Wouter

Een prima opwarmertje

Onze eerste kamer van de dag is in Antwerpen. Bekend terrein, leuke eettentjes in de buurt en driedubbel betalen voor parking, dan weet je dat je in een wereldstad bent.

De kraakfabriek heeft een simpele ontvangst: wat zitjes, kluisjes, niet meer dan nodig. Dat maakt wel nieuwsgierig naar de kamer, die we naar een aantal trappen en sluipgangetjes bereiken. de introductie duurt wat lang en wordt in de eerste ruimte gegeven. We krijgen zelfs te horen hoeveel kamers de escape room bevat: dan weet je dat maar alvast. De eerste twee hints worden ook alvast cadeau gegeven. 

Dan kan het puzzelen beginnen! En eerlijk is eerlijk: dat is best leuk. Er klinkt reiniger muziek, de puzzels zijn niet extreem moeilijk maar ook zeker niet te makkelijk en we vliegen er gewoon met een lekker tempo doorheen. De aankleding is simpel, de puzzels op sommige vlakken best ingenieus. Ik denk dat met meer storytelling en een sjiekere aankleding en een nog degelijker kamer staat. Maar soit, voor de beginnende speler is dit alsnog een prima kamer en als ervaren puzzelaar heb ik me ook prima vermaakt. 

De Wouter hoed

Soms is een escaperoom meer dan een aantal muren, wat meubels en puzzels. Er zit dan ook een ziel in, en wij hadden de eer om die ziel in levende leven (hij noemde Toon) te ontmoeten en ons te laten begeleiden.


Niets is wat het lijkt. Dat prijkt boven verschillende reviews en wordt ons meegegeven bij het begin van de kamer. Dan kijk je om je heen en denk je: dat zal. Maar inderdaad, na 20 minuten in dezelfde ruimte blijkt er steeds weer iets nieuws op te duiken. Toon vraagt ons vooraf in hoeverre we hints willen ontvangen. Het signaal van frustratie wordt: armen in de zij en hoed op. Wat volgt is een hilarisch heen en weer tussen ons en de intercom. Normaal gesproken vind ik dat een beetje goedkoop, maar de host voelt ons goed aan en ik vind het erg vermakelijk.

En hoewel de kamer op het eerste zicht een beetje basic oogt, komt de ene na de andere verrassing onze kant op. Puzzels of systemen die ik nog niet vaker gezien heb, plots valt alles samen en is het puzzelen geblazen. Hoewel je aan sommige slijtage wel ziet dat de kamer ouder is, voelt de geest nog jong aan. Vervang een paar printjes en fluf hier en daar wat op en je kunt makkelijk nog jarenlang spelers blijven verbazen. Van de beginnende speler tot aan wat ervaren spelers, met of zonder hoed.

Mannen laat je niet gek maken door al het moois wat er al verschijnt, leg jullie lat vooral waar hij bij deze kamer ook lag: maak het net even anders dan de gemiddelde kamer, maak het zoals jullie denken. Het werkt als een trein!

Wie heeft het konijn uit zijn hol gehaald?

Grimm’s stond al even op de wishlist. Het was wachten op de juiste tijd en het juiste team, maar vandaag was het dan zover! Na wat verhalen hoopte ik stiekem al op wat zou komen.. de ontvangstmail bevestigde al wat vermoedens, de aankomst nog meer.. en ja hoor!

Dit is zo’n typische Belgische passiekamer. Geen commercieel oogmerk, gewoon lekker knurselen en bouwen met heel veel liefde. Dan kan er voor mij eigenlijk al weinig mis gaan. We praten even voor en worden dan na een hele mooie videovertoning op spannende wijze de kamer in geloodsd.

Grimm’s brengt ons langs een aantal klassieke sprookjes. Het is dus een ‘echte’ Belgische passiekamer. Alles is zoveel mogelijk handgemaakt maar toch met verrassende mechanieken. Ik vind dat mega charmant en gezellig. De puzzels zijn nog best een uitdaging, maar het is een onoverbodige luxe dat we 120 minuten de tijd krijgen. Zo blijft de flow aardig op spanning en is er steeds weer een nieuwe bubbel aan energie.

Grimm’s is een kamer waarin je de fantasie en het verhaal van de maker induikt. Zeker met de uitleg en behind the scenes achteraf is het echt een feestje om mee te kijken. Het is misschien geen levensecht en groots decor, maar ook echt geen knutselclub 2.0. Wat mij betreft precies wat het nodig heeft!

Negen negen negen negen negen negen

Nadat we al eens binnen mochten spieken toen deze kamer nog in onderhoud was, konden we nu met gierende banden echt de kamer in! De standaard introductie is leuk (maar eentonig als je Code Red al gespeeld hebt) en de echte start van de kamer helemaal origineel. Hier zit op meerdere vlakken een verrassend staaltje techniek achter, echt een van de dingen die de kaner uniek maakt.

Op puzzels en decor moet de kamer dan wel inleveren. Met name de ode aan de originele Hunting Season: het is een vervolg maar had zonder sommige originele decorstukken net zo goed een eigen verhaal kunnen zijn. Ik miste de spanning die ik daar wel voelde en snap niet helemaal waarom we verhaaltechnisch door moeten. We puzzelen nu omdat er puzzels zijn.

Waar de kamer het echt van moeten hebben zijn een paar leuke technieken. Een lokale bui of een lift, het zijn dingen die leuk zijn om terug te kijken achteraf. En het puzzelt ook goed weg. Er is alleen weinig samenhang tussen het overgenomen decor, verhaal, de spanning en de puzzels. De naam blijft dan over en lijkt me meer een marketingstunt dan echt iets toevoegen aan de kamer.

Toch word ik enthousiast van de ruimte in het pand en de passie van de zeeer bescheiden eigenaar. Wie wat verder kijkt ziet geen stille gastheer maar iemand die echt wel hart en ziel in een hoop vette effecten en ook toekomstplannen heeft liggen. Het is gewoon een goede 7,5 of 8 waard, en dat is op een dag prima puzzelplezier.

Hadden jullie nog vragen of was alles duidelijk?

Na hier en daar al wat gehoord te hebben over Ruby was het tijd om dat zelf te ondervinden. We spelen Theft at the Morgue en Infinicorp Laboratory. Beide kamers eindigen bij de host met dezelfde vraag: Hadden jullie nog vragen, of was alles duidelijk. Alsof we vooral goed op moesten letten, geen vragen? mooi! Strik erom en door. De boodschap dat de host door moest omdat ze een tweede kamer aan het begeleiden was, bevestigte dat er weinig ruimte was voor persoonlijke begeleiding.. aftikken en door!

Maar goed, we beginnen fris met Theft at the Morgue. En afgezien van wat haperingen in de flow voor onze groep was dit een aardige kamer. Leuke puzzels, goede aankleding (netjes bijgehouden ook) en originele uitvoeringen. Wat ons wel langer bezig hield dan nodig, was een puzzel waar kracht bij gebruikt moest worden. Dat strookte nogal met de instructie vooraf, maar vooral ook met de tekst die er bij hing. Het klonk alsof dit een punt was waar wel meer spelers op vast liepen, maar of er iets aan gedaan zou worden..

Volgens mij is het een kleine moeite om de kamer hier en daar wat aan te stippen en hufterproof te krijgen voor de volgende generatie spelers. Voor mij was de flow net niet wat ik zelf fijn vind spelen, misschien ben ik dan niet de doelgroep. Maar als de eerste zin bij binnenkomst ‘Hadden jullie al betaald?’ is, en we zelf ons fotomoment maar moeten creeren, dan vraag ik me af of Ruby de place to be is voor de meer ervaren speler die een ontvangst en nazit kan waarderen.

Mijn ervaring in één zin

Na hier en daar al wat gehoord te hebben over Ruby was het tijd om dat zelf te ondervinden. We spelen Theft at the Morgue en Infinicorp Laboratory. Beide kamers eindigen bij de host met dezelfde vraag: Hadden jullie nog vragen, of was alles duidelijk. Alsof we vooral goed op moesten letten, geen vragen? mooi! Strik erom en door. De boodschap dat de host door moest omdat ze een tweede kamer aan het begeleiden was, bevestigte dat er weinig ruimte was voor persoonlijke begeleiding.. aftikken en door!

Deze kamer begint net even wat anders en heeft ook een andere flow: we zoeken 5 bewijsstukken en er wordt niet meegekeken op camera’s. Dat lijkt me wat onveilig, maar het concept is tof! Er zitten een hoop leuke ginmicks in de kamer verstopt, soms is het wel zoeken naar een speld in een hooiberg maar overall zijn de puzzels echt wel fun.

Met vier spelers zijn we redelijk lekker bezig en heeft iedereen wel wat te doen. Een echte verhaallijn blijft wat achter. Als we terug naar voren lopen passeren we een voorkamer waar we eerder gewoon direct door moest lopen. Hier hangt een scherm en staan wat spullen. Wat blijkt: er is een video gemaakt die nooit vertoond is. Zo zijn er een paar kleine dingen voorbij gekomen waarvan ik me afvraag waarom er niet even extra tijd en liefde in gestoken kan worden.

Misschien is liefde het sleutelwoord voor alles wat ik mis bij deze twee kamers van Ruby. En de grootste rode vlag: laat je werknemers alsjeblieft niet twee kamers tegelijk draaien. Ik kan me niet voorstellen dat daar de grootste winst in zit.

Johodeliehee!

We worden ontvangen door een uiterst vrolijke host die daarna wel snel een andere groep moest opsluiten. Ofwel, twee kamers tegelijk draait. Ik kan daar echt niet bij met mijn hoofd, dat je als eigenaar denkt daar op te besparen. Het is 50% van de aandacht én oog voor veiligheid die je groep verdient.

De kamer zelf is een aardige start voor de rest van de avond, we spelen ook de andere 2 kamers. Bij sommige puzzels moet je net een extra keer doordenken maar we hebben de flow van de maker aardig te pakken. De boel is leuk aangekleed, een leuk hintsysteem, prima basis voor de puzzelaar!

Verrassend leuke expeditie

Tijd om op expeditie te gaan! Na een klein hapje worden we weer erg enthousiast ontvangen door onze host. Deze geeft een fijne energie en stuurt ons naar boven voor het volgende avontuur. Eerst zien we een video met een serieuze productiewaarde. Leuk gemaakt! Met een blinddoek op gaan we de jungle in waar het avontuur begint..

Nu ik alledrie de kamers gespeeld heb merk ik één overeenkomst: met 4 spelers is er altijd wel iemand niks aan het doen. En dat is jammer als het de hele kamer lang is. Er valt wel genoeg te puzzelen en de flow loopt best lekker.

Het is een typische junglekamer met toch een paar leuke twists. Een goeie opmaat naar de laatste kamer, waar je ook weer verschil ziet met de vorige.

Ik dacht dat ‘ie Sander heette…

Ik ging deze kamer buiten met een hoop emoties, maar het zijn niet de emoties die je bij een kamer zou willen voelen. Zo enthousiast ik de eerste 10 minuten heb beleefd, zo contrastrijk was de rest. Ik heb het enthousiasme echt met de minuut weg voelen ebben. En dat is zo jammer en voor een deel ook onterecht, want met het prachtige decor en de toffe verhaallijn zit er zoveel potentie in de kamer! En liefde! Maar wat ging hier mis?

We beginnen niet voor de deur. Met een leuke vermommingsmissie gaan we naar locatie, waar we van buitenaf de host ‘onopvallend’ achter een scherm zien zitten. En letterlijk na nog geen 5 minuten moeten deze puntgave kostuums alweer uit. Doodzonde!

Dan volgt een verhaal wat echt veel potentie heeft. Een leuke totem om mee op pad te nemen (Sander, my boy!) en echt een heel mooi decor op een manier die ik nog niet eerder had gezien. Bij de eerste puzzel stond vooral 2 man te kijken hoe de andere 2 iets oplosten. Ik was bang voor een lineaire kamer, maar als het verhaal verder gaat lijkt het er op dat we kunnen splitsen en het ritme weer verder tikt. Enthousiast ga ik in een duo aan de slag met een puzzel waar met AI-afbeeldingen iets uitgebeeld wordt, en dan gaat het mis. We denken iets te missen, maar krijgen verder ook geen sturing. Is het dan toch lineair? Dan maar toekijken hoe het andere duo bezig is, want wij krijgen geen hint. Pas later als er niks anders meer is om te spelen, komt dan die hint. Ja, dat is zeker ook een interpretatie.

Inmiddels is de fun al flink weggezakt. Ik sta ruim drie kwartier toe te kijken hoe een ander aan het puzzelen is. Zit er voor de verandering een host met de volle aandacht naar ons te kijken, is het hem niet duidelijk dat er iemand vastloopt. Je bouwt iets prachtigs op met mooie muziek, showelementen en een leuk karakter, om vervolgens de tijd stil te zetten en alles in te laten storten. En ik blijf zeggen hoe zonde dat is want alle elementen voor een gave kamer zijn aanwezig. Met een paar minimale aanpassingen en aandacht naar de spelers heb je een hele andere experience.

Als kers op de taart wordt er nog even een flinke worst voorgehouden. Het einde bouwt op naar deel 2 van de kamer, die nog gemaakt moet worden. En dus uiteindelijk direct na deel 1 gespeeld kan worden. De toegang naar het vervolgd wordt aan ons op spannende wijze gepresenteerd en dan…. Niks. Hier, een andere deur, terug naar het begin. Zo zonde.

Ik blijf het jammer vinden dat de liefde en potentie in deze kamer niet tot zijn recht komt en ik geloof niet dat ik de enige ben. Ik hoop (gezien het feit dat de kamer redelijk nieuw is) dat er alsnog snel verandering in komt. En anders toch zeker bij het tweede deel. Ik wil graag opnieuw met Zandor op pad, dan maar overuren..

Ps. Stan van Laarhoven, bedankt voor het supporten van deze kamer. Ik hoop dat je dit bij deel 2 ook weer doet.

Shotgun wedding

Als we langs het tankstation rijden kan het niet missen: in grote letters prijkt daar het woord Escaperoom. We parkeren een paar meter verderop en in het oude bijgebouw van het tankstation begint ons escape avontuur.

Wat een ontzettend vriendelijke host! We merken dat hij er alles aan doet om ons het naar onze zin te maken en vol passie vertelt hij over het bedrijf en de kamer die we zo gaan spelen. Net naast de ingang van de kamer hangt een dubieuze door AI gegenereerde afbeelding, Even hou ik mijn hart vast…

Maar binnen treffen we niets minder dan prachtige muurschilderingen en een hoop handgemaakte puzzels. Dit is dan ook een mooi passieproject waar de liefde vanaf spat. Een enorm contrast met de AI-slop waar het mee begon, en gelukkig maar. We vliegen door de puzzels heen en ondanks dat we met 4 ervaren spelers staan, is het nooit echt wachten op elkaar. Je kunt prima tegelijk puzzelen en tussendoor delen wat je hebt gedaan.

Het verhaal is rechtoe rechtaan, je bent er zo doorheen, daarmee heb ik de aankleding en het verhaal ook niet hoog staan maar de puzzels en met name de vriendelijkheid van onze host des te hoger. Wil je met 2/3/4 man gewoon lekker puzzelen dan ga je het hier zeker naar je zin hebben! De host denkt ook echt mee en stond open voor feedback. Dat gaat de kamer ongetwijfeld nog stabieler maken. Complimenten voor de kleinigheidjes die in de kamer verstopt hebben die het net iets persoonlijker gemaakt hebben. Trouwen in een escaperoom, wie wil dat nou niet?!

Met vier uitroeptekens!

Onder het mom van gezelligheid kent geen tijd boeken we een kamer bij Live Escape Maassluis. Hun eerste kamer heeft nog geen reviews dus zonder al teveel verwachtingen maar met vooral nieuwsgierig komen we aan in het havenstadje.

We worden ontvangen door de enthousiaste eigenaar. Als ik voor elke kamer in een padel-squash gebouw een euro zou krijgen had ik vroeger twee euroknallers kunnen kopen. De sfeer zit er meteen in en nadat de vorige groep is uitgezwaaid en de kamer is gereset, waren wij aan de beurt. We krijgen een gedetailleerde omschrijving van de treinroof die we gaan uitvoeren. Veel details, veel stappen en vier leuke hoedjes. We moeten immers wel anoniem blijven. Ook gaat er een portofoon mee voor de hints. Dat hintsysteem had voor mij meer in thema gemogen, genoeg mogelijkheden daarvoor, want nu was het in feite gewoon de host die ons uitlegde wat we moeten doen.

Waar de eerste ruimte nog redelijk rechttoe rechtaan was en we niet veel andere kanten op konden, is het daarna een redelijk bonte verzameling van knopjes, labels en mogelijkheden. Met name één van de hoofdpuzzels werd daardoor onoverzichtelijk. Er waren zeker 4 manieren waarop je de puzzel kon oplossen, zelfs nog een versie voor liefhebbers van logic puzzles, maar door die allemaal tegelijk te presenteren is het een behoorlijke overkill. De uitleg achteraf is logisch (door naar één van de manieren te kijken kun je het doorhebben) maar ons verweer dat we met alle informatie behoorlijk oververzadigd waren, kwam helaas niet binnen.

Zo waren alle teksten ook in het Engels, Pools en zelfs Oekraïens vertaald. Ontzettend nobel dat daar over nagedacht is, maar ook dit zorgt weer voor grote ruis. Het moet een kleine moeite zijn om vooraf alleen de taal van de spelende groep neer te leggen lijkt me.

Er zit een duidelijke volgorde in de verhaallijn, in ieder geval bij de makers, maar ik vond het behoorlijk veel gissen. Dat in combinatie met de ene na de andere hint via de portofoon zorgde behoorlijk voor wat frustratie. En dit kan juist zo leuk: gebruik de intercom van de trein en laat de persoon die ons helpt zo af en toe iets roepen in de trant van ‘Geweldig, jullie kunnen door naar de volgende wagon’. Dat heeft meer charme dan een host die je een beetje dom laat voelen alsof je dit wel had kunnen weten.

Er zit echt wel potentie in de kamer. Haal wat ruis weg (er moet niet voor ieder wat wils zijn met meerdere puzzelmethodes), scheid de talen van elkaar, vervang de AI afbeeldingen en teksten door iets menselijks en maak een rode draad met een leuke voice-over. De puzzels komen dan veel beter tot hun recht en passen dan goed bij het overigens prachtige decor.

Want we spreken wel een ondernemer met passie. Er is goed geld in de kamer gepompt. Deze trein is als we de eigenaar mogen geloven in stukken gehakt en van België naar Maassluis gesleept, van de voordeur tot op de rails in de kamer. Ook het station zou Maassluizenaren een nostalgisch gevoel moeten geven. En we krijgen vol enthousiasme alvast een preview op de volgende kamers. Aan vriendelijkheid en een goede gastheer ontbreekt het dan ook echt niet. Ik hoop dat samen met de feedback van andere spelers er snel een 2.0 versie van de kamer op poten gezet kan worden (hij is immers ook nog maar 5 weken open) voor een ultieme ervaring van deze treinreis!

Kamer nr 200!

Trommels en trompetten: mijn 200e kamer! Maar dat was per toeval, deze Parijs-trip is zeker 200-waardig, de kamer niet. Het was de enige escaperoom in Parijs (van de 12 die wij speelden) zonder acteur. Dat maakt hem prima vergelijkbaar met je gemiddelde escaperoom in Nederland: mooi decor, lekker puzzelen, hier en daar wat frustratie puntjes maar al met al een prima flow om doorheen te gaan.

Leuk om mee te pakken, ligt wel een beetje buiten het ‘centrum’ van de escaperooms, maar kom er niet speciaal voor naar Parijs.

"I am a king ánd a queen"

Wat een leuke kleine escape-ervaring! Natuurlijk, het was bloedheet en de enige verkoeling die we kregen was een stoffen tasje met daarin 3 handwaaiertjes en een busje deodorant, dat laatste is geen beste combi met de aansteker die je later in het spel vindt, gezien het feit dat ze ook regelmatig jongeren over de vloer hebben. Oké, misschien is dit aansporen tot ideeën.. ik heb niks gezegd.

We krijgen een enthousiaste host toegewezen die ons ook leuk inleidt. Het verhaal wordt wel een stuk of 3x opnieuw geintroduceerd, met nog zeker 2 onderbrekingen tijdens het spel, maar het past best goed in het thema en we puzzelen lekker door. We gaan op onderzoek naar een plek waar tijdens de coronatijd iemand vermist is geraakt. En daar schijnen nogal dingen aan de hand te zijn. We krijgen op een gegeven moment zelfs contact met een erg aandoenlijk mannetje (onze king én queen) dat ons door het verhaal heen hielp.

De afwerking van de kamer is niet altijd even sterk en wat naast de hitte vooral irriteert is de gehorigheid van andere kamers. We horen de stoere jongens groep die voor ons binnen kwam gillen door de muur naast ons, wat je behoorlijk uit de beleving haalt. Verder heb ik het enorm naar mijn zin gehad, als je je maar instelt op lekker puzzelen en door wat dingen heen kijken waar nodig. In de eindpuzzel zit er ook een leuk verrassend element wat je niet snel zou verwachten. Al met al een leuke ervaring én een van de weinige kamers in Parijs waar we zowel vooraf een drankje aangeboden krijgen.

??

Deze kamer is mijn Kryptonite en mijn verslaving. Het heeft me zoveel verschillende dingen doen voelen, en ik wil nog terug ook. Zéker één van mijn all time favorites.. maar hoe kan dat dan? Deze review is er hopelijk om bangeschijters zoals ik vooraf een beetje gerust te stellen. Ik hoorde van allerlei kanten dat het eng ging zijn. Maar ook een ervaring. Dat je zeker je ogen open moest houden. Maar ja, ook een angstmeter van 6 op 10. Alle reviews leken iets anders te zeggen en ik kon er geen kaas van maken, behalve dat dit enger zou zijn dan wat ik tot nu toe gespeeld heb. Misschien was dat ook zo, maar dat is relatief, want bij Pray liep ik ook een stuk banger rond, terwijl dat één van mijn eerdere kamers was.

Dus wil je goed voorbereid zijn, dan ben je beter alvast gewend aan:
- Cinematics
- Donkere ruimtes
- Getimede scares
- Spannende muziek

En weet dat de rest gewoon tussen je oren zit..

The Grand Hotel of Paris is een geweldige ervaring. Vooraf ging ik met een volle broek naar binnen, achteraf was ik vooral blij dat het voorbij was, maar in de uren en dagen erna begon de kamer te rijpen en daalde het pas echt in wat we hebben meegemaakt. Aan de hand van de reviews had ik me de meest spectaculaire effecten ingebeeld en dat was het misschien niet, maar er zitten wel degelijk geweldige verrassingen tussen, misschien zelfs wel één specifiek effecten dat me nog de kriebels kan bezorgen. Op een goede manier.

Maar wat het meest bij is gebleven is het verhaal. Verwacht geen standaard creepy hotelkamer, dit verhaal had zich net zo goed in een parkeergarage of peuterspeelzaal af kunnen spelen. Het hotel leent zich wel als uitstekend decor, maar wat het verhaal met jou doet is pas echt ijzingwekkend cool.

Ga dat zien, laat je meevoeren, en twijfel je.. dan helpt deze review je hopelijk verder!

Ps. Zoals ik in meerdere reviews las staat ook onze host in een piccolojasje met daaronder een rok of jurk. Een zwarte rok of broek had net even dat zetje gegeven om het nog geloofwaardiger te maken. Maar goed. It is what it is.

Harry Potter?

