze kamer al best een tijdje op mijn wishlist. De naam van de kamer in combinatie met de foto's van de buitenkant van het pand, trokken een tijd geleden al mijn aandacht. Echter is deze kamer best een stuk rijden voor ons, dus kwam het er maar niet van. Tot vandaag, win win situatie dus!

De locatie van deze kamer is tof, dit pand schreeuwt: "America". Het past dus perfect bij het thema van deze kamer. In de mail stond dat we tijdig moesten aanbellen zodra we wilden beginnen. Dat deden we dan ook. Vol spanning stonden we te wachten hoe we deze kamer zouden starten, we hadden heel erg gehoopt dat dit in thema zou zijn. Maar helaas. Deze kamer leent zich er echt voor om de ontvangst en start van de kamer in thema te doen. Gemiste kans. We werden hartelijk onthaald door onze host en konden snel beginnen.

Het verhaal is simpel, er is iets niet pluis in dit hotel, aan ons de taak om uit te zoek wat. Na een valse start met de eerste puzzel, kwamen we in een goede flow terecht. Tsja, wat is er over deze kamer te zeggen? Laat ik beginnen met het 'decor'. Alles in deze kamer ademt een uit de hand gelopen hobbyproject, zo ook het decor. Het lijkt een beetje of ze de ruimtes, etc. al hadden, daar wat meubelstukken in gezet hebben en; tadaa, een escaperoom. Geen wereldniveau decors dus, maar ook geen erbarmelijke omstandigheden waar je moet escapen.

Dan de puzzels, deze zijn prima in thema, maar je gaat hier geen puzzels tegenkomen die je nog nooit hebt gezien. Het zijn voor mijn gevoel een beetje de standaard escaperoom puzzels die je vaker ziet. Vaker vraag ik me af: "maar wat staan we nu precies te doen?". Buiten dat de puzzels niets met het verhaal te maken hebben, hebben we wel een hele fijne flow te pakken. Dan tot slot het verhaal, dat is dunnetjes en mondt uit in een slot wat je van mijlenver aan ziet komen.

Omdat ik deze kamer misschien heb gespeeld met al een bepaalde verwachting, kwam ik medium enthousiast uit deze kamer. Hotel California voelt aan als een 1.0 puzzelkamer zonder al te veel gekke dingen. Er zitten puzzels genoeg in, maar geen nieuwe dingen als je al wat kamers gespeeld hebt. Ik denk dat deze kamer een prima kamer voor beginners is, maar heb je wat meer ervaring, speel dan met een kleinere groep.

Merlijns ketenkamer

Zullen we, op een donderdagavond, op de terugweg van Plopsaland een kamer meepakken in Lille? Natuurlijk (ik uitgaande dat het Lille in België zou zijn). Little did we know... Enfin, op een donderdagavond stonden we dus ineens in Frankrijk om een kamer te gaan spelen. Ach, bijna weekend. Spelen dus!

Ik wil meteen even inhaken op een andere review die geschreven is over deze kamer. Ja, deze kamer is nét buiten het centrum van Lille, maar bevindt zich midden in een horecagebied met veel cafés en restaurants. Parkeren was een groot probleem. Alle straten (en parkeerplaatsen) in de buurt van deze kamer waren ram- en ramvol. Boek voor jezelf dus gerust wat extra tijd om een parkeerplek te zoeken. Na een telefoontje dat we wat later zouden zijn én na een wandeltocht van een kwartier, konden we dan eindelijk gaan spelen.

Merlin is een kamer die alleen in het Frans te spelen is, gelukkig sprak een van onze teamleden Frans en besloten we hem dus toch te doen. We hadden wat goede verhalen over deze kamer gehoord, dus vandaar deze keus. Eenmaal op locatie voelde ik al snel aan dat het hier gaat om een ketenbedrijf. Achteraf vroegen we dat aan onze host en dat klopte ook. Get Out zit door heel Frankrijk (en zelfs in Marokko). Dat had op voorhand mijn verwachtingen misschien wat getemperd.

Oke, de kamer dan. De kamer start met een (waarschijnlijk grappige) introductie. Omdat wijzelf geen Frans spraken, moesten we het doen met wat vertalingen. Onze host deed zijn uiterste best, maar het kwam allemaal net niet over. Dat is volledig aan onszelf te wijten overigens. Beetje jammer dat hij na zijn monoloog van 15 minuten ineens zegt: "ik kan het ook in het Engels doen hoor". Bleken we net die ene Fransman getroffen te hebben die perfect Engels sprak. Jammer dat dit pas ná de intro kwam, maar tijdens de kamer was dit wel fijn.

Eenmaal in de kamer valt me op dat deze kamer er ook echt uitziet als een kamer van een ketenbedrijf. Het ziet er allemaal gewoon nét wat te gelikt uit. Zeker voor een hutje van oude tovenaar. Deze tovenaar bleek smetvrees te hebben denk ik, er was nog geen stofje te bekennen. Uiteraard is onderhoud in je kamer top. Maar een thema als dit mag wel wat geleefd zijn, toch?

De puzzels waren oprecht wel leuk, in het begin kwamen we (ondanks de taalbarrière) in een prima flow te zitten. Richting het einde van de kamer kakte dat wat in. Maar over het algemeen hebben we echt wel plezier gehad met de puzzels. Het verhaal van de kamer is me eerlijk gezegd niet echt bijgebleven. Iets met drankjes brouwen en een draak verslaan. Standaard Merlijn de Tovenaar verhaal dus.

Tsja, heel veel meer is er over deze kamer denk ik niet echt te zeggen. Het is zo'n standaard kamer die je op meerdere locaties kunt spelen. Dat ademt de kamer ook wel, zeker qua decor en puzzels. Nee voor mij was dit niet echt een hoogvlieger, prima om mee te pakken als je toch in de buurt bent en je je verveelt. Maar niet om 3 uur voor in de auto te stappen.

Opgebouwde filmset in een grote loods

Veessen, ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord. Maar omdat iemand een pre-sale ticket had gekocht, sloten we graag aan bij een nieuwe speler in het 'escape landschap'. Ik had nog nooit van 'Escape the Wild West' gehoord, maar zag wat toffe reviews voorbijkomen. Het thema is in ieder geval iets wat je niet heel erg vaak ziet, kan dus wel tof worden. Hup, de auto in en op naar Veessen.

Na een lange tocht werden we onwijs vriendelijk ontvangen door de twee eigenaren van deze kamer, geheel in stijl. We maakten meteen een gezellig praatje en de sfeer was vanaf het eerste moment top! Wat een gastvrije mensen. Na een kleine sanitaire stop, konden we meten afzakken naar een verlaten stadje in het Wilde Westen om hier goudklompen te vinden. Heel erg benieuwd!

De start van de kamer is leuk bedacht, wel moet ik zeggen dat we hier in het begin wat vastliepen, hierdoor kan het voor bepaalde spelers 'wat lang' duren. Maar dat mocht de pret niet drukken. Wanneer je de kamer binnenstapt, loop je eigenlijk zo een filmset op. Ik kan het decor het beste beschrijven als een filmset die is opgebouwd in een loods. Ik vond het er erg tof uitzien. Nu moet ik wel zeggen, dat het thema me ook wel ligt.

Enfin, de puzzels dan in deze kamer. De puzzels zijn over het algemeen prima. Het zijn geen hoogwaardige, nieuwe dingen die je nog nooit hebt gezien. Maar je gaat je er echt goed vermaken! Er zitten veel puzzels in. Ondanks dat de kamer onwijs groot is, is het continu duidelijk wat je wel en niet kunt gebruiken. De puzzels passen (bijna) allemaal in het thema. Het verhaal van de kamer is verder wat dunnetjes, dus verwacht geen puzzels waar je stukken van het verhaal mee vrijspeelt. Eigenlijk vliegen we door de kamer heen en staan we, na het oplossen van de eindpuzzel, weer terug in de ontvangstruimte. Achteraf kletsen we nog lang na met de twee eigenaren en maken we de lange tocht terug naar het Zuiden.

Ja, Escape the Wild West was voor mij een toffe kamer wanneer je hier met de juiste verwachtingen naartoe gaat. Het is geen kamer waar je hele zware techniek zal vinden, waar je een diepzinnig verhaal zult ontdekken of een kamer met zeer hoogstaande puzzels. Wat je wel krijgt, is 90 minuten vermaak met leuke puzzels in een tof decor! De afwerking kan hier en daar wat beter én er zitten wat stijlbreuken in de kamer die ik niet zo goed kon hebben, maar daar hebben we achteraf het ook nog over gehad. Dat is misschien ook wel een van de tofste elementen van deze kamer; de eigenaren. Wat een lieve en gastvrije mensen zijn dit. De passie straalt er vanaf én ze staan open voor verbeterpunten in de kamer. Ik weet zeker dat deze kamer, met wat aanpassingen, naar een nóg hoger niveau te tillen is. Ben je in de buurt? Speel deze kamer dan zeker!

Response by EscapeVeessen

2025 June 4

Beste Stan,
Ik heb met veel plezier jouw verhaal over onze escaperoom gelezen, echt heerlijk en oprecht.
Wij doen het zeker met plezier en veel passie en staan wij ook zeker open voor verbeterpunten die zulk ervaren spelers als jullie ons tipte.
Natuurlijk zijn er meer technische snufjes aan puzzels te verwerken en hebben wij daar ook zeker bij stil gestaan, maar voor ons met het thema "WildWest" willen wij wel puzzels die passen bij de tijd van toen, MAAR natuurlijk is dit wel een uitdaging om hier aan te blijven werken en zullen dat ook zeker gaan doen.
Dit is waar wij het voor doen en dat het jullie dan ook goed bevallen is, is voor ons dan ook weer een mooie opsteker.
zo als je in de laatste opmerking plaatst dat er ruimte is om het geheel nog naar een hoger niveau te tillen zullen wij dan ook zeker gaan proberen, Thanx!

Old school hoorspel

Het was weer eens tijd om een dagje te gaan escapen, we gaan eindelijk naar een locatie die goed aangeschreven staat, maar waar ik slechts één keer ben geweest. The Code Agency in Dusseldorf. Overdag vermaken we ons in Little Tokyo, wat op loopafstand ligt. Houd je van Aziatisch eten, ga daar ook zeker even een kijkje nemen! Enfin, na ons buikje rond gegeten te hebben, lopen we naar The Code Agency.

Om heel eerlijk te zijn was ik de eerste keer dat ik hier kwam (voor de IT kamer) niet zo te spreken over de service. Het voelde allemaal wat onpersoonlijk. Dat zijn ook de verhalen die rondgaan over dit bedrijf. Hopelijk is het deze keer anders. Dat is helaas niet zo, het is wéér zo onpersoonlijk als de vorige keer dat ik er was. Jammer is dat. Je wordt nog net niet buiten gekeken door de medewerkers van de koffiebar. Maar goed, hopelijk is de kamer wel de moeite waard.

We starten deze dag met 'Erbe der Familie Moretta', een soort maffiakamer lijkt me. We starten het verhaal met een soort vertelstem die vertelt wat wij moeten doen, een grappig concept. Dan stappen we de kamer binnen. Alles ademt 'old school escapen' hier. Het decor ziet er wat oubollig (en versleten) uit, de muziek is wat smoezelig en de puzzels zijn ook niet helemaal meer van deze tijd. Gedurende het spel zijn we onderdeel van een soort hoorspel. Een vertelstem die vertelt wat je continu moet doen, stemmen die weer onderdeel zijn van dit hoorspel. Dit klinkt allemaal erg leuk, maar voor mij duurde het allemaal veel te lang.

Het decor blijft gedurende de kamer een beetje hetzelfde. Op het eerste oog ziet het er allemaal wel oke uit. Maar als je wat verder kijkt zie je overal de elektriciteitskabels lopen. De puzzels blijven ook allemaal vrij simpel, twee van hen werken amper en zijn kapot. Wat ook weer jammer is. Het verhaal is verder wel prima te volgen en de puzzels zijn hier ook onderdeel van. Dat hebben ze dan wel leuk gedaan. Maar nee, verder is deze kamer echt geen hoogvlieger.

Nadat we de kamer hebben gespeeld, worden we door onze host opgehaald, wordt er een foto geschoten en word je weer gedropt in het koffietentje. We zijn zelf maar naar buiten gelopen om daar wat te gaan drinken. Qua service is er echt veel meer uit te halen. Enfin, we hebben ons echt wel vermaakt in deze kamer, maar het is zeker geen topper. Hopelijk wordt de volgende kamer wel de topper die we hopen.

Valse start

We zitten nog een beetje na te praten over 'Moretta' die we net gespeeld hebben, tot onze host puffend naar ons toe komt. De kamer zou niet meer starten, ze gaan hem even opnieuw opstarten, maar wel open dus wel wat uit. Geen probleem voor ons. Tot we een kwartier later dezelfde host horen zeggen dat het waarschijnlijk niet meer gaat lukken. Na wat heen en weer bellen met de eigenaar en wat ongemakkelijke gesprekken, besluiten we maar te vragen of we dan een andere kamer kunnen spelen. Dat was ook mogelijk. Terwijl we naar binnenlopen voor deze andere kamer, krijgen we toch de horen van de IT-guy dat Obscurus het dan toch doet. Na een valse start mogen we dus gaan beginnen.

