Joverminne

Als een kind dat terugkomt van een leuk feestje.

Ik vertrok naar deze kamer met ietwat gemengde gevoelens. Niet noodzakelijk mijn favoriete thema, en die eeuwige horrorsaus die men dan over zo'n alledaags thema giet om het 'spannend' te maken... meh. Maar goed, mijn ploegje vroeg me mee — en hun bucketlist loopt altijd verdacht samen met de hoge scores op deze website. Dus dat het goed zou worden was min of meer op voorhand al beloofd.

Nu, omdat we meestal hoog scorende kamers spelen — en omdat ik mezelf al jaren rotverwen op vlak van cultuur, verhalen, puzzels, spelontwerp en dergelijke — ligt de lat natuurlijk hoog, elke keer we spelen.

Maar eerlijk is eerlijk. Ik heb me goed geamuseerd. Alles werkte. De wereld kwam mooi tot leven. Hier was duidelijk goed over nagedacht. Sommige keuzes in hun verhaallijn hebben me oprecht verrast en gecharmeerd. Sterker zelfs: de alledaagse herkenbaarheid van het thema gaf de makers een gigantische zandbak om iets nieuws te maken. En in die zandbak hebben ze overduidelijk elke korrel tien keer omgedraaid op zoek naar herkenbare ervaringen, beelden en concepten om hun feestje mee op te bouwen. Verrassend genoeg bleek achteraf hun favoriete speeltje toch de zeef: want enkel de fijnste korreltjes hebben de finale belevenis gehaald.

Het resultaat was tegelijk een rijk gevulde wereld én een erg gefocuste ervaring waar je meestal maar één puzzel tegelijk voorgeschoteld kreeg; geen voorkennis of vaardigheden vereist (behalve goede ogen). En een verhaallijn die las als een Griezelbus. Het nadeel van die aanpak (voor de meer competitieve escaper) is dat je voelt dat de kamer is ontworpen om haast iedereen door te duwen naar het einde. Maar mij hoor je daarover niet klagen hoor. Spelen is delen. En om daarover te lopen wenen heb ik me veel te hard geamuseerd!

——
Opvallend ook (en indicatief voor mijn 'meer-ervaring-dan-spel'-gevoel) dat we zowat allemaal zijn vergeten om nadien onze tijd op te vragen. (De review hier vereist dat blijkbaar, dus ik vul nu een geschatte 40.00 in en pas later aan wanneer ik een concrete tijd van hen ontvang.) Of misschien lag het aan de jobstudent die ons ontving. Wie zal het zeggen?