Bij the Donjon draait het om de vertaling van de bedrijfsnaam: dungeon-achtige kamers. En deze eerste kamer die we spelen gaat inderdaad verder op een fabelachtig thema als dat. We worden ingezet om de tovenaars en heksen te redden door een zwarte steen te vinden. We worden een paar straten buiten de kamer opgewacht en door een ‘ware tovenaar’ naar de start begeleid. We krijgen een leuke intro in het engels en mogen dan starten aan de kamer.

The Witches zit vol puzzels en fantasy elementen. Het verbaast me enigzins dat deze kamer relatief nieuw is want het voelt toch als een kamer van wat jaren geleden. Ik denk dat dat vooral komt door technieken die relatief basic of ouder voelen, terwijl het verhaal en het geheel prima te doen zijn. Gewoon lekker puzzelen, soms een beetje ingewikkeld, maar absoluut met een leuke twist waarin de acteur ook leuk tot zijn recht komt. Er zitten toffe effecten in de kamer, al met al leuk om mee te pakken als het in je schema past, verder niet meer dan vermakelijk.

Seagulls!

Onze tweede kamer bij de Donjon. Onze host levert ons over aan twee vrolijke piraten die ons het verhaal inleiden. En dan start het avontuur. Het doel is simpel: vind het schip, vaar naar de jungle en ga op zoek naar de Fountain of Youth. De decors zijn mooi maar aan de kleine kant, de puzzels niet te moeilijk maar leuk in thema. Het acteerwerk valt dan wel weer goed op in de kamer. Er is hele leuke interactie en je maakt op een goede en veilige manier kennis met gezonde spanning.

Ook weer gewoon een prima kamer om mee te nemen als je in Parijs bent. Van de twee Donjon kamers die ik gespeeld. heb is dit zeker wel de leukste. Er zitten een hoop verrassende effecten in waar we veel lol om hebben gehad. Niet de topper van alle kamers die we dit weekend gespeeld hebben, wel een klein pareltje van tijd tot tijd!

Lᒷ⚍ꖌ ↸ᔑℸ ̣ ⋮ᒷ ↸ᒷ⨅ᒷ ⨅╎リ ⍊ᒷ∷ℸ ̣ ᔑᔑꖎℸ ̣ !

Op de gok spelen we deze Majestic game. We horen van te voren dat het veel zoekwerk zou zijn, maar mogelijk wel een toffe kamer. Stiekem is het best lekker om zo bleu een kamer in te stappen. Een enthousiaste host verwelkomt ons en we worden de kamer in begeleid met onze buitenwereldse ID-kaart die tevens werkt als creditcard. Daarbij nog een opdracht: in de kamer zijn codes te vinden en die codes leveren credits op.

Een leuk concept, maar door deze boodschap zijn we best lang opzoek naar codes, in alles zoeken we iets, terwijl er achteraf maar een stuk of 3 codes van die soort te vinden zijn. Alles is in een buitenwereldse taal, wat heel vet is, maar op deze manier ook wel frustrerend. De kamer forceert ons om meer solo te werken. Samenwerken is moeilijk omdat iedereen voor zich op zoek is naar iéts van een aanknopingspunt waarmee we moeten beginnen. De flow van de kamer (zoals die toch bedoeld is) heb ik dan ook niet meegekregen.

Wat overblijft is gewoon een leuk aantal puzzels en gadgets in een tof sfeertje en mooi decor, maar het is te merken dat de moed bij het team een beetje in de schoenen zinkt en we geen gezamenlijk vuurtje voelen. Heel jammer, samenwerken is juist zo leuk. Maar de puzzels van de kamer vragen er gewoon niet om.

Wel heb ik erg genoten van een bijzonder intermezzo in de kamer. Dat is toch minstens een pluspunt waard. Toch heb ik het gevoel dat de kamer veel meer potentie heeft dan wat er nu uitgehaald wordt. Of zijn wij niet het juiste publiek geweest.

Wieehieees!

Man man man wat een mixed feelings heeft deze kamer me gegeven. Ik begon broekpoepend toen we aan de deur stonden, was erg onder de indruk van de eerste ruimte die we doorwandelden, zat chagerijnig op een bank, lachend in een spookhuis en ging met de grootste twijfel weer de deur uit. Deveaux werd door andere spelers aan mij voorgelegd als dé inspiratiebron voor de Darkverse. Dat vond ik een vette kamer, dus deze zou misschien nog wel vetter zijn. Het thema sprak me ook wel aan, het zelf beleven iets minder, maar met een beetje voorbereiden wist ik dat we als angsthazen beter als eersten gingen.

We worden ontvangen door Timothy. Hij is sceptisch, doorgedraaid, een goed gespeelde rol die wel 30 volle minuten aan introductie vol heeft geluld. Dat stond helaas in schril contrast met het opjagen dat later zal volgen. Want daar gaan we, één voor één op verkenningsmissie als geestenjager. Ik begon als communicator en begeleidde een medespeler die er duidelijk geen zin in had. Vooraf werden ons een aantal regels aangeleerd: een signaal voor angst, je bent altijd alleen mits je deuren sluit en zingen houdt de geest op afstand. Fijn, want zulke afspraken geven je veiligheid. Oh nee toch niet, want het bleek schijnveiligheid. Wij horen de persoon beneden niet en en zien alleen het angst-gebaar, maar daar heeft de host geen boodschap aan. Ik hoor ik links alleen maar getetter: Move on, move on! Go go go. Eén en al frustratie. Je mag een rol goed spelen, maar moet je groep ook aanvoelen. Geef jij van tevoren een angstgebaar door dan moet je daar ook gehoor aan geven vind ik.

Als ik zelf aan de beurt ben snap ik in eerste instantie wel waar die angst vandaan komt. Maar als ik dan in contact kom met de acteur (leuke tip: geef de naam van je kat door in plaats van je eigen naam) valt die spanning gelukkig weg. Het spel zelf valt een beetje tegen en als toeschouwer heb je amper iets te doen. Ja, toeschouwen. Dan is de Darkverse eigenlijk de coolere broer van deze kamer. De vibe en omgeving zijn echt wel vet, een soort Phasmofobia, en als onze host zich anders had gedragen, of beter gevormd aan de groep, dan had ik de kamer met een minder dubbel gevoel ervaren.

Er zit veel potentie in de kamer. Decor is best netjes, simpel maar dat snap ik enigzins voor een donkere kamer. Het verhaal was niet altijd even duidelijk en de geesten die je dan tegenkomt zijn zo anders dan ik had verwacht toen ik een oude verlaten ontvangstruimte binnen kwam die vol vitrages en spinnenwebben hing. Het had een beetje Phasmophobia kunnen zijn maar helaas hielden de spelregels het tegen.

"I am not interested in seeing naked woman"

Ja mensenkinderen wat was dit weer gaaf! Parijs heeft duidelijk gevoel voor werken met een acteur. En als je hoofdacteur dan ook nog eens met een supergeloofwaardig Amerikaans accent spreekt (én de looks heeft van iemand die je in eerste instantie liever niet op straat aanspreekt) dan weet je dat de komende twee uur een aardige traktatie zullen worden..

Er is vooraf niet zoveel bekend over dit mysterie. Er schijnt een paspoppen-moordenaar rond te lopen die na jaren nog steeds niet gevonden is. Gelukkig wil het feit dat net nu wij komen helpen, er een duidelijke lead is gevonden. En zo worden wij aan het begin van de avond verwacht om mee de Parijse straten in te duiken. Met de rechercheur op de lijn duiken wij de mysteries in en het voelt echt alsof jij de hoofdrol speelt in een serie. Niet alleen de video’s die je te zien krijgt zijn prachtig, maar ook de scènes die we zelf beleven zijn ontzettend filmisch.

Jammer dat dit op zijn einde loopt, want ik was hier graag nog eens naar terug gekomen. Zeker nu ik weet wat ik weet, en wat er nog meer mogelijk is :-) Mocht je in 2026 nog overwegen om dit te spelen (want in december stopt het): DOEN!

Hocus pocus past precies

We spelen vandaag de drie kamers van Deep Inside back to back. De start van een avontuur van in totaal 12 kamers in Parijs.. en we begonnen niet met de minste!

Je duikt metersdiep onder de grond om de City of Martyrs te bezoeken. De ontvangst begint wel wat rommelig. Er is eigenlijk maar weinig plek en we worden voor mijn gevoel wel redelijk ergens in gerushed. Maar goed het doel is simpel, we moeten de kamer van de Magicien zien te vinden. Omdat we alle kamers achter elkaar spelen is er geen besef van tijd meer en dat is eigenlijk heel gaaf. Toch voelt alles wat in deze eerste kamer gebeurt alsof het voorbij schiet en voor we het weten naderen we het einde al. Uiteindelijk was de kamer niet meer dan een verzameling van handelen, erg leuke puzzels en een klein verhaaltje. Heel leuk om mee te maken, geen kamer die me extreem lang bij zal blijven. Alles daar omheen zeker wel, want de overgang naar ons volgende avontuur in deze ondergrondse stad was er meteen..

Een definitie van “FUN”

We rollen van het magische avontuur zo door naar het volgende. Want waar zul je vast niet gevonden worden? Precies, in een gesloten funhouse waar een clown met psychoses rondloopt.

Ik ben geen enorme broekpoeper, maar dit is gewoon niet mijn vibe. Een funhouse op deze manier is alles behalve fun en achterna gezeten worden door zo’n figuur al helemaal niet. Daarmee heb je eigenlijk ook het grootste deel van de kamer afgetikt: scares en vluchten voor een acteur. Er blijft nog een restje puzzelen over, maar genieten doe ik dan niet. Weet ik dat ook weer, dit is mijn ‘labkamer’, een thema waar ik niks mee heb. Desalniettemin is de link tussen de kamers leuk gemaakt. Op naar nummer 3..

Een cheetah??

Hoewel er officieel geen full experience bestaat voor alledrie de kamers, werden wij na de Funhouse naar een taveerne begeleid om even op stoom te komen. Want daarna was het tijd om bij de taxidermist op bezoek te gaan. Ik denk dat de eigenaar van de taveerne wel mijn favoriet was: leuk babbelen (we hebben hem nog een gîte in Arbreville aanbevolen) en een hele gezellige acteur. Daarna werden we weer richting de funhouse gewezen, maar geen nood: we mochten nu linksaf de winkel van de Taxidermist in.

Ja dit was een heerlijk welkom. Het eerste spel is heel goed bedacht en nog beter uitgevoerd. En eigenlijk de hele vibe van deze kamer klopt gewoon. Spannend genoeg om voorzichtig rond te lopen, de muziek werkt goed mee en de scenes zijn prachtig. Op het moment besefte ik niet helemaal wat er gebeurde maar nu ik er over terugdenk was dit echt bizar vet. Een waardige upgrade na de vorige 2 kamers.

Er wordt een mooi (en tegenwoordig populair) verhaal verteld met video, licht en geluid. Ze hebben er alles aan gedaan om je zo in het verhaal mee te zuigen. Een mooi verhaal, prachtig decor en al met al een toffe beleving!

Dé knaller van Parijs

Soms duik je in een avontuur zonder te weten waar je aan gaat beginnen. Area 51 is slechts 4 maanden uit en er ging een gerucht dat deze kamer ‘best leuk’ zou zijn. Geen typische escaperoom, meer een beleving zoals we dat steeds vaker zien. Er scheen een budget van 2+ miljoen in te zitten dus we waren op zijn zachtst gezet nieuwsgierig. Een beleving waar je zelf de hoofdrol in een film speelt, nog zo’n belofte die je vaker wordt gedaan. Maar hey, when in Paris.. dat gaan we even checken!

De ontvangst is behoorlijk onpersoonlijk. Je wacht tot het groene licht brandt en mag dan naar binnen. In een smal gangetje word je van achter een donker tickethok welkom geheten, betaal je koud de andere helft van de kamer en wordt je verzocht om je spullen in een locker te stoppen alvorens de film start. Nog voor de filmzaal is een kleine ontvangst met toiletten, en dan worden we in onze privé-zaal verwacht voor een film over het geheimzinnige Area 51. Inderdaad, na een tijdje blijk je toch echt meegezogen te worden in dat verhaal. Wat volgt is een onwijs gave adrenaline rush waarin we als ware filmhelden mee op sleeptouw genomen worden door vierkante meters aan speelplezier. Je hebt kamers die pretenderen je te immersen, die schreeuwen met zoveel vierkante meters: Live Cinema maakt het waar.

We weten dat we ergens in een Frans pand rondlopen, maar het oog voor detail in elke vierkante meter van de ruimtes is zo goed dat je je echt ergens anders waant. In combinatie met wat er allemaal nog om je heen gebeurt natuurlijk. We boffen met een geweldige acteur (de Britse Duncan) en worden tot tranen geroerd in het verhaal, of beter nog de beleving ervan. Het is dus niet echt puzzelen, meer een videogame waarin je samenwerkt en opdrachten uitvoert met minigames. Maar elke nieuwe ruimte, elke hoek die omloopt is weer een nieuwe verrassing. Tot op het laatste moment. Oké, de laatste 5 minuten van het verhaal voelen wel wat rushed en het decor eindigt voor mij persoonlijk iets minder, maar beseffend wat voor reis wij hebben meegemaakt kan ik niet anders dan terug genieten van dit avontuur.

En dan, als je denkt klaar te zijn. Spoilert alert- dit wil je misschien nog niet lezen als je van plan bent om te komen spelen..

Worden we door onze acteur voorgesteld aan één van de makers. Die neemt ons mee naar een ruimte met een verfrissend bekertje water, wat popcorn.. en een enorm museum aan schatten die ons de making-of van deze kamer vertellen. Er is merchandise, er zijn boeken, werkelijk alles trucs worden uit de hoge hoed gehaald en om het af te toppen staan daar twee maquettes van de ruimtes die we hebben doorlopen, inclusief bewegend materiaal. In plaats van geheimen te verhullen worden we echt in de watten gelegd en verwend met zoveel behind the scenes. Dat hier meer dan 2 miljoen in heeft gezeten was al duidelijk, maar hier is ook een droom tot leven gekomen. Hoewel je het tijdens het spelen niet ervaart staat na een 20tal minuten toch de volgende groep klaar om door te schuiven naar het einde, dus wij moeten de ruimte verlaten. Er kunnen dan ook 4 groepen tegelijk terecht in de experience, waar je gelukkig helemaal niets van merkt.

En dat thema? Zeker, het klinkt vooraf als een cliché. Maar het was slechts het toneel van misschien wel de beste voorstelling waar ik als VIP op de eerste rang van mee mocht genieten. Wat een avond, wauw!

De droomshow was weer zó!

Al weken ben ik aan het dagdromen: waar zou Sleep nou écht over gaan? Is dit dan de prequel van Molly’s Game? Hoe eng gaat het worden? Gelukkig is het dan toch opeens zaterdagochtend half 10 en mogen we aan onze missie beginnen..

Eerst even praktisch: toiletteren en acclimatiseren kan vooraf. In de infomail wordt geen huisnummer genoemd, maar eigenlijk is het vrij snel duidelijk waar je moet zijn. Parkeren kan ook voor de deur bij de bordjes ‘verboden te parkeren’. En om het praktische hoekje af te sluiten, het is prettig fris in de kamer, dus kleed je niet te koud of warm. Een korte broek raad ik af tenzij je Stefan heet.

De experience in.. En puzzelen geblazen! Ik had al zin om me lekker immersief onder te dompelen in een show met acteur, maar dat er zoveel te puzzelen viel had ik niet aan zien komen. We krijgen ruim 3 uur de kans om het verhaal te ontdekken. Bij Molly’s Game werden we al eerder verrast met een sterke verhaallijn en ook hier was het lezen en ervaren geblazen. Deze manier van storytelling ligt mij heel goed, en met 180 minuten heb je ook alle tijd om het rustig aan te doen en te genieten van wat je overkomt. Geen haast, lekker over je heen laten komen.

Het wordt bijna wennen dat we kamers van dit formaat in Nederland hebben. Ik voel me gezegend en verwend dat ik dit jaar meerdere kamers heb gespeeld waar ik met deze experience aan moet denken, want het is tegelijkertijd ook zonde en doet af aan de moeite, bloed, zweet, tranen en minuten, uren, dagen die in deze praktijk zijn gestopt. Vergeet daarom soms ook niet om even af te remmen, om je heen te kijken naar ornamenten, plafonds, easter eggs. Zat daar geen moeite in dan wqs het ongetwijfeld nog steeds een mooie kamer, maar de echte ziel van de kamer zit in die details. Muziek die je haast nostalgische gevoelens geeft, knipogen naar grote zus Molly, acteerwerk en inlevingsvermogen dat on point is, tot aan fotografische details die voor een persoonlijk kippenvelmomentje zorgen.

Deze kamer is een soort boek waarvan de meeste scholieren een uitgebreide samenvatting van lezen, maar als je de tijd neemt om elk woord, elke letter in je op te nemen, dan voel je pas echt de liefde (jaja Loran) die deze kunstenaar (jaja Loran) in de kamer heeft gestoken.

Pur-aliens from space

Voor onze vakantie in Arbreville besluiten we nog een leuke escape te spelen bij de Gouden Kooi. Het wordt een space avontuur. Het is bloedheet buiten en daarmee ook in het pand, gelukkig zijn er wel een aantal ventilatoren geplaatst (daar zal Aircotec niet blij mee zijn) en kunnen we enigzins koel spelen. Een onvoorzien probleem want het is nou eenmaal WARM!

We spelen een erg detateerde kamer. Het decor stelt eigenlijk niks voor, zit vol met purschuim en oogt vooral heel vies. Sommige dingen stinken zelfs een beetje. Jammer omdat de puzzels wel ontzettend uitdagend zijn. We halen de kamer met een goede minuut over en dat heb ik liever dan dat we er snel weer buiten stonden. Want het oogt dan allemaal behoorlijk basic, de puzzels waren wel erg leuk. Veel om te doen, toffe breinbrekers, daar hebben we ons goed mee vermaakt!

Voor een drietal was dit nog best een uitdaging. Je moet dus even door het decor heen kijken (al hoop ik op een opknapbeurt want dan kan de kamer echt weer even mee) maar je hebt hier gegarandeerd een uur puzzelplezier!

Een échte jungle!

Met deze warmte was het echt alsof we ons in een jungle mochten wanen. Na het space bezoek was dit een flinke upgrade wat aankleding betreft, terwijl deze kamer blijkbaar nog ouder was.

We spelen weer een hoop puzzels en dat bevalt me eigenlijk prima. Veel sloten te kraken, veel te zoeken, en vergeet niet dat we ook op zoek zijn naar 3 verborgen muntjes voor in de speelautomaat buiten de kamer! Het is weer goed voor 50 minuten puzzelplezier met een leuke eindclimax als gevoel.

De kamer voelt wederom geleefd, maar niet vies of erg beschadigd. Qua aankleding een hele boost in ieder geval. Wij zijn warm.. voor Arbreville.

Suske en Wiske en de Dappere Dorpelingen

Ja jongens, wat moet ik hier van zeggen? Dit was een droom van 100 minuten. Dit was genieten vanaf seconde 1, om vervolgens elke 10 minuten weer volledig verwend te worden met nog meer lekkers. Logeren bij je oma en dan alles krijgen wat je wil. Om vervolgens hyped van de suikers en met een buik vol herinneringen thuis afgezet te worden.

Arbreville is een belevenis. Dit gaat de term ‘Escape Experience’ voorbij. Een betere term kan ik ook niet verzinnen, maar dit is weer next next next level. Wat een respect heb ik voor de geniëen die weer een heus Suske en Wiske avontuur tot leven hebben kunnen maken. En die handtekening zien we op meer manieren terug: weer een heel avontuur met een knallende finale, weer zo slim gebruik gemaakt van de ruimte. Waar meestal een kamer die zo goed scoort, toch de fout in gaat, zijn de puzzels. Maar nee hoor. Ook hier: de ene banger na de andere.

Dit bezoek aan Arbreville voorziet ons nog weken van ‘oh ja, weet je nog..’ momentjes. En dat heeft nog maar 1 andere kamer kunnen veroorzaken: mijn voormalige nr 1!

Verborgen geschiedenis in Waalwijk..

Ik geloof dat ik nog nooit zo lang in spanning heb gewacht tot ik bij een kamer op bezoek mocht gaan. Dat begon al eind vorig jaar met de presale, later met de officiele opening van het pand en nu mochten we dan eindelijk op bezoek..

We worden iets voorbij de winkel opgewacht en naar de winkel begeleid. Daar krijgen we de kans om op het gemak iets uit te zoeken voor onze antiek collectie. De host doet niet alleen het praatje, ze beheerst de rol en heeft hele snedige zinspelingen. Heel fijn om niet het geijkte ‘wat vast zit zit vast’ te horen, waardoor je er ook lekker in komt. En dan zorgt ene Lorenzo er wederom toch voor dat het verhaal net iets anders gaat dan verwacht.

Curiosa is echt een beleving. Terugkijkend is het puzzelwerk prima te doen maar zorgt de sfeer er voor dat je net wat langer blijft plakken. Sommige ruimtes zijn echt een klein museum waar je langer naar wil blijven kijken. En dan heb ik het niet alleen over de curiosa, maar juist ook de herinneringen die Roy en Maurice samen met hun familie en naaste vrienden hebben opgebouwd, of verzameld hebben in hun pretparkfanatisme. Deze kamer is dat ook een ode aan alles wat ze lief hebben en als je dat weet ervaar je dat nog meer als bijzonder.

Wat jammer zeg, dat het nu al voorbij is. Ik kan nog veel meer zeggen, over componist Lorenzo die echt een meesterwerk heeft neergezet. De mooie beelden die voorbij komen. De liefde die er in zit. En host Milou die ons als waardige gasten heeft ontvangen en vol rijkdom naar huis stuurden.

Roy en Maurice, jammer dat jullie jezelf zo enorm overtroffen hebben, want nu zijn de verwachtingen natuurlijk torenhoog naar waar dit pand nog meer mee gevuld kan worden.. dat is gekkigheid natuurlijk, maar de nieuwsgierigheid blijft. Deze kamer speel ik graag nog een keer. Of drie, vier.. wat dat betreft is het net een pretparkattractie die je gerust nog eens doet om pas echt van alle details te genieten.

“Dit is geen munt”

Deze kamer stond lang op het lijstje, maar we hebben eindelijk de verre tocht naar het Noorden mogen maken om Groenlo te beleven. We worden ontvangen in een nette schijnbaar nieuwe ontvangstruimte. Na een korte introductie worden we naar de kamer geleid. Een toffe film vertelt ons het verhaal en we kunnen niet wachten om te gaan beginnen.

Deze kamer zit mooi in elkaar. Leuke puzzels, verrassende wendingen. Het is zo’n kamer waarin je op een gegeven moment opsplitst, enthousiast aan de slag gaat en achteraf nog eens bijpraat wat de ander eigenlijk heeft gedaan. We zitten ontzettend in een flow, en dan is het plots klaar. Jammer want we hadden nog best wat tijd over voor een volgende kamer. Het was een vrij abrupt einde van een lekkere flow.

Ik ben blij dat we de reis hebben ondernomen, en erg nieuwsgierig naar wat er nog komen gaat op deze locatie!

Kraak die kluis!

Het moment is eindelijk daar: onze break-in bij de Morfinekluis. De kamer begint niet traditioneel en dat gooit de spanning er goed in. Helaas sluit de kamer over 2 weken dus heeft deze feedback voor nu weinig zin, maar een beetje extra info over toilet en het achterlaten van je spullen (wat blijkbaar allebei wél kon op locatie) was welkom geweest.