Tsja een kamer in de universum van Harry Potter, ditmaal over Fantastic Beasts, moeilijk om hier wat realistisch van te maken. Maar ben benieuwd hoe ze dit gaan doen. De kamer start met een filmpje, duidelijk is de zien dat de man Duits praat, maar toch staat de Engelse tekst aan. In Duitsland dubben ze wel vaker video's, dus hopelijk hoort dit erbij. We zijn nog geen 2 minuten aan het puzzelen of alles in de kamer blijft hangen, de bouwverlichting gaat aan en de host komt binnen. Er blijkt toch weer een storing te zijn, maar: "als het goed is moet nu alles het doen". De volledige intro start opnieuw, nu wel in goed Engels. Hierna blijkt de kamer gelukkig wel te werken.

Na zo'n introductie kom je wellicht niet helemaal lekker in de kamer, maar dat viel gelukkig wel mee. Het is bij deze kamer duidelijk te zien dat ze wat meer aandacht hebben besteed aan het decor. Dat ziet er namelijk best netjes uit. De puzzels zijn allemaal leuk verwoven in het verhaal en de flow is voor ons best goed.

Dan dat verhaal zelf, tsja... je hebt aardig wat voorkennis nodig voordat alles écht op zijn plek valt. Als fervent Harry Potter kijker, ken ik de verhalen van Fantastic Beast ook wel goed. Dus ik weet bijvoorbeeld wel wat een Obscurus is (en wat alle wezentjes zijn die de in de kamer zien). Echter kan ik heel goed begrijpen dat wanneer je dit niet weet, je net wat meer vraagtekens hebt bij het verhaal. Alles voelt dan net wat meer 'random' aan. We vliegen als een malle door de kamer heen en na dik drie kwartier staan we alweer buiten.

Hmm wat kan ik van deze kamer zeggen. Ook deze kamer is wederom geen hoogvlieger. Ik vond hem beduidend beter dan Moretta die we hiervoor speelde. Maar het is zeker geen kamer waarvoor je lang in de auto moet gaan zitten. Het decor ziet er netjes uit, de puzzels zijn oké en het verhaal is alleen goed te volgen als je de verhalen al kent. Ook de service is weer even belabberd als hiervoor. We kunnen nog geen gedag meer zeggen tegen onze host want hij is al naar een andere groep gegaan. We zijn letterlijk de enige die nog in de 'ontvangstruimte' zitten en hebben onszelf dan maar naar buiten gelaten. We lopen maar weer naar 'Little Tokyo' om hier lekker wat te eten, dit bleek achteraf het hoogtepunt van de dag te zijn!

Dames en heren let u op, de deuren openen in uw richting

Om te vieren dat we een jaartje samen zijn, wilde mijn vriendin en ik wat leuks doen. Omdat het tweede paasdag was (en omdat het weer niet super was), was het lastig om wat passends te vinden. Toen stuitten we ineens op de kamers bij Escape Unlimited. Toen ze nog in Zevenbergen zaten, hebben we daar al de Vliegende Hollander gespeeld, die vond ik destijds erg leuk. Last minute boeken kon ook nog, dus let's go. Lekker twee kamertjes meepakken!

De kamer bevindt zich in het centrum van Roosendaal, parkeren kan in de straat zelf of (zoals wij dat hebben gedaan) in een parkeergarage in de buurt. Na even wandelen komen we aan op de locatie. We worden ontvangen door de enthousiaste eigenaar. Toevallig kwam er net een andere groep aan die ook een kamer daar kwam spelen. We konden plaatsnemen in de ontvangstruimte. Toen de andere groep naar de kamer werd gebracht, kwam de eigenaar nog even gezellig kletsen. Na even gekletst te hebben, konden we beginnen met ons eerste avontuur; de Bokkenrijders.

Het verhaal is duidelijk, mocht je het verhaal niet kennen van de mythe, dan is er nog wel een Efteling attractie over. En tegenwoordig dus ook (meerdere) escaperooms. De eigenaar loopt even met ons mee de kamer in om uit te leggen hoe het systeem werkt om je codes op in te vullen. In het begin was ik over dit systeem wat sceptisch, maar dat werkte eigenlijk best goed en vond ik een leuke draai aan de kamer geven. Dan wordt de voordeur dichtgedaan en kunnen we dan echt gaan beginnen.

We starten de kamer met een verhaal, wat overigens door een onwijs mooie stem wordt verteld. Hierna kunnen we gaan beginnen. Wat opvalt is dat de kamer er qua decor best netjes uit ziet. Hier en daar kan de afwerking wel echt wat beter, maar over het algemeen ziet het er goed uit. Wel is de kamer qua oppervlakte erg klein. Wij speelden dit met twee personen en ik was blij dat we niet met meer waren.

We vliegen als een malle door de kamer heen, de puzzels zijn allemaal erg leuk bedacht en passen prima in het verhaal. Het systeem om de codes op in te voeren versterkt de gameflow omdat je continu weet waar je naar op zoekt bent. Met nog dik 15 minuten over staan we hintloos weer buiten.

Tsja, een korte review voor mijn doen. Maar heel veel meer kan ik niet over de kamer zeggen. Het verhaal is simpel en goed te volgen aan de hand van vertelde berichten in de kamer. Het decor is over het algemeen best prima, hier en daar kan er qua afwerking nog wat winst behaald worden. Waar de kamer voor mij echt scoor is het puzzelplezier en de flow van de puzzels. Dat alles voor een prima prijs, maakt het voor mij een toffe room. Enige nadeel is dus dat de kamer echt heel klein is qua oppervlakte én dat je de andere groep in de andere kamer goed kunt horen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Op naar kamer 2!

Storm of geen storm, Pasen of geen Pasen, ik zal vaeren!

Nadat we zojuist lekker zijn ingekomen bij de Bokkenrijders, gaan we nu de vloek van Nyx proberen te verbreken. Op voorhand was ik een beetje bang voor gelijkenissen in de kamer. Op de vorige locatie waar Escape Unlimited zat, hadden ze namelijk ook een Vliegende Hollander kamer. Ik kan hier meteen wat zorgen bij mensen wegnemen, deze kamer in Roosendaal is compleet anders. Een nieuw verhaal met nieuwe puzzels en een ander decor. Lekker spelen dus!

Ook deze kamer heeft, net zoals de Bokkenrijders, een uniek systeem om je codes op in te voeren. Waar ik in het begin hier wat sceptisch over was, heeft het mij positief verbaasd. Door gebruik te maken van dit systeem, kom je heerlijk in je gameflow te zitten. Je weet continu waar je naar op zoek bent. Als je de kamer gespeeld hebt, weet je (hopelijk) wat ik bedoel.

Het verhaal is wederom simpel en duidelijk; kapitein van der Decken gaat varen met Pasen en hierdoor wordt zijn schip vervloekt. Wij gingen op voorhand al zo op in het verhaal, dat we deze kamer boekten op tweede Paasdag. Nee grapje, dat was toeval. Enfin, de kamer doet qua decor een beetje hetzelfde als de Bokkenrijders. Het ziet er over het algemeen prima uit, maar de afwerking kan op een aantal plekken wel beter. Als je hier doorheen kunt kijken (en door de velen ge'3d-printe items én de eindeloze stroom van AI afbeeldingen) dan ga je er echt een leuke tijd hebben.

Ook de puzzels zijn qua niveau een beetje hetzelfde als bij de Bokkenrijders, we vliegen er doorheen en de flow is continu erg goed. Sommige puzzels zijn wat pittiger, maar ook deze weten we uiteindelijk op te lossen. Alles komt op het einde qua verhaal en puzzels goed samen.

Ook hier een wat kortere review voor mijn doen omdat er simpelweg weinig extra's over de kamer te zeggen is. We hebben simpelweg gewoon een leuke tijd gehad. De Vliegende Hollander: de Vloek van Nyx is een prima kamer om mee te pakken. Speel deze alsjeblieft met 2, max 3 spelers. De kamer is qua oppervlakte niet heel groot. Het decor is prima, de puzzels zijn goed en de flow is erg fijn. Het enige wat voor mij wat lang duurde, was de uitleg van het verhaal gedurende de kamer. Maar verder hebben we een prima tijd gehad!

Amazing van begin tot eind!

Na een aantal weken gewacht te hebben, is het vandaag eindelijk zo ver! Al rijdend naar Zoersel haal ik mijn ervaringen van Hunting Season en The Toy Factory nog eens naar boven. Wat een plezier heb ik hier gehad. Mede daarom kijk ik al weken zó uit naar de nieuwe beleving van Torchdale. Ergens vind ik het ook wel spannend, ik heb voor mezelf zo'n hype gecreëerd rondom deze kamer sinds het online komen van de trailer. Alles wat ik tof vind zit mogelijk in deze kamer. Enfin, op naar Zoersel.

De start van deze kamer vond ik echt ge-wel-dig! Je wordt meteen in het verhaal gezogen en de manier waarop is zo uniek. Deze introductie is meteen de tofste intro die ik ooit heb gehad. Wat heb ik hier gelachen zeg. Het is ook meteen een leuke manier om kennis te maken met het verhaal. Want wat is het verhaal eigenlijk? Dat verhaal is eigenlijk vrij duidelijk; je gaat naar een verlaten plek toe om monsters te vangen. Alles in deze kamer schreeuwt 80's, heerlijke nostalgie (ondanks dat ik wat jonger ben).

Oke de introductie is zo'n beetje voorbij en we zitten er allemaal volledig in. Tijd om dan echt aan de kamer te gaan beginnen. Ook de start hiervan is geweldig. Je waant je echt volledig in het verhaal. Alles klopt wat mij betreft. Het pand waar deze kamer zich bevindt past ook in het beeld wat ze hier hebben neergezet. Hier kan ik overigens meteen een kanttekening maken richting de verschillende modi die je kunt spelen. Speel alsjeblieft de 'Dark Modus', het is zo'n meerwaarde om deze kamer in de schemer/donker te spelen. Ben je wat gespannen? Gewoon doen!

We beginnen vrij vlot in de kamer, de puzzels en opdrachten die we uitvoeren passen leuk in het verhaal en we gaan vlot door de start heen. Je merkt hier overigens meteen dat het niveau van decoratie (weer) erg hoog is. Torchdale heeft een hele hoge standaard en die weten ze ook hier weer te bereiken. Naast dat de puzzels erg leuk zijn, maken we ook meters in het verhaal. Het wordt beetje bij beetje duidelijker waar we naar op zoek zijn. En dan komt voor mij een van de tofste dingen in deze kamer; het hintsysteem. Ik vind het altijd tof wanneer een kamer moeite doet om een uniek hintsysteem te bedenken wat in het thema past. Dat is Torchdale zeker gelukt. Ik stond echt met open mond te kijken omdat ik het zó tof vond.

Het decor is dus top, de puzzels zijn leuk én het verhaal is goed te volgen. Wat hebben we dan nog meer? Ah ja, het acteerwerk natuurlijk. Ja de toon was tijdens de introductie al gezet, maar ook tijdens het spel blijft het niveau hiervan hoog. Het verhaal is duidelijk te volgen en het acteerwerk ondersteund dit alleen maar. De kamer heeft dus wat spannends, maar altijd met een soort humoristische ondertoon. Dat zie je in het acteerwerk ook terug. Dus nogmaals; lijkt deze kamer voor jou wat te spannend? Ook dan; speel de kamer gewoon en doe hem lekker in de 'Dark Modus'. De acteurs zijn er nooit echt om je goedkoop te scaren. Ik vond het een heel hoog 'Scooby Doo' gehalte hebben. Ja het is spannend, maar altijd met een leuke en grappige ondertoon.

Uiteraard wordt er bij deze kamer gebruik gemaakt van licht, geluid en andere toffe effecten. Ook deze effecten waren helemaal on point. Ik zie vaker kamers waar ze een soort lichtshow in stoppen, maar vaak past dat niet bij het thema of de ruimte waar je staat. Het wordt al heel snel erg overdreven. Dat is bij Monster Mashers niet zo. De effecten die worden toegepast passen binnen het verhaal en zijn nooit te overdreven.

Richting het einde van de kamer sta ik weer helemaal als een klein kind te spelen. Wat vond ik deze ruimte tof. Tijdens het einde van de kamer valt alles mooi samen en is het verhaal mooi afgerond. Naderhand is er nog ruimte om gezellig na te kletsen.

