Death Penalty

Verschrikkelijke ervaring

Serviëtrip 34/81

Death Penalty heeft als thema één van de meest klassieke escape room-thema’s: een gevangenisontsnapping. We zijn weer eens ter dood veroordeeld voor een misdaad die we – opnieuw - niet hebben gepleegd en je raadt het al: we hebben slechts één uur om uit de gevangenis te ontsnappen en onze onschuld te bewijzen.
We starten beiden in een aparte cel en hebben het énorm moeilijk om de puzzels tot een goed einde te brengen. We praten vooral naast elkaar en kunnen de linken niet leggen tussen wat er in beide cellen te zien is. Het duurt zelfs zo lang dat het vooral frustratie oplevert. Terwijl Inge al uit haar cel is, zit ik nog steeds vast in de mijne. Er worden door haar puzzels in andere ruimtes opgelost en ik zit er vooral bij en kijk ernaar. Nog meer frustratie dat je niet kan deelnemen aan het geheel. Vooral ook bizar dat de host niet stuurt in de juiste richting, zodat we beiden kunnen puzzelen. Ondertussen heb ik me al op alle mogelijke manieren op mijn celbed gelegd. Had ik het woord frustratie al vernoemd? Als ik dan uiteindelijk ook uit mijn cel geraakt ben, zijn er al meer dan 40 minuten gepasseerd. Voor mij is de flow er helemaal uit en eerlijk, ik sleep me naar het einde van de belevenis. De puzzels kunnen me zelfs niet meer boeien. Met vijf minuten extra kunnen we dan eindelijk de kamer verlaten. Ik vond het in één woord “kut”. Met “dank” aan de slechte begeleiding die we in deze kamer kregen…