Dat hield ons gelukkig niet tegen om vol enthousiasme aan de slag te gaan. We breken in bij de Morfinekluis en worden een aantal keer goed op de hielen gezeten door het personeel. Er hangt een gezonde spanning wat voor veel lol zorgt tijdens het spelen. Leuke puzzels, mooi einddoel.

Achteraf hebben we nog gezellig nagekletst met de host, ook een fanatieke escaper. We zijn blij om nog even langs geweest te zijn!

Een hartverwarmend avontuur

Onze eerste keer bij District21 was een goede opwarmer voor hopelijk nog meerdere bezoeken! De kamer bevindt zich in een enorm pand met veel potentie voor meer. We worden op een creatieve manier opgewarmd om richting de kamer te gaan. In vol ornaat worden we vervolgens koud in de kamer gegooid. Het avontuur kan beginnen!

We vliegen door de puzzels heen, dus de flow is lekker. Hier en daar weten we wel een antwoord te gokken omdat de clue moeilijk te vinden lijkt, maar het merendeel past als een handschoen. Er zitten veel leuke verfrissende trucjes in de kamer en hoewel de dreiging hoog lijkt, lossen we het vrij snel op.

Ik had gehoopt op nog een plotwending aangezien we aardig veel tijd over hadden, maar helaas was dit echt einde kamer. Voor ervaren spelers hadden er wel wat meer puzzels in gemogen naar mijn beleving. Want dit smaakt zeker naar meer!

Studio 100 waardig decor

Het is even zoeken naar de ingang, maar uiteindelijk vinden we waar we moeten zijn. Verstopt tussen de paintball hallen vinden we deze kamer. Na een korte en krachte introductie worden we het donker ingestuurd. En als het licht aangaat verbazen we ons door het prachtige decor.

Er wordt geadverteerd met meer dan 120 m2 en hoewel de hal indrukwekkend groot oogt is het een vierkante meter of 20-30 die daadwerkelijk te bewandelen is. Wat ik ook een beetje mis is het drama en sentiment in dit verhaal. De kamer is prachtig en het puzzelen is leuk, maar ik had meer diepgang verwacht met een WO1 thema in België. Het was weinig persoonlijk of verhaal, vooral: daar zit de vijand, blaas ze op.

Voor 4 spelers is de kamer goed te doen, ben je echt heel fanatiek dan ben je er waarschijnlijk wel snel uit. Vooraf wordt het record nog even aangewezen maar daar willen wij het niet voor doen. Daarom houden we het tempo dan ook rustig. De eindfinale is leuk opgezet, alle puzzelstukjes zijn opgebruikt en we knallen ons een weg naar de overwinning.

Wat toch een beetje nablijft is een nasmaak van meer potentie. Een paar extra puzzels of ruimtes waren op zijn plaats geweest, net als muziek en geuren. En het verhaal. Al met al een leuk tussendoortje en voor 2 personen een goede uitdaging!

Welke vakantie ook al weer?

Escape World is tot nu toe altijd een aangename verrassing geweest. Ik merk dat de kamers steeds beter worden, en ondanks de schrale bezetting voor meerdere kamers tegelijk heb ik het tot nu toe goed naar mijn zin gehad. Ook vandaag hadden we geluk met onze enthousiaste host Jarno.

Na een korte introductie mogen we van start. We spelen deze kamer met in het achterhoofd de gedachte dat dit de eerste echte Down the Hatch kamer is, en gedurende het spel komt die impressie ook redelijk voorbij. Wat me wel vanaf het begin duidelijk wordt is dat de tijd niet lief is geweest voor de puzzels en het decor. Escape World kennende zal er ongetwijfeld een opknapbeurt aanstaande zijn, maar ik hoop dat het er snel aan komt want de indruk is nu vooral veel vies en smerig.

We moeten er duidelijk even in komen. Dat ligt aan ons en misschien een beetje aan de logica, maar gelukkig zit er op een gegeven moment wel vaart in. Fijn dat onze host aanvoelt wanneer er een hint nodig is en wanneer niet. De puzzels die volgen zijn leuk en prima te begrijpen. Hier en daar slijtage geeft wel de indruk dat het er viezig is dus ik hoop dat daar op termijn naar gekeken kan worden.

We kletsen nog even gezellig na met de host en ik ben blij dat hij net zo’n fanatieke escaper is. Het blijft jammer dat hosts hier meerdere kamers tegelijk moeten draaien, ik hoop dat daar toch verandering in komt!

Piep-piep-piep-piep-scheetgeluid

Een outdoor escape: weer eens wat anders! Met open vizier gingen we deze escape tegemoet. Nietsvermoedend zitten we te wachten als we plots worden opgeroepen als bom experts. En voor we het weten staan we buiten bij een container, met een bom die binnen een uur gaat ontploffen.. onhandig, maar we zullen ons best doen.

Deze escape is veel rennen, vliegen, duiken vallen en weer opstaan. Lekker puzzelen en met name met tweetallen is dat heel leuk. Wij speelden met 4 en hebben eigenlijk constant in tweetallen gewerkt. Je krijgt daarmee wel minder mee want het andere team doet, maar tegen het einde is daar dan toch een moment dat we nog even samenwerken als viertal. De puzzels zijn leuk en uitdagend. Onze host is er altijd bij en kan ingrijpen wanneer nodig, een leuk gegeven.

Al met al weer een verfrissend uitstapje na alle klassieke escaperooms. Ik moedig fanatieke escapers zeker aan hier langs te gaan, of zelfs in battle modus tegen elkaar te spelen. Dat kan dus ook en werkt volgens mij hartstikke leuk.

Veel potentie, geen van Gogh

Op de gok hebben we een relatief nieuwe kamer uitgezocht. Nog geen reviews, leuke foto’s, het zou zomaar een verborgen pareltje kunnen zijn. En ondanks dat de ontvangst was op een plek waar veel vrijgezellenfeestjes en teamuitjes plaats vinden, hadden wij een leuke start. Een hele vriendelijke host die ons goed in het verhaal meenam en een mooie facade van de kamer. Het krantenartikel dat ons vooraf werd getoond was nog geen 2 maanden oud, dus verser kan haast niet.

Gaandeweg zakt de moed ons toch een beetje in de schoenen. De kamer is prachtig aangekleed, het ruikt er goed en er hangt met de muziek een fijne sfeer. Maar de flow ontbreekt voor ons. Puzzels voelen voor ons niet logisch, we lossen iets op maar het is niet helemaal duidelijk wat we hiermee weer ‘vrijspelen’ en soms moet een antwoord meerdere keren gegeven worden voor het goed wordt gerekend. Een deel van het team geeft het maar op en uiteindelijk staan we met anderhalve man en een paardenkop de eindpuzzel op te lossen. Echt heel jammer want er zit echt potentie in de kamer. Het thema is leuk gekozen en de uitvoering is visueel top.

Er zaten een aantal elementen in de kamer die blijkbaar restanten van puzzels die het niet gehaald hebben waren. Afleiding dus. Jammer, want het snoept onnodig veel tijd. Ik hoop dat deze kamer na het bezoek van meer fanatieke escapers toch nog een opknapbeurt krijgt. Want als dit de kamer is die voor veel spelers hun introductie tot escapen wordt, snap ik goed dat er een stigma over escapen ontstaat :-)

Als de kat van huis is..

Omdat we inmiddels aardig wat kamers gespeeld hebben, eindigen we steeds verder in het land. Voor ons is dat regio Deventer en zo kwam Agatha op ons pad. Nooit van gehoord dus we konden zonder verwachtingen binnen stappen. Ook wel eens fijn!

Wie deze review leest moet ik teleurstellen: ik ga je wel degelijk met verwachtingen op pad sturen. Na een warm ontvangst en een kort praatje verandert de host heel soepel van onderwerp en zitten we plots midden in het verhaal. De manier waarop we vervolgens binnenkomen is leuk en erg goed gebalanceerd. Dat geldt voor alle puzzels, en dat zijn er nogal wat! Dit is echt een hele fijne balans tussen zoeken, nadenken, invoeren en communiceren. Perfect zelfs.

Hoewel het een voorspelbaar thema is (je gaat op bezoek bij een oud vrouwtje waar onlangs iemand vermist is geraakt) stoor ik me daar totaal niet in. De puzzels staan los van de verhaallijn en brengen je dus niet logisch naar de volgende stap, maar zijn gewoon puzzels waarmee je een deur of slot kunt openen. Juist omdat het zoveel zijn en ze leuk zijn vind ik dat een logische zet.

De flow is heerlijk, voor mij misschien wel het belangrijkste. Al tijdens het spelen voelde ik dat dit zo’n kamer is die nog lang als prettig in het geheugen zal blijven staan. Je hebt zo van die kamers waar de vibe leuk is, van aankleding tot aan de puzzels, deze past zeker in het rijtje.

Wat mij betreft meer dan een kamer die je gewoon moet meepakken als je in de buurt bent, eerder een must play als je van lekker puzzelen houdt. Het zit misschien niet bomvol effecten (nu ik er zo over nadenk is het eerder analoog dan digitaal) maar dat maakt het zo lekker ouderwets gezellig. Blij dat we deze hebben meegepakt!

Wild in het Westen!

Jaa, dit was er weer eén hoor! Een kamer waar de eigenaar nog altijd zelf met veel passie de scepter zwaait, van begin tot eind. We hebben dan ook met volle teugels genoten ?

Na een korte introductie (origineel gedaan) worden we op originele wijze in de kamer gedropt. En over die vierkante meters is zeker niet gelogen! Dat zorgde in het begin even voor vertraging: er is ontzettend veel te zien en vooral ook veel tegelijk te doen. Gelukkig wijst het licht ons vrij snel de weg. En in een mum van tijd vliegt ons viertal door het wilde westen. We beleven avontuur na avontuur. Soms simpel, soms een doordenker, maar net wanneer we de moed op willen geven blijkt een andere denkwijze toch de sleutel tot succes.

Als aan ware goudzoeker (mijn naam keert niet voor niets terug in deze kamer) stort ik me op het goud wat tegelijk het hintsysteem vormt. Als we met volle handen de buit uiteindelijk inleveren (na een heel grappig eindspel) krijgen we nog een leuk souvenir terug. “Allemaal Temu” lacht de eigenaar nog.

Nou, dat is de kamer zeker niet. Het is robuust, hier is over nagedacht, helemaal niet gek voor een eigenaar die ‘slechts’ een stuk of 40 kamers heeft gespeeld. En na zijn eerste kamer zelf is gaan bouwen. Bedankt voor de gezelligheid en het avontuur! Wij hopen vurig op een warm wederzien..

Reactie door EscapeVeessen

16 mei 2026

Howdy Wouter, wat een super leuke review en uiteraart hartelijk dank hiervoor.
Ik zit gewoon te blozen nu.
Zeker leuk om te horen dat het jullie zo naar het zin is geweest, dat is waar het ons om te doen is.
En ik hoop zeker dat we elkaar nog eens weer tegen komen,...wie weet hebben we dan weer een kamer.
Gr. Sheriff Berend van EscapeVeessen

Knopjes in de uitverkoop

Het is lastig samen te vatten wat we in deze kamer hebben meegemaakt. De escaperoom voelt meer als een mega Photoplay automaat met extra veel knoppen. En opzich waren dat leuke puzzels, met de beperking dat 90% van de puzzels opgelost moesten worden door felgekleurde knoppen in een volgorde in te drukken.

We lopen langs een aantal in piemelpakken gestoken bijlwerpende mannen en wachten in een kleine ontvangstruimte tot we aan de beurt zijn. Een eerste groep ontsnapt uit een kamer, 2 minuten later komt een nieuwe groep binnen en ook tegelijk komt de vorige groep uit onze volgende kamer. En geloof het of niet.. 3 minuten later staan wij met de woorden “Jullie mogen die deur door” ook weer binnen en kunnen we beginnen. Lichtelijk in de war door wat er zojuist gebeurd is beginnen we aan het verhaal.

Wat volgt is een lineaire puzzeltocht met heel veel knoppen. We merken al snel dat dit veel te krap is voor 4 ervaren spelers en dat gaat in combinatie met de introductie een beetje op de irritatie zitten. De puzzels zijn fraai, maar voor mij niet meer dan dat. Ook daar zijn gekleurde lampen en knoppen continu leidend. Er zit een simpel verhaal in de kamer dat met een video verder wordt verteld, het doel is duidelijk en licht wijst ons de weg naar de volgende puzzel.

Na het behalen van de kamer krijgen we wel als leuk aandenken de foto mee. Ik voel me dan toch een beetje schuldig dat ik een mindere ervaring heb gehad (ondanks de lol met onze groep) maar als ik terugkijk zag ik vooral een gehaaste medewerker die teveel kamers en andere activiteiten tegelijk moet doen waardoor er weinig tot geen tijd is voor ontvangst en napraten. De kamer lijkt grotendeels automatisch te draaien. Zeker voor de veiligheid vind ik meerdere kamers tegelijk echt not done.

Ik denk dat het een geinige uitdaging is voor 2-3 personen als je de knoppen en weinig begeleiding voor lief neemt. Ga er dan ook vooral met die verwachting heen.

Leukste kinderfeestje ooit

Denk je een leuke rondleiding door het fort te krijgen.. word je plots beschuldigd van diefstal. En zitten we vast!

Een beter bezoek aan de gevangenis had ik me niet kunnen wensen. Ik vind kamers in een oud gebouw altijd wel iets hebben. Dit oude fort blijkt het perfecte decor te zijn voor een klassieke break-out. Je krijgt zo en dan het gevoel ergens terecht te komen, waarvan je je afvraagt of je daar wel mag komen. Dat maakt de locatie extra uniek.

We vliegen door de puzzels heen (al voelde het gewoon als lekker puzzelen) en dat is echt te danken aan de lekkere flow. Niet te makkelijk, genoeg uitdaging, en voor vier personen eigenlijk ook prima te doen. Ook treffen we nog een klassieke puzzel in een wel heel creatief jasje. Dat was bijna fluitend puzzelen, zo leuk!

Met vooraf een leuke rondleiding en achteraf nog gezellig napraten, bewijst Stefan zich niet alleen als een goede host maar boven alles een enthousiaste puzzelaar. En dat enthousiasme delen wij maar al te graag!

Break-in van de eeuw

Mijn ervaring met de kamers van Turf is dat het escapes met een twist zijn. Er zit meer spelelement in dan een standaard kamer, vaak wat meer gericht op bedrijfsuitjes of outdoor activiteiten. Deze kamer is toch iets klassieker, maar begint gelukkig al op een hele originele manier. Geen ontvangst, laat je spullen maar in de auto en beginnen maar! Een kleine kritische noot: er had in de mail best vermeld mogen worden dat jassen het beste mee gaan, want in dit fort kan het behoorlijk koud zijn.

Gewapend met een koffer mogen wij een kunstgallerij binnendringen. Er hangt dreiging, maar die is een beetje vreemd: de aanwezige bewaker kan ons alleen horen maar niet zien. Zijn camera's zijn kapot. Wat ik dan verhaalwise niet logisch vind is dat de bewaker zich 90% van de tijd gewoon opsluit in zijn kantoortje. Als je had verteld dat er om de zoveel tijd een bewaker zijn ronde zou komen doen was het al voldoende geweest.

De kamer is verhuisd vanuit een museum naar deze locatie. Het is een beetje vreemd dat er zoveel 'dure' kunst in deze oude schimmelige bunker hangt, maar het past misschien wel in het verhaal omdat het om een schimmige expositie gaat. Wat ik echt tof vind is dat het kunst is. Geen AI art, maar echt een kunstverzameling. Gewapend met een kaart bewegen we ons door het pand. Op die kaart staan een aantal kruizen gemarkeerd waarvan wij concluderen dat het plekken zijn waar je niet mag komen maar achteraf horen we dat het tot iets anders diende. Dat had duidelijker gekund.

We worden met (niet teveel) hints een beetje opgejaagd, dus krijgen de indruk dat er niet veel tijd meer over is. Dan blijkt achteraf dat we toch sneller dan verwacht door het eindspel zijn geraced en kunnen we de overwinning vieren! De jonge host neemt ons enthousiast nog een keer mee door de kamer. Complimenten voor het chat-systeem dat deels automatisch werkt. Ik ben benieuwd of de verbouwing op de vorige locatie tijdelijk is en de expositie weer plaats krijgt in een écht museum in plaats van de koude bunker.

Niet verbroken.. maar verpletterd

Helaas moet ik kort zijn over deze review. Veel tijd hebben we niet gehad om rond te kijken in deze kamer, want toen we binnen stapten gebeurde er iets vreemds..

We worden vriendelijk ontvangen door de eigenaar van de kamer. Er is meteen een klik en na een kort toiletbezoek stonden we te trappelen om te beginnen. We gaan onderzoek doen naar een sekte. We zijn al een beetje bekend met de 'mannenpraatclub' en krijgen nog wat extra informatie voordat de deur open gaat en alles in een stroomversnelling schiet.

We hadden graag de andere helft van het uur naast de host doorgebracht, want zijn blik na het halen van de kamer bínnen de 30 minuten was onbeschrijflijk. Minder dan een halfuur in een escaperoom is kort en haast zonde van het bedrag dat je voor het dubbele betaalt, maar dit was ook wel een beetje onze eigen schuld. Al vanaf de eerste puzzel schoot ons team in de actie en wisten we in 6 verschillende duo-combi's de puzzels in een moordtempo op te lossen. Natuurlijk voelde het alsof we er sneller doorheen gingen dan normaal, maar dat we bij elke puzzel blijkbaar de spijker op zijn kop sloegen en in recordtempo door de kamer vlogen is een mooi samenspel tussen de puzzelminds van zowel de maker als de speler.

Voor de puzzels dan ook een mooi cijfer. De aankleding was hier en daar wat semier, maar dat leidde niet af. Weten wij veel wat er in de geheime kamers van deze organisatie aan aankleding gebeurt :-) De kamer maakt ons wel erg nieuwsgierig naar wat er gaat volgen op deze locatie, zeker na een paar tipjes van de sluier gehad te hebben. Een kamer die je 2x opnieuw kunt spelen, klinkt interessant..

Bedankt voor een leuke afsluiter van de dag!

Into the HYPEVERSE!

Ik zeg het maar eerlijk: ik was eerder nieuwsgierig dan enthousiast om deze kamer te gaan spelen. En de behoorlijke prijs hield die nieuwsgierigheid maar goed onder bedwang.. tot daar een mooie aanbieding kwam. We ‘moesten’ wel!

Ik ben een sucker voor puzzels, verhaal en beleving. Ik wist van tevoren wat we een beetje konden verwachten en dat je het vooral van je eigen avonturen moest hebben. You are immers the story. Er wordt ook een mooi verhaal opgebouwd. Dat begint op de website, een verhaal over een spel dat niet bestaat, en bij aankomst krijgen we ook nog iets wat informatie mee. De link met het uiteindelijke verhaal verloop van de kamer kan ik eigenlijk niet helemaal leggen. Er wordt een prachtig groot en gelaagd verhaal geïntroduceerd maar tijdens het spelen minimaliseert dat zichzelf tot een kat en muis spel vol adrenaline. Dat is jammer, want de stukken voor het verhaal liggen er.

Tegelijkertijd wordt er misschien wel teveel verteld en is dat het probleem. Het is (zelfs voor mij als 8 op 10) een heerlijk terugkomen in het universum van DarkPark. De muziek deed me glimlachend terugdenken aan vorige avonturen. Maar misschien was dat wel een verhaal geweest dat simpel genoeg was. Alle verhalen vóór de start van de kamer worden uiteindelijk amper ingelost.

De kamer bestaat uit twee gedeeltes. Ik was bang dat ik de balans tegen zou vinden vallen, maar ik heb me de volle 60 minuten vermaakt. Ik snap wel dat het eigenlijk te krap is. Zeker een spel waarin angst overheerst kan snel uitlopen. Maar eerlijk is eerlijk, we gingen er dapper doorheen. Gelukkig voor mij was er halverwege ook een breekpunt waar ik de acteur gewoon als acteur kon zien en zeker het eindspel heeft me erg kunnen vermaken.

Vooraf vul je een angstlevel in. Bij 10 poep je in je broek, bij 1 heb je blijkbaar geen gevoel. Wij vonden de verdeling tussen wat diegene moest doen en het cijfer dat is ingevuld niet altijd kloppen. De een-na bangste persoon had misschien wel de meest heftige confrontatie. Voor een spel waar je de verantwoordelijk over jezelf zo in andermans handen legt, mag er van mij kritischer gekeken worden naar de verdeling.

En dan tenslotte de gastvrijheid. Ik snap dat je als speler vanaf het begin in de experience gezogen moet worden en kan me nog voorstellen dat een minimale ontvangst zonder host en zonder toiletbezoek er nou eenmaal bijhoort. Het napraten en zitten was helaas wel in lijn met alle andere DarkPark bezoeken die ik heb gedaan. De host had eigenlijk geen tijd om na te praten, het bleef allemaal een beetje oppervlakkig en geheimzinnig, er was geen ruimte voor een drankje na. Juist na zo’n intens spel heb je als bezoeker toch de behoefte om even op adem te komen, samen met de acteur nakletsen van leuke momenten. In plaats daarvan staan we 5 minuten na de game in de regen weer buiten. Ik vind dat echt een groot gemis bij DarkPark. Ik mis de persoonlijke touch in de service. Hoe suf of sloom je groep ook is :-)

Er zijn mixed feelings, maar ze zijn zeer overwegend positief. Het is jammer dat er zo weinig is waardoor je ook maar een paar details hebt om de kamer te omschrijven zonder echt te spoilen wat er daar in Delft allemaal staat te gebeuren. Is het een escaperoom? Vast wel, maar je moet wel meer van de experience houden dan klassiek puzzelen. De totale prijs was het me niet waard geweest, dus ik ben heel blij met de black friday korting.

Ik kijk uit naar Gijs of the Phoenix en ik hoop vurig op een warmer ontvangst achteraf!

Japie Krekel hier!

Dit zijn de escaperooms die je elke 10 kamers weer eens lekker met zijn tweeën moet doen. Zoals iemand ooit bij een andere review schreef: je schoenen uit en lekker gaan puzzelen.

Oké, de schoenen bleven aan maar we hebben ons wel thuis gewaand bij Gepetto. Dit is de eerste seizoenskamer die ik heb gespeeld hier. Mooi hoe er gebruik is gemaakt van de ruimte. En voor 2 personen viel er behoorlijk wat te puzzelen. Het was veel rekenwerk, waar ik in een escaperoom gewoon nooit zo'n zin in heb, maar gelukkig bleef het allemaal vrij simpel en was het goed te doen. Verder werden we zo af en toe door Japie Krekel himself begeleid door de kamer, als we even vast liepen.

Er is bij deze kamer vooral heel veel te zien en te doen, dus je blijft in een lekker tempo doorpuzzelen. Ook met 3-4 ervaren spelers ben je wel even bezig, maar 2 personen beviel ons heel goed. De herhalende stockmuziek op de achtergrond is precies wat een kamer van dit formaat nodig heeft. Gewoon een leuk tussendoortje om je hersenen eens goed te kraken. Beviel prima!

Nyx voor mij

We worden ontvangen in een mooie ruimte. Er wordt niet gelogen als we horen dat de gang naar de wc lang is: maar wel prachtig, en heel veel deuren met veel potentie voor nieuwe escaperooms. De inleiding is wel wat slordig. De host laat ons binnen in de 'wat donkere' ruimte en schijnt zelf bij met de zaklamp op haar telefoon. Dan krijgen we in de ruimte al best wat uitleg die ik of daarbuiten zou doen, of introduceren met een voice-over. Uiteindelijk is het dan tijd om te beginnen.