Monster Mashers stond dus vanaf het moment dat de trailer online kwam hoog op mijn wishlist om te spelen. De hype die ikzelf heb gecreëerd in mijn hoofd is volledig ingelost. Deze kamer gaat linea recta mijn toplijst in! Alles klopt in mijn ogen bij deze experience. Het verhaal is niet te moeilijk en goed te volgen, het decor is van subliem niveau, het acteerwerk netjes, gebruik van tof geluid en licht. Ja, Monster Mashers is echt een absolute topkamer. Mocht je hem nog niet op je planning hebben; boeken!

Ey Stan

Tijdens een gezellig avondje kwam het ter sprake dat het zo jammer is dat je, wanneer je veel kamers gespeeld hebt, bijna nooit meer in de buurt kunt spelen. Toen schot plots de nieuwe kamer van Escape Adventure door mijn hoofd. Zou dat nog kunnen zo last minute? Gelukkig kenden we een van de hosts daar, bellen dus. Hij zat al in de auto naar huis, maar wilde met alle liefde omdraaien om ons te hosten. Na wat telefoontjes heen en weer konden we nog geen 40 minuten later al spelen. Top service en shout-out naar Raymond!

In het donker lopen we het terrein op en zien we in de verte onze host al. Na gezellig even gekletst te hebben, kunnen we onze spullen opbergen en starten we eigenlijk vrij snel met de kamer. De nieuwste kamer vindt plaats in een tempel, tenminste, als we deze kunnen vinden. De kamer is overigens vanaf 4 spelers te spelen, maar in overleg met de eigenaresse konden we met 3 spelen. Met flink wat ervaring stapte we de kamer in, benieuwd hoe het puzzelplezier gaat zijn!

We stappen de eerste ruimte binnen en beginnen meteen lekker met puzzelen, daar vliegen we dan ook als een malle doorheen. Wel zijn er nog wat onopgeloste puzzels, maar daar komen we later wel op terug. We gaan verder de kamer in en zien dat deze kamer immens groot is. Ja hier kun je best wel wat grote groepen in kwijt. De puzzels vliegen ons om de oren, dat puzzelplezier komt dus zeker wel goed. Wel is het in het begin even goed zoeken waar we nu precies mee moeten beginnen. De kamer zelf is enorm, maar je speelt eigenlijk alles in het begin al vrij. Hierdoor kan het wat zoeken zijn waar je naartoe moet. Met hier en daar een duwtje in de rug, puzzelen we ons helemaal suf. Geweldig! Wat een puzzels zitten er in deze kamer.

Dan het decor, het decor is een beetje wat je kunt verwachten van Escape Adventures. Wat mij betreft een beetje in lijn met de vorige kamers. Het ziet er op het eerste oog prima uit. De afwerking kan hier en daar echt veel beter, maar ze hebben er echt wat tofs van proberen te maken. Het verhaal is ook vrij simpel en daardoor goed te volgen. Met slechts een paar minuten over staan we weer buiten.

The Forgotten Wilderness is een prima kamer als je met de juiste verwachtingen gaat spelen. Ga je gewoon om lekker te puzzelen? Dan ga je een leuke tijd hebben. De puzzels zijn hier en daar wat old school en af en toe is het flink zoeken wat je nu waar moet gebruiken en waar je de codes in moet voeren. Verder heeft de kamer een basic decor, maar kan de afwerking hier en daar wel wat beter. De hosting en service waren in ons geval echt top! Al met al dus een prima tijd gehad!

Prijs van de kamer is hoger dan wat hij gekost heeft

De laatste dag van onze Athene trip is alweer aangebroken. Maar niet getreurd, er staan nog 3 kamers op de planning vandaag. Zo beginnen we vroeg in de ochtend met onze 22e kamer van de trip. The 7th stond op het programma. Een spannende puzzelkamer zoals het bedrijf dit zelf aangeeft.

Dit is een typische escape room. Gewoon een normaal ontvangst, meerdere kamers op deze locatie, een standaard uitleg op voorhand, de classic lokkers om je spullen in te leggen, etc. Overal prijken Tripadvisor & Google review stickers. Het lijkt erop dat dit bedrijf zich dus meer focust op de toerist die toevallig een kamertje mee wil pakken. Heel benieuwd dus hoe de kamer zelf gaat zijn.

The 7th gaat over een weeshuis, heel benieuwd dus of dit onze nieuwe 'Orphanage' favoriet gaat worden. ;-) Eenmaal binnen in de kamer weten we dat dit zeker niet zo gaat zijn. Hoewel we als groep van 4 'maar' 50 euro hebben betaald voor deze kamer, weet ik zeker dat ze met 1 gedraaide groep al flink winst maken op deze kamer. Deze kamer heeft echt 0 euro gekost om te bouwen. Wat een troep in deze kamer zeg.

De kamer hangt aan elkaar van oude en kapotte meubels, van slechte puzzels, een belabberd verhaal en schimmelplekken op de muren. De kamer is daarnaast ook nog eens onwijs klein en heeft 0 sfeer. Het enige positieve aan deze kamer was de host. Deze vrouw deed onwijs haar best om ons een leuke tijd te bezorgen. De kamer was lachwekkend slecht.

Speel deze kamer dus alsjeblieft niet! Wat wel een leuke zou kunnen zijn, is een soort 'wie is de mol' spelen hier. Pak een lekker drankje op voorhand, laat iemand de mol zijn en de rest dwarsbomen. Dan heb je voor dat geld misschien nog een leuke tijd...

Wat ik hier toch allemaal heb gezien...

Dan staat er plots een kamer op het programma die we met de gehele groep kunnen spelen, 7 man! Onze 23e kamer van de trip werd Mad Bar. We hebben deze kamer uitgekozen zonder verwachtingen, maar puur om lol te kunnen maken met de gehele groep. Vorig jaar hebben we ons al een scheur gelachen bij 'Sixxxty Nine', hopelijk wordt het ook hier weer lachen gieren brullen.

Er blijkt een motorbende te zijn geweest in een kroeg en daar gaan wij ook naar binnen. Dat is in een notendop het verhaal. Nu mag je dit verhaal meteen laten vallen, want in de kamer merk je er helemaal niets meer van. Wat merk je dan wel? Tsja, ook dat is allemaal maar vaag. Ik vraag me uberhaupt af of we dit nog wel een escaperoom kunnen noemen.

Enfin, tijdens deze 'kamer' is het eigenlijk ieder voor zich. Je verzamelt zo veel mogelijk 'punten'. Deze punten kun je fysiek verdienen, maar dus ook van elkaar afpakken. Waar het in het begin nog best leuk leek, bleek het achteraf vooral duw en trekwerk te worden. Tsja, daar moet je van houden. Deze punten kun je verdienen door ze te vinden, of door verschillende opdrachten uit te voeren.

Deze opdrachten hebben eigenlijk ook niets met escapen te maken. Het zijn voornamelijk minigames die je uitvoert. De acteurs in deze kamer kijken simpelweg gewoon hoe ver jij gaat en hoe ver zij daar dan mee kunnen gaan. Wij als groep gingen er best in mee, dus heb best gelachen met deze gasten. Maar dit moet je echt liggen.

Tsja, wat kan ik erover zeggen. Als groep hebben we best gelachen tijdens deze 'kamer'. Maar meer dan dat is het ook echt niet. Voor ons was het simpelweg gewoon leuk om eens met zijn allen gespeeld te hebben deze vakantie. Maar verder mag je deze kamer gewoon overslaan hoor...

Daar ging mijn vinger bijna

Het moment is dan toch echt daar, de allerlaatste kamer van onze trip. Dit jaar stonden er 24 op de planning. Aan al het moois komt dan toch echt een einde. Maar, als het goed is, sluiten we af met een topper. Obsessed hebben we van medespelers veel goede verhalen over gehoord. Sommige durven zelfs te zeggen dat het de beste kamer is die ze ooit gedaan hebben, nou dat beloofd wat! Hopelijk zijn de verwachtingen niet té hoog.

Het is even zoeken naar de ingang van de kamer, maar toen we deze gevonden hadden, kon het avontuur ook meteen beginnen. Het verhaal start wat zwakjes en voor we het weten hebben we de eerste 'cinematic' al vrijgespeeld. Het verhaal wat wordt uitgebeeld wordt op een voldoende wijze gedaan. Het acteerwerk is niet heel sterk, maar het kan ermee door. Het is vooral het verhaal wat een beetje tegenvalt. Het is een verhaal wat we nu al wel gezien hebben hier in Athene. Inmiddels is dit qua verhaal de derde kamer deze week die we treffen...

Het decor van de kamer is prima, maar verwacht niet veel geks. We komen wel in het begin al meteen in een goede puzzelflow terecht. Wat echter jammer is, is dat je continu onderbroken wordt door onnodige 'cinematics'. Wat mij betreft geldt hier een beetje het 'less is more' gehalte. Iets wat gek is, de maker van deze kamer heeft ook 'Evil Inside' gemaakt. Die kamer scoort juist heel hoog op het stukje subtiliteit. Dat is van deze kamer niet te zeggen.

Waar deze kamer voor mij meteen alles kwijtraakte, is een stukje veiligheid. Het scheelde maar een haartje of ik was een stuk van mijn vinger kwijtgeraakt. Achteraf hebben we dit ook met de eigenaar besproken. Die zei echter: "nee dat kan niet", dan zal mijn inmiddels blauwe vinger wel liegen, denk ik... Gelukkig was dit slechts op één moment in de kamer, of nee, toch niet... Ik heb op zeker drie andere momenten in de kamer gedacht: "dit kan zo onwijs misgaan". Maar goed, daar kijk je dan maar doorheen.

De ene na de andere cinematic vliegt om onze oren en het verhaal wordt er niet veel duidelijker op. De puzzelflow blijft tijdens de kamer wel in orde. Op een gegeven moment was ik vooral blij dat deze kamer klaar was. Helaas stond er toen nog een ongemakkelijk praatje met de eigenaar te wachten. De eigenaar spreekt helaas amper Engels. Ook de acteurs (die wel goed Engels spraken) konden hier niets in betekenen, want die bleven 'gewoon' in hun rol. Dit resulteerde in een ongemakkelijke napraat. Ik was heel blij dat we het snel konden afkappen en naar buiten konden gaan.

Nee, Obsessed was misschien wel de grootste domper van de gehele trip. Het was (qua verhaal) een 13 in een dozijn kamer. De cinematics waren écht too much. Het verhaal was erg onduidelijk. Gelukkig waren de puzzels over het algemeen wel prima om te doen. Maar vooral het stukje veiligheid moet hier echt beter. Wat mij betreft zijn er onwijs veel betere kamers die je tijdens jouw trip kan spelen. Ik snap niet zo goed waar de hype vandaan komt omtrent deze kamer.

Perfecte interactie

Kamer 18 van onze Athene trip, Zoe... Om heel eerlijk te zijn, keek ik best uit naar deze kamer. Ik hoorde van verschillende mensen dat dit echt wel een topper zou moeten zijn. Een kamer die niet mega eng is, zo hoorde we van verschillende andere eigenaren. Meer een goede puzzelkamer met wat spannende elementen. Na het lezen van wat reviews, ben ik onwijs benieuwd wat we zouden gaan treffen.

Deze kamer ligt aan een drukke straat, dus parkeren kan wel een dingetje zijn. Om de hoek zijn flink wat restaurantjes, dus mocht je voor of na de kamer nog tijd hebben, genoeg te eten! Na eventjes gewacht te hebben, kunnen we aan ons avontuur gaan beginnen.

We stappen de kamer binnen en het verhaal begint meteen. Dat verhaal wordt ons ook meteen duidelijk gemaakt. Er is een soort monster in het dorp die kinderen meeneemt in de nacht. Vanavond gaat dat weer gebeuren, maar alleen ons kind is nog maar over. Dat wordt dus gezellig. De kamer begint meteen met een soort creepy sfeer. Inderdaad niet eng, meer spannend. De puzzels die we om onze kiezen krijgen zijn overigens goed te doen. Een aantal puzzels in het begin springen er wat mij betreft meteen uit. Erg leuk. Wel merken we dat een aantal puzzels dermate versleten zijn, dat ze lastig op te lossen zijn. Maar goed, we komen meteen in een prima flow te zitten.

Het decor van de kamer is netjes uitgewerkt. Qua Griekse standaarden best goed zelfs. Het spel vordert en de sfeer wordt ook steeds drukkender. Waar we door verschillende hosts op voorhand werden opgehyped over deze kamer met de woorden 'een leuke puzzelkamer', kregen we toch een aantal pittige scares om onze oren. De acteurs doen onwijs goed hun best hier. De interactie die we hebben met een acteur is hilarisch. Zeker in zo'n spannende setting. Er worden toffe scenes uitgespeeld. Eentje in het bijzonder vond ik persoonlijk erg goed uitgewerkt.

Deze kamer werkt verder goed met licht- en geluidseffecten. Het is continu duidelijk wat er van je verwacht wordt. Het verhaal blijft goed te volgen en de puzzels zijn ook nog steeds goed te doen. Richting het einde van de kamer wordt het verhaal helemaal duidelijk. Ook hier hebben we weer een geweldige interactie met een acteur. Ik dacht: ik ga eens kijken hoe ver ik kan gaan qua interactie. Wat resulteerde in spelletjes als tikkertje en verstoppertje. Heerlijk haha.

