Receive notifications?
Do you want to receive notifications?
Why?
Athene, Greece
120 minutes
3 - 6
18 year
More about Why?
Important! The Room is NOT a Horror Room!
July 2014
Their voices, laughter and singing stopped abruptly.
Replaced by screams, crying and the cool iron whine of sirens.
Debris and metal scattered on the cracked asphalt and a woman lying dead on it... A child lies unconscious on the car's back door.
Blood everywhere... warm... alive... The driver removes a young man from the back seat who whispers: "Dad... where's mum? Nikitas?
The accident report stated: "One fatality, female front passenger, one injured child with head trauma.
The court found the father guilty of murder in the first degree and sentenced him to life in prison. Hector, the older brother was given legal guardianship of Nikitas, his now intellectually disabled brother.
After nine years of appeals in court and denials of responsibility on his part for the accident, the father is released today due to reasonable doubt.
You, as Social Services agents, receive a peculiar phonecall from Nikitas telling you...
"I'm afraid of the blood... I have shivers from the rattle of the chains... when Hector enters my room... I feel pain..."
"I can't see Dad... can only hear him... and I can't go up to his room..."
"I have to go. He is coming..."
July 2014
Their voices, laughter and singing stopped abruptly.
Replaced by screams, crying and the cool iron whine of sirens.
Debris and metal scattered on the cracked asphalt and a woman lying dead on it... A child lies unconscious on the car's back door.
Blood everywhere... warm... alive... The driver removes a young man from the back seat who whispers: "Dad... where's mum? Nikitas?
The accident report stated: "One fatality, female front passenger, one injured child with head trauma.
The court found the father guilty of murder in the first degree and sentenced him to life in prison. Hector, the older brother was given legal guardianship of Nikitas, his now intellectually disabled brother.
After nine years of appeals in court and denials of responsibility on his part for the accident, the father is released today due to reasonable doubt.
You, as Social Services agents, receive a peculiar phonecall from Nikitas telling you...
"I'm afraid of the blood... I have shivers from the rattle of the chains... when Hector enters my room... I feel pain..."
"I can't see Dad... can only hear him... and I can't go up to his room..."
"I have to go. He is coming..."
Themes
Mystery
Thriller
Properties
EN
Escapetalk.nl statistics
1 likes
9 visitors
4 reviews
The total score of a review doesn't have to be the average of your subscores. Sometimes a room feels like it should deserve a higher (or lower) rating than the exact sum of its parts.
Write a reviewVeel potentieel en een koude douche.
Bij onze vorige Athene-trip werd de laatste dag door een lokale speler een kamer zoals 'VERONE' aangeraden: 'Why'. Het concept "als social service werker ga je beslissen of een kind uit huis geplaatst moet worden" heeft me tot vandaag weten boeien. Wat een vernieuwend concept en vandaag was het zover.
Naar Griekse gewoonte wordt er bij aankomst geen gehoor gegeven en hebben we maar te hopen dat we bewust in spanning gehouden worden. Nadat we alle spelfouten op de raambestickering gevonden hadden gaat dan toch de deur open en blijkt onze host een soort Elephantman te zijn. Het is duidelijk dat we hem later als acteur zullen tegenkomen en zijn gezicht nu nog verborgen blijft.
Achteraf bleek dit een noodoplossing te zijn aangezien de gewoonlijke intro in ons geval niet mogelijk was. Wel.. bedankt voor de moeite, maar dit was de vreemdste intro ever.
Anderzijds... Aan de ontvangstruimte en zijn luxe-plafonds kon ik wel merken dat dit een kostelijk pand moet zijn, wat je van de buitenkant niet verwacht. Zou hier zowaar een aanzienlijk budget geïnvesteerd zijn?
