Baudouin

Een intense, filmische escape-ervaring waarin je het verhaal niet speelt, maar beleeft.

3 februari. 19.00 uur.

Een afgelegen plek.

Te stil.

Te leeg.


We melden ons. En meteen weet je het: hier begint het. Niet straks. Niet binnen. Hier.


Onze vrienden komen aan. Blikken kruisen elkaar. Niemand lacht. Niemand stelt vragen. Die zijn er al genoeg.


Met z’n vieren.

Twee ervaren journalisten.

Twee iets minder.

Allemaal overtuigd.

Niemand voorbereid.



We gaan naar binnen.


Meer kan ik — en wil ik — niet zeggen over de kamer. Maar één ding staat vast: de acteur is fenomenaal. Hij is het verhaal. En vanaf dat moment laat het je niet meer los.


Ik ben een beelddenker. Ik leef in verhalen. En dit verhaal leeft terug. Je kunt proberen te haasten. Puzzels af te vinken. Tijd te winnen. Maar dat zou zonde zijn.


Want de kracht zit in de lijn.

In de opbouw.

In het wachten.

In het moment waarop je adem inhoudt zonder het door te hebben.



Mijn hart? Meerdere keren in mijn keel.

Mijn focus? Weg.

Mijn gevoel voor tijd? Verdwenen.



Dit was geen kamer.

Dit was geen spel.

Dit was een ervaring.


Voor mij en mijn collega-journalisten was dit intens, beklemmend en meeslepend.
Wij vonden — en vinden nog steeds — dat dit een waanzinnige kamer is.

Eén die je niet uitspeelt…

maar meemaakt.