Waar deze kamer het voor mij helemaal goed doet, is het afschalen van de horror. Waar je bij veel horrorkamers vaak denkt: het is voorbij... krijg je toch nog 2 of 3 scares om je oren. Hier wordt het einde subtiel afgesloten en sta je naar een ontroerende scene te kijken. Het verhaal komt per-fect samen. Ik hoorde mezelf hardop denken: please geen scare, please geen scare. En dat gebeurde niet. Een mooi einde, iets wat je weinig ziet bij kamers als deze!

Ja, mijn verwachtingen van Zoe waren hoog, maar deze kamer heeft het helemaal voor mij. Het verhaal is onwijs mooi en sluit perfect af op het einde van de kamers. Het acteerwerk is goed. Het decor ziet er prima uit. De puzzels zijn leuk. Wat wil je nog meer? Wat mij betreft mag deze kamer linea recta bij iedereen op de wishlist!

Tsja, het begin was leuk...

Kamer nummer 19 op onze reis. Anneliese is een kamer die pas net open was toen wij hem speelde. Omdat dit 'gewoon' een puzzelkamer is, besloten we deze te boeken. Puur ter afwisseling van de horrorkamers die we spelen. We gaan naar een Middeleeuwse kroeg om vanuit daar onderzoek te doen naar de verdwenen Anneliese. Spannend!

De introductie van de kamer was voor ons geweldig. De eigenaar, die ons hoste, had precies door wat wij grappig vonden. Waar wij er af en toe een schepje bovenop deden, deed hij dat ook weer. Wat resulteerde in een soort comedy nog voor we de kamer binnenstapte. Terwijl je met deze eigenaar aan het flauwekullen bent, los je je eerste puzzel op en ga je het dorpje verder ontdekken.

Tsja, dan sta je ineens in de kamer en kun je gaan beginnen. Waar de interactie in het begin erg leuk was met de eigenaar, zo stil en levenloos is de kamer zelf. Je merkt aan alles dat dit een nieuwe kamer is. Het ziet er allemaal té fris uit voor een Middeleeuwse sfeer (en wat mij betreft net wat te veel AI posters). Puzzels die net niet helemaal lekker binnen het thema vallen en een verhaal wat eigenlijk amper meer te volgen is.

De puzzels zijn eigenlijk nog wel het grootste hekelpunt. De logica is hier op meerdere punten in de kamer écht ver te zoeken. Laten we het maar weer houden op Griekse logica. Elke keer weer als we in Athene zijn, besluiten we wat puzzelkamers mee te pakken. Maar om heel eerlijk te zijn, deze zijn vaak niet al te best. Ook Anneliese weet ons niet te pakken.

Anneliese is dus een nieuwe kamer, maar wat mij betreft is hij net wat té nieuw. Deze kamer zou al flink wat stappen kunnen maken als hij er wat geleefder uit ziet. De puzzels waren simpelweg niet ons ding en zijn vaker vastgelopen dan dat we lekker door hebben kunnen puzzelen. Als je het aan mij vraagt, mag je deze lekker overslaan.

Onverwacht toffe kamer

Nadat we even wat gegeten hadden met de groep (en nadat we de groepsindeling weer hadden omgegooid), was het tijd om weer een kamertje te spelen. Kamer nummer 20 alweer deze week. We zouden Secret Novel gaan spelen bij No Hope 2. Een kamer die op de een of andere manier op de lijst is gekomen. Via EscapeAll zagen we dat deze kamer nieuw was, de titel en het verhaal spraken wel aan, dus besloten we deze te boeken.

Een nieuwe speler in het Atheense escape landschap, dat is altijd spannend. De verwachtingen waren niet al te hoog. Eenmaal op locatie, werden we in thema ontvangen. Het verhaal is simpel, je gaat naar een verlaten huis toe, waar omstanders toch dingen zien bewegen. Het zoveelste verlaten huis. Hopelijk valt deze kamer niet in herhaling van dingen die we al vaker gezien hebben deze week.

Na een korte introductie, kunnen we naar het verlaten huis toe. Wat - eenmaal binnen in het huis - opvalt, is dat het huis er netjes gedecoreerd uitziet. Ja, het is weer een huis wat ingericht is, maar op de een of andere manier voelt het hier toch allemaal wat echter. De muziek geeft een hele nare sfeer af en de spanning zit er goed in.

Wat Secret Novel voor mij goed deed, was het uitwerken van het verhaal. Het verhaal ontvouwt zich naarmate de kamer vordert steeds verder. Dat ondersteund door de puzzels. Het zijn vaak wat random puzzels, maar altijd wel goed te doen. Wel speel je na elke puzzel weer een stukje van het verhaal vrij. Zeker richting het einde, wanneer het verhaal een toffe wending neemt, denk ik: "ja, dit is tof gedaan!".

Het acteerwerk in de kamer is ook prima. Verwacht hier geen hele gekke dingen, maar vooral goede scares zonder al te veel geschreeuw. We hebben één keer in de kamer gegil gehoord, maar dat was omdat ikzelf zo ontzettend schrok. Chapeau!

Tsja heel veel meer kan ik niet kwijt over deze kamer, ik heb me ontzettend vermaakt in deze kamer. Misschien omdat ik juist zonder verwachtingen deze kamer in ging... Maar alles viel me 100% mee. De puzzels waren tof, het decor zag er netjes uit, het acteerwerk was goed en het verhaal was goed te volgen en had een gave wending. Al met al dus een goede meepakker op jouw Athene trip!

Emily, laat me nou eens met rust

De laatste kamer van de dag, kamer nummer 21 van onze reis. Om heel eerlijk te zijn keek ik best uit naar deze kamer, vooral omdat ik eigenlijk niks wist van deze kamer. Ik ging er vanuit dat 'Evil Inside' gebaseerd zou zijn op de gelijknamige videogame. Toen ik er tijdens de reis achterkwam dat deze kamer ging over het waargebeurde (!) verhaal van Emily Black, vond ik het een stuk minder leuk. Naast 'The Nun' werd 'Evil Inside' ineens een kamer waar ik onwijs tegenop zag. Iedereen die mijn reviews vaker leest, weet dat dit niet mijn soort thema's zijn...

We staan een beetje lollig te doen op het pleintje voor de kamer, want we hadden nog ruim de tijd. Toen we richting het huis liepen waar we moesten zijn, kwamen onze teamgenoten uit de kamer. Zij speelde hem net voor ons. Ze kwamen met open mond naar buiten. Ik weet nog heel goed dat een van onze lieve vrienden toen zei: "Dit was echt vet, maar Stan... jij gaat dit niet leuk vinden". De zenuwen stegen verder en verder, maar het was toch echt tijd om naar binnen te gaan.

Eenmaal binnen werden mijn zenuwen niet heel veel beter, wat is dit realistisch neergezet. De acteurs in deze kamer gaven me echt de kriebels. Holy shit wat deden zij dit goed. Toen we eenmaal binnen waren, hadden we even de tijd om te gaan zitten. Ik zag de echte foto's van Emily al hangen en toen ook nog eens de echte audiotapes werden gedraaid, was ik er eigenlijk al klaar mee. Mijn hart bonsde in mijn keel...

Gelukkig kan ik daar wel doorheen kijken en zien dat deze kamer onwijs goed in elkaar steekt. Het decor is zo gebouwd dat er overal kleine smalle gangetjes en doorkijkjes zijn. Emily is everywhere! Na ongeveer 30 minuten zakte de spanning volledig en heb ik écht volledig van de kamer kunnen genieten!

Ja wauw, wat een kamer is dit! Het decor ziet er fantastisch uit. De puzzels passen allemaal perfect in het thema. De acteurs zijn ongelofelijk goed. Het verhaal is goed te volgen en heeft een goed einde. En wat ik misschien nog wel het knapste vind, ze kregen het voor elkaar om mij volledig te bevriezen. Juist omdat het er allemaal zo realistisch en goed uitzag!

Achteraf hebben we nog kennisgemaakt met al onze acteurs. Stiekem bleek onze Emily best een aardige vrouw te zijn. Ook de eigenaar is een geweldige kerel. Ondanks dat ik de eerste 30 minuten dood en doodsbang was, heb ik zo genoten van deze kamer. Nog steeds loop ik vol trots met mijn 'Evil Inside' shirt aan. Deze kamer mag je echt niet missen op je Athene trip!

Iemand nog wat noodles?

De een-na-laatse dag van onze escapetrip alweer. We beginnen de dag met onze 17e kamer van de trip. Veel mensen die in Athene zijn geweest om te escapen, weten dat het moeilijk is om overdag kamers te spelen. De meeste kamers openen pas richting het begin van de avond. Wanneer je dus een 'puzzelkamer' kunt boeken om 10:00 uur 's ochtends, is dat mooi meegenomen. Wat moet je de rest van de dag anders doen zonder escaperooms!

We kwamen terecht bij Mistere of Athens, een locatie met meerdere kamers. Het thema van 'The emperors masterchef is dead' leek ons wel leuk, dus besloten we die te boeken. Deze locatie voelt wat meer aan als een locatie die we in de Benelux zouden hebben. Een 'normale' ontvangstruimte waar je nog even wat water kunt drinken en naar het toilet kan gaan. Nadat we dit hadden gedaan, konden we gaan beginnen.

Het verhaal is eigenlijk heel simpel, de kok van de keizer is overleden. Aan ons de taak om zijn lievelingsgerechten te onthouden en te maken voor hem. Waar deze kamer goed in is, is de simpelheid van het verhaal. Je maakt gedurende het spel 4 gerechten en hoe verder je komt in de kamer, hoe meer ingrediënten je vrijspeelt. Heel veel moeilijker is het niet. Wat ik dan ook wel weer grappig vind, is dat je de daadwerkelijke gerechten ook écht maakt. Of dat helemaal veilig is, dat laat ik in het midden, maar leuk is het wel.

Tsja en wat valt er eigenlijk meer over de kamer te vertellen? Niets eigenlijk. Het is echt zo'n typische old school puzzelkamer. Het decor is gewoon prima. De puzzels zijn over het algemeen best oke (hier en daar wat onlogisch, maar dat is een beetje de Atheense standaard). Tijdens het boeken had ik een bepaalde verwachting van deze kamer en dat is ook precies zo uitgekomen. Deze kamer is niets meer en minder dan 'gewoon' een simpele puzzelkamer.

Ja, we hebben ons best vermaakt met de puzzels in deze kamer. Maar wat mij betreft duurde deze kamer allemaal net te lang. Zeker richting het einde van de kamer, wanneer de puzzels wat onlogischer werden. Het was een verademing om even geen horrorkamer te spelen, dat wel. Maar of je deze kamer nou echt gespeeld móet hebben, dat zeker niet...

Doodsangsten voor 30 minuten

Een nieuwe dag vol kamers staat weer op het programma. Het is dag 5 van onze trip in Athene en we spelen 'The Nun' als 13e kamer. Eerlijk is eerlijk, ik was doodsbang voor deze kamer. Voor degene die mijn reviews vaker lezen, jullie weten dat ik geen fan ben van kamers met 'kerkelijke' thema's. Op de een of andere manier trek ik dat heel slecht. Dus tegen deze kamer zag ik best wel op. We stappen bij ons appartement in de taxi (met een heldere lucht), maar hoe dichter we bij de kamer in de buurt komen, hoe grauwer de lucht wordt. Zou dit een teken zijn? Alle moed bij elkaar rapen en gaan met die banaan.

We staan voor het grote pand en worden al verwelkomt door een grote print van Valak op de deuren, gezellig. Nadat we ons team hebben samengeraapt, kunnen we naar binnen. Het begint al lekker, je start in het pikkedonker en ik besluit me heldhaftig op te stellen. Eigenlijk een soort verdedigingsmechanisme zodat ik later kan zeggen: "Maar ik heb dit al gedaan, nu mogen jullie". Achteraf bleek dit voor mij een goede keuze te zijn geweest.

De kamer zelf ziet er qua decor (tot op zekere hoogte) erg goed uit. Het is een realistische setting die je de stuipen op het lijf jaagt. De eerste 30 minuten was ik dan ook doodsbang. Toch moet ik zeggen dat het daarna voor mij wat afzwakte. Ik heb continu onwijs gegild in deze kamer door de immense acteur de we hadden. Zo'n lange non komt best binnen. Wanneer je haar echter al vrij snel ziet, is de schrik er wel een beetje af.

De kamer wordt continu versterkt door goede muziek en hele toffe licht effecten. De flow in de kamer is over het algemeen ook erg goed. De puzzels passen goed binnen het thema. Wel moet ik zeggen dat de puzzels op een gegeven moment wel veel van hetzelfde waren. Waar de kamer het voor mij een beetje verliest, is het einde van het middenstuk van de kamer (net voor de grande finale). Er zit daar een bepaald stuk ik wat ik echt niet in deze kamer vind passen. Qua verhaal slaat het nergens op, de puzzels zijn niet leuk en de flow kakt hier in. Zonde.

