90 minuten
2 - 7
Meer over Achijira
“Fist - Fist, Fist - Fist” is one of those experiences. You'll be scared and you'll probably have a hard time forgetting the 90 minutes inside the Santo Tomás chapel.
You notice how pressure goes up your back.
You feel a cold sweat on your body.
There's something inside the cave.
Is it in the back? In front?
Maybe you feel like you've never been in.
Eigenschappen
EN
Thema's
Horror
Escapetalk.nl statistieken
2 bezoekers
Moeilijkheidsgraad
Website
Login om deze link te zienAdres
Carrer Alcalá de Guadaira, 20
08020 ,
Barcelona
Spanje
Route
Login om deze link te zienMedia
1 andere kamer op deze locatie
Escape rooms in de buurt
2 reviews
De totaalscore hoeft niet het gemiddelde te zijn van je deelcijfers. Soms verdient een kamer voor je gevoel een hoger of lager punt.
Schrijf een reviewNieky Holzken could never
In de bloedhitte van Barcelona vinden wij het een goed idee om af te dalen naar de grotten van Achijira. Hoe we bij deze kamer terecht zijn gekomen? Zeg het maar. Een teamgenoot speelde eerder de voorganger van deze kamer en was niet bepaald positief. Ach, laten we het zelf maar meemaken.
Op de website van Red Dopamine worden we niet bepaald wijzer. Gegeven is dat we uit drie modi kunnen kiezen en zo stoer als we zijn, kiezen we uiteraard voor ‘Terror’. Wat dat precies inhoudt? Joost mag het weten, we zien wel.
En dat hebben we gezien. Ons eerste doel is om toegang te krijgen tot de grot en bepakt en bezakt met onze helmen dalen we af. Het duurt niet lang voor we onze acteur ontmoeten en kort daarna wat van ons verwacht wordt en dat komt me bekend voor. Zonder me teveel in spoilergebied te bevinden, kun je het het beste vergelijken met de Spaanse kamer Whitechapel. Verstoppen, hangen, trekken en hup. Daar ging ik al.
Angst en fysiek contact lijken in Spanje onlosmakelijk verbonden. Zo zocht ik tijdens mijn trip eens het een en ander uit en kwam ik op Spaanse reviewsites uit die concludeerden dat ‘Kamer (…) niet eng is, want je wordt amper aangeraakt.’ Voor mij persoonlijk zit dat wel anders, maar heb er zeker geen hekel aan. Wat volgt zijn hilarische taferelen waarin de een gillend aan de arm van een ander hangt en speler drie gevouwen als een foetus om het been van haar partner ligt. Een soort Twister, maar dan extreem. Helaas incasseerde ik in een van zo’n situaties een flinke linkerhoek van onze lieftallige acteur. Ouch. Schrikken deed ik zeker en de conclusies van onze Spaanse reviewvrienden kwamen in een split second naar boven. Misschien is aangeraakt worden wel degelijk eng? Gelukkig bleef het bij een enkele vuistslag en was het gewoon een ‘per ongelukje’. Twintig keer ‘Sorry!’ later en we zijn weer vriendjes. Waarom ik je dit vertel? Denk erover na of dit iets is wat je wil. Zo taai als ik ben, zet ik m’n schouders eronder en heb ik niet eens gehuild. #trots. Van stoeien komt bloeien, toch? Neem het gewoon mee in je overwegingen.
Genoeg daarover. De puzzels dan maar. Op zich zitten er best geinige puzzels in. Niet te moeilijk (het zou eruitzien), maar ze zaten leuk in elkaar. Halverwege het spel ontmoeten we een nieuw figuur in het spel en daar zat dan ook een omslag van mij. Vanaf dat moment kakt het spel namelijk volledig in voor mij. Puzzels die onlogisch zijn, techniek die niet werkt en het decor wat nog harder van ellende uit elkaar valt dan daarvoor. Onze kickboksende vriend zijn we ook niet meer tegengekomen, dus de hele gimmick zoals we ooit zijn begonnen is ook weg. Zonde!
Tja. Wat vind ik hier nou van? Het begin voelde ik zeker. Het Twisteren in combinatie met een paar leuke puzzels en een oké-isch decor maakte dat ik blij was dat ik was afgedaald. Maar als ik alles op een rijtje zet, weet ik het niet. In de auto plukte ik de stukken decor van mijn topje en realiseerde ik me dat het allemaal niet heel goed was. Ik ben misschien wat minder streng dan mijn teamgenoten, puur voor het plezier wat ik heb gehad, maar aanraden zou ik ‘m ook niet perse. Er is simpelweg zoveel beters te spelen in en rondom Barcelona. Mijn eindpunt baseer ik op de onderdelen die ik wél leuk vond, maar dat zijn er net niet genoeg.
7.5
Sfeer: 7
Spelbeleving: 7.5
Service: 10
- Puzzels
- Potentie van de kamer
- Decor
Grot kapot.
Ons voorlaatse dagje in Barcelona op deze trip en op de planning staat een kamer die deel uitmaakt van de Horror Route. Dat wisten we eerst niet maar wel een leuk initiatief dat sommige escapes hun krachten bundelen met dit initiatief. ‘Dark City’ op deze route verraste ons enorm en ‘Exorcista’ viel ook goed mee. Tijd voor ‘Achijira’.
Eén van ons was eerder op deze locatie geweest bij ‘Awaken’ en dat viel destijds een beetje tegen, dus het kan alle kanten op nu.
Naast de ingang van ‘Awaken’ is de onze, wat een doodgewone poort is helaas. Mooi op tijd worden we binnengeroepen en kunnen we van start. Het decor is matig, dat valt meteen op. Als het ooit netjes was dan is dat nu een lang verleden tijd. De piepschuimen grot van deze expeditie brokkelt meedogenloos af, bladernetten hangen halfstok en sluipdeuren vallen of en staan geregeld open. Maar ook los van het onderhoud was het zeker geen mooie creatie.
De puzzels zijn te doen maar zijn ook weer flink kapot en moeten vaak doorgedrukt worden na enige vertraging. Dat maakt de flow ook niet best. Daarbij komt de acteur geregeld minutenlang binnen tussen de puzzels door. Het lijkt dan alsof er wat opgelost is, maar het blijkt alleen maar tijd de kosten. Deze interacties zijn zeker niet goed of origineel en erg repetitief. Halverwege zit er wel even een nieuw scènetje in met een mooi maskertje maar ik denk dat dat het leukste punt van de kamer is. Ook de hosting was oké, maar voor €135, vergeleken met wat je betaald voor andere goede kamers, was deze het geld niet waard.
5.5
Sfeer: 5.5
Spelbeleving: 5.5
Service: 8
- Decor
- Heeft onderhoud nodig