Het verhaal van deze kamer is slordig. Of eigenlijk niet te begrijpen. Doordat alle teksten met AI geschreven zijn (een rijmschema heeft de voorkeur boven een verstaanbare tekst) en ook met een spraakmodel worden verteld (de nadruk op rare momenten in de zinnen, engels accent) snap ik in ieder geval weinig van de vertelling. Het is eigenlijk een grote potpourri van klanken, emoties, opeens heftige muziek en nog steeds onbegrijpelijke teksten. Dit mist regie.

De puzzels zijn gelukkig wel aardig. Soms even zoeken waar we mee bezig moeten, en anders stuurt het hintsysteem ons wel de goede kant op. Dat hintsysteem is een pratende papegaai... met een speakertje waardoor we gewoon 1 op 1 contact hebben met de gamehost die tegen ons praat. Het had net zo goed een walkie talkie geweest. We worden toch hier en daar verrast door een leuke puzzel, maar het doet een beetje pijn als we achteraf horen dat die ook door AI zijn bedacht.

Wel weer een pluspuntje: deze kamer sluit af met een eigen musical nummer. Hebben we dat ook weer eens meegemaakt.

Een kleine disclaimer: De eigenaar van Unlimited is fan van het gebruik van AI. Toen hij het pand huurde waren er heel veel ruimtes te vullen, dus ik snap dat generatieve AI de snelste oplossing was om ook snel geld terug te gaan verdienen en zoveel mogelijk spelers binnen te halen. Afbeeldingen, teksten, stemmen, muziek en puzzels werden allemaal met AI gemaakt en op een hoog tempo verschenen er kamers. Als ondernemer snap ik de keuze, maar als creatief maker met een groot hart voor eigenaren met een passie voor escaperooms huilt mijn hart toch een beetje. Ik snap dat we niet om AI heen kunnen en dat we het als tool kunnen gebruiken. Maar om nu alle creativiteit links te laten liggen.. Ik ben blij dat vrijwel alle andere spelers zo lovend zijn over deze kamers en dat de eigenaar zijn passie om te maken met behulp van AI wel snel kan doorzetten. Maar ik hoop vurig dat zodra de basis staat, de digitale stemmen vervangen kunnen worden door echte stemacteurs, creatieve makers hun kunsten in kunnen zetten voor de afbeeldingen en de eigenaar inmiddels genoeg geleerd heeft om zich zelf aan een puzzelontwerp te wagen! :-)

Nog 2 minuten!

Na ons bezoek aan de Vliegende Hollander kamer was het tijd voor de Poppendokter. Een leuk thema, een aantal uitdagende puzzels, maar ook hier weer veel AI gebruik. En het hintsysteem is net als bij de vorige kamer een luidspreker waardoor we de gamehost horen.

Het verhaal in deze kamer is iets duidelijker dan waar we tegen aan liepen bij de Vliegende Hollander. Maar tegen het einde loopt de frustratie op, en wanneer er wordt aangegeven dat we nog 2 minuten hebben ben ik eigenlijk bereid om die nog even uit te zitten. Dat ligt niet aan de puzzels, die waren fraai en redelijk uitdagend, maar de stroperige vertelling krijgt me niet door het verhaal. Dan toch op het einde nog een leuke verrassende twist, en met een kleine gok weten we de kamer met een paar seconden over te halen.

Een kleine disclaimer: De eigenaar van Unlimited is fan van het gebruik van AI. Toen hij het pand huurde waren er heel veel ruimtes te vullen, dus ik snap dat generatieve AI de snelste oplossing was om ook snel geld terug te gaan verdienen en zoveel mogelijk spelers binnen te halen. Afbeeldingen, teksten, stemmen, muziek en puzzels werden allemaal met AI gemaakt en op een hoog tempo verschenen er kamers. Als ondernemer snap ik de keuze, maar als creatief maker met een groot hart voor eigenaren met een passie voor escaperooms huilt mijn hart toch een beetje. Ik snap dat we niet om AI heen kunnen en dat we het als tool kunnen gebruiken. Maar om nu alle creativiteit links te laten liggen.. Ik ben blij dat vrijwel alle andere spelers zo lovend zijn over deze kamers en dat de eigenaar zijn passie om te maken met behulp van AI wel snel kan doorzetten. Maar ik hoop vurig dat zodra de basis staat, de digitale stemmen vervangen kunnen worden door echte stemacteurs, creatieve makers hun kunsten in kunnen zetten voor de afbeeldingen en de eigenaar inmiddels genoeg geleerd heeft om zich zelf aan een puzzelontwerp te wagen! :-)

h4ck3r l1f3

Wat een prachtige ontvangstruimte hebben ze hier! Ik kan me voorstellen dat het hier gezellig nakletsen is met een goedgevulde ruimte. Op een vroege zondagavond waren wij de enigen, maar dat maakte het zeker niet minder gezellig. De enthousiaste host ontving ons vrolijk en na kort gekletst te hebben was het tijd om op een hele bijzondere manier het verhaal in te duiken.

Deze kamer is een opgeknapte versie van Operation Source Code. We hebben de vorige kamer niet gespeeld dus het is een beetje gissen waar een lik verf overheen is gegaan en wat er origineel al zat. Het kan ook aan mij gelegen hebben maar de algemene verhaallijn kwam niet helemaal naar boven. Gelukkig is het gewoon lekker puzzelen en de eerste ruimte beloofde qua aankleding al veel goeds. De rest van de kamer is ook gewoon netjes aangekleed. Soms voelt het wat overweldigend. Er is niet altijd evenveel sturing naar de volgende stap en dan is het gissen wat je moet doen.

Wel heel fijn: de host laat ons gewoon even sukkelen tot we uiteindelijk de volgende stap vinden. Dat heb ik liever dan dat we platgegooid worden met hints. Al met al was het een leuke puzzelkamer, wellicht nog leuker en uitdagender met 2 spelers.

Brabantse gezelligheid kent geen tijd..

Elderbroeck. Love it! Veel escaperooms hebben de neiging om een Nederlands verhaal te vertellen met een engelse naam voor het dorp of de stad waar we zijn. Maar hier in Schijndel, eh Elderbroeck, is het gewoon Nederlands, Engels én Brabants tegelijk. En mijn vermoedens (en lichte hoop) voor het Brabants gezellige begin van deze kamer werden meer dan positief ingelost in het begin. Wat een heerlijke ontvangst en start. Dít is thuiskomen.

Sommige escaperooms voelen alsof je er dagelijks zou kunnen komen. De straten van Elderbroeck horen daar ook bij. Het is jammer dat ik afgelopen jaar twee kamers met dezelfde vibe heb gespeeld, want ik had me graag 10% meer verbaasd over hoe mooi dit er uit zag. De puzzelflow was ook geweldig. Dit zijn geen puzzels maar minigames. Zijmissies terwijl we het verhaal ontdekken.

Ik ben als creatief maker geen fan van AI. En helaas komen er in deze kamer ook foto's voorbij die ik liever 'echt' had gezien. Maar er wordt ook wél op een leuke manier gebruik gemaakt van AI. Het wordt als tool neergezet om onze ervaring nog persoonlijker te maken. En daar kan ik stiekem dan toch om giechelen.

De makers en iedereen voor en achter de schermen hebben ons echt verrast met een unieke experience. Om als een ware detective dit verhaal te ontdekken is misschien wel mijn favoriete manier van storytelling. Het is heel goed te doen voor 3 personen, je kunt zelfs los van elkaar op pad, en samen met het muziek- en lichtspel wanen we ons in onze eigen film.

Bedankt voor een onvergetelijk bezoek aan Elderbroeck. Jammer dat het maar een saai dorp is.. we zijn benieuwd wat hier nog meer kan gebeuren.

Hurrah!

Nadat we even op temperatuur kwamen in de prachtige ontvangstruimte werden we vluchtig opgetrommeld om richting Chernobyl te verhuizen. Ik heb zelden een introductie meegemaakt die je zo lang op kan hypen zonder de aandacht te verliezen. Dat begint al na de eerste deur. We kwamen ogen tekort en de adrenaline stuurt je de juiste kant op. Onze host en bevelhebber Richard heeft de kamer en beleving voor ons op weten te krikken naar een magistraal niveau. We wisten een beetje wat we konden verwachten, maar de intro heeft het voor elkaar gekregen dat we er zowaar zin in kregen ook.

Wat volgt is een geweldige beleving. De puzzels zijn oké, het spel er omheen lag me heel erg goed. Dit is geen host die een rolletje speelt maar een acteur die de ruimte en zijn rol eigen heeft gemaakt. Het kat en muis spel is uitdagend en maakt nieuwsgierig. De vibe is spooky, viezig, sommige onderdelen zijn wel echt aan vervanging toe maar ze vallen goed weg in de vervallen staat van het Chernobyl gebouw.

Ik kwam met een grote glimlach de kamer weer uit, altijd een goed teken. En dat we achteraf met video de kamer nog een keer mochten herbeleven is natuurlijk de kers op de taart. Met nogmaals veel hulde voor Richard, een held van een host die precies weet wat hij doet!

DIETER! VERDOMME!!!

Plots is mijn naam Dieter en mag ik samen met twee nieuwe collega’s aan de slag in het Harbor Hotel. Wederom een kamer met acteur bij TheStart en na een introductie bij Chernobyl belooft dat weer veel goeds. Maar knap dat deze kamer de acteur weer heel anders in weet te zetten.

Speurenderwijs ontdek je het verhaal van dit hotel. Hoewel de introductie anders doet vermoeden heb ik de aanwezigheid van de acteur alleen maar als heel komisch ervaren. Ik snap dat het spannend kan overkomen, maar wat ze heel goed doen is de regels uitleggen en grenzen aangeven. Waardoor het voor mij alleen maar leuker werd om die grenzen op te zoeken en jezelf uit te dagen.

Qua puzzels was het al meer avontuur dan Chernobyl, of het lag mij meer, maar de vibe van het donkere hotel was ook fijn. Een setje kniebeschermers had geen kwaad gekund maar die blauwe plekken zijn dan maar een mooi aandenken aan een geweldige avond!

Ook nog fijn om alles met de groep terug te kijken. De host heeft met zorg de beelden geselecteerd en weet het leuk na te vertellen, wat ons des te meer doet beseffen hoeveel werk hij wel niet te doen heeft met 3 dubbelrollen.

Bijzzzondere ervaring

Soms is reviews lezen vooraf een prima idee. Dat heeft er in ieder geval voor gezorgd dat we met de juiste verwachtingen deze kamer hebben kunnen spelen.

Oké, misschien met iets meer verwachting van de intro dan nodig. Maar het was anders en origineel. En een goeie promo voor de prachtige spellenwinkel waar we lang hebben rondgekeken. We kregen van onze host een prachtig verhaal uit de pen van Roald Dahl te horen. En wat deed hij dit goed! Het was een lange intro maar we werden er helemaal in mee gezogen. En daarna werd het tijd om de kamer in te duiken.

Het is een oude kamer en dat merk je. Slijtage, vrij basic, een beetje in elkaar geknutseld. Maar als je dat vooraf weet is het vooral lekker puzzelen. Met subtiele hints word je de juiste kant op gestuurd en ook het eindspel krijgt ons enthousiast.

Tegelijk is deze kamer, los van de ouderdom, een geweldige premisse voor een nog betere uitvoering. Een complete herbouw met tof decor zou weer nieuwe liefde in de kamer stoppen.

Een origami die zich ontvouwt tot een parel..

.. ik kan het niet beter omschrijven dan een gelaagd kunstwerk. Hier zit liefde en lef in. Het is niet je standaard escaperoom maar je hoeft ook niet bang te zijn dat het compleet nieuw is. Natuurlijk is het extra gaaf als je het verhaal mee beleeft omdat het zich echt ontvouwt tot een gelaagde parel. William heeft gevoel voor storytelling. Waar in veel escaperooms het verhaal vaak een mooie omlijsting is om een sfeer neer te zetten, voelt het hier haast alsof we een waargebeurd mysterie induiken.

De puuzzels worden met tijd voor je afgekaderd. Voor ons werkt dat goed. In het begin voelen we wel flink de prestatiedruk, daar is de kamer ook wel naar. Aan jou de taak om bewijzen te verzamelen en in een uiteindelijke overhoring deze cold case op te lossen. Gelukkig zit het vol met heerlijke puuzzels en geeft het echt een lekker gevoel als je iets oplost. Een stukje gamification wat echt voelbaar is.


Ik heb genoten van dit mysterie, evenals de roast- debriefing en naklets achteraf. William en Michael hebben een risico durven nemen met iets nieuws in escapeland. Niet de meute achterna met horror, maar de hersenen laten joggen met dit puuzzelmysterie. Dat is meer dan goed gelukt. Hopelijk hebben wij William ook iets bij kunnen brengen met onze detective skills, en natuurlijk de juiste uitspraak van het woord puuzzel.

We kijken uit naar het volgende mysterie. Aan enthousiasme en verhalen geen gebrek, ik geef het maximaal 12 maanden :-)

Eersterangs theater!

Met het nodige broekpoepen vooraf mochten we ons dan eindelijk wagen aan een bezoekje bij House of the Twisted Minds! De andere 2 kamers bij Escaperoom Amersfoort waren op meerdere vlakken totaal iets anders dan deze beleving, en gelukkig maar. Met weinig verwachting maar wel veel zin reden we Amersfoort tegemoet.

De avond vooraf kregen we bericht dat er 4 uur voor onze ‘missie’ extra informatie zou komen. Zul je net zien dat de mail er bij ons tussenuit is geglipt maar gelukkig kregen we vrij snel op de app alsnog de juiste informatie. Wat blijkt: plassen vooraf is niet mogelijk. Dit heeft wel de nodige vertraging opgeleverd en hoewel ik de reden snap, had ik het chiller gevonden als we toch even de ruimte van Escaperoom Amersfoort binnen konden voor een sanitaire stop. Het voelt niet chill om zo laat, of eigenlijk zonder tijdsdruk uiteindelijk te arriveren. Ookal kregen we gelukkig te horen dat dit geen probleem was.

Een kleine valse start, maar dat maakte de kamer er zeker niet minder op. We maakten ons klaar voor een avontuur en dat kregen we hoor! Je krijgt herinneringen te zien en het wordt iedereen aan te raden goed te kijken. De ‘spelregels’ met de aanwezige acteur zijn duidelijk. Dat begint heel spannend, maar je ontdekt al snel een patroon om je comfortabel te voelen. En na deze kamer ben ik er wel uit wat de kick is, waarom ik toch steeds weer enge kamers opzoek. Achteraf is het geweldig, in het begin toch weer spijt. Maar daar tussen gebeurt de magie. Dat je voelt dat je hoofd en lijf de spanning onder controle krijgen. Dat je de 3e keer wél met zelfvertrouwen de hoek om kan lopen. Dat het als bekend terrein gaat voelen. Die kick is wat het hem voor me doet.

Deze kamer laat zien dat een goede acteur zoveel belangrijker is dan een host die ook als acteur voorbij komt. Ik ben ook blij dat hier ipv 1 host die 2 kamers draait, gewoon 2 man nodig is die hier alsnog als een jekko rondrennen om jou een theatrale beleving te geven.

Het enthousiaste van de acteur achteraf, waar dat laatste nog maar eens uit blijkt, bevestigt hoe bijzonder het was. Voor zover een escaperoom je echt kan raken heeft deze kamer zeker een hele warme herinnering achtergelaten. Fijn dat we door een hoop andere kamers hiervoor te spelen, deze kamer met de juiste moed en nieuwsgierigheid hebben kunnen ontdekken. Dit smaakt naar meer!

Weet je hoeveel er in die jas past!

Na een heftige ochtend in een of ander huis met twisted minds, was het even stoom afblazen in Kootwijkerbroek of all places! We waren aan de late kant maar hier werd gelukkig niet moeilijk over gedaan. Na een korte introductie met een bijzonder origineel thema was het tijd om te starten!

De eerste puzzel heeft een soort straftijd, leuk en een extra drive om het goed te doen. Wat ik dan niet snap is dat na het oplossen van de puzzel nog steeds die straftijd ingezet kan worden. Het voelt niet logisch. Hierna is het, over de hele kamer eigenlijk, veel zoeken naar wat de volgende stap kan zijn. Het voelt vaak niet logisch. Dat heeft misschien ook te maken met onze te moeilijk denkwijze, maar onze wanhoop werd niet meteen gezien. Aan de andere kant: laat ons vooral nog even sukkelen als we de tijd hebben. We zijn er niet voor een record.

De hele kamer voelt wat leeg. Wat jammer is, de nieuwste kamer is voor mij toch de minste van de 3. Weinig puzzels, een een beetje onsamenhangend geheel, ik denk dat de beginnende speler hier enthousiaster van wordt. Maar ook dat is zeker niet slecht. Prima uitdaging als je met 2 personen langs komt denk ik zo!

Doe je schoenen en sokken maar uit…

…Had ik niet op mijn bingokaart voor escapen dit jaar. Toch maar mooi afgevinkt. We stonden eigenlijk klaar voor de Parijse Kunstroof maar vonden het wel leuk om ook deze kamer mee te pakken, gelukkig was de host flexibel en voor we het wisten stonden we met onze tenen in het Franse zand. Lekker kliederen en puzzelen maar!

Een grappig thema, in de openingsvideo wordt al wat duidelijk over het verhaal en de puzzels zijn weer eens wat anders. Ook bij deze kamer is het soms wel even achter je oren krabben wat de logica is. Al liggen de puzzels van deze kamer me wel het meest van de 3.

Met de nodige sturing op een paar momenten weten we gelukkig ternauwernood te ontsnappen. Met als beloning een gezellige groepsfoto.. mét blote voten!!

Je ne sais pas..

In deze kamer woonden we ons in een echte metro. Het idee was heel leuk voor de beperkte ruimte, de uitvoering grotendeels ook. Je verlaat steeds een station om op een nieuw station aan te komen. Maar spullen die je achterlaat achtervolgen je gek genoeg ook.. dit is denk ik makkelijk opgelost door ons te vertellen dat je alles bij vertrek meeneemt of opruimt. Óf door snel handelen van de host.

Bij deze kamer had ik wel sterk het gevoel dat de host niet altijd meekeek. Wederom klikten niet alle puzzels, logica ontbrak en als er dan zichtbaar frustratie ontstaat vind ik duwtje de juiste richting in wel op zijn plaats. Jammer, want verder is de kamer wel echt leuk en qua vibe mijn favoriet van de 3!

Een bezoek om niet snel te vergeten..

Een paar jaar geleden waren we met twee al bij Ten colours. Een interessant concept, maar we werden toen vooral enthousiast over de nieuwe aankomende kamer. Vandaag met een compleet nieuw team vol ervaren spelers was het dan eindelijk zover. We mochten de expositie gaan bezoeken..

De ontvangst is kil maar hartelijk. Of wij als kunstkenners onze beste kant konden laten zien. Na de nodige plaspauze en de nodige feedback daarop was het tijd om de kunst van dichterbij te bekijken en ons oordeel te vellen over deze wel of niet originele werken..

De kamer neemt hoe dan ook een wending en we duiken het avontuur in. Er is meer dan genoeg te puzzelen voor iedereen, wat ons het gevoel geeft dat de tijd voorbij vliegt maar je staat ook geen seconde stil. De verschillende lagen- met name de bezonnebrilde sterspeler van de ochtend- zijn erg leuk.

We werden uiteindelijk enigszins verbaasd bij de uitgang ontvangen met de boodschap dat we het record hebben verbroken. Leuk meegenomen hoewel je daar natuurlijk niet voor speelt, en de tijdsflow blijkbaar gewoon heel lekker liep. Alleen maar complimenten voor de kamer dus!

Achteraf nog gezellig nagekletst, ik hoor dat de eigenaresse dat vaker doet en ik vind het heel leuk dat ze dan altijd zo enthousiast is. Dat maakt de community zo leuk!

Reactie door Just Escape

9 mei 2026

Gefeliciteerd met dit record en dankjewel voor de review! Heel leuk om te lezen.

It’s alive!

Wat een gezellige middag was dat! We werden ontzettend hartelijk ontvangen door de eigenaar. Ondanks vertraging van onze kant was er duidelijk geen haast en konden we rustig aclimatiseren. Hoewel we eerst Panic Room zouden spelen, kregen we toch het advies en de mogelijkheid om dit om te draaien. Normaal speel je beter van oud naar nieuw, maar we waren nieuwsgierig genoeg.. op naar het huis van Johannes!

Wat een heerlijke flow in deze kamer zeg. We konden als allevier heerlijk uitleven. Veel verrassingen, er gebeurde iets waar ik alleen maar op kon hopen en de puzzels pasten ons als een handschoen. Het was dan ook een grote verrassing dat de host ons op het einde schoorvoetend onthaalde met de boodschap dat we het record verbroken hadden.. niet helemaal de bedoeling en helemaal omdat we gewoon lekker mee gingen op de flow. Qua tijd voelde het perfect. Niet te kort, wel meer dan genoeg gedaan.

We hebben nog lang en gezellig nagepraat. Geen host die boven je staat of het allemaal beter weten, juist iemand die benieuwd is naar hoe je het als speler beleeft en mee kan praten over andere kamers. En achteraf heel blij met de speelvolgorde!

Red alert!

Op aanraden van de host spelen we deze kamer na De Architect. Met name omdat het tempo van deze kamer net iets hoger ligt. Nét hoor.

We beginnen lekker vlot en hét element van deze kamer geeft echt een motivatieboost, tot het vrij plots verdwijnt. Maar wat een lol hebben we gehad zeg. Het begin deed even anders vermoeden maar ondanks de semiere aankleding voelde het snel als veilig en bekend terrein. Onder lichte druk waren de puzzels ook leuk en met name de manier waarop we communiceerden vormde de grote uitdaging. Al met al puzzels die goed te doen zijn.. met een beetje druk erop júist een uitdaging!

Op bezoek bij mijn Zwitsere achteroom!

De eerste kamer van de vijf, we begonnen op locatie Trip Trap Bazar en zouden daarna de 4 kamers bij Trip Trap Hotel spelen. We wisten totaal niet wat me moesten verwachten en hier werd de toon gezet. De ontvangst was al meteen in karakter en met een paar duidelijke aanwijzingen was het niet meteen duidelijk of het gewoon een mysterieuze start is, of een slechte kamer. Gelukkig bleek het eerste!

Dit is een van de oudere kamers, maar voor mij meteen een goeie opwarmer! Er is heel goed gebruik gemaakt van de ruimte. Je vindt gangen en paden die niet vanzelfsprekend zijn voor een escaperoom. Alles gelijkvloers en in strakke kamers is makkelijker, maar hier vind je veel verdieping, schuine muren en hoeken.

De verhaallijn is ook duidelijk, we gaan op zoek naar een vervloekt beeld en moeten de vloek gaan opheffen. Dit doen we door te speuren in de antiekvoorraad van mijn Zwitserse achteroom en bij Trip Trap durven ze dingen lekker ongelijmd neer te pleuren. Het voelt als een kamer met veel mechaniek en weinig digitale shizzle. Die is er wel, maar je merkt het echt amper op. En dat is fijn als je al zo doorgewinterd op zoek bent naar iets wat ongetwijfeld een NFC chip moet hebben om de volgende puzzel te kraken. Nee, deze kamer daagt je op een ander niveau uit.

Eindstand: veel puzzels, nog een gezonde dosis spanning op het einde en vooral een lekkere flow en ambiance. We zijn goed warm voor het volgende avontuur in het Grand Trip Trap Hotel.