Wel pakken ze de draad weer heel goed op tijdens het einde van de kamer, wat een knaller. Een heel mooi filmisch moment wat de kamer voor mij persoonlijk perfect afsluit. Alles komt samen. Ja, dit was een toffe ervaring!

The Nun is voor mij absoluut een van de topkamers tijdens deze trip. Het decor ziet er prima uit, de puzzels zijn goed te doen, er wordt gebruik gemaakt van toffe licht- en geluidseffecten en het acteerwerk is goed. Deze kamer kan zichzelf verbeteren door het afwerkingsniveau wat op te krikken én door dat stomme stuk uit de kamer te skippen. Maar sla deze kamer echt niet over! Ook niet als je wat banger bent. En mocht je wat banger zijn, waag die eerste stap gewoon. Je zult me achteraf begrijpen! ;)

Kon de klok maar 100 minuten terug

Het is dag 5 en kamer nummer 14 van onze escapetrip in Athene. 03:15 van Insanity stond op het programma. Deze kamer hebben we op onze lijst gezet nadat we op Escapetalk wat goede reviews voorbij zagen komen. Het is een nieuwe speler binnen het escapelandschap van Athene. Altijd even afwachten wat de kwaliteit gaat zijn, maar na de sublieme reviews, moest dit wel goed gaan worden, toch?

De start van de kamer is wat apart, in een aftands appartementsgebouw start je escape experience eigenlijk al. Half puzzelend en half 'spullen opbergend' beginnen we aan ons avontuur. Het verhaal wat op voorhand wordt verteld, vond ik best tof. Het is 03:00 uur en je vriendin reageert niet meer. Ga maar naar haar appartement toe om te kijken wat er gebeurd is. De klok slaat en we kunnen naar binnen, benieuwd wat we binnen aan gaan treffen.

Het was al meteen duidelijk wat we zeker niet aan zouden gaan treffen; decor. Jeetje wat hangt deze kamer weer van ellende aan elkaar. Je merkt echt een trend in Athene heb ik gemerkt. Veel kamers worden gebouwd in oude woningen. Ze gooien er wat meubels in en: "tadaaaa", je hebt een escaperoom. Ook hier is dat een beetje het geval. In sommige ruimtes hebben ze wel geprobeerd wat tofs neer te zetten, maar voor mij kwam het geheel vrij AliExpres over.

Wat ook AliExpres overkwam, waren de muziekspeakers. De gehele 100 minuten lang hebben we naar krakende muziek geluisterd en was daardoor het verhaal (wat via de speakers te horen was) niet te volgen. Dat lag overigens niet alleen aan de barre kwaliteit van de speakers, ook het Engels van de desbetreffende persoon was niet top.

Het decor was niet best, het geluid niet waardoor de kamer niet te volgen was voor mij, wat kan er dan wel nog goed zijn? De puzzels én het acteerwerk natuurlijk. De puzzels zijn allemaal vrij basic, maar er zitten een aantal flinke hersenkrakers in. Puzzels die in een horrorkamer als deze eigenlijk niet echt thuishoren. De hosting was overigens ook niet 'je van het'. Meerdere malen hebben we vastgezeten op een - voor ons - onlogische puzzel. Hints kennen ze hier niet echt. Wat resulteerde in frustratie en net zo lang dingen proberen tot we de puzzel zelf gekraakt hadden.

Het enige kleine lichtpuntje was dan misschien nog het acteerwerk. Hierdoor krijg je het verhaal misschien nog een beetje mee. Het acteerwerk is niet van bijster hoog niveau, vooral omdat het verhaal wéér een verhaal is wat je al meerdere keren hebt gezien. De acteur neemt een vorm aan die we die week ook al meerdere malen hadden gezien. De nieuwigheid was er voor ons wel af.

Tsja, 03:15 was voor ons een enorme domper, deze kamer had voor mij niets waarvan ik dacht "ja dit is tof". Waarom deze kamer zo hoog scoort is voor mij dan misschien nog wel de lastigste puzzel. Wat mij betreft mag je deze 13 in een dozijn kamer lekker overslaan. Genoeg andere goede kamers te spelen hier!

Ge-wel-dig!

Kamer nummer 15 op dag 5 van ons tipje in Athene. Om heel eerlijk te zijn was dit een kamer waar ik misschien wel het meeste zin in had. Ik was tot nu toe heel erg te spreken over Neverland. Tijdens onze vorige trip speelden we Amen en Metanoia al, die vond ik onwijs tof. Heel erg benieuwd wat Amnesia ons zou brengen.

Het boeken bleek rampzalig te zijn. Amnesia een is oude kamer (sterker nog, de eerste kamer in Athene met acteur) waarvan de eigenaar is overleden. Neverland heeft deze kamer opgekocht om hem tijdelijk (als een soort event) nieuw leven in te blazen. Omdat het succes zo groot was, verlengen ze de einddatum steeds. Het was tot een paar dagen voor we in Athene waren voor ons nog steeds onduidelijk of we hem nu wel of niet konden spelen. Gelukkig hadden we met ons team de mogelijkheid om deze te kunnen doen. Heel erg benieuwd dus.

Wat op voorhand bij ons al duidelijk was, is dat deze kamer een fysieke kamer zou zijn waarin er veel gerend moet worden. Hoe gaan ze dit doen joh? Nou we zullen zien. Na een taxiritje na onze laatste kamer, komen we aan op bekend terrein. Amnesia bevindt zich op dezelfde locatie als Metanoia. Na even een snackje gehaald te hebben in de kiosk aan de overkant, konden we naar binnen.

Over de kamer zelf is weinig bekend, we gaan langs bij een soort experiment. We worden ingecheckt door onze host en lopen daarna hoog het pand in om naar een bepaalde ruimte te gaan. Uiteraard worden we hierna geblinddoekt om de kamer in te gaan. Vanaf dat moment gaat het ineens helemaal 'left'. Wat hier toch allemaal gebeurde, daar word ik soms nog wel eens wakker van in mijn slaap. Het is een humoristische start die soms net over het randje is. Maar omdat alles met een lach gaat, pik ik het volledig en ga ik vol in mee.

Hierna kan de pret dan eindelijk gaan beginnen. We kunnen eindelijk weer zien en kijken dan voor het eerst de kamer in. Het is al snel duidelijk dat het hier om een soort single room kamer gaat. Hoe gaan ze hier ooit in kunnen rennen? Enfin, we beginnen met een heerlijke puzzelflow en het is meteen duidelijk wat we wel en niet moeten doen. Dan wordt ons hoofddoel ook duidelijk, ontsnappen! We krijgen hiernaast ook nog een sidequest (leuker om dat niet te vertellen), maar die sidequest is uiteindelijk waar heel de kamer om draait.

Tsja wat kan ik over de kamer zeggen? Weinig zonder te spoilen. Het decor ziet er best netjes uit. De puzzels zijn leuk. Maar waar deze kamer vooral goed in is, is het acteerwerk. Ho-ly shit wat hadden wij een geweldige acteur. Zo onwijs goed in zijn rol, creepy maar ook weer grappig op een bepaalde manier. Hij haalde capriolen uit die ik nooit had verwacht en speelde perfect in op ons als groep. En ja, wat heeft hij ons laten rennen.

Heel veel meer kan ik eigenlijk niet vertellen, Amnesia bleek een van de toppers van de trip te zijn. Wat was deze kamer goed! Het stukje interactie, de pakkans die duidelijk wordt gemaakt, de afwisseling met de puzzels, maar vooral het sublieme acteerwerk! Als je de mogelijkheid hebt om deze kamer te spelen, boek hem dan zeker! Wij hebben de andere groep die mee was geadviseerd deze kamer ook zeker te gaan doen, ook zij hebben er intens van genoten! Boeken dus!

Een kamer om je hoofd bij te stoten

De laatste kamer van dag vijf op onze escapetrip, kamer nummer 16 van onze volledige trip. We besluiten Sociopath te gaan spelen. Onze Duitse vrienden van escaperoomers hadden deze kamer gespeeld en waren er erg positief over. Nu zijn zij over het algemeen positief over alles, maar ik was op zich wel enthousiast over de titel en het kleine beetje verhaal wat we te lezen kregen op de website, spelen dus maar!

De locatie bevindt zich vlakbij de kamers van Lockhill. Let wel even goed op want Blind Alley heeft verschillende locaties. Voor ons was het ook even zoeken of we nu goed zaten. Het is een beruchte wijk, de eigenaar wilde ons zelfs niet buiten laten wachten op de Uber achteraf. Houd hier dus een beetje rekening mee. Enfin, na even buiten gewacht te hebben, kwam de eigenaar ons ophalen voor ons avontuur.

Op voorhand kwam hij wel even zeggen dat deze kamer het sterkst is in het Grieks. Daarom hebben ze ervoor gekozen alle scenes in het Grieks te doen. Als groep krijg je dan een stapel A4-tjes mee, daar staan de vertalingen op. Hoe gaat dit in de kamer overkomen? De route naar de kamer is wat vaag, maar eenmaal in de kamer, kijken we meteen naar de eerste scene...

Het is mooi weggezet hoe ze het hier doen, je bent echt toeschouwer van een groter geheel. Echter spelen ze de volledige scene dus in het Grieks. Na de scene zijn de acteurs weg, gaat het licht wat feller, de muziek gaat wat zachter en dan heb jij de tijd om een A4 aan informatie te lezen. Hier staan de dialogen uitgewerkt. Dat komt dus totaal niet over, jammer. De acteurs leggen veel emotie in hun verhaal, maar aangezien je er niets van verstaat, voelt het een beetje awkward of zo.

Qua decor leeft deze kamer een beetje in uitersten, sommige momenten sta ik in ruimtes waarvan ik denk: ja, tof gemaakt. Op andere momenten krijg ik last van mijn ogen hoe lelijk de ruimtes zijn. Je hebt in deze kamer veel te maken met kleine ruimtes en op sommige momenten vraag ik me af hoe veilig alles is. Maar goed, dat mocht de pret niet drukken.

De puzzelflow is de gehele kamer eigenlijk best prima. Er zitten draken van puzzels in deze kamer, maar er zijn ook een aantal puzzels die best tof waren. Bij sommige puzzels krijg je volledig de ruimte, bij andere word je wat meer opgejaagd. Daarover gesproken, het acteerwerk. Dat is wat vaag. Vooral omdat je het verhaal slecht meekrijgt. Deze kamer gaat over dromen. Volgens de eigenaar zit er een hele diepe dubbele lading in de kamer. Die hebben wij niet echt meegekregen. Voor ons voelt het vooral als 'goedkoop'. Het thema dromen kiezen om maar wat te doen met je kamer.

Tsja, deze kamer heeft in principe best potentie, maar is simpelweg niet te spelen voor niet-Griekse groepen. Wanneer de scenes in de kamer in het Engels gespeeld zouden worden (met evenveel emotie als in het Grieks) kan het in potentie best een goede kamer zijn. Voor nu zou ik hem lekker links laten liggen.

Geweldige kamer met een hork van een eigenaar

Dag vier, nummertje elf alweer. Ik heb me echt moeten zetten om deze review te schrijven. Normaal merk ik altijd dat ik de absolute topkamers én de minste kamers die ik gespeeld heb, het gemakkelijkst vind om te schrijven. De kamers die daar tussenin zweven, die zijn het lastigst. Toch is het voor deze specifieke kamer eens helemaal andersom, deze kamer behoort tot mijn top van deze trip. Alleen wel met een nare bijsmaak. Ik heb lang getwijfeld of ik hier met mijn punt wat mee zou moeten doen, maar heb besloten toch een hoger cijfer te geven. Maar ga wel benoemen waar ik me zo ontiegelijk aan stoor. Oke inleiding afgelopen, veel plezier met lezen!

We lopen richting The Sculptor en dat doe ik een beetje met lood in de schoenen. Vooraf gaan er veel piratenverhalen over de kamer wat er allemaal wel niet gebeurd. Mede hierdoor waren we op voorhand al in contact met de eigenaar. Dat contact was, zacht gezegd, niet heel vriendelijk. Lees hiervoor de review van De Milde Dictator maar even, die heeft het er wat uitgebreider over. Mede door mijn beroep, en klunzigheid, kan ik het niet riskeren (weer) een blessure op te lopen. Met alle verhalen die ik heb gehoord, ligt een blessure hier echt op de loer. Ook hoor ik verhalen dat het fysiek contact in deze kamer juist heel tof is. Dilemma dus.

Enfin, we worden door de eigenaar van de kamer opgehaald en we starten eigenlijk meteen in de kamer. Ik had me bij deze kamer meteen wat ingebeeld, zeker met de verhalen die je hoort. Echter is de kamer op zichzelf onwijs tof. Vooral qua decor zie je echt dat de eigenaar de kneepjes van het vak onder de knie heeft. Het is voor Atheense begrippen al goed, maar het zou hier (qua decor) in de Benelux ook niet misstaan. Echt een uitschieter dus.

