Les Petites Cellules Grises

Wat een aanfluiting!

Een ongeïnteresseerde ontvangst en gebrek aan spelbegeleiding maken deze zeer verouderde kamer (veel kapot en slecht hersteld) met een onsamenhangend verhaal absoluut niet tot een aanrader.

Geen wauw-gevoel

Het gebouw voelde meteen enorm verouderd aan bij binnenkomst en dat gevoel zette zich ook verder in de kamer. Veel elementen waren aan vernieuwing toe en vaak was ook de logica een beetje ver te zoeken. Het leek mij eerder snel in elkaar geflanst en eerder slecht onderhouden. Je werd ook totaal niet meegenomen in het verhaal en in onze laatste opdracht voor het ontsnappen ging het mis omdat er nog een sleutel aan de andere kant van de deur zat, waardoor we er zelf niet uit konden.

Verder wel een enorm vriendelijke man (de eigenaar), enorm gastvrij en meegaand.

kamer heeft vernieuwing nodig

Eerder een eerste generatie kamer. Sommige puzzels werken niet optimaal. Spelleider geeft veel te snel tips

Nog wel wat werk in de kamers

Deze kamers zijn redelijk low budget. Hopelijk wordt hieraan een keer gewerkt.

Er wordt te veel gegokt op het winstoogmerk en niet op de liefde voor escape rooms.

Totaal versleten

Meer slijtage dan dat er nog heel was!

Leuke eerste ervaring met een escaperoom!

Mijn eerste ervaring met een escaperoom, samen met 3 vriendinnen gingen we er helemaal voor! Een ietwat bizarre storyline, en verrassingen, maar zeker leuke puzzels! We haalden het einde jammer genoeg niet, maar het gaf ons zin in meer!

Onsamenhangend

In deze kamer zaten wij helemaal niet in het verhaal. De ruimtes en puzzels hadden soms ook weinig met het thema te maken. Puzzels waren ook erg moeilijk en zelfs na de uitleg achteraf konden we er de logica niet in ontdekken.

Wat kan je hier over zeggen?

Onthaal zonder begeleiding, briefing of verhaal.

Puzzels op zich zijn nog wel ok, maar sommige elementen zijn gewoon overbodig, stuk of verouderd.
Het tweede deel heeft ook weinig tot niks met het verhaal te maken en is gewoon verwarrend.

Tweede escape die ik ooit deed. Ook deze was niets in vergelijking met alles wat ik tot nu toe al gespeeld heb.

Matig

Vrij onduidelijk ontvangst, niet zo vriendelijk, dit was onze eerste keer en we kregen geen fatsoenlijke uitleg...

Verouderd, eerstelijns, geen wauw-gevoel

Over het algemeen vond ik dit een zeer rommelige kamer. De spelleider gaf tips met een papier door de deur, en is zelfs 1x gewoon binnengekomen. Weg escape-gevoel... Dat is erg jammer. Ik heb er al betere gespeeld!

Niet mijn favoriet

Het verhaal is niet geheel duidelijk en wordt er niet beter op in de loop van het spel. Veel afleiding door rode stickers. De kamer is wel leuk ingekleed, maar de puzzels zijn erg ver gezocht en geen logisch spelverloop. Geen rekening gehouden met de veiligheid van de spelers in noodgevallen. Er mag best ook meer aandacht besteed worden aan zuiverheid van de kamer:

Leuk concept, maar verouderd

Leuke kamer, maar veel puzzels werken niet meer optimaal. Ook iets vergeten klaar te zetten waardoor we een puzzel niet hebben kunnen oplossen en uiteindelijk niet zijn kunnen ontsnappen. De puzzels zijn zeer traditioneel en niet echt uitdagend. Wel leuke sfeer en goede ontvangst, erna ook nog wat meer uitleg gekregen. Misschien leuk als een eerste kamer, maar je gaat je hart hier niet kunnen opluchten als je al veel andere en betere hebt gedaan.

Onze eerste escape-ervaring

We betraden de kamer en lieten de echte wereld achter ons. We stapten een fantasie binnen, een droom, een fictieve wereld die ik al duizend keer gezien had in allerlei vormen: film of televisie, boeken, maar vooral computerspelletjes. Voor ons lag het kantoor van een privédetective en het was aan ons om uit te zoeken wie hem had vermoord.