Trip Trap in het algemeen:
Escapen in Zwitserland (of in ieder geval bij Trip Trap) is een ontzettend toffe beleving. Wat de kamers bij Trip Trap in mijn ogen zo goed maken: passie voor aankleding, echt decor, alles oogt heel natuurlijk. In plaats van een mal waar je een kiezelpad mee kan gieten ligt er hier gewoon een echt kiezelpad. Een oude houten balk zul je altijd eerder tegenkomen dan een object dat uit de 3D-printer komt. Ook opmerkelijk: voorwerpen worden amper vastgelijmd. Dat zorgt soms wel voor een lastig overzicht, in sommige kamers heeft het daardoor heel lang geduurd voor we konden trechteren en het eerste aanknopingspunt konden vinden.

En dat is ook een lastige: De kamers beginnen over het algemeen met een enorme introductie, soms wel tot 3 minuten dat je gewoon zit te wachten en luisteren voor je iets kunt doen, om vervolgens weinig tot geen sturing meer te krijgen naar wat precies je opdracht is. En dan moet je het toch van hints hebben. Maar het niveau van de kamers en dan 4 van die toppers naast elkaar in het Grand Trip Trap Hotel, dat zie je niet snel in Nederland.

Het personeel was steeds weer (en wat hebben we veel verschillende gezichten gezien) ontzettend vriendelijk. Hier en daar gaat er wel eens iets lost in translation, maar het is fijn (en niet zo vanzelfsprekend voor Franstalige mensen) dat er zo goed en vloeiend engels gecommuniceerd werd. Er werd veel rekening gehouden met onze planning, vooraf goed meegedacht en een leuke rondleiding achteraf door de kamers.

Het was een pittige trip naar Zwitserland maar wat mij betreft 100% de moeite waard om Genève te bezoeken voor enkel deze kamers. En vooruit, als je toch in de buurt bent.. Neem een Moitié-Moitié kaasfondue bij restaurant Au Vieux Carouge!

Een decor waar je mond van open valt

Onze eerste kamer in het Trip Trap Hotel! We werden nog voor aankomst al enorm geholpen door een medewerker die meedacht over een parkeerplaats met elektrische laadpaal, wat nog best een uitdaging was in Genève. Gelukkig zat er een om de hoek en konden we op tijd beginnen.. Tijd voor een bezoekje aan tante Hilda!

We beginnen met een enorme introductie van zeker 4 minuten en een verhaal waar je u tegen zegt. Leuke backstory, maar een behoorlijke dooddoener. En dan is het plots tijd om de sprookjeswereld uit dat verhaal in te duiken. Gevolgd door een oprechte minuut stilte en verbazing: wat is dit een prachtige ruimte zeg. Net als bij de andere Trip Trap kamers is er wel heel veel te zien en kunnen we moeilijk een eerste aanknopingspunt vinden zonder een eerste hint. En dat hintsysteem is wat onhandig; een engelse gegenereerde computerstem die uit een put komt, en je alleen hoort als daar in de buurt bent. Gelukkig helpt onze host door de hint nog een keer te herhalen.

Het weggeven van zo'n grote beginruimte maakt nieuwsgierig naar wat er volgt. Dat is uiteindelijk niet per se een volgende ruimte maar meer een uitbreiding van de huidige kamer. Het einddoel is redelijk duidelijk maar de weg daarheen blijft gissen. We hebben veel hints ontvangen om de juiste kant op te gaan en het was al met al nog best een uitdaging voor 3 persoon en veel puzzels die tegelijk gedaan konden worden. Dit zou beter uitgewerkt kunnen worden: maak duidelijk dat het niet zo lineair is. Dat deze kamer wat ouder is valt me dan weer niet op. Maar dat zal hoe dan ook komen door de indrukwekkende start.

Na het nodige ren/vlieg/klimwerk naderen we de eindsprint en brengen we het verhaal tot een goed einde. Er waren wat technische mankementjes, helemaal niet erg, wel leuk om te weten wat er dan mis ging en waarom en daar schroomde de host gelukkig niet in om dat te vertellen. Met nog wat tips op zak voor een goeie kaasfondue in de buurt, en met zin in de volgende kamer, maakten we ons klaar..

Trip Trap in het algemeen:
Escapen in Zwitserland (of in ieder geval bij Trip Trap) is een ontzettend toffe beleving. Wat de kamers bij Trip Trap in mijn ogen zo goed maken: passie voor aankleding, echt decor, alles oogt heel natuurlijk. In plaats van een mal waar je een kiezelpad mee kan gieten ligt er hier gewoon een echt kiezelpad. Een oude houten balk zul je altijd eerder tegenkomen dan een object dat uit de 3D-printer komt. Ook opmerkelijk: voorwerpen worden amper vastgelijmd. Dat zorgt soms wel voor een lastig overzicht, in sommige kamers heeft het daardoor heel lang geduurd voor we konden trechteren en het eerste aanknopingspunt konden vinden.

En dat is ook een lastige: De kamers beginnen over het algemeen met een enorme introductie, soms wel tot 3 minuten dat je gewoon zit te wachten en luisteren voor je iets kunt doen, om vervolgens weinig tot geen sturing meer te krijgen naar wat precies je opdracht is. En dan moet je het toch van hints hebben. Maar het niveau van de kamers en dan 4 van die toppers naast elkaar in het Grand Trip Trap Hotel, dat zie je niet snel in Nederland.

Het personeel was steeds weer (en wat hebben we veel verschillende gezichten gezien) ontzettend vriendelijk. Hier en daar gaat er wel eens iets lost in translation, maar het is fijn (en niet zo vanzelfsprekend voor Franstalige mensen) dat er zo goed en vloeiend engels gecommuniceerd werd. Er werd veel rekening gehouden met onze planning, vooraf goed meegedacht en een leuke rondleiding achteraf door de kamers.

Het was een pittige trip naar Zwitserland maar wat mij betreft 100% de moeite waard om Genève te bezoeken voor enkel deze kamers. En vooruit, als je toch in de buurt bent.. Neem een Moitié-Moitié kaasfondue bij restaurant Au Vieux Carouge!

Keep the Change, Ya Filthy Animal!

Kamer 3 in Genève! Voor deze was ik best nieuwsgierig. De bioscoop van Mr Trippolyte, waar zouden we dan aan moeten denken? Midnite? The Movies? De bioscoopzaal waar we binnen stappen is toch iets kleiner: 6 vierkante meter, deed me sterk denken aan mijn eerste studentenkamer. Op kleine klapstoeltjes krijgen we de film "The Goonie-" wacht, "The Woolies" te zien. Waarin de hoofdpersoon verdwijnt, en plots stappen wij zijn slaapkamer binnen..

En die kamer is prachtig en een grote frustratie tegelijk. Want kleine Timmie had zijn kamer niet opgeruimd voor zijn verdwijning, handug! Met als gevolg heel veel losliggende troep en dus ruis als gevolgd. We hebben best lang moeten zoeken naar een eerste aanknopingspunt en het was echt gissen of het decor was of echt nodig. Gelukkig volgen er wel een aantal hele leuke en creatieve puzzels, sommige dingen die ik al eerder heb gezien (ik noem een van de kamers hierboven) maar ook een hoop nostalgia die mij net 1 generatie te boven gaat.

Het tweede deel van de kamer geeft meer jus. Al zorgde de vertraging in het eerste gedeelte er wel voor dat we enigszins gehaast aan de slag gingen. Maar wat was dit tof! Home Alone eat your heart out. Opnieuw passeert een hoop nostalgie en met een heus battle plan weten we de kamer speels tot een succes te krijgen. Het blijft een terugkerend thema dat er veel rondslingert en het gene wat je nodig hebt valt daarmee een beetje in het niet.

Op internet lees ik dat deze kamer een van de mindere is bij het hotel, maar ik moet toegeven dat ik met weinig verwachtingen een hele leuke 90 minuten heb gehad. Of ja, die verwachtingen waren dat ik iets in de bioscoop van meneer Trippolyte zou gaan doen.. niet wetende dat het avontuur een hele andere richting op zou gaan :-)

Trip Trap in het algemeen:
Escapen in Zwitserland (of in ieder geval bij Trip Trap) is een ontzettend toffe beleving. Wat de kamers bij Trip Trap in mijn ogen zo goed maken: passie voor aankleding, echt decor, alles oogt heel natuurlijk. In plaats van een mal waar je een kiezelpad mee kan gieten ligt er hier gewoon een echt kiezelpad. Een oude houten balk zul je altijd eerder tegenkomen dan een object dat uit de 3D-printer komt. Ook opmerkelijk: voorwerpen worden amper vastgelijmd. Dat zorgt soms wel voor een lastig overzicht, in sommige kamers heeft het daardoor heel lang geduurd voor we konden trechteren en het eerste aanknopingspunt konden vinden.

En dat is ook een lastige: De kamers beginnen over het algemeen met een enorme introductie, soms wel tot 3 minuten dat je gewoon zit te wachten en luisteren voor je iets kunt doen, om vervolgens weinig tot geen sturing meer te krijgen naar wat precies je opdracht is. En dan moet je het toch van hints hebben. Maar het niveau van de kamers en dan 4 van die toppers naast elkaar in het Grand Trip Trap Hotel, dat zie je niet snel in Nederland.

Het personeel was steeds weer (en wat hebben we veel verschillende gezichten gezien) ontzettend vriendelijk. Hier en daar gaat er wel eens iets lost in translation, maar het is fijn (en niet zo vanzelfsprekend voor Franstalige mensen) dat er zo goed en vloeiend engels gecommuniceerd werd. Er werd veel rekening gehouden met onze planning, vooraf goed meegedacht en een leuke rondleiding achteraf door de kamers.

Het was een pittige trip naar Zwitserland maar wat mij betreft 100% de moeite waard om Genève te bezoeken voor enkel deze kamers. En vooruit, als je toch in de buurt bent.. Neem een Moitié-Moitié kaasfondue bij restaurant Au Vieux Carouge!

Ik wil ook zo'n oom!

Voor deze kamer (4/5) was ik stiekem toch best hyped. Ik had al gezien dat hij een andere ingang had en het artwork maakte me enthousiast. En ook nog eens een Terpeca-ganger! En de ontvangst is werkelijk al prachtig. Dit deed me denken aan Lost and Found maar dan nog x4. Was het nou ontvangst of waren we al begonnen? We mochten nog net niet op schoot bij ome Cornelius en daar begon het zoveelste lange introductieverhaal..

Maar na het verhaal was het tijd voor avontuur! Dit zijn allemaal avontuurlijke kamers, maar deze straalt het wel het meeste uit. Na een korte opening wordt het tijd voor de teams om zich op te splitsen. Er wordt gevraagd om een enkele avonturier die de badkamer in wil duiken en daar solo het avontuur wil beginnen.. en voor ik het wist dook ik in een te gek solo-avontuur waar ik nooit van had durven dromen. De puzzels zaten gegoten als een warme handschoen en ik raasde er doorheen. Als er escaperooms voor 1 persoon zouden bestaan dan is dit hoe het zou moeten zijn. Een paar meter verderop waren de andere 2 van het team druk bezig en ondertussen werd mijn solo-avontuur opgevolgd door een kleine scavenger hunt. Mijn geluk was op, gelukkig waren we snel weer compleet om ook die puzzels op te lossen.

En het huis bleef avonturen ontvouwen. Uit elke deur of la kwam wel weer eens nieuws. Dit voelde als bijna 2,5 uur escapen, zoveel ruimtes, zoveel nieuws. En dan nóg een verrassing. Je zou van buitenaf niet verwachten dat dit het oppervlak is van ome Cornelius z'n huis. We nemen nog een unieke foto mee naar buiten en zo sluiten we bijna onze laatste kamer af. Op naar de kaasfondue, en dan kijken of Madame Suzette ons nog kan verrassen..

Trip Trap in het algemeen:
Escapen in Zwitserland (of in ieder geval bij Trip Trap) is een ontzettend toffe beleving. Wat de kamers bij Trip Trap in mijn ogen zo goed maken: passie voor aankleding, echt decor, alles oogt heel natuurlijk. In plaats van een mal waar je een kiezelpad mee kan gieten ligt er hier gewoon een echt kiezelpad. Een oude houten balk zul je altijd eerder tegenkomen dan een object dat uit de 3D-printer komt. Ook opmerkelijk: voorwerpen worden amper vastgelijmd. Dat zorgt soms wel voor een lastig overzicht, in sommige kamers heeft het daardoor heel lang geduurd voor we konden trechteren en het eerste aanknopingspunt konden vinden.

En dat is ook een lastige: De kamers beginnen over het algemeen met een enorme introductie, soms wel tot 3 minuten dat je gewoon zit te wachten en luisteren voor je iets kunt doen, om vervolgens weinig tot geen sturing meer te krijgen naar wat precies je opdracht is. En dan moet je het toch van hints hebben. Maar het niveau van de kamers en dan 4 van die toppers naast elkaar in het Grand Trip Trap Hotel, dat zie je niet snel in Nederland.

Het personeel was steeds weer (en wat hebben we veel verschillende gezichten gezien) ontzettend vriendelijk. Hier en daar gaat er wel eens iets lost in translation, maar het is fijn (en niet zo vanzelfsprekend voor Franstalige mensen) dat er zo goed en vloeiend engels gecommuniceerd werd. Er werd veel rekening gehouden met onze planning, vooraf goed meegedacht en een leuke rondleiding achteraf door de kamers.

Het was een pittige trip naar Zwitserland maar wat mij betreft 100% de moeite waard om Genève te bezoeken voor enkel deze kamers. En vooruit, als je toch in de buurt bent.. Neem een Moitié-Moitié kaasfondue bij restaurant Au Vieux Carouge!

We waren in de tuin van Madame Suzette..

Ons laatste avontuur in Zwitserland! We waren behoorlijk moe van 4 eerdere queestes én een goeie pan kaasfondue.. maar ook heel nieuwsgierig naar wat er nu weer op ons pad zou komen.

En wat een avontuur volgde er zeg. Natuurlijk was de titel van deze kamer wederom een front voor een heel ander avontuur. De manier waarop we hier terecht kwamen was tof, maar lang en licht claustrofobisch. Daarna begon onze tocht in een nieuwe dimensie. Wat een ruimte. Wat een puzzels. De ene kruipdoor sluipdoor na de andere, prachtige aankleding, echte beleving. Ik zou je niet meer kunnen vertellen hoe de plafonds er uit zagen omdat ik me echt ergens anders waande. Sowieso bizar hoe ze zoveel kamers in zo weinig ruimte weten te krijgen.

Het thema moet je liggen, ik hoopte op meer maar voelde me een echte ‘straatrat’ met het nodige geklim en geklauter en dat gaf ook zeker voldoening. En sowieso: kamers waar je hoopt dat het voorlopig niet klaar is, zijn een grote plus.

Ik twijfel of dit mijn favoriet van de 5 is (Uncle Cornelius lag me qua vibe wel beter) maar als ik iets als hoogtepunt mag aanwijzen is dat we op een zeker moment makkelijk 2/3 puzzels per persoon (met 3 personen) konden doen. Wat een rijkdom. Genoten!

Trip Trap in het algemeen:
Escapen in Zwitserland (of in ieder geval bij Trip Trap) is een ontzettend toffe beleving. Wat de kamers bij Trip Trap in mijn ogen zo goed maken: passie voor aankleding, echt decor, alles oogt heel natuurlijk. In plaats van een mal waar je een kiezelpad mee kan gieten ligt er hier gewoon een echt kiezelpad. Een oude houten balk zul je altijd eerder tegenkomen dan een object dat uit de 3D-printer komt. Ook opmerkelijk: voorwerpen worden amper vastgelijmd. Dat zorgt soms wel voor een lastig overzicht, in sommige kamers heeft het daardoor heel lang geduurd voor we konden trechteren en het eerste aanknopingspunt konden vinden.

En dat is ook een lastige: De kamers beginnen over het algemeen met een enorme introductie, soms wel tot 3 minuten dat je gewoon zit te wachten en luisteren voor je iets kunt doen, om vervolgens weinig tot geen sturing meer te krijgen naar wat precies je opdracht is. En dan moet je het toch van hints hebben. Maar het niveau van de kamers en dan 4 van die toppers naast elkaar in het Grand Trip Trap Hotel, dat zie je niet snel in Nederland.

Het personeel was steeds weer (en wat hebben we veel verschillende gezichten gezien) ontzettend vriendelijk. Hier en daar gaat er wel eens iets lost in translation, maar het is fijn (en niet zo vanzelfsprekend voor Franstalige mensen) dat er zo goed en vloeiend engels gecommuniceerd werd. Er werd veel rekening gehouden met onze planning, vooraf goed meegedacht en een leuke rondleiding achteraf door de kamers.

Het was een pittige trip naar Zwitserland maar wat mij betreft 100% de moeite waard om Genève te bezoeken voor enkel deze kamers. En vooruit, als je toch in de buurt bent.. Neem een Moitié-Moitié kaasfondue bij restaurant Au Vieux Carouge!

Ons 150e bezoekje!

Rol de feesttoeters maar uit, want vandaag mochten Veerle en ik onze 150e kamer ontdekken! En zo’n mijlpaal mag best een beetje spannend zijn.. toch? Hoe dan ook is een verjaardagsfeestje een ideale match voor ons eigen jubileum.

Team de Broekpoepers kan officieel bevestigen dat deze kamer ondanks de acteur reuze mee valt. Het is vrij duidelijk wanneer je bezoek kunt verwachten en geloof het of niet, je gaat er nog naar uitkijken ook. En stiekem is dat ook heerlijk: die angst naar het onverwachte, gevolgd door een soort ontlading waarin de ruimtes als thuis gaan voelen. Heel eerlijk, bij Henry intrekken is misschien niet het meest gezellige idee, maar deze gast weet wel hoe je feestjes viert!

De verhaallijn wordt in hapklare stukjes aan je gepresenteerd. De puzzels zijn erg leuk en uitdagend. Grotendeels weer eens wat anders. Wat me wel opvalt is dat er hier en daar slijtage begint te vormen in de kamer. Ik begrijp dat het thema mottig en oud is, maar dit voelt toch eerder als gebruikssporen dan een erfstuk in sommige gevallen. Een paar likjes verf en wat nieuwe printjes kunnen de kamer ongetwijfeld weer een paar puntjes hoger tillen.

Maar al met al hebben we ons ontzettend vermaakt bij Henry thuis! Slim gebruikt gemaakt van de ietwat beperkte ruimte, een leuk kruip door-sluip door voor de host en precies genoeg scares om het leuk te houden. De perfecte kamer voor ons eigen 150-feestje!

En als jouw slagroomtaartje als het lekkerste kadootje tot dusver wordt bekroond.. dan heb je het best goed gedaan toch!

Een nieuwe Escape World favoriet!

Mijn eerste ervaringen met Escape World waren niet mega positief. Dat begon met een basic kamer in Tilburg en een redelijk onveilige situatie in Zandvoort waar de host ook meerdere groepen tegelijk moest draaien. En dat merk je. Maar goed, de verhalen over Utrecht waren mega enthousiast dus nieuwsgierig deden we deze spiksplinternieuwe locatie een bezoek aan.

We worden erg warm ontvangen door onze host Lieselot. Niet zomaar een bijbaantje maar iemand met passie voor escaperoom. Die stond alvast met 1-0 voor met haar enthousiasme! Na een kleine introductie mogen we de kamer betreden.

Er zit een hele stevige opbouw in de kamer. Groots, grootser, grootst! Als puzzelaar ben je echt in een snoepwinkel. Er is zoveel te doen en je kijkt je ogen uit. Deze kamer (persoonlijke favoriet van de 3) is prachtig aangekleed, mooie details, en voor iedereen wel iets te doen. Zeker tegen het einde kwam er een gedeelte waar ik wel een klein sprongetje van blijheid maakte om wat er voor ons neus verscheen en wat we nog te doen kregen.

Alle lof voor deze kamer. En dan gaan de kleine details die nóg beter kunnen opvallen: je werkt toe naar een bepaalde ontknoping. Wat je daar treft is zo plastic fantastic en goedkoop dat het een beetje anticlimax wordt. Het is maar een detail, maar ik weet zeker dat een luxe uitvoering het geheel compleet maakt.

En in het bijzonder nog een compliment voor onze host Lieselot. Het zal een gehocuspocus zijn om meerdere kamers tegelijk te draaien, ik snap die keuze ook niet want 1 host per kamer hoort de norm te zijn, maar ze heeft ons van begin tot eind het gevoel gegeven dat we de nodige aandacht kregen. Erg fijn.

Kilometers spoor razen onder mij door..

De 2e kamer op locatie Utrecht, door het razendsnelle resetten van host Lieselot konden we eerder van start. Een geinig thema en hoewel dit niet onze eerste treinrit was, is deze wel erg mooi aangekleed. Er zitten een paar hele toffe elementen in.

Je kunt een hoop kanten op met een trein als thema. Meer dan alleen voor- en achteruit, zo blijkt. Ik weet nog dat er bij een bepaalde puzzel in me opbubbelde: dit is een tof detail. Verzin en maak het maar even. Erg origineel!

De rit van ons leven volgt. De puzzels zijn leuk, weer wat originele trucs en een verhaallijn die je met een beetje geluk ook meekrijgt. De kamer moet het vooral van die gimmicks hebben, verder is het gewoon lekker lineair en non-lineair puzzelen.

Jammer trouwens, dat de ontvangstruimte relatief klein is en de hosts (door het draaien van een dubbele shift) achteraf niet echt kunnen napraten en geeken. Dat was in het geval van onze enthousiaste host zeker gezellig geweest.

Dit is eigenlijk heel erg leuk!

Escapen ergens achterin een boulderhal is nou niet echt iets vanzelfsprekends waarvan je denkt: hey, dit is vast heel erg goed. Met wat oude reviews in het achterhoofd maakten we ons op voor ‘gewoon een leuk kamertje’.

En zo begon het ook. We kregen een ietwat nerveuze en ingestudeerde introductie en konden daarna zelf los. Het was even puzzelen om op te starten maar daarna komen we lekker op weg.

En het vervolg van de kamer is gewoon echt heel goed en origineel. Dit zag ik niet aankomen. De hoe en waarom blijft een beetje onduidelijk, we worden uiteindelijk ook gestuurd om bepaalde dingen te doen zonder dat we de logica meekrijgen, weten zelfs nog een onderdeel te ‘hacken’, maar al met al vliegen we met veel plezier door de kamer heen.

Wij zijn enthousiast en zelfs een beetje nieuwsgierig naar de andere kamer. Echt een aanrader! Ook prima te doen met 2 personen waar nodig.

Cabin in de kelder zul je bedoelen!

Na een gezellige ochtend in de trein en bij de goochelaar hebben we spontaan nog een kamer geboekt voor in de avond. En daarvoor worden we de kelder in gestuurd, vanuit waar we opeens een bosrijk gebied betreden. Even denk ik: die kelder hebben ze goed gebruikt om het spooky te maken. Maar dan pas zie ik dat het decor is. Netjes gedaan!

Het verhaal van deze kamer is heel duidelijk en je wordt er door de manier van storytelling echt in meegezorgen. The Vanishing act heeft me met het thema toch meer aangetrokken maar dit is overduidelijk een kamer vol verrassende effecten. Vrijwel in het begin al. Je ziet niet meteen waar het volgende deurtje of luikje open zwaait, de verrassing zit er goed in. En ook de wending die het verhaal maakt is goed gedaan.

Gewoon een lekker spannende kamer, een mooie opstapje als je eens iets spannenders wil doen. Geen scare actor, geen jumpscares, hooguit je eigen hoofd die het spannend kan maken. Maar oh zo mooi gemaakt!