Dan starten we en valt me op dat de puzzels eigenlijk ook best leuk zijn, ze passen binnen het verhaal en zijn allemaal erg goed te doen. Dat verhaal, dat is daarnaast ook nog eens goed te volgen. Mij raakten ze op een bepaald punt een beetje kwijt. Maar mijn teamgenoten hebben het volledig begrepen, dat ligt dus meer bij mezelf.

Het stukje fysiek contact (in combinatie met deze verschrikkelijke eigenaar) is wat mij tegen het zere been stoot. Wij hebben een mildere variant gekregen en daar was ik achteraf blij mee. Hoe wij deze kamer beleefd hebben, was goed voor ons. Dat had echt niet heftiger gehoeven. Echter gaan ze hier normaliter écht ruw met je om. Op de website kun je kiezen voor: 'fysiek contact' of 'geen fysiek contact'. Achteraf vertelde de eigenaar dat 'geen fysiek contact' alleen niet gebeurd. Hij zei letterlijk: "Jullie zijn maar spelers, ik bepaal wat hier met jou gebeurd, niet jij". Met zo'n instelling kom je er wel natuurlijk...

Wat ik zo ontzettend lastig vind aan deze kamer is dat je op voorhand niet weet waar je 'ja' tegen zegt. Dit gaat wel een stapje verder dan je subtiel aanraken, je een duw geven of je meeslepen. Nu wisten wij via via al een beetje wat er zou gaan gebeuren, maar dit komt niet eens in je hoofd als je aan 'fysiek contact' denkt. We hebben bij veel andere rooms aangegeven dat we deze kamer zouden gaan spelen en we hoorde eigenlijk alleen maar negatieve verhalen van andere eigenaren. Een eigenaar zei zelfs: "toen ik in het spel aangaf dat ik het niet meer wilde, ging hij toch door". Nu we de eigenaar van The Sculptor even hebben gesproken, kan ik me volledig inbeelden dat hij dit ook echt doet. Of zoals hij zelf quotte na de kamer: "If you come in and say that you don't like it, we're going to fuck you". Leuk...

Neemt niet weg dat onze ervaring erg tof was! Ja, deze kamer is heftig. Ja, ze zijn over onze grenzen gegaan. Maar heel gek, dat ging altijd wel met beleid. Ondanks dat de eigenaar een weirdo is en dat ze echt gekke shit in deze kamer doen, doen ze dat altijd voorzichtig (voor zo ver dat kan). Dit is bijvoorbeeld een van de weinige kamers waar ik stootrandjes heb gezien bij wat lagere doorgangen.

Ik denk dat je zelf lekker moet beslissen of je deze kamer wil spelen? Raad ik hem aan? Ja. Raad ik hem aan met het fysiek contact wat ze normaal altijd doen? Nee, dat gaat mij echt véél te ver. Kun je op voorhand wat aan de eigenaar vragen hierover? Nee, dat is bij hem niet mogelijk. Verwacht overigens ook geen gezellige napraat achteraf. Nog voordat je op adem bent gekomen, wil hij al weten waar jij de kamer zou ranken bij Terpeca. Oh, en vergelijk deze kamer ook niet met andere kamers, want dan is de eigenaar ook op zijn kleine pikkie getrapt. Naar zijn zeggen zijn alle kamers in Athene slecht en gaat hij binnenkort een nieuwe experience bouwen die 'ma-kke-lijk' de nummer 1 ter wereld zal worden. Wat een arrogantie... Maar... kamers bouwen kan hij wel!

Een kamer in majeur

De laatste kamer alweer op onze vierde dag in Athene, de twaalfde kamer tot nu toe. We zijn alweer op de helft. Maar dat mag de pret zeker niet drukken. We staan voor de deur bij der Solist. Deze kamer sprak mij op voorhand best aan. Een kamer met, voor mijn gevoel, een tof en origineel verhaal. Vooral het thema van de kamer leek mij een frisse blik te kunnen geven op een horrorkamer. Hoop dat dat in de kamer ook terugkomt!

We starten de kamer eigenlijk vrij soepel, je start hier namelijk meteen en moet meteen beginnen. Eenmaal binnen in het huis van de Solist, worden we welkom geheten. Binnen slechts enkele tellen staan we al oog in oog met het 'kwaad' in deze kamer. Die verrassing is dus al weg. Jammer is dat. Dat kwaad is, ook hier, weer iets wat we al 100.000 keer hebben gezien in Athene. Lame. Weer dat schreeuw in de eerste seconde, hopelijk stopt dat snel...

Enfin, we starten hierna meteen met de puzzels. In het begin waren deze nog best goed te doen. Hoe verder het spel vorderde, hoe onlogischer de puzzels werden. Er is bij veel puzzels (te) veel ruis waardoor je continu vastloopt. Tot op zekere hoogte kan dat natuurlijk altijd, maar op een gegeven moment gaat dat frustreren. Goede hosting zou dat natuurlijk weg kunnen nemen, dat was hier helaas niet het geval. Op een bepaald moment zaten we zó vast met een bepaalde puzzel, hulp werd echter niet geboden. Oh, en de acteur bleef maar schreeuwen.

Dan het decor, tsja, dat zag er op zich nog best prima uit. Je ziet, ook hier, dat er een kamer is gebouwd in een bestaande woning. Ik moet wel zeggen dat ze dat hier wel het beste hebben gedaan. Er staan wat toffe meubelstukken in. Daarnaast zijn de decorstukken zo bewerkt dat ze op sommige momenten fungeren als doorkijkjes richting scenes.

Als we het dan toch over de scenes hebben, laten we het dan hebben over het acteerwerk. Dat was over het algemeen best prima (buiten het continu schreeuwende vrouwtje om). Er zijn een aantal toffe scenes uitgevoerd, het enige nadeel is dat het vaak hele kleine doorkijkjes zijn om naar te kijken. Wij waren met z'n drieën en op sommige punten kon je nu al niet alles zien. Op het einde proberen ze echt wat tofs neer te zetten qua acteerwerk, dat is wat mij betreft alleen net niet helemaal gelukt.

Der Solist leek mij op voorhand een hele toffe kamer. Voor mij was het echter een dertien in een dozijn kamer. Je gaat hier niets tegenkomen wat je nog niet hebt gezien. Het valt in sommige punten zelfs terug op dingen die je al heel vaak gezien hebt. Er zat een effect in de kamer waar ik met open mond naar heb staan kijken, maar daar bleef het voor mij ook wel bij. Nee dit was niet mijn soort kamer. Ook de 'mindfuck' die ze op het einde hebben proberen toe te passen in het verhaal komt totaal niet uit de verf. Al met al, hoge verwachtingen, maar niet overtroffen.

Realistisch mortuarium

Dag drie en kamer zes alweer. Op naar The Possession, weer een kamer met een bezeten meid? Zin in! We waren gisteren al eens op deze locatie geweest, want deze kamer zit in hetzelfde pand als RWD. Dus ook de ontvangstruimte is hetzelfde. Even een toiletbezoek en dan door naar de kamer. We werden door dezelfde host als gisteren ontvangen. Wij zouden deze 'nacht' onze eerste nachtshift draaien in het ziekenhuis. Maar alles wat op de begaande grond werd besproken, daar wisten ze op de vierde etage niets van. En uiteraard andersom ook. Ofwel; stap de lift maar in en veel succes boven.

Eenmaal boven stapten we meteen het ziekenhuis binnen en ik moet zeggen, dit zag er goed uit! De ruimte is niet heel groot, maar slim ingedeeld. Er hangt meteen een hele nare sfeer in het ziekenhuis. Smalle gangen, klein beetje rook, dit kan niet goed aflopen. De cinematic die we meteen te zien krijgen, speelt goed in op het verhaal en we zitten er meteen in. Er wordt in deze kamer op een leuke manier gebruik gemaakt van het hintsysteem. Ook al speel je de kamer hintloos zoals wij dat deden, hebben ze toch een manier gevonden hoe iedereen er gebruik van moet maken.

Omdat ik het toch al over de 'hints' heb gehad, laten we dan maar meteen doorgaan naar de puzzels in deze kamer. Op een enkeling na, passen alle puzzels goed binnen het thema. Als team gingen we echt als een speer door de kamer heen. De puzzelflow was voor ons perfect en we zijn nergens écht vastgelopen.

Het verhaal van de kamer is ook duidelijk en het acteerwerk vond ik persoonlijk onwijs gaaf. Deze actrice snapt goed hoe ze een creepy sfeer neer moet zetten. De cinematics zijn tof uitgespeeld. Zeker in een bepaalde ruimte waar je bijna 360 graden om je heen kunt kijken. Heel tof om hier middenin te staan. Ondanks dat het verhaal allemaal goed zat, vond ik het einde persoonlijk wat minder. Het decor (kom ik zo op terug) valt hier ook wat weg. Kijkend naar mijn baan in het dagelijks leven, heb ik wel vraagtekens bij de laatste scene hier. Als dit een keer mis gaat, gaat het goed mis. Ik vond het apart dat de eigenaar hier zo trots over vertelde.

Dan het decor, het decor in deze kamer is erg goed. Het mortuarium ziet er erg realistisch uit en geeft je vanaf het eerste moment écht de kriebels. Ondanks dat de ruimte niet bijster groot is, wordt er slim gebruik gemaakt van de ruimte waardoor je het idee hebt dat het veel groter is dan het daadwerkelijk is.

Ja, The Possession was voor mij zo'n kamer waarvoor je naar Athene komt. Deze kamer had wat mij betreft alles wat een goede kamer moet hebben. Een goed te volgen verhaal, netjes decor, goed acteerwerk én een hele fijne puzzelflow. Dat in combinatie met de onwijs enthousiaste eigenaar (waar we nog lang mee hebben nagepraat), maakt het een van mijn favoriete kamers tijdens deze trip. Zeker meenemen!

Ey, dat is hullie mam

Kamer zeven op deze trip alweer. Een kamer waar wij allemaal onwijs naar uitkeken. Dan kom je meteen weer in gevaarlijk vaarwater. Je bouwt eigenlijk je hele trip om deze kamer heen, want een tijdslot bemachtigen lijkt heel lastig. Toch is het ons gelukt om twee tijdsloten te krijgen om deze topper te gaan spelen. Maar omdat je verwachtingen zó hoog zijn, kan het vaak alleen tegenvallen. Hopelijk gaat dat hier niet zo zijn.

Ik ben helemaal blue het verhaal ingestapt en dat was eigenlijk voor mij de eerste valkuil. Het was namelijk in het begin voor mij totaal niet duidelijk wie wij waren en waarom dat wij op deze plek waren. Meteen een tip dus; lees jezelf even in op voorhand haha. Het begin van de kamer is onwijs leuk gedaan in thema. Het past zo goed en voelt zo realistisch aan, heerlijk. Na deze korte introductie, is het tijd om te gaan starten met deze kamer.

De start verloopt voor ons niet heel soepel, we komen er (nog) niet heel lekker in, wel valt meteen op dat het decor er subliem uitziet. Ik las in verschillende reviews al dat het decor er goed uit zou moeten zien. Toch vin dik het altijd lastig om dat aan te nemen van een Griekse kamer. Bij Hide 'n Seek laten ze zien dat het blijkbaar toch wél kan in Athene. Jeetje wat een decor. Alles hieraan voel realistisch en echt. Je staat echt middenin je eigen film.

De eerste cinematics worden uitgespeeld en de eerste puzzels krijgen we om de oren. Die puzzels blijven gedurende het hele spel wel een dingetje. Ook hier is de Griekse logica weer terug te vinden. Je moet echt wat verder kijken dan je gewend bent. Maar het overgrote deel van de puzzels in de kamer is wel goed te doen.

Dan komt daar het moment, je ontmoeting met Michael Myjers, holy shit, dit was gaaf. Een specifieke cinematic die uitgespeeld wordt zal mij altijd bijblijven. Het geweldige acteerwerk, het prachtige decor, toffe lichteffecten en dan uiteraard nog die iconische muziek die uit de boxen dreunt. Wauw, dit was echt kippenvel!

Deze momenten blijven in de kamer continu komen. Elke keer weer wanneer de acteur binnenkomt, wil je weg. Wij gaan volledig op in het spel en hebben een heerlijke interactie met de acteur. Vermoeid staan we uit te hijgen om vervolgens weer vol gas door te gaan. Geweldig, wat een kamer. De kamer komt op een perfecte wijze samen, waar wij alle drie hardop hebben geklapt. Wat een finale was dit!

Ik was een beetje bang om Hide 'n Seek te spelen. Er zat zo'n hype om deze kamer heen, dat ik benieuwd was of deze kamer dat waar kon maken. Voor mij heeft de kamer het dubbel en dwars waargemaakt. Wat was dit gaaf. Ik durf hardop te zeggen, dit is mijn nieuwe favoriet! Het realistische decor, het sublieme acteerwerk, het gebruik van licht en geluid, ge-wel-dig! Ondanks dat ik de hype niet groter wil maken dan hij is, stap a.u.b. meteen in het vliegtuig om deze topper te spelen!