We, dat waren mijn vriendin Nele, haar zus Ine, en de bevriende zussen Wendy en Daisy. En ikzelf. Tijdens een spelletjesavond in de kerstvakantie kwam het idee om eens een Escape Room te gaan doen naar boven. Iedereen zag het wel zitten, dus Ine reserveerde meteen de dichtstbijzijnde locatie waar we ons konden laten opsluiten: op de hoek van de Europalaan en de Winterslagstraat in het centrum van Genk.

Mijn eerste regel bij het spelen van avonturenspellen op de computer: pak alles vast wat niet vastgenageld zit.

Mijn tweede regel is: zoek iets om de nagels mee te verwijderen.

Bij de introductie was ons al op het hart gedrukt dat we niet zo ijverig hoefden te zijn. Alles wat vast zat genageld of gelijmd, moest zo blijven. We mochten niets forceren. Dat beperkte onze zoektocht al een beetje, maar niet veel. Een typische eigenschap van avonturenspellen is dat je alles wat je vindt, wel ergens kunt gebruiken. Dat maakte onze zoektocht zo moeilijk: dit kantoor lag boordevol spullen die totaal niets met het oplossen van de puzzels te maken hadden. We hadden een uur de tijd om de dader te vinden en zo de sleutel voor de deur naar de uitgang, maar ik heb heel veel tijd verspild aan het zoeken naar aanwijzingen die er niet waren. Ik maakte het eigenlijk veel te moeilijk, en zocht het allemaal veel te ver omdat ik dacht dat de puzzels ingewikkelder waren dan ze uiteindelijk bleken te zijn. In feite moet je gewoon je ogen goed open houden, en een beetje logisch denken.

De meeste puzzels in avonturenspellen draaien rond het openen van deuren, of het vinden van sleutels om die deuren mee te openen. Deze kamer onderzoeken gaf me de grootste rush die ik in lange tijd heb gevoeld. Hier kon ik in het échte leven doen wat ik al sinds mijn 13e en mijn allereerste avonturenspel "The Secret of Monkey Island" deed. We vonden afgesloten kasten, vergrendelde lades, cijferslotjes. We vonden sleutels, cijfercombinaties, verborgen boodschappen. De grootste puzzel was nog uitzoeken welke sleutel op welk slot paste. Ik was in pure extase door deze ervaring. Deze hele kamer was ons speeldomein en we konden er in doen wat we wilden. In welke andere situatie krijg je de kans om een kamer van onder tot boven te onderzoeken op zoek naar aanwijzingen? Het enige nadeel was dat er een tijdslimiet op zat, en je naargelang de tijd vorderde tips kreeg via een televisiescherm. Je krijgt niet de kans om alles op je eentje uit te zoeken tot je effectief de oplossing vindt.

Gestaag vochten we onze strijd tegen die klok. Je krijgt een uur om de weg naar buiten te ontgrendelen. De laatste drie minuten waren een pure hel: mijn verstand ging in paniekmodus en ik kon niet meer nadenken. Ik wist niet wat ik nog meer kon proberen. Mijns inziens had ik alles al vastgenomen, omgedraaid, volledig betast op zoek naar een puzzelstukje dat ons kon verder helpen. Ik voelde me alsof ik vast zat in één van mijn favoriete computerspellen zoals "Gabriel Knight" of "Gray Matter". En net zoals in die spellen wist ik dat de oplossing zo voor de hand liggend zou zijn. Als een goed raadseltje waar je plots het antwoord van hoort en beseft dat er eigenlijk geen ander antwoord mogelijk is.

De tijd was om en in onze nederlaag werd de deur voor ons geopend. Nog een paar minuten en we hadden het gehaald. Iets rustiger die laatste puzzel uitdokteren, en we hadden het laatste slot gekraakt. Deze keer hebben we gefaald, maar ik heb de smaak te pakken en ik kijk al uit naar de volgende keer dat we uit een kamer moeten ontsnappen. Ons team had uiteindelijk best goed samengewerkt, en nu we het principe van een Escape Room kennen, kunnen we het volgende keer wat methodischer aanpakken.

Leuke kamer met best griezelige elementen.