Met een klipbord onder de arm, zoals verwacht, gaan we vastberaden ons subject benaderen en betreden we het verhaal. Een koude douche.. Net zoals The Elephantman-intro is deze eerste ruimte was dit erg vreemd. De beschikbare ruimte is absoluut niet geschikt voor zulke setting, en daarbij erg onaangenaam. Mager aangekleed en lamme puzzels. De hoop lag bijna aan diggelen toen we ons er toch door wisten te worstelen en het van daaruit weer beter werd. Onze acteur was subliem, en wat hij hier aanvankelijk speelt is echt heel goed. Wel herken ik onmiddellijk dezelfde luxe-plafonds als eerder. Mooi natuurlijk maar minder creatief dan ik verwacht had (zeker na het spelen van VERONE die wel tot het gaatje gingen qua creativiteit in decor). Gelukkig zit de creativiteit meer in het concept en is die aanvankelijk erg goed. In dit gedeelte is het echt een rollenspel is. Je beleeft een verhaal en moet logische acties en tactieken uitvoeren of clues zoeken om de waarheid hier te achterhalen. En dat was geweldig voor de 45 minuten dat het duurde. Je voelt dat de acteur bepaalde delen van de waarheid nog niet prijsgeeft en je daarnaar zal moeten graven. Zoals me destijds verzekerd werd blijkt dit inderdaad de topper van de trip te kunnen worden.. tot het langzaamaan afbrokkelt. Beetje bij beetje komen er onoriginele puzzeltechnieken loeren. Het ondervragende aspect valt steeds meer weg, even later is ook de acteur voor te lange tijd verdwenen, zitten we wat rotpuzzels op te lossen en raakt het verhaal volledig ontspoord. Waar alles zo gevoelig en authentiek begon hebben de makers het plots 100% op actiefilms en hun twists gegooid in plaats van realisme. De onoriginele puzzels blijven komen en hebben steeds meer onlogische addertjes onder het gras. Zonder het echt te beseffen haken we mentaal af en laten we ons uiteindelijk leiden/lijden. De acteurs komen naar hun gevoel met enkele geweldige dramatische scenes op de proppen. Het onverstaanbaar dramatische gebrabbel en groteske twists volgen elkaar op en teneinde is het een ongeloofwaardig script.
De grote integere troef van deze experience is na aanvang volledig zoek en zelfs de vraag 'of we het kind uit huis willen plaatsen' blijkt naast de kwestie. Een onbegrijpelijke keuze voor mij en daarbij een grote teleurstelling.
6.5
Ambiance: 7
Game experience: 5
Service: 8.5
- Aanvankelijk alles wat je wensen kan
- Acteur
- Origineel concept
- Grotesk verhaal met duizend twists
- Onoriginele puzzels met addertjes onder het gras
- Decor
2 likes 
Leuk voor 45 minuten
De een-na-laatste dag alweer van onze Athene trip. We zijn in de ochtend gestart met een melige kamer (sixxxty nine), de stemming zit er dus goed in. Waar we in het begin met de gehele groep spelen, splitsen we hier op in twee groepen. Waar de ene groep Manifesto gaat spelen, spelen wij WHY van Seven Souls. Een kamer waar ik persoonlijk best naar uitkeek. Het thema en de beschrijving van de kamer sprak me namelijk erg aan. Tijd om te gaan spelen.
Wat goed is om te weten, is dat je tijdens het reserveren je telefoonnummer moet doorgeven. Je krijgt via je telefoon namelijk instructies om de kamer te betreden. Omdat wij in twee groepen speelde - en omdat dus één iemand alle kamers had gereserveerd - kregen wij dat telefoontje niet. We werden daarom een beetje ongemakkelijk onthaald en kregen binnen de uitleg van de kamer. De missie is duidelijk, wij gaan als een groep psychologen naar een huis toe waar een melding over is gekomen. Aan ons de taak om te kijken wat er nu precies aan de hand is. Er was nog een klein dingetje wat de agent ons moest melden; er woont een klein jongetje in dit huis, je moet hem niet altijd vertrouwen want hij liegt vaak. Dat moet tof worden!
We lopen om het gebouw heen om naar de ingang van de kamer te gaan. We komen niet helemaal lekker in de flow te zitten en lopen wat vast, op dit punt is er ook nog geen mogelijkheid om hints te krijgen. Dus we beginnen erg stroef. Enfin, na even gesukkeld te hebben, komen we aan bij het huis waar we ons onderzoek moeten gaan doen. Bewapend met een lijst aan vragen die we moeten stellen, maken we kennis met onze kleine man.