Hide 'n Seek van AliExpress

Kamer acht op dag drie van onze trip in Athene. De andere groep speelde op dit tijdslot Metanoia van Neverland. Maar aangezien wij deze vorig jaar al hadden gespeeld, hadden we een tijdslot over. Dan ga je zoeken op Escapeall (een soort Griekse EscapeTalk) en kom je eigenlijk weinig interessants tegen. Veel nonnen, schreeuwende meisjes, verloren kinderen, etc. Tot we plots 'Friday Night Chill' zagen. Na contact met de eigenaar te hebben gehad, konden we de kamer vastleggen en zouden we hem dus gaan spelen. Achteraf bleek dat de kamer pas een week open was, wij waren de 16e groep en pas de 2e internationale groep. Echt vers van de pers dus.

We komen aan in het gebouw waar we de afgelopen twee dagen al twee keer eerder waren geweest. We zouden langsgaan bij een vriend van ons om een avondje te chillen en wat pizza's te eten. Eenmaal op de locatie konden we dan ook meteen naar de zesde etage, daar woonde onze vriend. Eenmaal boven stappen we meteen midden in het verhaal en zitten we er dan ook meteen in. Het verhaal begint erg joviaal en er wordt flink gelachen. De acteur, een beetje een weirdo, zit goed in zijn rol. Dan neemt het verhaal plots een aparte wending.

Tsja, wat kan ik verder over de kamer zeggen? Heel weinig... Er is over de kamer weinig bekend en ik denk dat dat ook wel de kracht van de kamer is. De introductie van de kamer was erg goed, tot +/- 30 minuten. Daar ken je op een gegeven moment het trucje wel en dan zwakt het af. De dreiging is van de kamer en dan speel je eigenlijk een 'gewone' escaperoom waar dan af en toe een acteur rondloopt. Tijdens de kamer heb ik letterlijk uitgesproken: "Volgens mij hebben de eigenaren Hide 'n Seek gespeeld en wilde ze dat ook heel graag hebben". Achteraf bleek dat ook nog eens waar te zijn. Je ziet dat ze echt wel hebben geprobeerd wat tofs neer te zetten, alleen ze hadden simpelweg niet de ruimte en het budget om er een échte topper van te maken.

Tsja dan maar de standaard dingetjes aftikken; verhaal was prima, puzzels waren oke, decor was kleinschalig maar oké uitgevoerd. Dat eigenlijk... Ik denk dat deze kamer met wat extra dreiging nog wat toffer zou zijn. Maar op dit moment is het simpelweg 'gewoon' een normale middenmoter. Alleen voor het begin zou ik zeggen: pak hem mee als je tijd over hebt. Maar verder is het echt geen hoogvlieger.

Pim, kun je aan deze kamer de categorie 'comedy' toevoegen?

Kamer negen op dag drie van onze escapetrip in Athene, de laatste van de dag alweer. Om heel eerlijk te zijn, zag ik op voorhand een beetje op tegen deze kamer. The Grudge was de eerste horrorfilm die ik ooit gezien heb. Ik was toen 12 jaar oud en heb er een week van wakker gelegen. Als deze kamer ook maar een beetje zou lijken op de film, zou het wel eens doodeng kunnen gaan worden. Omdat we best wat tijd tussen de kamers hadden, waren we zo melig als het maar zijn kan, wat de angst ook wat onderdrukte, prima dus!

Oke dan de kamer, deze volg het verhaal van de film vrij goed op. Ik had op voorhand echt gehoopt op een tof decor. De film speelt zich af in een oud Japans huis. Je weet wel, met van die half papieren room dividers, lage tafels, etc. Zou tof zijn als ze dat hier zouden verwerken. Toen we nog niet binnen waren, kregen we de eerste scare al voor onze kiezen. De angst was hier dus al een beetje weg, want we hadden ons 'kwaad' al gezien. De start was voor ons al hilarisch en binnen een paar minuten hadden we al de slappe lach.

Enfin, eenmaal in de kamer zelf, viel me meteen op dat dit niet het decor ging zijn wat ik had gehoopt. Sterker nog; we staan hier denk ik in het lelijkste decor wat ik ooit heb gezien. Christus te paard, dit is echt niet best. Een trend die je tegenwoordig ziet bij Atheense kamers, was hier ook duidelijk zichtbaar. Mensen kopen gewoon een oud huis op en pleuren er wat meubels in. Vaak geen unieke decors, maar gewoon wat random meubels in een huis wat ze toch al hadden. Nee dit decor was écht verschrikkelijk lelijk. Zonde.

Tsja dan het tweede hekelpunt in deze kamer, de puzzels. In het begin liep het nog wel soepel, maar al vrij snel lopen we ontiegelijk vast op twee puzzels. Vooral omdat deze puzzels zó versleten zijn, dat je amper nog ziet wat de bedoeling is. Gedurende de kamer blijft dit eigenlijk zo. Veel is kapot en niet goed meer op te lossen. Ook dat; zonde weer.

Dan het acteerwerk, ik zag in veel reviews terug dat dit echt on point moest zijn. Om heel eerlijk te zijn viel me dat ook een beetje tegen. Er zitten echt wel wat toffe cinematics in de kamer. Maar over het algemeen is het toch weer een schreeuwende meid in een witte jurk met zwart haar. Wat overigens jammer is, want dat is het enige puntje wat niet in de film zat. Ik hoopte daarom dat we een keer geen geschreeuw zouden hebben, maar helaas.

Wel hebben we on-wijs veel lol gehad in de kamer, maar dat kwam vooral door hoe wij de kamer beleefden. Wat ik al zei, we waren onwijs melig en elke uitgespeelde scene werd een comedy voor ons. Achteraf vertelde de acteurs ook dat zij zelf ook heel hard hebben moeten lachen en dat ze zelf ook echt lol hadden gehad. Wat een super lieve mensen werken hier.

Tsja deze kamer is een kamer geworden waar het de rest van de vakantie over is gegaan, maar niet omdat hij zo goed was. Vooral door de lachwekkende scenes die in deze kamer zaten. Verder vond ik de kamer zelf een van de minste kamers die we gespeeld hebben. De puzzels waren slecht, maar vooral het decor in deze kamer doet pijn aan je ogen. Om heel eerlijk te zijn zou ik deze kamer niet per se aanraden. Dan zijn er echt veel betere kamers te spelen in Athene.

Leuk concept, maar eindigt vaker in frustratie

Kamer twee van onze Athene trip. Eigenlijk stond deze kamer niet op de planning. Maar gezien we deze dag 'pas' om 16:00 uur zouden beginnen, konden we natuurlijk een kamertje bijboeken. Eigenlijk stond Tyranny van Escapepolis op het programma, alleen kregen we in de ochtend een belletje dat ze met de stroom bezig waren en dat de kamer niet gespeeld kon worden. Enige optie zou Dark Mirror zijn op hun andere locatie, boeken dus maar.

Tsja, wat is er over deze kamer te zeggen? Vrij weinig eigenlijk. Deze kamer heeft in principe best een leuke gimmick. Je lost verschillende puzzels op en samenwerking is hierbij van groot belang. De puzzels in deze kamer zijn vrij pittig. Niet qua moeilijkheid, maar vooral qua uitvoering van de puzzels. Zijn het eigenlijk wel puzzels te noemen? Het zijn eigenlijk meer opdrachten dan echte puzzels. Wij speelden deze kamer met drie en dan is het flink aanpoten.

Het probleem met deze kamer is eigenlijk vooral dat de puzzels in de basis best leuk zijn, maar dat ze veel te lang duren. Je hebt vrij snel door wat je moet doen, maar wanneer je een klein foutje maakt, moet je volledig opnieuw beginnen. De eerste keer is dat leuk, maar op een gegeven moment gaat dit simpelweg frustreren.

Tsja en dan verhaal, decor en acteerwerk. Daar kan ik heel kort over zijn. Verhaal: welk verhaal?, decor: amper aanwezig, acteerwerk: Escapepolis heeft er maar een acteur ingeduwd om te kunnen zeggen: we hebben een acteur in de kamer. Deze is echt niet van toegevoegde waarde. Ondanks dit alles hebben we best lol gehad in deze kamer.

In het verleden heb ik gezworen nooit meer te spelen bij Escapepolis na een tegenvallend eerste bezoek bij Gustave Eiffel en The Creepy Store. Toch maar weer geprobeerd een kamer te spelen hier en helaas viel het weer een beetje tegen. Ik zou zeggen sla deze kamer in ieder geval lekker over. Dat bespaart je weer wat discussies onderling.

Is the player okay?

Kamer nummer drie van onze Athene trip. We startten de dag met een 'niet-horror' kamer, dus was het uiteraard wel weer tijd om een horror-room mee te pakken. Deadly production stond op het programma. Een kamer over een theater waar wij auditie zouden gaan doen. Dit kan interessant worden. Vorig jaar speelde we ook een kamer over een theater, Manifesto, daar waren de meningen nogal over verdeeld. Het thema 'theater' is simpelweg moeilijk uit te werken, benieuwd dus hoe ze dat hier zouden gaan doen.

Terwijl we buiten stonden te wachten, sloegen ze van binnenuit hard op de deur. Niet alleen wij, maar ook een Griekse vrouw met klein hondje, schrokken zich kapot. Eerste scare (en lachbui) al te pakken. Eenmaal binnen staat, uiteraard, alles weer onder de rook. In het pikkendonker moeten we rechts een klein deurtje openen want daar kunnen we onze spullen achterlaten. Handig om zo'n garderobe natuurlijk te bouwen met een flinke afstap. We waren nog een seconde binnen of ik klap alweer de grond op. Een goed begin is het halve werk.

Het verhaal van auditie doen in een theater laten ze eigenlijk van begin af aan meteen vallen. We staan in een gang van een huis en we krijgen meteen een aantal heftige goedkope spookhuis-scares om onze oren. De eerste puzzel is er meteen eentje waar je lekker op vastloopt, dus een goede flow hebben we ook niet echt te pakken. Het decor is verder goedkoop en er is vrij weinig sfeer in de kamer. Ook merken we dat de Grieken niet gewend zijn dat er lange mensen in hun kamer spelen. Tijdens het kruipen door een kast heen, schaven we met z'n allen met onze rug langs een magneet. Heerlijk...

Nee deze kamer weet mij niet te pakken, het decor blijft goedkoop (op een kleine ruimte na), de scares blijven ruk én het verhaal is nergens meer te bekennen. Er is geprobeerd een soort toffe scene uit te spelen, maar dat eindigt voor mij vooral in een soort ongemak. De twee eigenaren zijn twee leuke enthousiaste gasten die echt wel wat geprobeerd hebben neer te zetten. Maar voor mij is het vooral een domper op alle vlakken. Ik zou zeggen, sla hem lekker over,

Etherdiscipline, zo noemen wij dat. Ellie Lust en ik.

Kamer nummer vier alweer op onze Athene trip. Een kamer waar een aantal mensen binnen onze grote groep best wel wat schrik voor hadden op voorhand. Maar heel eerlijk, ik had me deze trip amper ingelezen. Iets met een planning die je zelf niet hebt gemaakt (shout out naar de Milde Dictator). Toen ik te horen kreeg wat de gimmick van deze kamer was, was ik best benieuwd hoe een concept als dit zou werken. Let's go!

RWD bevindt zich op een locatie waar we komende week vaker zouden gaan komen. Er zitten twee bedrijven in dit pand en er zijn onwijs veel kamers op deze locatie. Eenmaal binnen worden we welkom geheten door onze host en kunnen onze ogen vast wat wennen aan het donker. Want wat is het concept van deze kamer? Wij gaan naar binnen in een verlaten huis waar een entiteit zou zijn. Aan ons om dit te bewijzen. Telkens mag er slechts een persoon naar binnen, de rest blijft in de controlroom. Rete spannend!

Het concept is leuk uitgewerkt. Zeker wanneer je de eerste keer naar binnengaat, moet je écht een drempel over. Je stelt je echt de vraag: "ga ik dit echt doen?". Maar om heel eerlijk te zijn, went dit ook wel weer vrij snel. De puzzels en opdrachten in de kamer zijn simpel, maar goed genoeg voor een kamer als dit. Je moet hier uiteraard ook geen hele zware puzzels instoppen. Het verhaal is simpel en goed te begrijpen.

Ik vind het heel moeilijk om een uitgebreide review te schrijven over deze kamer, want er is simpelweg gewoon heel 'weinig'. Het verhaal is simpel, de puzzels zijn simpel, het decor is simpel (want je zit dus het grootste gedeelte in het donker). Het concept daarentegen vind ik wel heel tof. Ik wee dat er in Parijs ook een kamer is die dit concept heeft toegepast, maar voor mij was dit de eerste keer. Echter vind ik wel dat het 'concept' te lang duurt. Je gaat eraan wennen en dan is het op een gegeven moment wat repetitief. Je bent steeds hetzelfde aan het doen. Maak dit concept onderdeel van een groter geheel en je hebt echt een topper te pakken. Desalniettemin heb ik me echt vermaakt in deze kamer.