Als passie een escaperoom zou zijn

Dit is een kamer waar je hoe dan ook blij van wordt. Hier zit zo ontzettend veel passie in. Dat voel je, dat zie je, dat hoor, ruik en proef je.

House of Nowhere kwam als eerst op de radar als een vreemde vondst: of dit is heel erg tof, of het is éen grote AI flop. Want ja, de website en visuals in de trailer waren zo professioneel dat je gaat twijfelen. Dit is een investering die je niet zomaar maakt, zeker niet als beginnende escaperoom. Het verklaart dan weer dat achter deze kamer een succesvolle YouTube studio zit. Eigenlijk is de kamer peanuts vergeleken met wat ze maken, maar dat.. is weer een ander verhaal :-)

In het verhaal gaan we opa helpen om een verdwenen gezin te vinden. Het huis is verlaten en we komen er achter op welke mysterieuze wijze ze zijn verdwenen en hoe we ze weer terugvinden.

De puzzels zijn ontzettend mooi. Alles voelt huiselijk. Niet zomaar een huis, nee compleet in jaren 60 stijl met decoratie die het compleet maakt. Alles lijkt handgemaakt. De puzzels zijn eigenlijk ontzettend simpel maar de reis die je maakt die maakt het verwonderend.

Complimenten aan de passie en liefde die in dit project is gestopt. Wat moet het gaaf zijn om zo te kunnen knutselen. We zijn ook enorm vriendelijk ontvangen en hebben een enorme rondleiding gekregen die veel verder dan de escaperoom ging. Dank Winston voor je mooie verhalen, keep up the good work!

Zoals een escaperoom zou moeten zijn

Dit is een typische escaperoom die toch verrassend in elkaar zit. Met bijna 10 jaar oud op het moment van schrijven zijn de puzzels zeker niet gedateerd en is er nauwelijks slijtage te zien. Fijn dat hier met liefde mee om wordt gegaan.

Gewoon een uur verstand op 0 en puzzelen maar. Wij lopen hier en daar vast maar dat lag niet aan de puzzels, de flow zat er lekker in, het totaalplaatje klopte! Wat een mooi pand sowieso. Dit is een kamer waarvan je vooraf hoopt dat het iets wordt, en dat werd het ook.

De echte spanning is de vrienden die we onderweg gemaakt hebben

Na twee leuke escapes gespeeld te hebben bij Escape 010 waren we nieuwsgierig naar de derde. Vol goede moed geboekt, maar in de welkomstmail valt ons iets op wat niet op de website gecommuniceerd wordt, maar best even vermeld mag worden: dit is een kamer met acteur. Die aanwezigheid valt allemaal wel mee, maar ik zie de meerwaarde er niet van in om dit niet vooraf te vermelden.

Met lichte spanning betreden we het totaal niet opvallende pand in Rotterdam Noord. De grootste credits mogen ook naar dit pand: wat zou hier gezeten hebben? De check-in gebeurt zonder host en dit geeft je meteen een ongemakkelijk gevoel. En verderop in de kamer bleef dat gevoel hangen: dit lijkt haast te echt. Het is dat er muziek uit de speakers komt.. maar de summiere aankleding gaf toch een onbehaaglijk gevoel.

We spelen verder in een soort kat en muis spel waarin jijzelf de muis bent en je angst en verbeelding de kat. Het is zo spannend als je het zelf maakt. Dat haalt wat weg uit de flow, maar gelukkig zijn er manieren om verder geholpen te worden.

Er zit een verhaal in de kamer. Dat is niet heel groot, ook niet flinterdun, er mist alleen een essentieel deel: een einde. Het doel waarmee we binnen komen en het aanwezige probleem stroken niet met de ‘oplossing’ die de klok stil doet zetten. Anticlimax was het eerste dat ons te binnen schiet. Jammer, want we hebben ons tot nog toe wel vermaakt. Ik denk dat dit redelijk makkelijk op te lossen is en ik hoop dat hier nog naar gekeken wordt.

Dan nog over de eindruimte: heel imposant en zeker onder de omstandigheden waarmee je hier binnen komt. Maar wat jammer dat hier verder niets mee gebeurt. Ik snap dat uit veiligheidsoverwegingen niet alles kan, maar er is genoeg potentie.. daarom dat ik de kamer ook een ruime voldoende geef, helaas niet meer terwijl die potentie er wel inzit!

Geen Marc in een jurk

Bijna 2 jaar geleden stapten we voor het eerst bij Outergrounds binnen voor the Execution en Jason. Dit was voor ons een belangrijk turning point: spannende kamers zijn eigenlijk best leuk! En zo volgde DarkPark, nog wat andere spannende kamers, een tussendoors bezoekje om Whitechapel en de Hangover te spelen, en nu zijn we terug voor Marc in een jurk. Eh, voor Midnite.

De voorpret was groot, en nu was het moment echt door. We worden langs het huis van de priester een steegje ingeloodst. De ‘eerste kamer’ is meteen al ontzettend mooi qua kleurcompositie, echt jammer dat je daar verder amper nog komt. En de voorpret wordt nog groter als we een lookalike van onze favoriete Outergrounds medewerker zien. Wat ze goed doen is meteen duidelijk maken hoe spannend de kamer wordt en wanneer je gaat schrikken. Op een gegeven moment is de eerste spanning eraf en kan het puzzelwerk beginnen.

De aankleding is by far het mooiste van de kamer, snel gevolgd door de muziek, belichting en sfeer. Het verhaal is vrij simpel en toegankelijk, maar een beetje tweeledig is dat ik zelf meer closure had gewild in de eindclimax. De vooraankondiging hiervan was al vrij uitgebreid waardoor dit als een kleine anticlimax voelde. Tegelijkertijd eindige ik ook met het ‘Is het nu al klaar? Komt er geen volgende ruimte?’ gevoel, dat is een dikke plus!

Tenslotte ook veel respect voor de meters die medewerkers hier moeten afleggen. Het heeft ons doen blijven verwonderen. En dat je nog steeds met zoveel passie wil napraten bevestigt het gevoel van trots bij de medewerkers. Alleen daarvoor al een dikke 10!

Is de volgende kamer al af?

Waar komt die fiets nou weer vandaan?

Met een spiksplinternieuw Escape-kwartet gingen we de uitdaging van Ordo Sanctus aan. 4 fanatieke escapers waaronder een gamehost.. dat is een heel avontuur op zich. Ontzettend leuk gezelschap. 10/10 would play again. Maar daar kwamen we natuurlijk niet voor..

De vibe bij de ontvangst is goed. Ik hou wel van dit soort verzamelgebouwen waar langzaam de sfeer tussen kickbox en escaperoom omslaat als je richting de ontvangst loopt. Een vriendelijke host wijst ons de weg en zet nog even iets klaar. We hebben ons vooraf niet enorm ingelezen zodat de verrassing des te groter zal zijn. En zo worden we de eerste ruimte ingestuurd...

Een prachtig gedecoreerde ruimte. Een overkill aan informatie. Heel veel informatie waar je na de introductie helemaal niets mee hoeft, want we gaan een volgende ruimte in. En dat vind ik eigenlijk wel ballen, een beetje opscheppen in de positieve zin. De rest van de escape is misschien niet zo gedetailleerd als deze kamer, maar tof dat je die ruimte alleen gebruikt voor een video. Die op het moment van schrijven overigen wel veel te lang is. De host vertelde achteraf dat ze bezig zijn met het inkorten, ik hoop dat het terug kan naar een halve minuut en de speler daarna lekker op onderzoek mag.

Elke nieuwe ruimte laat je hier even een paar seconden voorzichtig afwachten voordat je die wil betreden. Nieuwsgierig en toch een beetje spannend wat er weer zal volgen. Ik vind dat tof gedaan. Het geheel geeft me een beetje vibes zoals Jason's Legacy, al is die laatste nog vele malen beter gedecoreerd en is misschien alleen de bouwstijl (en gek genoeg een van mijn teamgenoten) hetgeen wat me er aan doet denken. Maar eerlijk is eerlijk, de puzzels zorgen er goed genoeg voor dat ik niet teveel met details bezig ben maar vooral lekker kan knallen.

Wat ik jammer vind is dat het verhaal niet hetgeen is dat me bezig houdt in deze 75 minuten. Achteraf wordt ons plaatje pas compleet als de host het een en ander aanvult, maar waar ik vooral mee bezig ben is "oh we missen dit, waar zouden we dat kunnen vinden?" of "Hoe komen we achter deze code?". Het nodige ren en vliegwerk leent zich wel erg goed voor een groep van 4 fanatieke spelers, we hebben zelfs bijna alles meegekregen dus dat is positief, maar ik word niet meegezogen in het verhaal.

Dat je in de sfeer meegenomen wordt is overigens wel waar, maar vooral te wijten aan de kubieke meter speaker die ergens gecamoufleerd in de ruimte staat. Ik ben de laatste die zal klagen over volume, heerlijk dat de kozijnen er af en toe uittrillen, maar weet dat dit niet voor iedereen is weggelegd. Het mag misschien allemaal volgens de norm zijn, maar een deel van onze groep ervaart het toch als overprikkeling en het neemt de focus weg van een verder ontzettend leuke kamer.

Eindconclusie.. toffe vibe, leuke puzzels, erg fijne flow. Dit smaakt naar meer.

LET'S GO!

Blijkt een doorgedraaide goochelaar toch niet zo'n origineel thema meer te zijn..

"Deze kamer gaat over een goochelaar die zijn assistente verloor in een brand en nu is doorgedraaid." Mooi.. dacht ik. Dit is echt precies het plot van een toneelstuk dat ik aan het maken ben. Tot zover mijn originaliteitsprijs.

Omdat 1 kamer op een dag wel heel karig is zijn we met zijn tweeën nog even een halve straat doorgerold naar MJ Escape. De dag vooraf heb ik erg net contact gehad met de eigenaresse die ontzettend fijn rekening heeft gehouden met onze vraag of we eerder konden beginnen. Zelfs de dag zelf nog een smsje wanneer ze er zou zijn, dat is weer eens wat anders dan een host die niet eerder op de dag open wil. Nu al alle punten voor klantvriendelijkheid.

We krijgen een persoonlijk en warm onthaal. En dan is het tijd voor de kamer. We hadden natuurlijk geen hoge verwachtingen, maar wilden gewoon lekker puzzelen. En daar kom je in deze oldskool kamer ook echt mee aan je trekken. Er was flink wat rekenuitdaging, iets waar ik nooit zo'n fan van ben maar helaas vaak wel doorheen kwam, dit keer was mijn brein nog iets te platgestampt door menig achtbaan van de dag ervoor maar uiteindelijk kwamen we er toch doorheen.

Misschien een product van zijn tijd, maar zeker nog een leuke uitdaging als je iets zoekt voor 2 personen, nu het pand er nog staat. Al is het alleen al voor onze vriendelijke host!

Uitdaging voor 2

Dit is weer een prima kamer in de categorie uitdaging voor 2! Naar mijn weten nog de enige kamer van Team Trapped, verscholen in een winkelstraatje. We worden meteen in stijl ontvangen. Dit gebeurt toch een beetje twijfelachtig, we worden zegmaar best makkelijk binnengelaten als helden van het verzet, hier zit volgens mij meer in met dit thema. Uiteindelijk worden we met een leuke introductie ook wat twijfelachtig de kamer ingestuurd.

Hoewel het hier en daar wat gedateerd en gebruikt oogt, is er een hoop te doen. Het is zoeken naar de flow. Je kunt daar ook een beetje omheen dansen en zo vooruit lopen op bepaalde puzzels. Het hintsysteem is leuk en in thema.

De oorlog is natuurlijk best een kwetsbaar thema waar je je van moet afvragen of het geschikt is voor een escape room. Nou moet ik zeggen dat dit wel met goede respect is gedaan, een ode aan de verzetshelden. Geen verheerlijking van oorlogje spelen, maar echt geheim in het verzet.

De kamer eindigt heel leuk verrassend in een leuke ruimte die uitnodigt voor een drankje maar we kregen niet de indruk dat dat nu ook de bedoeling was. Met gelukkig nog meer leuks op de planning worden we uitgezwaaid, mét een super leuk souvenir rijker.

To to to to to tomatenplukker

Een escaperoom over de tuinderij.. niet bepaald sexy toch? In het Westland wel hoor! We worden al gezellig ontvangen door één van de eigenaars. Deze kamer is (tegelijk met een nieuwe kamer) in een jaar tijd verhuisd en opnieuw opgebouwd op deze nieuwe locatie.

De Tuinderslaan is misschien wat klassieker, maar het begint al meteen verrassend en houdt die spanning goed vol! Er zitten een hoop puzzels in de kamer maar als je klikt met de logica van de maker dan race je er zo doorheen. Die flow voelt goed. Al met al een prima puzzelkamer!

Van de regen in de drup

De nieuwste kamer van Westlandescape is weer een thema waar je niet snel aan denkt bij een escaperoom. Dat doet me denken aan de ventilatieboeren bij de Wraak van Han, alvast een mooi compliment.

Terwijl de bui langzaam losbarst worden wij als storingsmonteur op pad gestuurd om het gemaal open te zetten, want we willen niet dat de boel overstroomt.

Deze kamer kent weer een hoop originele puzzels en leuke trucjes. Knap hoe de ruimte ook nu weer benut is en hoe technisch het in elkaar zat. Je waant je een echte monteur die van de regen in de drup belandt. Zeker meepakken als je in de buurt bent!

Kon ik maar blijven verdwalen..

Het was even spannend de afgelopen weken. Begin mei hebben we deze kamer geboekt en in juni werd duidelijk dat de openingsdatum toch weer uitgesteld werd. Maar de woensdag voor onze komst zouden ze toch echt open gaan, en op donderdag 3 juli kwart voor 4 liepen we dan toch echt het Leidse bedrijventerrein op. Klaar om te verdwalen.

Hoe vet is het om als 7e speler deze kamer te mogen betreden, nog zonder iets van voorkennis en reviews te lezen? Natuurlijk was ik hyped, maar dat is ook spannend als je écht niks weet. Zo blind als we konden zijn, lieten we ons weer onderdompelen in de straten van Pittleburg. En wat is die atmosfeer heerlijk zeg! Hier is echt met oog voor detail gebouwd. Geen half werk, alleen maar puntjes op de i. Ik vind het bizar dat dit in ‘maar’ een jaar in elkaar is gezet.

De kamer volgt de trend waarin beleven op 1 staat. We zijn niet aan het puzzelen, we zijn aan het meemaken. En de 2-persoonskamer past als een handschoen. Je gaat samen op avontuur, bent aan elkaar overgeleverd. Het nogmaals prachtige decor is van zo’n hoog niveau dat je je eerder in een Belgische kamer waagt. Ik durf het gerust te vergelijken met een Le Prince, Botanist Manor, want wat een perfectie heeft hier in gezeten. Ook technisch lijkt het allemaal een stuk stabieler in elkaar te zitten. En dat vind ik best knap met de hoeveelheid precisiewerk die hier in zit.

Wat een werk en liefde heeft hier in gezeten! Het is jammer (en logisch) dat er maar weinig 2-persoons kamers bestaan. En dat deze kamer zó snel voorbij vloog. Ik was graag nog wat langer in Pittleburg gebleven.

Flight or fight?

In Lokeren is het te doen! Of ja in ieder geval bij Collabyrinth. De 2 kamers daar zouden prima te doen zijn voor 2 spelers, dus dat moesten we even proberen. En ja hoor!

De eerste kamer die we speelden was Pacific Flights. Als onderzoeksteam zoeken we naar bewijzen om een CEO bij zijn lurven te nemen. De kamer oogt als een oldskool 1.0 puzzelkamer en dat is het grotendeels ook.

Toch zitten er soms wat leuke kleine verrassingen in. De puzzels verraden dat de makers weten wat escapen is. Oké hier en daar een frustratie omdat we iets dachten te missen of er een resetfout was, maar dan blijkt later dat wij iets over het hoofd zagen of nog ongeduldig waren. Want de kamer zit prima in elkaar!

Als ervaren speler zou ik de kamer vooral aanraden als opwarmer voor Room Service. Het verschil is groot, maar dit is echt een prima opwarmer voor 2 spelers. Case closed, op naar de volgende!

Kunnen we een nachtje bijboeken?

Na een opwarmertje bij de Pacific Flights was het nu tijd om het verleden in te duik en 3 onfortuinlijke doden te voorkomen. Al vanaf de eerste ruimte is het duidelijk dat we een grote sprong in kwaliteit maken. Het ziet er allemaal erg net afgewerkt uit en je krijgt gewoon zin om aan de slag te gaan.

Op een vette interface krijg je de 3 hoofddoelen te zien (red 3 levens) en kun je ook een tiental ‘minigames’ oplossen door te speuren. Dat werkt leuk, want als je het hoofddoel hebt behaald is er nog ruimte om die minipuzzels te spelen. Uiteindelijk hebben we dan toch opgegeven en stonden we klaar om 3 obvious antwoorden te aanschouwen. Maar ook daar werden we omver geblazen. 2 van die antwoorden zitten zó origineel in elkaar, die zag ik niet aankomen. Een van de meest originele puzzels die ik ken.

En zo zat de hele kamer wel in elkaar. Qua oppervlakte was het behoorlijk klein maar groot genoeg. Elke puzzel voelde als een minigame. Dit is écht puzzelen. De flow is top, de voortgang overzichtelijk en de vibe is chill.

Persoonlijk heb ik me dan ook enorm geamuseerd. Jammer dat er voorlopig geen nieuw project in zit, want dit is heerlijk onbezonnen puzzelen geblazen!

Als dit de standaard is van een leuk puzzelkamertje tussendoor, dan boek ik hier graag een extra kamer.

Who the fuck is Alice?

Eén van mijn eerste kamers zat hier, dus de hoogste tijd om terug te keren naar Breda voor Alice en de Jager!

Alice is duidelijk een beginnerskamer. What you see is what you get, maar ondanks dat toch een aantal verrassende elementen. De flow liep voor ons wat stroef en dat was misschien ook omdat je oneindig veel kanten op kan in het begin. Er is geen duidelijk einddoel in zicht, dat komt pas later.

Het is geen slotjeskamer maar op een manier ben je toch veel met codes bezig. Dit zorgt af en toe voor verwarring en wij konden soms moeilijk filteren wat er bij elkaar hoorde. Maar met de nodige hints vonden we het pad gelukkig snel en konden we door.

Het thema van de kamer is een mooi uithangbord, maar los van de decoratie heeft het weinig met het verhaal te maken. Je had deze kamer ook een ander thema kunnen geven en dan waren de puzzels overeind gebleven. Wat wel weer origineel is, is de glow in de dark uitvoering van de kamer. Ik was bang dat het je zicht zou beperken maar dit valt reuze mee.

Conclusie: leuk tussendoortje, enigszins uitdagend voor een ervaren tweetal en een prima kamer om je verslaving mee te beginnen.

Godverdomme ‘n lieve hond, jonge!

Wat je bij een spannende kamer als deze niet snel zou verwachten, is dat het stiekem gewoon een ode aan New Kids is. Van Gradje tot de bekende newstune, we hebben met een fan te maken :-)

Deze kamer zit vol met kleine originele puzzels. Maar laten we even beginnen bij de leuke video die we ter introductie krijgen. Bekende gezichten (onze hosts) spreken ons toe en we krijgen cryptisch de regels en verhaallijn van het spel toegespeeld. En dan begint het in een kleine maar overzichtelijke kamer.

De puzzels zijn prima te doen met een drietal en wij vlogen er zo doorheen. En toegegeven: de puzzels zijn echt leuk! Wij vlogen er doorheen en plots was daar het einde al. Voor een nieuwe kamer was dit alsnog een prima puzzelkamer voor 2 personen. En het bewijs dat niet alles meteen groots en 4.0 moet zijn. Nee hoor, dit is een fijn en gezellig uurtje puzzelen!

Wát was dit precies?

Escaperoomliefhebbers moet ik teleurstellen: Monster Mashers is geen escaperoom.

De term ‘experience’ komt al wat dichter in de buurt, maar ook dat dekt de lading niet. Wat wij deze nacht hebben beleefd was namelijk levensecht. Vanaf de kneitergave intro tot een spetterende finale, Monster Mashers is de reden om al je avondplannen opzij te schuiven en om 11 uur ‘s nachts in Zoersel op een verlaten parkeerplaats je lot af te wachten.

Dat Wout in beelden denkt was al duidelijk bij de vorige kamers, maar zie Monsters Mashers maar eens te overtreffen. De intro ontvouwt zich alleen al in een prachtig drieluik, waarna het avontuur in paneel 3 in volle start begon.

De ui blijft zich ontvouwen, laag na laag en steeds heb je het gevoel dat je pas net begonnen bent. Dit is geen escaperoom omdat je niet aan het puzzelen bent. Geen enkel moment voelde als een kamer met puzzels waar een gamehost met ons meekeek. En dat effect is allemaal vanaf moment 1 ingepland.

Je zou gek zijn als je deze kamer overslaat. En de dark mode is prima te doen, ook voor bangerikken inclusief ikzelf. Af en toe hard schreeuwen en daar daarna flink om lachen. Meer is het niet:

Toen de trailer van deze experience online kwam was ik heel enthousiast, toen skeptisch. En nu kan ik met zekerheid zeggen: de film heeft de trailer compleet overtroffen.

De grot van je leven

Ons bezoek aan Escape World Zandvoort laat een beetje gemengde gevoelens achter. De kamers en puzzels zijn fraai, zeker meer mainstream dan inventief en dat mag, lekker uitdagend voor 2 personen en daar hoopte ik al op.. maar een gebrek aan personeel mag hier nooit ten koste van gaan. Voor elke groep spelers 1 persoon die meekijkt lijkt me geen overbodige luxe, in het kader van veiligheid zelfs een must. Bij een eerder bezoek aan Escape world Tilburg merkte ik dat ook. Een host moet ten alle tijden weten waar je mee bezig bent en dat gevoel heb ik nu niet gehad (mede omdat de host ook een kwartier met ons bezig was terwijl een andere groep net gestart was. Niks ten nadele van de gezellige host die ons fijn heeft begeleid, die kan weinig aan deze keuze doen. Maar tot 3 kamers in je eentje runnen.. dat vind ik toch niet best klinken.

We starten met een tripje naar de goudmijn. Ik moet toegeven dat de reclames op TikTok me extra nieuwsgierig hebben gemaakt en op het eerste gezicht lijkt het puzzelen ons ook goed af te gaan. Toch gaat er hier en daar iets meer tijd in zitten en mede ook doordat de host niet elke stap mee heeft kunnen volgen die we zetten. We krijgen meermaals hints voor punten waar we al voorbij zijn. Uiteindelijk komen we verder, na een leuk origineel gedeelte kijk ik achter me en waar we eerder nog een mooie liftschaft zag op een scherm, zie ik nu een computer die zichzelf opnieuw opstart.

Verhaaltechnisch is het laatste gedeelte best logisch, maar zien we nog weinig reden waarom. Een aantal gekleurde voorwerpen brengt alleen maar meer verwarring naar boven. Een kleine investering gaat hier al voor meer opheldering zorgen. Evenals een (gok ik) deel van een oude puzzel die nog vaag achter blijft. We denken de eindpuzzel op te lossen, voeren een handeling uit.. om in stilte achter te blijven. Dit duurt best even, de klok loopt door en uiteindelijk af. Dan horen we plots toch de bevestiging dat we het gehaald hebben. De host kon niet duidelijk zien of wij de handeling hebben voltooid (na dit zeker 10x gedaan te hebben) en hielp ons voor de zekerheid een handje. Ik denk dat de conclusie uit het begin van mijn review hier een aardige tip is.

