Dark City

This will be the day that I fly

Aan het einde van de meest bewogen Spanje-dag spelen we Dark City als laatste. Een kamer waar ik nog niet veel over gehoord heb, lees: eigenlijk helemaal niets. Van de visuals word ik niet bepaald warm of koud en het thema is voor mij ook maar een hit or miss. Gaat dit de grande finale van deze intensieve dag worden of bezwijken we dan uiteindelijk aan de overkill van kamers waarop het thuisfront toch mag concluderen: ‘Zie je wel, moet je maar geen zes kamers op een dag spelen.’

De aankomst beloofd veel goeds. Na een steile weg naar beneden belanden we in een smalle straat midden op een industrieterrein. De sfeer is unheimisch in het donker, maar het pand gigantisch. We starten gelijk in thema en heel eerlijk… ik weet het niet hoor. Met nog een zeldzame mogelijkheid om naar het toilet te gaan staan we in een decortje waarvan ik vooral hoop dat DIT het niet is. Is het verschrikkelijk? Nee, maar alles behalve interessant.

Maar, dan…

Dan opent de deur. ‘Oke’. Dit is iets. Véél herrie. ‘O, ja. Dit was een spannende kamer.’ We vorderen. ‘O. My god’. Dit is groo-hoot! We genieten van een cinematic en dit kan zeker wat gaan worden. Of juist helemaaaaal niet, daar ben ik nog niet overuit. Gezellig is anders namelijk.

Ik kan nog langer poëtisch verder mijmeren over onze reis doorheen Dark City, maar ach. Wat heb je er aan? Ik zal je vooral vertellen wat ik er zo goed aan vond, want dat vond ik. Al is er door onze grote Duitse vriend nog geen scarefactor afgegeven, zou ik dit absoluut onder een horrorkamer scharen. Dat zeg ik je uiteraard om te waarschuwen of juist enthousiasmeren, maar ook zeker omdat ik het zo uniek vond! We kennen allemaal de ziekenhuisgangen, bezeten huizen of leipe moordenaars en hey, niks mis mee he! Maar dit is effe wat anders. Ik heb uiteraard niet alle horrorkamers ter wereld gespeeld, wel veul, en zoiets als dit zag ik niet eerder.

De engheid zit ‘m ook niet perse in het schrikken, maar puur wat er om je heen gebeurt, waar je bent, hoe het eruitziet en ja, daarbovenop zijn dan óók nog die scares. De sfeer is supercreepy en wordt flink aangedikt door licht, geluid en meer. Het decor zelf is vaak geloofwaardig en indrukwekkend. Ik kan dan ook niet zeggen dat het ‘mooi’ is, soms zelfs eigenlijk helemaal niet, maar het werkt gewoon. Het voelt alsof we daadwerkelijk op een avontuur zijn en gaan overal in, op, tussendoor of naar beneden.

En ja, we zullen ons toch een weg naar buiten moeten puzzelen en dat gaat best oké. In het begin voelde het voor mij een beetje stroef. We werden als team een beetje té creatief in het oplossen van een bepaalde puzzel, waardoor de flow wat haperde. Ik heb dit niet perse als storend ervaren, het is natuurlijk niet heel gemakkelijk om onder druk te presteren en daar zijn de puzzels gelukkig naar gemaakt. De ruimte om aan de slag te gaan is er ook. Er is duidelijk tijd om na te denken zonder dat je te vaak gestoord wordt door een overvloed aan jumpscares.

Na een episch finalespel staan we met onze natte ruggetjes terug waar we zo’n twee uur geleden begonnen. Twee superlieve meiden vangen ons op en huh? Holy shit! Deze twee hebben de kamer al die tijd gedraaid? Hoe dan?! Als je me had verteld dat er vijf man actief was, had ik het makkelijk geloofd. Heel knap en wat een schatten. Giechelend hupst een van de twee maar achter ons aan, herhalend ‘Hoe goed we gespeeld hebben.’ en ‘Wat een leuk team we waren.’ Hier, horen jullie het ook eens van een ander!

Zonder gekkigheid, als klap op de vuurpijl mogen we alles zien, vasthouden en rustig in ons opnemen en ik betrap me erop dat ik telkens denk ‘O, ja. Dit hebben we óók nog meegemaakt’. Je krijgt zo ontzettend veel en ik heb diep respect naar onze fantastische hosts en acteurs. Dikke vette chapeau!

Tot slot: moet jij Dark City spelen? Ja! Deze kamer is wellicht het meest memorabel voor mij van heel de trip. Ook als je een angsthaas bent? Da wee ‘k nie. Wij hebben het alledrie als vrij spannend ervaren, de een meer dan de ander, maar het blijft een lastige. Er zitten wederom ook elementen in die in de Benelux ondenkbaar zijn, maar daar ga ik niet over zaniken. Gevalletje verstand op 0 en ondergaan. Als enige tip zou ik je in ieder geval mee willen geven om bepaalde instructies goed op te vangen en serieus te nemen. Er kan niet veel gebeuren naar mijn inziens, maar toch. Dan heb ik het je in ieder geval gezegd. Ben je nog aan het twijfelen? Nou, schiet op! Gewoon doen en je zult geen spijt krijgen! Bij mij stijgt deze kamer linea recta naar mijn favorieten, dus kamer zoals dit, die kan ik wel zes op een dag doen. Misschien wel zeven.