Hier moet ik meteen probs geven voor de acteur. Je staat met een volwassen man te praten, maar je hebt echt het gevoel dat je met een kind van amper 10 aan het praten bent. Hij vertoont gekke trekjes, maar hebben meteen een bepaalde band met hem. We treden het huis binnen en we zitten meteen perfect in onze rol. Kritisch stellen we vragen en proberen we te achterhalen wat er aan de hand is. Al snel wordt duidelijk dat Nikitas, zo heet het ventje, thuis niet helemaal lekker zit. Zijn grotere broer kan nogal vervelend zijn.
De kamer blinkt in het begin echt uit in de interactie die je hebt met de acteur. Waar sommige momenten een flinke dosis humor hebben, zijn andere momenten echt ontroerend. Op een bepaald punt moet ik me écht inhouden om niet in te springen op een bepaalde situatie. Erg mooi gedaan. De puzzels zijn meer kleine opdrachten, maar passen allemaal perfect in het thema en verhaal.
Tot nu toe dus echt perfect, maar toch raakt de kamer ons alle drie op een gegeven moment helemaal kwijt. Het verhaal, wat tot nu toe mooi en ontroerend was, neemt een bizar vage wending en ik ben de draad helemaal kwijt. Het lijkt wel of alles ineens omslaat. De puzzels worden omslachtig, het decor is ineens kaal en kil. Onwijs jammer dus! Vooral het acteerstuk en de interactie is ineens weg. Richting het einde zou je een soort 'eindscene' moeten zien waar alles samenkomt. Alles wijst erop dat dit een emotionele scene zou moeten zijn. Echter sprak de acteur zó slecht Engels dat we letterlijk niets verstaan hebben van zijn dialoog. Wanneer we denken dat het erop zit, blijkt alles nóg vager te zijn dan het al was en komt de volgende plottwist in het verhaal weer aan bod. Nee, erg jammer dit.
Why is een kamer met enorm veel potentie. Als de kamer het niveau had vastgehouden van de eerste 45 minuten, was het absoluut een van mijn favoriete kamers ooit geweest. Maar na 45 minuten was deze room mij, en ook mijn andere teamleden, helemaal kwijt. Enorm jammer want er zit zoveel potentie in. Achteraf probeerde we met de host nog een beetje te sparren over het verhaal en waren we vooral benieuwd wat er nu eigenlijk gebeurd was, maar daar werden we niet veel wijzer van. Al met al erg jammer dus.
8
Ambiance: 8
Game experience: 8
Service: 9
1 like
Het waren de Minions!
Deze kamer ligt aan een drukker straatje en is goed te vinden. Er is een grote ontvangstruimte, maar je mag toch op straat wachten. In ons geval ruim een kwartier. Je kan vantevoren niet naar het toilet.
Het verhaal start bij binnenkomst in die ontvangstruimte maar dit is een beetje apart. Beter zorg je dat je weet wat je daar precies komt doen, want als je dat per ongeluk vergeet omdat je 18 kamers in een week speelt wordt je dat niet in dank afgenomen geloof ik ?.
Wij gaan naar het huis van Nikita en moeten daar een vragenlijst afwerken, dat is wat ik mee kreeg van de intro. Nou, eer we daar bij de voordeur stonden zaten we al helemaal in de frustratiemodus. (Achteraf omdat we gewoon niet goed zochten, maar het decor liet ook te wensen over.)
Eenmaal binnen is het na een tijdje duidelijk en moeten we er even in komen. Laat het escapen gaan en go with the flow. Dit is zo’n kamer net als Don’t take a Breath, je moet het script volgen.
Er is veel interactie met de acteurs. Nikiti is een jongetje die niet helemaal 100 is. De acteur speelde dat zó goed. Hij leek echt 8 jaar ofzo. Met een knuffel de hele tijd, en op van die fluffy slippers ?, geweldig.
Richting het einde wordt het “decor” (het is net als bij Paradox I en III gewoon een normaal appartement waar ze puzzels in gemaakt hebben) steeds minder, en de puzzels ook helaas.
Aan het einde volgt een toffe en emotionele scene, maar is helaas onverstaanbaar.