En natuurlijk vind ik het jammer om zo negatief te zijn, we hebben het echt wel naar onze zin gehad. Maar deze 2 gespeelde kamers laten helaas wel het verschil zien tussen een gepassioneerde escaperoomhouder en een (ongetwijfeld gepassioneerde) ondernemer die ook eecaperooms houdt. Gelukkig is er voldoende ruimte voor verbetering.

1 host per kamer is geen luxe, toch?

Ons bezoek aan Escape World Zandvoort laat een beetje gemengde gevoelens achter. De kamers en puzzels zijn fraai, zeker meer mainstream dan inventief en dat mag, lekker uitdagend voor 2 personen en daar hoopte ik al op.. maar een gebrek aan personeel mag hier nooit ten koste van gaan. Voor elke groep spelers 1 persoon die meekijkt lijkt me geen overbodige luxe, in het kader van veiligheid zelfs een must. Bij een eerder bezoek aan Escape world Tilburg merkte ik dat ook. Een host moet ten alle tijden weten waar je mee bezig bent en dat gevoel heb ik nu niet gehad (mede omdat de host ook een kwartier met ons bezig was terwijl een andere groep net gestart was. Niks ten nadele van de gezellige host die ons fijn heeft begeleid, die kan weinig aan deze keuze doen. Maar tot 3 kamers in je eentje runnen.. dat vind ik toch niet best klinken.

Terug naar de kamer. De aankleding is aardig maar kan echt wel een likje verf gebruiken. In de entree kijk je zo een gat met kabels in wat er op het eerste gezicht uitziet als een gedeelte dat je moet negeren, maar later blijkt daar toch een hint te zitten. Je wordt tegemoet gelachen met een vijftal cijfersloten waarbij het volgens mij redelijk gokken is welke code waarbij hoort. Het remt bij mij af in enthousiasme en zeker als dat in een 2e en 3e kamer soms nog het geval zijn.

De puzzels zijn over het algemeen hartstikke leuk, maar de bruggetjes tegelijk ontzettend vaag. In de laatste kamer gaat het helaas toch mis. Online las ik over een leuke / licht misselijk makende eindscene. Ik dacht dat ik hem had beleefd en vond het nog meevallen. Tot we na het ‘behalen’ van de kamer toch nog wat puzzels doorliepen omdat wij op (technisch) mysterieuze wijze enkele zaken hadden overgeslagen. Tijdens het nalopen werd plots het mechanisme ingeschakeld wat we eigenlijk de hele eindscene hadden moeten ervaren.

Wederom weinig aan te doen vanuit de host, die de aandacht al moest verdelen tussen twee kamers en dan nog nieuwkomers.. maar een kleine investering in wat verf, technische dienst (die meteen even naar de windows taakbalk kijkt die in de ramen van de stuurhut zit) en een extra personeelslid zou deze kamer absoluut naar een hoger niveau tillen. Een niveau waar de kamers van Escape World Zandvoort daarna dan ook zeker horen te staan.

Wil de echte vader nu opstaan?

2 jaar geleden hebben we heerlijk gegeten bij Gaston. Met die gastvrijheid in het achterhoofd keken we er naar uit om terug te komen bij Rock City maar dan met twee, want de groep durfallen was redelijk uitgedund. We begonnen bij Bloody Mary..

De sfeer- welke sfeer? zat er vanaf het begin al lekker in. We worden meegenomen om opgenomen te worden in het klooster. Langzaam, heel langzaam lopen we met onze gastvrouw mee. Heel. Langzaam. En dan begint het avontuur. Er wordt in de kamer veel gebruik gemaakt van hard geluid en schilderen met licht in vooral het donker. Aanwijzingen worden ook met licht gegeven.

Voor ons was de flow eigenlijk heel duidelijk, zelfs met twee personen. Op een paar momenten bleven we kort haken maar dat werd snel met een duidelijke hint opgelost. Ook hier is het licht weer leidend. We gaan door en door, en voor wie bang is voor de befaamde spiegel en woorden: dat is natuurlijk onvermijdelijk.

We speelden later die dag ook Poppet en ondanks dat die nieuwer is, vond ik Bloody Mary wel de engste van de 3. Misschien was het omdat we nog op moesten warmen, maar zeker ook het gebruik van harde geluiden en muziek. Misschien zelfs wat overmatig, maar het is een kwestie van smaak. Al met al hebben we ontzettend genoten en vloog de tijd met twee voorbij!

Ik speel dan toch liever met LEGO denk ik..

2 jaar geleden hebben we heerlijk gegeten bij Gaston. Met die gastvrijheid in het achterhoofd keken we er naar uit om terug te komen bij Rock City maar dan met twee, want de groep durfallen was redelijk uitgedund. Na Bloody Mary werden we ontzettend streng opgewacht voor Poppet..

Ik wist dat er iets van een voorshow bij deze kamer zou zijn en die is me absoluut niet tegengevallen! Sterker nog, ik heb ontzettend gelachen. De jongeman die ons meenam sprak streng, kordaat en strak. Wat zorgde voor aardig veel glimlachen aan onze kant voor de ongemakkelijke situatie. Dan volgt een klein spel in de eerste ruimte en en missie met wederom hilarisch resultaat. Mijn ervaring bij de jeugdtheatervereniging kwam maar even goed van pas.

De royale opening was absoluut het klapstuk. Ik heb me daarna ontzettend vermaakt maar snap ook wat reviews zeggen over het missen van een eindklapper. We gaan enkele goeie authentieke ruimtes door en ja, het is meer puzzelen dan echt een logisch vervolg in het verhaal. De vertelling van het narratief was wat wazig. Erg? Absoluut niet. Want er was genoeg om te doen en misschien was dat wel het voordeel van met 2 zijn, ondanks de extra uitdaging.

De laatste ruimte maakt ook weer goed gebruik van hoe het klooster vroeger was. Gek genoeg voelde ik me daar snel op mijn gemak en hebben we flink gezweet en tijd verloren op een bepaalde puzzel. Je kunt niet overal een ster in zijn! Na een geinige finale bleek dat we nog best wat tijd over hebben. Geen slechte prestatie voor een tweetal!

Al met al ben ik ontzettend blij dat we Poppet nog hebben kunnen spelen voor de onvermijdelijke sluiting. Dit is echt wel een must play als je de toppers van NL wil hebben. Jammer dat dit weg gaat, ik ben heel benieuwd waar Rock City mee op de proppen komt als ze het klooster uiteindelijk moeten verlaten. Ik kan alleen maar hopen op een nieuw oud invulbaar pand, want hun kracht ligt duidelijk bij beleving in een mooi oud decor.

En nu?

Ah.. een klassieke escaperoom! Althans dat gevoel kreeg ik meteen toen we een klassiek bedrijfspandje binnen kwamen. Dat is leuk aangekleed overigens, en nog best wat ruimte voor nieuwe kamers.

We beginnen met Time Machine. Je klassieke tijdreisavontuur waar niet helemaal duidelijk is wat we nu gaan doen. 3 voorwerpen verzamelen, maar doen we dat in 3 tijdperken, of hoe zit dat precies?

We gaan op reis langs veel vooral slotjes, en voor we het weten zijn we weer terug in de tijdmachine. En nu? Nu springt de deur open en feliciteert de host ons met nog 25 over op de klok.

Jammer, want we zaten er net lekker in. Het voelt niet alleen alsof we nog een kamer missen, maar ook een afsluiting. En zo snel zijn we normaal gesproken niet in een kamer. De flow was in ieder geval goed dan :-)

Al met al een prima beginnerskamer. Met 2 personen ben je er ook redelijk snel doorheen. Hij is leuk, maar vooral in combinatie met de uitdagerende Lost Skull.

Ik heb een paar keer staan wachten op mijn team en zag tijdens het rondkijken nog wel wat dingetjes die redelijk snel op te lossen zijn. Hier een stickertje weghalen, daar een likje verf en even de stofzuiger er doorheen. Minimale moeite om de kamer net naar een hoger level te trekken!

Na afloop nog heel leuk staan praten met host Janneke die heel enthousiast is over het escapen zelf. Ik vind dat je dat geen pré mag noemen, maar wel heel gezellig en daarmee terecht een mooi cijfer voor service!

Indiana Jones en de blokhut

Vandaag hebben we een dagje avonturen gepland staan! Na een tijdreis op hetzelfde adres gaan we op zoek naar een verloren gouden schedel..

De introductietekst en het ontvangst deden vermoeden dat we een heus Indiana Jones avontuur tegemoet gaan. Uiteindelijk blijkt dat gedeelte al gedaan te zijn en gaan we net iets anders doen, maar dat maakt het er zeker niet minder leuk op. De flow is goed en met een paar goeie hersenkrakers gaan we lekker.

Dan lopen we vast. Uiteindelijk komt daar de hint die ons weer de juiste richting op krijgt en zo vliegen we door. Later horen we dat de blokhut uit de kamer nog afstamt van de vorige kamer die op deze plek zat. En dat merk je, een terugkerend thema uit de vorige kamer: met net wat meer budget richting afwerking is er een hoop minder onnodige afleiding. Nu zijn er een paar elementen waar je uit wanhoop dan maar naar gaat staren terwijl ze er niet bijhoren.

Al met al een hele leuke uitdaging voor 3 personen met ook leuke puzzels. Het is soms even wachten bij lineaire gedeeltes, maar er is genoeg te doen voor iedereen!

We moeten rennen springen vliegen duiken vallen opstaan..

Wij wilden avontuur en dat kregen we ook!! Met een hartelijk ontvangst startte ons avontuur in het wilde westen. Onze host is een enthousiaste man en zijn enthousiasme kwam later in de kamer ook terug. Goed om te weten: er valt een hoop te puzzelen in maar 75 minuten tijd. Schijnbaar hebben we het net gehaald, maar met name door 1 onderdeel voelde het alsof we al ver over de tijd zaten.

Goed, het begin was hoe dan ook te gek! Op een hele originele manier werden we zo in het verhaal gezogen. Dit heeft me positief verrast en het was een leuke manier om het verhaal en decor te onthullen. Daarna gingen we als een speer, maar hoe dieper we kwamen hoe mistiger de communicatie werd en dat net op een belangrijk punt. Onze motor viel even stil en de manier waarop de puzzel opgelost moet worden was niet onze eerste denkrichting. Wel een logische hoor, dus uiteindelijk waren we er relatief snel doorheen.

De finale was al helemaal een klapper. Echt een beleving om door deze kamer heen te rennen, springen, vliegen etc.. Ik waande me een echte held! ?

Een nieuwe ontsnappingspoging

Jaren geleden heb ik met groot succes de Munt weten te overvallen. Helaas hebben ze me kunnen opsporen en heb ik dan toch mijn straf moeten uitzitten in de nor. We melden ons bij de bewaker en worden richting Cruz La Muerta begeleid..

Bella Ciao was een aardige kamer. 2 jaar geleden dachten we Here I Am maar even links te laten liggen, maar een bezoek aan Pray leek onvermijdelijk en dan 'pak je toch even die andere kamer ook mee'. Lieve mensen van Escape Room Katwijk, dat hadden we natuurlijk veel eerder moeten doen! Deze kamer doet al even mee maar heeft ons enorm verrast. Het was niet mijn eerste ontsnappingspoging uit een gevangenis maar dit was zeker spectaculair! De communicatie in onze groep moest even opstarten maar al snel vonden we onze weg door de gangen van Cruz La Muerta, en verder.

Even vreesde ik dat het einde nabij was, maar we werden alsnog getrakteerd op 2 of 3 spektakelstukken op het einde. En natuurlijk, dat ene getal dat je vanaf het begin met je meenam door de deur, maar volledig achterin het hoofd was geschoten, dat had ook nog een doel! Dat einde maakt het des te echter en ik heb er erg van genoten.

Met dank aan een hele enthousiaste host kregen we nog een leuke rondleiding achter de schermen. Super leuk om de techniek achter de kamer te zien en misschien nog wel waardevoller hoe trots het personeel op deze kamer is, ondanks dat er een nieuwere kamer op ons stond te wachten waar we met al die gezelligheid al 10 minuten te laat voor waren.. op naar Pray!

"Voor mij is dit deel wel het leukste van de job"...

... aldus onze host en actrice tijdens de nazit van de kamer. Hoewel ik dat ontzettend gezellig vond, ben ik het daar niet mee eens.. want weet je hoe gaaf deze kamer was joh!!

Doodsangsten. Ze staan goed bij het thema van deze kamer, want we gaan op bezoek bij het uitvaartcentrum waar J. Green ons op zal wachten. De vork blijkt echter iets anders in de steel te steken en we kunnen ons klaar maken voor een spannende beleving mét acteur.

Ik ben regisseur en ik weet dat een acteur ook maar een mens is die een spelletje speelt. Ik weet wat lampen en geluid kunnen doen, ik weet dat we ons maar gewoon in een bedrijfspandje met wat decor bevinden.

En toch.

Nog voor de eerste deur zat mijn hart al in mijn keel. Achteraf was dat niet nodig: Ja, Pray is een kamer met een acteur, maar echt in je broek piesen doe je niet. En dat doen ze ontzettend goed hier. De spanning wordt opgebouwd, je weet langzaam maar zeker waar je aan toe bent. Er wordt een ogenschijnlijk simpel verhaal verteld en het wordt echt in scenes voor je neus uitgespeeld. Op deze manier word je nog meer in het verhaal van de kamer gezogen en lijk je bijna invloed te hebben op de loop van het verhaal. Althans, we hebben echt ons best gedaan, hard geroepen, maar het mocht niet baten....

Pray is absoluut een topper. Van mij mogen er meer kamers zo zijn. De spanning is (achteraf) lekker gezond, de muziek valt op zijn plek, er is genoeg te puzzelen en langzaam maar zeker kun je, aftastend, een kaart van de ruimte schetsen. Of ook weer compleet niet, want de kamer zit vol met verrassingen.

We hebben enorm genoten, wederom met dank aan twee gezellige hosts die met passie mee konden praten. Én een leuke making-of mail achteraf. Bouw maar snel door aan kamer nummer 4, vol verwachting klopt ons hart!

Ik heb geen cocaïne meegenomen uit de kamer ik heb geen cocaïne meegenomen uit de kamer ik heb geen cocaïne meegenomen uit de kamer

Na een bezoek bij het Triplicate Institute mochten we ook nog even op bezoek bij de Maffia. Dit is een oudere kamer en dat merk je, maar voor lekker puzzelen zit je hier goed. Soms was het voor onze groep even zoeken hoe de puzzel werkte of bedoeld was, maar met de nodige hints kwamen we verder. En met resultaat! Nu maar hopen dat the boss ons niet te pakken krijgt..

Ben ik nou gek of..?

Triplicate Institute stond al even op mijn wishlist omdat hij meerdere malen was getipt. Op naar Hellevoetsluis!

Nadat we vriendelijk welkom werden geheten door de eigenaar en een trouwe medewerker, en even over andere kamers hebben gekletst, konden we de kamer in. Ik had weinig verwachtingen en wist alleen dat we op onderzoek zouden gaan in een instituut. Here we go!

Wat volgt is een aardige trip die ontzettend leuk technisch is vormgegeven. Je merkt dat de aankleding vrij klinisch is, wat ook bij een 'gekkenhuis' als deze past. Misschien dat die aankleding in het begin de verwachtingen iets getemperd heeft om me vervolgens toch aardig te verbazen met wat er volgt! Met de tijdsdruk komen de muren aardig op ons af, dus er werd aardig wat afgerend in de kamer.

Met een paar luttele seconden over kunnen we dan nog nét ontsnappen. Wat we net allemaal hebben meegemaakt? Dat blijft gissen naar de waarheid..

Heerlijk ontspannen in Emlia

Vandaag 3 toppers in de planning, Emmelocked trapt af!

Deze kamer stond al even op het lijstje. Ik heb veel gehoord over de aankleding en daar is geen woord over gelogen. Je wordt al prachtig in stijl ontvangen en het verhaal begint op een leuke manier. Elk deel van deze escaperoom is met een enorm oog voor detail aangekleed en past goed in de Lore van Emlia.

Het was de eerste kamer van de dag na een autorit van 2 uur dus we spelen op het tempo ‘ op ‘t gemakske’. En het fijne is dat deze kamer dat ook toestaat. De sfeer vraagt er een beetje om: rustige muziek geeft toch een ander gevoel dan opzwepende muziek.

De kamer is semi-lineair waardoor je het idee hebt dat je van kamer naar kamer loopt, de verhaallijn is ook straightforward en mist misschien een beetje dreiging. Dat is een kwestie van smaak, vandaag was dat stiekem wel lekker om zo rustig te beginnen. Overigens mag de ‘klok’ in deze kamer wel op de shortlist van beste systemen tot nu toe. Origineel!

Emmelocked behoort absoluut tot een van de kamers die je als fanatieke escaper gespeeld moet hebben. Ik denk dat hij ook goed te doen is met 2 ervaren spelers, juist voor een beetje uitdaging. Ik kijk uit naar de volgende queeste!

Maar hoe gaan ze dat doen dan?

.. was wat ik me afvroeg in de aanloop naar de kamer en al helemaal tijdens de instructie. Aan boord op een schip, hoe realistisch kan dat zijn? Op die vraag is 6 jaar bloed zweet en tranen het antwoord. Ik heb genoeg machinekamers gezien maar deze klopte goed. Niet dat ik er verstand van had, maar alles wat praktisch en er was weinig tot geen afleiding. De effecten waren hier en daar zo sterk dat het ook weer smaakte naar meer. Sommige elementen geven je echt het gevoel dat je op een schip bent waar het bij andere weer een gebrek lijkt.

De aankleding van deze kamer en de basis van het verhaal is ontzettend tof. Echt weer eens iets anders, het voelt compleet, je waant je even buiten het bedrijventerrein en dat eigenlijk alleen al vanaf het begin als je met het geluid van een loeiende helicopter binnen komt.

Het voelt alsof er nog meer potentie in de kamer zit. Is het de flow? Is het dat het schreeuwt om nóg meer effecten? Eigenlijk te gek voor woorden want er kan lekker gepuzzeld worden, maar de kamer daagt me uit voor meer.

Nog een compliment voor het acteerwerk en de visuals. Het klopt!! Geen slechte lasjes, sterk spel. Wel wat aan de lange kant maar het toneelspel maakt dit goed!

It’s not you, it’s us..

VERSTAND OP NUL EN GAAN!

Had ik dit advies zelf vooraf gelezen dan was ik niet met zoveel schaamte deze kamer met acteur uitgekomen. Ik dacht toch dat ik aardig dapper was na het spelen van alle DarkPark kamers maar ergens halverwege deze prachtige kamer schoot er een error door mijn hoofd en heb ik niet volledig genoten van hoe leuk het spelelement van deze kamer is. Dus mocht je dit lezen en ga je nog spelen.. just do it!

De kamer van Escape café Hilversum is terecht een pareltje. Ja je merkt aan het soort puzzels dat de makers zelf nog niet veel kamers hebben gespeeld, maar dat heeft zo zijn charme, en sterker nog: het is in hun voordeel. Je waant je in een compleet andere wereld door de prachtige decors.

Een verhaal vertellen is vaak een uitdaging voor kamers. Maar de manier waarop dat hier gebeurt voegt nog een eigen dimensie toe. Je maakt er je eigen avontuur van. Hou het niet bij nieuwsgierigheid en duik het Escape Café van Hilversum in!

De zoveelste hotelkamer..

.. maar ontzettend tof, voor de verandering!

Ik heb jaren DarkPark gemeden, maar werd toch nieuwsgierig.. en na genoten te hebben bij The End was het een paar maanden later tijd voor een revanche. Er zijn twee elementen die DarkPark voor mij typeren: spelen met licht en spelen met geluid. Donker, harde geluiden, het zijn goede ingredienten voor een spannende kamer. En natuurlijk is het achteraf gezien een kamer waarvan je denkt: was dit nou zo eng? Maar als je er midden in zit.. let’s go!

De verhouding puzzelen en op avontuur gaan is ook goed. Samen met de muziek maakt het een kamer met het nodige spektakel, een goeie boost aan je zelfvertrouwen en gewoon veel lol. De puzzels zijn helemaal niet moeilijk, het is de suspense die je bezig houdt. Wij hebben genoten!

Wees gewaarschuwd..

Weken van tevoren wordt de suspense al opgebouwd met een digitale postkaart en een onheilspellende video. En ik moet toegeven, wetende dat dit een van de spannendere kamers zou moeten zijn van DarkPark zat de spanning er vooraf al goed in. We werden meegenomen naar het weeshuis en daar kon het avontuur beginnen..

Ik vond dit dus echt heel leuk. Er hangt een bepaalde spanning waar je doorheen moet beuken en zelfs dan is het nog een beetje spannend. Maar op een of andere manier trok de vibe me aan en was de kamer overzichtelijk genoeg om je op een gegeven moment comfortabel te voelen.

De verhaallijn is aanwezig maar niet noodzakelijk en de manier waarop je heen en weer blijft gaan is leuk bedacht. Weer een echte DarkPark kamer, ik ben blij dat mijn nieuwsgierig het won van de angst en kijk uit naar de nieuwe beleving.

Back to basics?

Vorig jaar waren we redelijk overdonderd door Tokyo Lab en was het voornemen daar om terug te komen als de nieuwste kamer af was..Vandaag is de dag!

We beginnen met Submarine Bunker. Host Loic ontvangt ons en we komen er snel achter dat hij ook de kamers bouwt en decoreert. In de wetenschap dat we deze 3 dag drie kamers spelen vertelde onze host ons dat deze kamer niet ontzettend uitdagend was, misschien een simpelere kamer. Vergeleken met de Botanist Manor? Ja, oke. Maar door met deze mindset binnen te stappen heb ik het extra naar mijn zin gehad.

Decor is een grote topper. Hier zit geld in, dat is duidelijk en heel prettig en dat maakt dit gewoon een ontzettend sterke kamer in een thema dat je vaker voorbij ziet komen. Er zit een verhaallijn in, gewoon basic maar net te weinig om een richting te geven aan een flow in de kamer. Nu gaan we af op wat we vinden en waar we het kunnen gebruiken, maar een hele duidelijke richting ontbreekt.

Langzaam maar zeker wordt het doel duidelijk. Deze kamer heeft een absolute tijdsdruk en gelukkig viel de winst in ons voordeel maar als we hem niet hadden gehaald had ik ook zeker gebaald.

Al met al, een lekkere opwarmer en zeker nog de moeite ondanks de leeftijd van deze kamer.

Gelukkig nog geen Trump te zien

Vorig jaar waren we redelijk overdonderd door Tokyo Lab en was het voornemen daar om terug te komen als de nieuwste kamer af was..Vandaag is de dag!

Ook de tweede kamer hadden we Loic als host. Nadat we over de vorige kamer hadden gekletst en vooruit keken naar The Botanist Manor, was het tijd voor het toetreden van The White House.

Foto’s van the Oval Office in deze kamer zijn online genoeg te vinden en dat zag er al indrukwekkend uit, maar wat er nog om deze kamer heen zit is ook zeker de moeite waard. De puzzels zijn leuk om te doen, een grote pre. Het niveau ligt wel een stukje hoger, we hebben dan ook redelijk veel om hints moeten vragen omdat we het wel binnen de tijd wilden halen. En achteraf was de oplossing heel simpel.. dus zeker niet te moeilijk denken.

2 kamers down, 1 to go. Op naar the Botanist manor..

?

Vorig jaar waren we redelijk overdonderd door Tokyo Lab en was het voornemen daar om terug te komen als de nieuwste kamer af was..Vandaag is de dag!