Jezus wat een geluid...

Kamer nummer vijf voor deze Athene trip en tevens de afsluiter van de tweede dag. We worden door de Uber gedropt en zien meteen welk pand we moeten hebben. Op de gevel prijkt een grote prent met de twee kamers van Vansa erop. The Curse of La Llorona (die wij dus gingen spelen) & Bride in Black. Mocht je toch twijfelen of je goed zit... De IMMENS harde muziek van binnenuit verraad ook wat. Ik had nog goede hoop door te zeggen: "Maar jongens, misschien komt dit geluid wel van Bride in Black". Toen de groep naar buiten kwam en zij aangaven dat zij zojuist La Llorona hadden gespeeld, haalde ik de oordoppen vast uit mijn broekzak.

Oke een kamer die gaat over een Mexicaanse legende, een soort bezeten gestoorde vrouw. Een thema wat, zoals je misschien weet, niet helemaal mijn ding is. Het verhaal is in ieder geval duidelijk, een Mexicaanse vrouw die haar eigen kinderen heeft verdronken en die nu uit is op meer kinderen. Iets in die richting in ieder geval. Ik merk aan alles in deze kamer dat ik het alles behalve relaxed vind. Er hangt een nare sfeer in de kamer. Een sfeer die ikzelf niet zo goed trek. Het is de vierde keer dat ik in Athene ben, maar het lukt Vansa toch weer om mij 'uit' te krijgen.

De sfeer in de kamer is dus goed neergezet. Dan, de puzzels, tsja... Er zitten in deze kamer net wat té diehard puzzels voor een horrorkamer als deze. Het gehalte van scares ligt in deze kamer vrij hoog moet ik zeggen. Wanneer je continu op je hoede moet zijn, is het simpelweg lastiger om te focussen op de puzzels. Wanneer je dan ook nog een een draak van een puzzel voor je neus hebt, loop je vast. Dat gebeurde hier helaas meermaals.

Het acteerwerk in deze kamer is voor mij in twee delen op te knippen. Het acteerwerk zelf is oprecht wel goed. Er zitten toffe scenes in en de acteurs spelen hun stukjes goed uit. Twee momenten in het bijzonder gaven me echt wel een vorm van kippenvel. Het enige wat ik onwijs jammer vind, is dat het wéér een kamer is waar er continu geschreeuwd moet worden. Ik ben daar, na 4x Athene, wel een beetje klaar mee. Het is zo'n goedkope manier om te scaren. Continu dat gekrijs in je oor. En dan is er verhaaltechnisch ook nog wel wat te zeggen over deze kamer. Wie is nou wie? Een bepaald karakter hadden ze wat mij betreft gewoon kunnen schrappen. De scares van dit karakter waren niet goed én het had het verhaal een stuk duidelijker gemaakt.

Al met al was La Llorona best een prima kamer. Had de muziek gewoon een tandje zachter gezet, de puzzels op sommige punten versimpeld en een bepaald karakter uit de kamer getrokken, dan had je echt wel een topkamer gehad. Ook qua decor zag de kamer er, voor Atheense begrippen, best netjes uit. Ondanks dit alles is de kamer me, nu schrijvend na de trip, niet echt bijgebleven. Ik zou hem zeker meepakken als je toch in Athene bent, maar hij behoort niet top mijn persoonlijke toplijstje.

Heerlijke beginkamer

Het is weer zo ver, we mogen weer naar Athene voor een heerlijk escapetripje. Dit jaar staan er 24 kamers op de planning in, pak hem beet, dagen. Een heerlijke volle planning! We arriveerde rond 8 uur in Athene en speelde, uiteraard, de eerste nacht al onze eerste kamer. Om 01:00 uur startten we met "Mary's Dolls".

Meteen een interessante trend in Athene. We kwamen deze kamer op EscapeAll (soort Griekse EscapeTalk) tegen als 'nieuwe kamer'. Echter bleek dit achteraf een 'event' te zijn, zo zetten de Grieken tegenwoordig veel kamers in de markt. Dit klinkt heel tof, maar vaak is het gewoon een manier om een hele oude kamer toch nog even nieuw leven in te blazen, zo ook bij Mary's Dolls. De kamer oogde namelijk vrij oud, achteraf hoorde we dat het inderdaad een soort sequel is op een kamer die al jaren oud is. Maar, dat mocht de pret in de kamer niet drukken.

Toen we binnenkwamen, moest ik toch weer even wennen. Even wennen aan enge rooms, wennen aan de dichte mist, wennen aan een acteur om je heen, maar ook wennen aan de Griekse puzzels. Hoewel dat bij deze kamer nog wel meeviel. Enfin, na gewend te zijn aan het donker, kon het Griekse avontuur dan echt gaan beginnen.

Mary's Dolls is dus blijkbaar een soort sequel op een oude kamer. Het verhaal is simpel; iets met poppen, succes. De kamer zelf is qua decor dus wel echt verouderd. Ze hebben deze nieuwe 'event-kamer' gepropt in de oude escaperoom. Dat zie je aan het decor wel af. Echter zijn de puzzels wel geheel vernieuwd. En deze puzzels waren best goed te doen. Het is met Griekse logica soms best even zoeken hoe een puzzel in elkaar zit, maar dat was hier niet het geval. Het is continu duidelijk wat je waar moet invullen of hoe de puzzelflow doorloopt. Dikke plus dus!

Het acteerwerk in de kamer is ook tof gedaan, goede scares, niet te overdreven en daarnaast wordt het verhaal op een bepaalde manier leuk uitgebeeld. Goede interactie met de acteur en deze speelt goed in op de groep. Zeker wanneer je zelf een beetje gaat testen hoe 'ver' je kunt gaan met deze acteur. Loop je op een gegeven moment gewoon tikkertje te spelen in de kamer.

Mary's Dolls is absoluut geen hoogvlieger, qua decor is het ondermaats, de puzzels zin op zich wel prima en het verhaal is goed te volgen. Het acteerwerk is daarentegen wel goed. Ik zou niet zeggen dat je deze kamer gespeeld moet hebben, maar het is oprecht een leuke meepakker. Voor ons eigenlijk de perfecte kamer om mee te starten!

Een kamer met hoogte- en dieptepunten

We staan in de stromende regen op dag 4 te wachten voor de tiende kamer die we zouden gaan spelen. Een kamer die mij, qua verhaal, heel tof leek. We gaan op visite bij een bekende schrijver om zijn handtekening te vragen. Qua verhaal dus een leuke unieke insteek. Wel weet ik dat het verhaal hier in Athene vaak na de eerste seconde in de kamer al ver zoek is, maar we houden hoop. Na even geschuild te hebben, kunnen we naar binnen.

Deze kamer had voor mij een aantal hoogtepunten, maar ook een paar dieptepunten. Ik ga proberen deze zo goed mogelijk te beschrijven. Qua verhaal lijkt het in eerste instantie simpel, maar al snel wordt duidelijk dat er natuurlijk veel meer heeft afgespeeld in het huis van de oude schrijver. Het verhaal is over het algemeen goed te volgen en neemt best wel wat wendingen. Het verhaal wordt uitgebeeld aan uitgespeelde stukjes. Een aantal hiervan vond ik erg tof gedaan, andere vond ik dan weer wat minder uitgebeeld. Maar over het algemeen goed te volgen.

Het decor in de kamer was prima, voor Griekse standaarden zelfs meer dan prima. Hier en daar zou ik wat andere keuzes hebben gemaakt als het gaat om veiligheid, maar de rode draad qua decor in de kamer was goed. Dan de puzzels in de kamer, om heel eerlijk te zijn vond ik deze best tof. Veel puzzels passen goed bij het thema/de ruimte waar je staat en er zaten best wat leuke puzzels tussen. We vlogen met z'n drieën als een malle door de kamer, dus qua flow zat het ook best goed.

Dan het acteerwerk, ja hierdoor vond ik de kamer wat lastiger te 'raten'. Op sommige punten vond ik het acteerwerk erg goed. Maar op een gegeven moment werd het voor mij wat warrig en werd het een te hoog spookhuis gehalte. Het verhaal werd ook wat meer losgelaten en het kwam neer op goedkoop scaren. Jammer, want dat had deze kamer helemaal niet nodig. Wat ik erg goed vond aan deze kamer, is dat je continu de rust krijgt om te puzzelen. Ja er zijn scares, maar het is duidelijk wanneer je even 'veilig' bent. Dat voelt goed.

De ghostwriter was voor mij niet per se een hoogvlieger, maar zeker een hele goede middenmoter. Een kamer die je wat mij betreft best mee mag pakken met je tripje als je wat tijd hebt. Kleine tip, zorg dat je op voorhand misschien al een Uber boekt, want het is soms lastig daar een Uber te vinden. Dan sta je, net als ons, achteraf in de stromende regen te wachten. Maar laat dat je niet tegenhouden, lekker spelen deze room!

Prima prijs-kwaliteit verhouding

We hadden een avondje niets te doen en besloten eens te gaan escapen. Zoals ik al vaker in mijn reviews heb geschreven, is het steeds lastiger om escaperooms te vinden die je nog niet hebt gespeeld (en waarvoor je niet 2 uur in de auto hoeft te stappen). Ons oog viel toen op 'X-Cube' een soort digitale escaperoom die je op meerdere locaties hebt. Sevenum bleek het dichtstbij te zijn, dus besloten we daar te boeken voor dezelfde avond.

De prijs is erg netjes, je betaalt (in Sevenum) 13,50 per persoon. Ongeacht hoeveel mensen er meespelen. Voor ons met z'n tweeën waren we dus "maar" 27 euro kwijt. Dat voor een uur spelen, nette prijs dus! Enfin, lang genoeg intro, op naar Sevenum. De X-Cube bevindt zich op een locatie waar je veel kunt doen (vandaar ook de naam Family Entertainment Centrum Sevenum). Denk dan aan de midgetgolfbanen, arcadespellen, bowlen, etc. Op voorhand hadden we geboekt en kregen we via de mail al een nette inlogpagina waar we alle informatie over de X-Cube al kregen.

Omdat we op deze locatie nog wat op moesten halen (omdat iemand zo slim was geweest om haar muts te laten liggen een week ervoor), konden we ons melden bij de informatiebalie. In principe is dat normaal niet eens nodig. Je krijgt via de mail een inlogcode om de X-Cube in te gaan en kunt meteen beginnen. Onze host nam ons eventjes mee en liep ook mee de 'kamer' in om de introvideo te starten. Soms hapert deze namelijk, vertelde hij ons. Heel irritant dat hij achter ons op zijn telefoon ging zitten spelen, dat stoorde een beetje. En zoals hij al voorspelde, de video bleef hangen. Na de tweede keer startte de 'escape' gelukkig wel.

Nou dan de escape zelf. Het is niet volledig te vergelijken met een 'echte' escaperoom, al zitten er wel veel gelijke elementen in. Ken je van die spelletjes op je telefoon waar je een escaperoom speelt? Daar is het beste mee te vergelijken. Het is een 'point and click' principe, je klikt waar je op het scherm naartoe wil lopen. De kubus is eigenlijk een groot scherm met meerdere schermen in de hoeken, waardoor je eigenlijk 360 graden in de kamer rond kunt kijken. In elke ruimte (bij deze missie) vind je hints om te kijken wie de moord heeft gepleefd. Een soort Cluedo eigenlijk.

Om heel eerlijk te zijn hebben we ons met z'n tweeën echt onwijs vermaakt. Er zaten best leuke puzzels in, het verhaal was logisch, het beeld zag er goed uit, de conclusie was leuk. Zeker kijkend naar de prijs die je betaalt, is het echt wel leuk om te doen. Zitten er dan helemaal geen minpunten aan? Ja, dat wel... Speel dit zeker niet met meer dan 2/3 personen. Je hebt 'maar' een scherm wat je aan kunt raken en daardoor sta je dus op sommige punten alleen een beetje toe te kijken. Het beeld is hier en daar wat haperig en het geluid van de bowlingbaan buiten stoort ook enorm.

X-Cube, ik was erg benieuwd wat dit inhield. Om heel eerlijk te zijn vond ik het erg leuk om eens gedaan te hebben. Heb ik nu meteen de drang om een nieuwe kamer te boeken? Nee, dat niet per se. Maar, mocht ik ergens in de buurt zijn en er is een X-Cube in de buurt... dan vind ik het best leuk om nog eens te spelen. Achteraf krijg je in de inlogpagina je tijd te zien, je behaalde score, je foto's en wat de juiste antwoorden waren. Dat werkt oprecht erg goed. En heel eerlijk, voor die 13,50 heb ik me 60 minuten erg vermaakt!