Als je met de juiste verwachtingen deze kamer in gaat, goed zoekt in de eerste ruimte en jezelf goed inleest kan dit best een hele toffe kamer zijn. Voor mij beland hij onderaan de middenmoot van mijn ranking in deze Athene-trip.
8
Ambiance: 6
Game experience: 8
Service: 6
Played in October 2024
Played with 3 persons
Escaped: Yes
Origineel maar teveel voor 1 room
Bij onze 2de trip was deze kamer net niet klaar waardoor hij last minute vervangen diende te worden.
Iets sprak mij gewoon aan bij deze room en ze benadrukten overal waar ze maar konden: dit is geen horrorkamer.
Nou, zo een kamer is welkom.
Onthaal:
De visual die deze kamer gebruikt gaf mij het idee van een soldaat die alleen door een bos loopt. De titel, daar kan je alle kanten mee uit, maar het uiteindelijke plot is best origineel.
De kamer is in ieder geval goed te vinden en binnen is er een grote ontvangstruimte.
Je kan hier eigenlijk niet op voorhand naar de wc, enkel in een noodgeval zou dit kunnen.
Ze deden een beetje mysterieus over de reden, maar die is zeer simpel. Je moet namelijk door de volledige kamer om er te geraken en dat doen ze geblinddoekt. Daar gaat zoveel tijd mee verloren dat ze het liever vermijden.
Je bent dus gewaarschuwd.
Het verhaal start bij binnenkomst en is raar uitgevoerd. Het past niet echt in de setting en ik zou het meteen vervangen door een geloofwaardigere methode.
Kamer:
Wij gaan als maatschappelijk werkers op bezoek bij Nikitas. Hij heeft ons gebeld dat er van alles misloopt met zijn opvang. Nikitas is namelijk een volwassene met het IQ van een kind. Aan ons om uit te zoeken wat daar fout loopt en of hij daar nog wel kan verblijven.
Origineel is het minste wat je hiervan kan zeggen.
Gewapend met een clipboard vol vragen zoeken we ons een weg naar binnen.
De start verloopt een beetje moeizaam voor ons en dit was een van de mindere zaken van de kamer. Net als de inleiding is dit onnodig en zou een stukje acteerwerk beter passen.
Maar wat zit deze acteur goed in zijn rol, wat zet hij hier een performance neer. Net als bij Don’t take a breath moet je hier het idee van puur escapen een beetje loslaten. Je gaat hier een verhaal meemaken dat grotendeels gescript is.
Dat vraagt af en toe wat discipline en voor sommige van ons toekijken en niks doen. Maar eens je jezelf daar over zet en meegaat in het verhaal kun je hier een erg toffe en vooral originele ervaring krijgen.
De kamer loopt voor mij lekker door tot we ongeveer op 70% zitten, daar gaat het voor mij een beetje mis. Het verhaal wordt op dat punt complexer dan nodig en een stukje ongeloofwaardig.
De puzzels worden minder, de uitwerking goedkoop en er zijn plottwists waar M. Night Shyamalan jaloers op zou zijn.
Maar het is teveel, teveel voor deze kamer die eigenlijk zoveel niet nodig heeft.
Naar het einde toe bots je ook op het feit dat niet elke acteur even goed Engels spreekt en hoewel we duidelijk zien dat de beste man alles geeft, gaat het effect wat verloren door de onverstaanbaarheid waarop.
Conclusie:
Mixed feelings want het is super origineel wat ze hier proberen te doen en dat waardeer ik.
De echte escapers onder ons slaan deze kamer misschien beter over of je moet kunnen loslaten dat je niet altijd je eigen progressie kan bepalen.
De setting is realistisch en de man achter Nikitas zit perfect in zijn rol.
Alleen gaat deze kamer op het einde in overdrive en is het allemaal wat teveel.
Er komt een vervolg op Why? En die noemt, en ik verzin het niet, Because.
Net om die reden denk ik: haal hier wat uit en voeg het aan die room toe.
Ik ben blij dat ik hem gespeeld heb, gewoon omdat ze het net wat anders aanpakken.
8.5
Ambiance: 8.5
Game experience: 8.5
Service: 9
Played in April 2024
Played with 3 persons
Escaped: Yes