Tijd voor The Botanist Manor! Veel goede verhalen, hoge verwachtingen.. een slechte cocktail om mee te beginnen want het kan dan bijna alleen maar tegenvallen. Toch? Collega Arnaud ontvangt ons en na the usual introductie (waarover veel te zeggen is, ja dat is veel dubbelop, ja dat is lang en veel, maar de kamer maakt alles goed) konden we naar binnen..

Wat de grote kracht van deze kamer is, is dat de naam niks verraad van het spektakel dat volgt. Bij nader inzien had ik achteraf meer kunnen lezen maar ik ben heel blij dat ik dat niet gedaan heb. De entree, bekend van de foto, is indrukwekkend. De puzzels zijn ontzettend leuk. En bij elke ruimte die hierop volgt is het driedubbel genieten. Steeds de gedachte: als het hier stopt heb ik enorm genoten, maar ik hoop dat er nog meer komt.

De kamer neemt een onverwachte maar gave wending. Ik zie veel paralellen met de Gouden Kooi kamers maar dat is een mooie ode. Lang liep ik door deze kamer met de gedachte, dit is samen met de Wraak van Han mijn favoriet, maar de laatste 20 minuten trokken me over de streep: een nieuwe favoriet!! Kon ik deze kamer maar vergeten, en keer op keer spelen..

Nog een dikke plus: een aantal persoonlijke elementen in de kamer. Creepy, maar zo goed. Op een bepaald illustratief moment kregen we zelfs nog een leuk compliment van de host.

Deze kamer krijgt een driedubbele tien. Misschien niet de allerallerallermooiste, spannendste kamer die ik ooit gespeeld heb, wel degene waar ik me 100% thuis voelde en die ik zo de rest van mijn leven zou willen spelen. Wat. Een. Ervaring!!!

Ondanks de 10’en is er echt wel ruimte voor verbetering. Een dikke plus zijn de Nederlandse stemacteurs in de kamer, maar wel hoorbaar AI. Een kleine financiële investering in goede stemacteurs zal de kamer een kroontje op de 10 geven. Lets go Terpeca!

Dankjewel Loic en collega’s voor de mooie kamer en Arnaud voor de begeleiding!!

Ik mis Betsy nu al..

Een notering in de Terpeca, veel goede woorden op Escapetalk en een leuke eerste indruk van Skurrilum bij Malvini.. allemaal ingrediënten om warm te lopen bij deze Ernie Hudson kamer. Of om té opgehyped te worden. In mijn geval was het een mix van beide.

Ik wist niet wat ik moest verwachten, op een plaatje en wat complimenten over de beleving na had ik weinig beeld. We worden ontvangen door een ingetogen of nerveuze host, het praatje blijft beperkt. Dat vind ik toch jammer, want je hebt een mogelijke ambassadeur voor je kamer over de vloer en die zou zo het woord kunnen verspreiden aan andere enthousiastelingen. En ook hier was het contrast enorm groot met de stillige host en de enthousiaste stemmen die we later in de kamer hoorden. Wel een dikke service plus: het was warm in de kamer dus we kregen wat te drinken mee. Maar fanatieke escapers dat wij zijn, bleven die achter in de eerste vierkante meters en kwamen we daar op het einde pas weer achter..

Ernie Hudson is een geestenjager die contact met ons heeft over de radio. Dit werkt fijn en is een leuk hintsysteem. Je beleeft het verhaal onder begeleiding van een voice-over en zo voelt het erg avontuurlijk. Er gebeuren rare dingen in de dierentuin en het is aan ons om uit te zoeken wat dan..

Er zitten een aantal leuke kleine gimmicks in de kamer, zoals het contact met gorilla Betsy. Ik denk dat we de host weer wat Nederlands bijgespijkerd hebben! Ook hier is interactie een key element bij Skurrilum en dat vind ik heel leuk gedaan.

Het is een spannende kamer. Zeker is het achteraf niet eng maar er zitten net genoeg elementen in waar je niet weet waar je/het naartoe gaat. Je hebt dus zeker iemand nodig die de rest op sleeptouw neemt, alleen maar leuk puzzelen zit er niet in!

Helaas was de tweede Ernie Hudson gesloten, maar daar komen we graag nog eens voor terug..

Niet heel erg Wild

We waren in Oslo en daar zit een escaperoom, dus.. let’s go!

Deze kamer heeft een bijzondere manier van introductie. Alle groepen beginnen ongeveer tegelijk en krijgen ook tegelijk een algemene instructie. Daarna werd de video voor onze kamer afgespeeld en keek de rest daar naar mee. Vervolgens werden we een rijdende trein ingeleid en kregen we een vrij moderne lamp mee die ons zou kunnen helpen. Gemiste kans om dat te thematiseren.

Het is een lineaire kamer, in veel delen van de kamer letterlijk. Je vindt iets, zet een stap opzij en gebruikt het, enzovoorts. Op zich word je wel uitgedaagd maar er is net teveel ruimte voor frustratie om volledig te genieten. De puzzels zijn logisch maar ook simpel. We zitten in een wagon en gaan steeds door naar de volgende, maar de layout klopt niet. Want waar we in de ene wagon naar buiten kijken, blijkt even later dat er op die plek weer een wagon zit. Mooie referentie naar de Shining wel ;-)

We zijn twee keer redelijk vastgelopen. Na een tijd hoorden we een stem ‘Cowboy cowboy’ en kregen we een hint die zo voor de hand lag dat hij best eerder had mogen komen. De host zou ons toch al een dikke vijf minuten moeten zien klungelen. In dit geval hadden we een onderdeel dat nergens gebruikt kon worden en bleek de oplossing te zijn dat we de sleutel voor een volgende kamer al hadden, maar die sleutel kregen we 2 kamers eerder en waren we dan ook al uit het oog verloren. Doordat de kamer zo uber lineair was schep je verwachtingen en verpest je de flow een beetje.

Ik zou zeggen geinige beginnerskamer, vrij net aangekleed maar niet per se een múst als je in de buurt bent. De Godfather kamer schijnt leuker te zijn.

Een hoop hocus pocus

Op doorreis richting Scandinavië hebben we deze Skurrilum kamer meegepakt. De Hamburgse Escaperoom zit op een bijzondere plek: de wijk St Pauli, waar het uitgaansleven bruist. Echt smerig was het niet, maar je belandt zeker niet in een rustige omgeving. Wel lekker voor te borrelen bij Five Guys of Brewdog om de hoek!

Ik heb nog niet genoeg Duitse kamers gespeeld om zeker te zijn dat het een ding is, maar socializen lijkt niet helemaal onderdeel te zijn van escapen hier. Zowel voor- als achteraf was er weinig ruimte voor een praatje of enthousiasme en dat is best jammer als je fanatiek bent en toch mede hiervoor je tussenstop in Hamburg maakt. Maar ach, we zijn hier voor de kamer zelf!

We gaan op zoek naar wat Illusionist Malvini heeft achtergelaten voor ons. We spelen de kamer met 2 personen. Niet zo te boeken via de website, wel via de mail. De engelse vertaling is meer dan prima en je wordt op een leuke manier in het verhaal meegenomen. De kamers van Skurillum zitten vol interactie en dat vind ik een leuke toevoeging. Eén van de puzzels is bijvoorbeeld een live telefoongesprek waar de host opeens een stuk enthousiaster is (weliswaar in rol) en zelfs een beetje Nederlands weet te spreken. Leuk dat ze hier de tijd voor nemen en je ook geen tijdsdruk voelt om te moeten ontsnappen.

Er valt genoeg te puzzelen, te doen en te zien. Zeker aan te raden als je met 2 ervaren spelers bent. En neem dan zeker een Ernie Hudson mee! :-)

Een MUST als je in de buurt bent

Big Break ligt verscholen in een mooi verzamelgebouw waar we enthousiast ontvangen worden. In andere reviews lees ik over een soort voorspel, daar is anno juli 2024 helaas geen sprake meer van maar je mist gelukkig ook niks. We krijgen ‘gewoon’ een verhaal en mogen de speelgoedwinkel binnen.

Je kijkt je ogen uit: Twister, Wo ist Walter, treintjes, Scrabble.. ontzettend veel speelgoed en spelletjes. Als dit het was geweest hadden we al een hele leuke tijd maar het vervolg van de kamer maakt het alleen maar interessanter. Hoe meer ik er aan terug denk hoe meer puzzels er terug komen. Er zijn heel veel minigames te doen, vrij makkelijke puzzels maar door de hoeveelheid blijf je in een geweldige flow. De paar hints die we kregen waren achteraf gezien enorm logisch. Dit is echt een kamer waar je de tijd vergeet en hoopt dat er meer en meer komt. Dat is zeker het geval.

Ook een ontzettend leuke toevoeging is het boekje dat je achteraf krijgt. Hierin houdt de host oa de beste quote bij ( ook “Something funny in Dutch” zoals in een andere review genoemd) en krijg je punten voor bijzondere gebeurtenissen in de kamer. Dat maakt het wel echt een mooi geheel, een leuk aandenken aan een prachtige kamer!

In het moment genieten..

Want straks zijn de lichten weer aan, en stelt het niks meer voor. Die ga ik vaker onthouden. De Freakshow is een kamer die je zenuwen vanaf het begin op de proef stelt. Jezelf daar mentaal doorheen worstelen is stap 1 en stap 2 is vooral niet vergeten te genieten. Er zijn bij deze DarkPark kamer zoveel elementen aanwezig die je doen voelen en beleven zonder dat je zelf doorhebt hoe goed het is! Dat heb ik wel gemerkt toen ik na The End de muziek terug ben gaan luisteren en heel veel niet meer herkende omdat ik ergens anders zat met mijn hoofd. Dus: genieten nu het kan!

En wat is de Freakshow mooi. Decor, muziek, clowns, vieze gimmicks ? en showtechnieken, alles was er. Ook de verhalende stem deed trouwens heel goed zijn werk. De puzzels zijn toegankelijk en we leken er wel doorheen te vliegen. Tegen het einde zit een leuke uitdaging die vooral voor de host genieten moet zijn. En ik ben achteraf blij dat ik me totaal niet bewust was van dit ‘gevaar’.. :-)

Ik zou deze kamer zeker aanraden voor ervaren duo’s of beginnersgroepen. Wat een luxe dat er ook prachtige kamers bestaan met een laag instapgehalte. Achteraf ook nog leuk nagepraat met host Ada. Altijd fijn als een host oprecht mee kan kletsen. Ik kijk nu al uit naar de kamers in Zoetermeer..

Oorverdovend, maar niet de boor..

Geluid is iets waar DarkPark verstand van heeft. Harde geluiden en een goede riser is iets wat we in Delft blijven tegenkomen. Je moet er van houden, dat geef ik toe.. gelukkig hou ik er van.

Al vanaf de start is duidelijk hoe er getoverd wordt met geluid. Dit belooft wat voor eén van de eerste kamers van Nederland. En wat volgt doet ook niet onder voor een kamer die al meer dan 10 jaar oud is! Het is wel een kamer vol slotjes, maar je hebt ze ook allemaal nodig voor een leuke twist.

Ja in retroperspectief is het een simpele opzet met een vluchtig einde, maar DarkPark doet iets met je terwijl je aan het puzzelen bent.. ik wil meer!

De Rotterdamse Riddler

Verstopt net buiten het centrum van Rotterdam vinden we Escape010. Veel flyers voorbij zien komen, dus ik was nieuwsgierig naar de 2 kamers op deze locatie. De eerste zoektocht was dankzij Google Maps naar de parkeergarage. Parkeren kan ook voor de deur maar kost bijna 7 euro per uur, gelukkig is de ondergrondse garage maar een paar minuten lopen.

We worden leuk ontvangen en zonder al teveel poespas geïntroduceerd aan de politie, voor wie wij een zaak gaan oplossen. In een oud pakhuis treffen we de Riddler die ons op de proef stelt. Dat verhaal wordt in het begin goed voorgesteld, maar tijdens de kamer zelf is het vooral lekker puzzelen, raadsels oplossen en zorgen dat je weg komt. Leuk hoe het begin je groep al meteen uitdaagt! Wat volgt is gewoon lekker puzzelen. Er wordt veel samenwerking gevraagd, dat is een pluspunt. Waar ik wel over twijfel zijn rekensommen. Stel je bent daar echt niet goed in (of je hoofd staat er niet naar) dan staat je een pittige som te wachten. De rush die vrijkomt als de som blijkt te kloppen, is dan wel weer fijn.

Qua aankleding is de kamer netjes, het verhaal is genoeg, er zit zeker wat uitdaging in en ik zou de kamer dan ook aanraden voor 4 personen. Ik denk te lastig voor 2 ervaren spelers. Op een paar momenten kwamen we vast te zitten, met een beetje hulp was het achteraf wel duidelijk wat we moesten doen en maakten we het vooral moeilijker dan het was. Misschien door een gebrek aan overzicht aan onze kant, misschien door sturing, maar zeker geen reden voor frustratie. En we hebben het gehaald, dus no sweat :-)

Overigens nog een leuke mysterieuze persoonlijke toevoeging in de kamer. Doet het altijd goed!

GOD GOD GOD

We speelden deze kamer als 2e op de avond en in alles voelde dit als een leukere uitdaging. Enigma was erg leuk, maar deze vibe zinde me meer. Na de eerste 10 minuten vooral boos op onszelf eindelijk de juiste richting te pakken te hebben, vlogen we redelijk door de kamer heen. Soms heb je kamers die veel te duidelijk van ruimte naar ruimte gaan en waar je zit te wachten op een volgende stap, daar had ik hier helemaal geen last van. De aankleding was top, leuke geluids- en lichteffecten en goede puzzels. Sommige onderdelen had je meerdere keer nodig en dat was even wennen, maar niet storend.

Net als bij Enigma zit hier een rekenpuzzel in en dat is even omschakelen als je net van ander soort puzzels komt. Niet mijn favoriet, ook niet helemaal in thema, gelukkig wel goed te doen. Alles paste goed in thema. Het verhaal waren we wel kwijtgeraakt, door de locatie van de eindpuzzel hebben we een redelijk essentieel deel van de ontknoping gemist en moest dat achteraf nog uitgelegd worden om dit te begrijpen. Wel jammer, ik had het graag gezien, maar we kwamen nog steeds redelijk euforisch de kamer uit. Zeker een aanrader voor een lekker middagje puzzelen!

Een Escapekiproom! ?

Bijkomend voordeel van zo weinig reviews op het moment van schrijven is dat ik als eerste deze flauwe grap mag maken.. met trots.

We sloten ons midweekje Gent af met Chicken Run op de terugweg. Deze kamer kregen we getipt als “leuke puzzelkamer bij iemand op zolder”. Na passieprojecten zoals Chateau Elize en De Landloper keek ik al reikhalzend uit naar ons kippenavontuur.

En inderdaad, we bellen bij iemand thuis aan en gaan via de voordeur naar boven waar één van ons als kip Kaatje wordt gebrandmerkt, inclusief gouden nagel en een nummer. Dat roept meteen veel vraagtekens op die gelukkig in de kamer zelf worden opgelost.

De kamer zelf is niet meer dan het belooft: een schaars ingeklede zolder met veel kip, ei en gaas. De puzzels zijn veel rekenpuzzels en hersenkrakers, het was soms even omdenken om te begrijpen hoe een puzzel werkt, maar zeker niet onmogelijk of onlogisch. Wat ik zelf jammer vond was dat we op 3 cijfersloten toe gewoon zelf het laatste nummer konden gokken wanneer we een puzzel niet helemaal snapten. Toen we daar achteraf uitleg over kregen baalden we extra dat we die logica niet zagen. Slim hoeft dus niet altijd verstandig te zijn :-)

Met 2 spelers ga je hier een leuk uurtje hebben. Verstand op 0, geen verwachtingen, gewoon een beetje puzzelen en lachen om je gouden nageltje. Na 100+ escaperooms en veel experiences is dit ook weer eens leuk!

Er is veel aan de hand bij deze familie..

Een paar dagen Gent was een mooie aanleiding om bij te dragen aan mijn escape-verslaving. Op aanraden van het personeel spelen we Red Alert, en later The Graveyard bij Lockdown. Beide rooms zitten op andere locaties met in de buurt een leuke hotspot Hal16, aanradar voor een biertje en een hapje. Overnacht je in het centrum dan is dit ook prima aan te lopen trouwens.

We arriveren op de tweede locatie bij Lockdown waar meerdere kamers zijn en worden vrolijk begroet. Na een korte introductie en een leuk klein schpiel vooraf kunnen we richting de graftombes van de familie Dubois. We onderzoeken het verhaal van de familie en moeten wijlen Lander gaan bevrijden.

Ook hier een prima kamer voor twee personen met net iets meer uitdaging dan de vorige. Muziek en aankleding is in thema. Wel is er hier en daar wat slijtage waardoor we het bij één puzzel moeilijk hebben gemaakt (maar met een hint kregen we snel een aha-erlebnis) en bij een andere puzzel het daardoor gelukkig meteen duidelijk was wat we moesten doen. Onze host zat daar achteraf gelukkig snel bovenop en zou meteen iets gaan natippen.

Wat deze kamer met name leuk maakt is het verhaal. Geen ellenlange bladzijdes vol lore, gewoon een paar teksten en daarna een simpel doel. We vullen langzaam de puzzelstukjes in en terwijl de grote kerkklok steeds meer gaat slaan, haasten we ons om vóór middernacht klaar te zijn. Met succes, gelukkig..

Na afloop hebben we nog heel gezellig nagekletst met onze host en zijn collega en druk over onze gezamenlijke hobby gekletst. Met een gezellig middag en een paar nieuwe escapetips op zak, komen we zeker nog eens terug voor andere kamers van Lockdown!

Prima tweepersoons kamer

Een paar dagen Gent was een mooie aanleiding om bij te dragen aan mijn escape-verslaving. Op aanraden van het personeel spelen we Red Alert, en later The Graveyard bij Lockdown. Beide rooms zitten op andere locaties met in de buurt een leuke hotspot Hal16, aanradar voor een biertje en een hapje. Overnacht je in het centrum dan is dit ook prima aan te lopen trouwens.

We beginnen met Red Alert, op het eerste zicht een simpele kamer en op het tweede zicht ook. Het verhaal is niet heel ingewikkeld: we moeten een oorlog voorkomen en op zoek naar het team dat ons voorging en verdween. Als ervaren spelers zijn we steeds meer opzoek naar dit soort kamers: leuk voor een groep als je net begint met escapen, uitdagend genoeg voor een tweetal. De aankleding is kil maar in thema, de muziek klinkt zacht door de speakers en voegt daar aan toe. Leuk om te horen dat onze host die dag zelf de muziek voor alle rooms mocht componeren en ook bij de andere kamer was dat een positieve toevoeging.

De kamer biedt genoeg uitdaging voor een tweetal en zonder overspoeld te worden met hints kwamen we er goed doorheen. Met weinig verwachtingen was dit een prima tussendoortje!

Wilhelmus van Nassaue..

The road to 100.. en vandaag begonnen we in het mooie Delft. De Bagijnetoren deed me van buitenaf denken aan escapes zoals Rembrandt en de Gevangenpoort vanwege de ouderwetse uitstraling en de monumentale status. De ontvangstruimte was al lekker knus, dat beloofde wat..

We gaan de geest van Willem van Oranje bevrijden, dat is onze missie. Tijdens deze tocht komen we ontzettend toffe puzzels tegen. En op een niveau dat je niet verwacht, maar aan de andere kant: we zijn in Delft. Natuurlijk is die kennis en kunde hier!

Met dank aan de leuke host en de geweldige codenaam Suikerwafel, hebben we een leuke middag gehad. Een aanrader voor de puzzelliefhebbers!

To Isengard?

Deze kamer is een van de klassiekers die ik al vaker voorbij heb zien komen, maar nooit gespeeld. Zonder verder te lezen was ik positief verrast door de Hobbit vibe die er hing. We vlogen redelijk soepel door de kamer heen in het begin, maar helaas stroopte het verderop wat op en was er meer frustratie dan plezier op een zeker punt.

We hebben daar even over na zitten denken, want het is een leuke kamer. De hoogte is een klein minpunt, het was fijn om achteraf weer vrij te kunnen lopen. Maar dat vind ik geen minpunt van de kamer, er is juist goed rekening gehouden met de gelimiteerde ruimte.

Waar wij achteraf van baalden was de flow en met name de manier waarop je gestuurd wordt. Er zijn een aantal elementen die je moet verzamelen en die lijken gepaard te gaan met bepaalde gebieden. Doordat er hier en daar nieuwe informatie wordt vrijgegeven, waren wij van mening dat dit afgerond was. En zo verlies je overzicht en dat gaat het frustreren als het niet meer duidelijk is waar je nog heen moet.

Onze host was ontzettend gastvrij, maar speelde misschien wel iets teveel volgens het boekje. Het napraten in de kamer voelde meer als onderdelen afvinken en checken of we het begrepen hadden, ik mis daar een stukje passie en interesse in je groep. Ook was er één onderdeel wat wat ons betreft een kleine aanpassing kon gebruiken. Voor een ander weegt dat misschien minder zwaar, maar dit had net de balans kunnen maken tussen een logische puzzel en een onduidelijke. Volgens de host was dit bewust om het moeilijker te maken maar daar kan ik me niet in vinden.

Wat wel heel leuk was, was de locatie en de manier waarop we uitgedaagd worden om van start te gaan. En zeker ook de decors en aankleding. Al met al een aanradar voor de fantasy liefhebber!

Weegschaal

Het einde nog lang niet in zicht..

NR 100! En dat feest verdient een bijzondere kamer. Wat ik vooraf over DarkPark hoorde was erg positief, maar zeker niks voor mij. Een beetje spannend oké, maar horrorkamers? Waarom zou je dat willen? In mijn reis naar de 100 kamers ben ik toch wat meer spannende kamers tegengekomen en eigenlijk voelde dat best goed. Een gezonde dosis dopamine en met de wetenschap dat het allemaal maar een spelletje is, moet je alles durven. Toch? Dus ja, nummer 100 werd The End..

En wat een feest dat het was! Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen door Stef, onze host. De spullen gingen de kluisjes in, de telefoons apart, en voor we het wisten was Stef verdwenen. Pro-actief startten we aan onze escape en was het tijd voor het begin van het einde. Ik was op de hoogte dat er een acteur in de kamer zou zitten, maar omdat er iemand werd ingewerkt hadden we dubbel prijs. Boffen wij even.. Maar wat ontzettend goed gedaan. Van begin tot einde (no pun intended) werden we meegezogen in het toneelstuk dat zich voor ons ontrafelde. Het gaf een kick om door de ogenschijnlijk makkelijke puzzels geloodst te worden, met hier en daar wat tegengas :-)

The End smaakt naar meer. Tijd om bijna heel DarkPark verder af te struinen! Achteraf nog een heel leuk gesprek gehad met de betrokkenen. En wat DarkPark voor mij helemaal uniek maakt is de jongensdroom die hier duidelijk achter zit. Hier is gewoon gemaakt wat precies de bedoeling was, elke centimeter klopt, er zit meer verstopt dan je zou denken ("Vertel een mop") en de beleving is voor gasten top. Achteraf kregen we de mogelijkheid om foto's te maken in een aantal van de kamers. Waar kom je dat nog tegen? En in de foyer mag je zelf eten/drinken pakken en later afrekenen. Wat een gastvrijheid! Oké, daardoor mis je misschien de gezelligheid van een host die wat langer kan blijven plakken, maar na een gezellige begeleiding en napraat in de kamer als deze, is dat prima.

Op naar de 200!